De Aardmannetjes-plaag ½ (553 woorden)
Emma zat in de tuin een boek te lezen. Ze legde het weg en nam een slok limonade. Ineens hoorde ze wat schrille kreetjes in een struik. Ze zuchtte.
"Nee hè, die stomme aardmannetjes! Waarom nu!" mompelde ze. Ze pakte een ander boek van de stapel naast haar stoel en begon te bladeren.
"Geomanni... kom op, waar staat Geomanni Pesternomi!" zei Emma. Toby kwam de tuin ingeslenterd.
"Hoi Em, zoek je Geomanni? Die zitten daar, in die struik," grapte Toby.
"Haha, Toby, jij hebt makkelijk praten. Jíj kent die spreuk al, ik niet en straks word ik nog gebeten!" zei Emma boos.
"Ja ja, 't is al goed," zei Toby.
"Moet ik je helpen?" Emma keek op.
"Nee, ik wil nu zelf een spreuk proberen te leren," antwoordde ze.
"Eindelijk, daar staat Geomanni Pesternomi!"
-Geomanni Pesternomi-
Een gemakkelijke spreuk voor beginners. Deze spreuk is bedoeld om Keltische aardmannetjes te laten flauwvallen of verstijven. Men maakt eerst een grote cirkel in de lucht, op de helft zegt men "Geomanni Pesternomi" en als het goed is, is de cirkel na het uitspreken van de spreuk gesloten. Er vormt zich een donkerblauwe cirkel in de lucht, die oplost in een doorzichtige blauwe nevel die op het Keltische aardmannetje afschiet. Het Keltische aardmannetje zal dan flauwvallen of verstijven.
"Jeetje, wat een gedoe met die spreuk, zeg!" zei Emma.
"Eerst de beweging en de spreuk oefenen." Toby keek toe hoe Emma opstond en haar toverstok pakte. Ze maakte een kring in de lucht, en op de helft zei ze:
"Geomanni Pesternomi!" De cirkel had ze nog niet gesloten, dus moest ze weer opnieuw beginnen met de beweging. Na een paar keer had ze het door.
"Nu alleen nog een aardmannetje om op te oefenen," grijnsde Toby. Emma keek hem vernietigend aan.
"Echt niet! Dan besta ik zo meteen alleen nog uit een hoopje – een hoopje spul!" riep ze boos.
"Die beesten bijten je dood! Geomanni Pesternomi!" Ze maakte de beweging en richtte die op de struik met aardmannetjes. Er vormde zich een zwakke, blauwe cirkel, die wel oploste maar ook direct verdween. De aardmannetjes in de struik lieten enkele kreetjes horen. Emma probeerde het gewoon opnieuw.
"Geomanni Pesternomi!" Er vormde zich een grote, donkerblauwe cirkel in de lucht, die oploste in een zwakke blauwe nevel die maar heel even bleef hangen.
"Nou Em, ik moet toch zeggen dat jij hem eerder doorhebt dan ik!" zei Toby bewonderend. Emma grijnsde.
Nog één keer. Geomanni Pesternomi!" Precies op dat moment schoot er een aardmannetje uit de struik. De blauwe cirkel loste op in een blauwe nevel, die onmiddellijk op het ongelukkige aardmannetje afschoot. Het beestje viel uit de lucht. Hij lag slapjes in het gras.
"Yes! Het is me gelukt!" riep Emma blij. Ze raapte het aardmannetje op.
"Wat doen we met deze?" vroeg Emma. Toby pakte een oude uilenkooi uit de praktijk van Nick en stopte daar het aardmannetje in.
"Zo, die kan niet meer weg. En daar kunnen we ook andere aardmannetjes in stoppen," zei Toby.
"Ja. Morgen misschien. Dan ruimen we samen die plaag we even op. Mam weet er toch nog niks van," zei Emma. Morgen. Dan zouden ze afrekenen met die rottige beestjes...