Avis voor Vogels 2/2 (747 woorden)

"Wat ruikt dat lekker!" zei Emma, die de lucht opsnoof.

"Ik heb wat eitjes gebakken," zei haar moeder, "Nicolas luncht mee, hij zei dat hij rond deze tijd klaar was bij die fokker."

"Leuk! Ik moet Nick trouwens toch nog iets vragen over die ene spreuk," zei Toby.

"Het is Nicolas. O, daar is hij!" zei zijn moeder. Nicolas kwam inderdaad de woonkamer binnenstappen.

"Hallo, jongens en dame!" zei Nicolas, die zijn tas in de hoek dumpte. Hij aaide Toby over zijn hoofd, en Emma dook snel weg. Hij omhelsde hun moeder en zei:

"Wat heb ik een trek, zeg! Die fokker had wat problemen met zo'n grote Abraxas, die had de kudde op hol gebracht en dus moest die weer bij elkaar worden gedreven. Die grote Abraxas was helaas helemaal dol, dus ik heb hem onderzocht. Hij was waarschijnlijk gebeten door een Crup met hondsdolheid of zo, want het schuim stond op zijn lippen. Gelukkig konden we het genezen." Ondertussen was iedereen aan tafel gegaan en had Emma's moeder het eten op tafel gezet. Na de haastige lunch, waarbij veel werd gesproken over Abraxas en andere vliegende paarden, ging Nicolas weer weg.

"Sorry, maar ik heb vandaag nog een heleboel "patiënten"," zei Nicolas. "Wat uilen, een pad met enorme zweren en een hagedis. Tot vanavond! O ja, Sarah, ik ben vanavond pas om zeven uur thuis," zei hij tegen Emma's moeder. Hij stapte in het gifgroene haardvuur en verdween. Toby gaf Emma een seintje; hij maakte een handgebaar alsof hij een toverstok vast had, en wees naar boven. Emma begreep het en zei tegen Sarah:

"Mam, ik ben nog niet klaar met mijn boeken. Toby en ik gaan naar boven om ze op te ruimen enzo." Sarah knikte en liep naar haar kantoortje.

"Ik ga kijken of ik die Dreuzels kan bereiken. Ze hebben alwéér de post híér afgeleverd..." Ze liep naar haar kantoortje en liet Emma en Toby achter. Die renden de trappen op en deden de deur van de zolder zachtjes dicht.

"Hè hè, eindelijk kunnen we verder," zei Emma.

"Weet je het nog, Em? Waar was Avis ook weer voor?" Emma zuchtte en dreunde op:

"Avis is een spreuk om vogels uit je toverstok te toveren. Kortom: Avis voor Vogels." Toby lachte.

"Dat is goed. Je kunt weer beginnen." Emma pakte haar toverstok, die ze lichtjes vasthield. Ze bewoog hem rustig en snel door de lucht. De concentratie was van haar gezicht af te lezen.

"Avis!" Er spoten deze keer veel meer felblauwe veertjes uit. Emma glunderde en probeerde het opnieuw.

"Avis!" Nu kwam er een klein, miezerig blauw vogeltje uit de stok. Hij was erg doorzichtig en na een paar seconden rondfladderen loste hij op.

"Goed gedaan, Em! Je bent er bijna!" riep Toby enthousiast. Emma, die zo ondertussen doorhad hoe de spreuk ging, probeerde het nog eens.

"Avis!" De spreuk had bijna helemaal gewerkt, er was nu één vogeltje uitgekomen, dat felblauw was en helemaal goed. Het vloog hard kwetterend door de zolder.

"Ja, bijna!" riep Emma.

"Heel goed gedaan, Em! Nog één keertje, dan is het helemaal goed!" moedigde Toby haar aan. Emma probeerde het nog eens. Ze was er bijna!

"Avis!" De spreuk was helemaal gelukt. Er kwamen een stuk of vijf felblauwe vogeltjes uit de stok, die zich vrolijk bij het andere vogeltje voegden en om de hoofden van Emma en Toby fladderden.

"Yes! Gelukt!" riep Emma hard. Toby opende een raam en de vogeltjes vlogen snel weg. Ze liepen samen terug naar Emma's kamer. Ze waren net met de boeken begonnen, toen Sarah binnen kwam.

"Nou, jullie schieten niet echt op," zei Sarah met een blik op de grote stapel boeken op het bed van Emma.

"Wat hebben jullie allemaal gedaan?" Emma keek haar moeder onschuldig aan.

"Nou ja, we hebben gewoon zitten kletsen! Kunnen wij er wat aan doen dat we de boeken zijn vergeten? Boeken zijn nou eenmaal niet zo belangrijk als je vakantie hebt," zei ze wijs.

"Ja hoor, 't is al goed. Tegen jouw argumenten kom ik niet op," grapte Sarah.

"Doen jullie nou maar gauw die boeken, dan kunnen jullie vanmiddag misschien nog even Zwerkballen. Jullie weten het: eerst klusjes, dan Zwerkbal," waarschuwde Sarah. Ze liet Emma en Toby alleen.

"Poeh," zuchtte Emma, "dat was maar nét op tijd!" Toby knikte.