Romee.

Romee liep achter de groep aan, de grote hal door. Achter een mahoniehouten balie zat een jonge vrouw met rood haar, dat naar achteren in een knotje gebonden was. Ze lachte de groep vriendelijk toe en heette ze welkom in zo'n twintig talen.

De gids vroeg de toeristen beleefd nergens aan te komen, en liep voor de groep uit, een gang in. Romee haalde terwijl ze een hobbelige trap afliepen haar camera tevoorschijn. Ze hielden halt voor een liftdeur. De gids legde uit dat ze eerst in drie delen naar beneden moesten, voordat ze verder konden.

Zo gezegd, zo gedaan, na een kwartier stond de hele groep beneden. De gids begon te vertellen over de architectuur, terwijl ze door een lange, slecht verlichte gang liepen. Romee luisterde aandachtig.

"En dan nu," zei de knappe gids toen ze voor twee grote deuren stonden. "Zijn we aangekomen bij het hoogtepunt van deze rondleiding. Ik wil u vriendelijk vragen uw mobiele telefoons uit te schakelen, en niet te fotograferen in de volgende ruimte. Alvast bedankt!"

Teleurgesteld stopte Romee haar camera weer in haar tas. Toen na een tijdje iedereen had aangegeven alles te hebben weggestopt, gingen de grote deuren open.

"Welkom in Volterra!"

Lisette.

Extreem verveeld slenterde ik over het plein, terwijl ik bedacht wat ik eens kon doen.

Romee en ik kenden elkaar al sinds onze geboorte. Onze ouders waren buren, en Romee werd twee dagen eerder geboren dan ik. We zaten samen op de crèche, de peuterspeelzaal, de basisschool, en nu ook op de middelbare. Onze ouders maakten zich vaak zorgen over het feit dat we alleen maar met elkaar speelden, en niet met andere kinderen. Maar daar trokken wij ons niets van aan. We zagen vaak voor ons dat we straks als twee oude besjes onze kleinkindertjes bij elkaar zetten om te spelen, en wij neerploffen op de bank om te gaan roddelen over jan en alleman. Er was geen manier waarop we ooit uit elkaar zouden groeien. In bijna zestien jaar was onze band zó opgebouwd, dat we dezelfde interesses deelden, en weinig meningsverschillen hadden. Het was mijn voorbeeld van de perfecte vriendschap. Aan de andere kant waren we heel verschillend. Ik hield van tekenen, games, stripboeken en televisieseries, en Romee van kunst, cultuur, dans en theater. Ik was altijd heel kortaf en brutaal, maar Romee was altijd heel erg bescheiden en beleefd. Ze was perfect. Ze was mijn vriendin. Mijn Romee.

Omdat ik zo in gedachten verzonken was, was ik al verschillende keren tegen andere mensen opgebotst.

"Hé!" Riepen ze. "Kan je niet uitkijken?!" Maar de enige keer dat ik me verontschuldigde toen ik ergens tegenaan liep, was het een lantaarnpaal.

Ik stopte mijn handen in mijn zakken en keek boos. Wat een rotstad. Mijn benen deden zeer, er waren teveel trappen, steile wegen, en smalle straatjes.

Ik stond stil voor een klein nisje. Er stond weer het beeld van die heilige in en een mollige oude vrouw was er bezig kaarsjes aan te steken en verse bloemen neer te leggen.

"Wie is dat?" Vroeg ik.

Ze draaide zich om en keek verbaasd. "Dat is Sint Marcus, ragazza."

"Oh… Waarom zijn er overal beelden van hem?"

"We vereren hem hier omdat hij de vampiro's uit de stad heeft verjaagd!"

"Vampiers?" Ik gniffelde. "Wat een scheinheilige…"

De vrouw keek me boos aan. "fino a quando, ragazza…" Toen draaide ze zich om en liep weg.

Verbaasd keek ik haar na.

Ik struinde door de straten van de oude stad terwijl ik me afvroeg hoe lang het zou duren voor Romee terug was. Ik liep steeds rondjes, en iedere keer kwam ik op het plein terecht om te kijken of ze er al was. Na een uur begon ik me zorgen te maken. Zouden we elkaar misgelopen hebben? Misschien was ze al naar Roberts appartement?

Toen ik voor het hoge huis in de hoofdstraat stond, was de deur op slot. Dat had ik me eerder moeten bedenken, want ík had de sleutels. Geërgerd liep ik terug naar het plein.

Jéééz! Mijn excuses voor de kortheid, maar ik heb gewoon voor dit hoofdstuk géén inspiratie gehad, terwijl ik voor de volgende hoofdstukken genoeg heb! "Dus raffel je het maar af?" *le gasp* "Ja."

Dan nu goede nieuwtjes; de verhaallijn wordt een tikkie opgeleukt (en versloomd) door een aantal nieuwe karakters, maar natuurlijk keren de oude, vertrouwde karakters ook in volle glorie terug! :d

En, ik ben bezig met iets wat een trailer moest worden, maar uiteindelijk een soort music video wordt, dat ongeveer het verhaal van hoofdstuk 1 t/m 4 bevat, met nog wat sneak peeks.

Nou, bedankt voor het lezen, en ik beloof dat hoofdstuk 4 (die eens stúk langer zal zijn! (hoop ik!)) binnen een anderhalve week in je mailbox ligt. Deed deze dat nog niet? Aarzel dan niet om je te abonneren!

Oja, interessant weetje: De titel, After Nightfall, slaat op wat er gebeurd na het vallen van de avond (symbolisch voor het veranderen van Lisettes leven)

Xx van Aro!

xx