Spokenslijm ½ (596 woorden)

"Ieeeel!" Huize Wetstone zat midden in een zomerschoonmaak. Sarah had de begane grond en wat kamers op de 2e verdieping al schoongemaakt en nu was ze bezig op de zolder. Emma en Toby renden de zoldertrap op, om te kijken wat er aan de hand was met haar. Daar aangekomen zagen ze direct wat er aan de hand was: achter de enorme berg troep was nog een grote ruimte vrij, waar blijkbaar een spook huiste: de wanden, de vloer en alle andere spullen die er lagen, waren bedekt met een dikke laag spokenslijm. Sarah, die niets in de gaten had gehad, was over iets gestruikeld en lag nu in het spokenslijm.

"Ieeeel! Jakkes! Bah!" mompelde Sarah. Emma en Toby lachten en hielpen hun moeder uit het slijm.

"Dank je. Oh, wat is dat spul vies. Ik vraag me af waar dat spook is gebleven," zei Sarah. Er kwam een witte gestalte aangezweefd.

"Daar dus. Hallo, meneer of mevrouw spook. Kunt u vertellen wat u hier doet?" vroeg Emma. Toby schudde zijn hoofd en mompelde "Toch geen Ravenklauw..." Het spook, een oude vrouw, keek hen triest aan en zei:

"Spoken, natuurlijk. Ik ben hier ooit gestorven van ouderdom, maar het lukte me niet weg te komen uit deze ruimte. Zie je, ik ben namelijk aan deze plek – verbonden."

"Je kunt in onze schuur komen wonen," zei Emma. Het spook glimlachte en zweefde weg. Eindelijk kon ze weg van deze plek. Sarah twijfelde.

"Krijg ik dit alleen wel schoon? Nou ja, jullie kunnen wel helpen. Ik weet dat jullie niet mogen toveren, maar ja. Ga maar eens gauw Deplasma leren," zei Sarah tegen Emma en Toby. Dus liepen ze naar beneden om hun spreukenboeken te pakken. Toby, die de spreuk al kende, ging bij Emma op de kamer zitten. Sarah liep naar beneden om wat schoonmaakspullen uit de bijkeuken te pakken. Ineens riep ze:

"Tobias en Emma Wetstone! Wat moet dat?" Emma en Toby schrokken zich een ongeluk en maakten dat ze beneden kwamen. Sarah, die woedend was, nam hen mee naar de bijkeuken.
"Wat is dit?" vroeg ze aan hen. Ze wees op de zeven uilenkooien vol aardmannetjes. Emma nam het woord.

"Aardmannetjes, mam. We waren je vergeten te vertellen dat er een plaag in de tuin zat, en dus hebben we hem maar zelf opgeruimd," zei Emma. Sarah vond het alsnog niet leuk en stuurde hen terug naar boven.

"Jullie gaan Deplasma leren en zelf de hele zolder opruimen. Morgenavond moet hij helemaal brandschoon zijn. Ik wil geen kloddertje spokenslijm meer zien. Kijk maar niet zo geschokt, eigen schuld, dikke bult," zei Sarah streng. Toch scheen ze ook wel verbaasd te zijn over het feit dat haar kinderen een hele plaag aardmannetjes had opgeruimd. Dus gingen Emma en Toby maar naar boven toe. Toby ging alvast naar zolder om wat voorbereidingen te treffen en Emma ging Deplasma studeren.

-Deplasma-

Een simpele spreuk voor beginners. Deplasma is een spreuk om spokenslijm te verwijderen, dat wordt achtergelaten door spoken. De toverstok wordt op het slijm gericht, terwijl men de spreuk "Deplasma" uitspreekt. Bijwerkingen: een lichtgroene flits en een ploppend geluidje.

"Dat kan nooit moeilijk zijn," zei Emma.

"Deplasma!" Natuurlijk gebeurde er niets, maar er was wel een zwakke, lichtgroene flits, die aangaf dat het haar bijna was gelukt.

"Deplasma!" zei Emma nog eens. Deze keer was er een sterke, lichtgroene flits zichtbaar en er klonk een zachte "plop". Emma wist dat het gelukt was. Nu nog in het echt proberen...