Ebublio Fun ½ (636 woorden)

Emma zat buiten in het zonnetje één van haar schoolboeken te lezen. Ze had nog drie weken voor de school begon, dus kon ze nog even genieten van de zomer en het huis. Ze zocht een spreuk om te oefenen met Toby, maar tot nu toe had ze geen succes. Ineens herinnerde ze zich dat haar moeder morgen jarig was, en dat ze daarvoor wel een spreuk konden gebruiken. Snel bladerde ze door haar boek, opzoek naar een geschikte spreuk. Ze zag plots een spreuk staan. Ja, dat was een goede!

-Ebublio-

Een simpele spreuk voor beginners. Bedoeld om gekleurde bellen uit de toverstok te laten spuiten. De toverstok wordt van achter naar voren bewogen, tijdens die beweging spreekt men de spreuk uit: "Ebublio."

Emma sprong op en rende terug het huis in.

"Toby! Toby, waar ben je!" riep ze. Toby kwam de trap af stommelen.

"Wat is er, Em?" vroeg hij. Emma gebaarde hem dichterbij te komen en keek of Sarah niet toevallig in de buurt was.

"Toby, ik heb een spreuk bedacht om te oefenen: Ebublio," zei ze zachtjes.

"We kunnen hem morgen op mams verjaardag uitproberen." Toby knikte.

"Er is alleen één probleem: hoe maken we mam wijs dat wij niet getoverd hebben?" Emma dacht na.

"We hebben George nog," zei ze.

"Die is wel in voor een grapje en bovendien is hij net Volwassen geworden. We kunnen hem opnemen in het complot."

"Super idee!," zei Toby zachtjes.

"Kom, dan gaan we oefenen met Ebublio. Deze keer op de logeerkamer, dat valt minder op dan de zolder," zei hij. Samen liepen ze de trap op naar de logeerkamer en sloten de deur zorgvuldig.

"We willen niet dat er zo meteen wat bubbels de gang op zweven," zei Toby.

"Ken je de theorie van Ebublio al?"

"Ja hoor, ik kan zo beginnen," zei Emma. Ze nam haar toverstok en ging goed staan. Ze deed haar stok naar achter, een beetje over haar schouder, en bewoog die rustig en snel naar voren, terwijl ze "Ebublio!" zei. Er gebeurde niets, wat Emma ook niet verwacht had; ze had veel geleerd over het leren van spreuken na haar les Avis.

"Goed, je kent de beweging al," zei Toby. "Nu nog het uitvoeren van de spreuk." Emma ging weer klaar staan. Ze maakte de beweging opnieuw en zei weer "Ebublio!" maar deze keer concentreerde ze zich op bellen en op de spreuk. Er kwam een piepklein belletje uit de stok.

"Goed zo, nu alleen nog wat verbeteren," moedigde Toby haar aan. Emma deed het opnieuw, maar nu beter; de concentratie was duidelijk zichtbaar en nu had ze 3 belletjes als resultaat, die bovendien nog vaag gekleurd waren ook. Na nog enkele keren proberen, waarbij Emma sterk dacht aan gekleurde bellen, kreeg ze iets wat leek op een eindresultaat: een hoop kleine, felgekleurde belletjes, die rondzweefden in de kleine logeerkamer.

"Goed gedaan, Emma! Morgen kunnen we voor het perfecte eindresultaat gaan; we willen tenslotte wel mooie bellen op mams verjaardag!" zei Toby. Emma en hij verlieten de logeerkamer en gingen naar buiten. Terwijl ze plaatsnamen op een tuinstoel, zagen ze plots een aardmannetje boven de tuin vliegen: een klein, elfachtig en donkerblauw wezentje met vleugeltjes.

"O nee hè, aardmannetjes! We zullen vast wel een plaag hebben!" riep Emma. Zij en Toby liepen naar binnen om dat akelige bericht aan hun moeder te melden. Maar ze konden Sarah niet vinden.

"Laten we er maar even mee wachten, Em, anders kan ze op haar verjaardag nergens anders meer aan denken," zei Toby. Het leek Emma het beste, en dus gingen zij en Toby terug naar de tuin. Emma pakte haar lesboek weer. Het leek wel alsof er niks gebeurd was...