Isolatie door Bex-Chan, hoofdstuk 2: Slaan

'Ze is vooruit gegaan,' merkte Sneep op, en gluurde naar de deur van de kast met een nadenkende uitdrukking.

'Je hebt geen idee,' zuchtte Anderling, en fronste toen ze Hermelien's protesten luider hoorde worden, die nu door haar kantoor heen schreeuwde en haar ineen lieten krimpen. 'Ze heeft veel geoefend met professor Slakhoorn, en mijzelf.'

'Dat kun je zien,' hij knikte, en gluurde naar Draco. 'Misschien kan ze hem toch wel aan.'

'Ze kan het,' beloofde het schoolhoofd. 'Severus, over kort kan je hier niet meer Verdwijnselen, en bovendien lijkt het me een beter plan haar alles uit te leggen als je hier niet bent-

'Ik ben hier sowieso al te lang,' stemde hij in, en keek naar de jonge tovenaar die haast in zijn stoel was verdwenen. 'Vergeet niet wat ik je hebt gezegd, Draco-

'Je gaat me hier echt achterlaten?' vroeg hij, sissend door zijn op elkaar geklampte tanden. 'Met deze mensen? Dank je vriendelijk-

'Probeer te bedenken dat je in gevaar bent,' adviseerde de oude professor, 'En deze mensen zijn op het moment de enige die je willen beschermen, je een plaats willen geven om te blijven-

Draco haalde zijn schouders geirriteerd op, en gaf Anderling een verveelde blik. 'Denk je dat je hier enige dank voor krijgt?'

'Ik verwacht helemaal niets van jou, Meneer Malfidus,' vertelde ze hem eerlijk. 'Door alle mislukkingen die je hebt veroorzaakt, is alle vertrouwen die ik eventueel in je had opgelost,'

Hij kromp ineen bij haar woorden. Niet omdat hij het erg vond om haar te irriteren, hij kon zich er niet minder zorgen over maken. Nee, het was het feit dat ze hem een mislukkeling had genoemd. En de waarheid deed pijn. Niet in de laatste zeven jaar kon hij herinneren dat hij ook maar één succesvol ding had gedaan. Niet één.

Mislukkingeling.

'Wil je dat ik doe alsof het me uitmaakt?' mompelde hij nonchalant, kijkend naar Sneep. 'Ik dacht dat je wegging?'

De blonde jongen gromde toen hij een harde klap op de achterkant van zijn hoofd kreeg. 'Je moet leren om je tong te beheersen, Draco.' Snauwde de man. 'Vergeef me voor zijn gedrag, Minerva.'

'Geen nood,' zei ze snel. 'Ik kan het wel aan. Je hebt mijn woord dat ik er alles aan zal doen dat hij veilig is. Je moet echt gaan, nu, Severus. Het wordt al bijna licht.'

'Natuurlijk,' mompelde hij, en gaf de heks een beleefde knik. 'Ik weet niet zeker of het mogelijk is dat ik snel contact op kan nemen.'

'Je weet waar we zijn als je ons nodig hebt,' ze zei, haar stem somber en zachter. 'Veel succes, Severus.'

Draco zuchtte geirriteerd na de harde klap die de Verdwijnselende man achterliet. Hij vechtte tegen een gevoel van respect voor de man dat hem probeerde te overnemen. Sneep was dan misschien wel een bloedverrader, maar de enge man had wel een Eed gezworen omhem te beschermen. Terwijl de andere bloedverraders hem hadden willen vermoorden in zijn slaap. Nog een van Griffel's schreeuwen vulde de kamer en hij keek met halfdichte ogen naar Anderling.

'Dit wordt leuk,' mompelde hij droogjes terwijl hij zijn armen over elkaar sloeg.

'Als je maar niet durft een ding te zeggen die deze hele situatie moeilijker maakt,' commandeerde de heks met een dreigende vinger naar hem toe gestoken. 'En je zal al helemaal niet dat vreselijke woord gebruiken!'

'Bedoel je Modderbloedje?' vroeg hij, en sprak het woord langzaam en nadrukkelijk uit.

'Ik waarschuw je, meneer Malfidus,' siste ze. 'Je maakt het alleen maar moeilijker voor jezelf als je zo doorgaat-

'Doe het gewoon,' kreunde hij en wreef in zijn ogen. De schreeuwen van het Modderbloedje hadden hem hoofdpijn gegeven, en hij kreeg meer en meer behoefte om in slaap te vallen. 'Het is bijna drie uur 's ochtends en ik heb rust nodig-

'Ik ben er vrij zeker van dat je dat in een bed wilt doen,' zei ze langzaam, en staarde naar hem, 'En je hebt op het moment nog geen bed, Meneer Malfidus-

'Wat wil je daarmee zeggen?'

'Als je het allemaal zo nodig erger moet maken dan het al is,' begon ze, en liep een paar stappen dichter naar de kast waar Hermelien in zat, 'Dan kan ik altijd nog beslissen om je niet eens een bed te geven, of een douche, of misschien-

'Ja, ja, ik begrijp het,' snauwde hij en keek haar boos aan, 'Doe het nou maar gewoon-

'Het zou goed zijn als je wat meer manieren bijleert,' adviseerde ze, en liep de laatste stappen richting de deur van de kast.

Met een opgewonden zucht draaide het schoolhoofd de deurknop om en fronste toen ze de rommel zag die Hermelien had gemaakt. Ze had een paar planken kapot gemaakt en had er een paar blauwe plekken voor teruggekregen. Ze stopte een moment toen ze Anderling in de deurpost zag staan, haar ademhaling hard en ongecontroleerd. Anderling wilde de heks uit de kast toveren, maar stopte en zuchtte toen ze merkte hoe de heks het zelf wilde doen.

Draco slikte de beledigende woorden die op zijn tong lagen in en dacht aan het bed wat hij hiervoor terug kreeg. Griffel zag eruit alsof ze naar de hel was geweest en weer terug was gekomen. Haar chaotische haar hing in haar gezicht als herfstbladeren, en haar ogen waren rood en zagen eruit alsof ze net zo weinig slaap had gekregen als hemzelf. Perfect. Hij was blij dat zij leed onder dit alles. Blij dat hij niet de enige was.

'Laat me hieruit!' schreeuwde ze, haar ogen opgezwollen met tranen terwijl ze een paar centimeter boven de grond zweefde door de spreuk van Anderling.

'Je moet kalmeren, Juffrouw Griffel-

'Ik ga absoluut niet kalmeren!' weigerde ze, haar stem klonk bang. 'Wat in Merlijns naam-

'Ik beloof dat ik alles zal uitleggen,' probeerde de professor, 'Maar je moet kalmeren, Hermelien. Alsjeblieft.'

Ze ademde zes keer diep in en slikte de woede weg. Ze had nog steeds niet gemerkt dat Draco ook in de kamer was. 'Oké,' mompelde ze, 'Oké, maar laat me alsjeblieft gaan!'

Een moment lang twijfelde Anderling of dat wel zo slim was, maar ze liet Hermelien toch gaan. Met een kleine plof landde Hermeliens voeten op de grond. Ze kuchte kortaf en liep onzeker naar het midden van de kamer, onbewust dat ze dichter naar Malfidus liep.

'Waarom was Sneep hier?' vroeg ze uiteindelijk, besluitend dat de stilte lang genoeg had geduurt.

'Voordat ik je ook maar iets vertel,' begon Anderling, 'Moet je begrijpen dat je dit aan niemand kan vertellen. Niet eens aan Potter en Wemel.'

Hermelien leunde naar achteren terwijl ze haar lippen op elkaar drukte. Dit moest wel heel belangrijk zijn; Hermelien vertelde alles aan Harry en Ron, en het rare gedrag van de professor had haar compleet verrast. Ze keek naar de grond, zoekend naar iets anders om naar te kijken, en dat was het moment dat ze hem zag.

Hem.

Ze keek een moment in zijn ijzige ogen en voelde iets breken in haar ziel.

Ze herinnerderde niet meer dat ze naar hem toe sprintte, alles was wazig en snel. Wanneer ze dichtbij genoeg was haalde ze uit met haar vuist en ramde in zijn gezicht, hard genoeg om haar knokkels pijn te doen. Ze haald weer uit, het bloed druppelde langs zijn kin en over haar vingers, maar het was niet bevredigend genoeg. Ze wilde op hem in rammen totdat hij niet meer herkenbaar was, totdat ze stopte met het beseffen wat hij had gedaan.

Maar Anderling's spreuk droeg haar naar de andere kant van de kamer. Ze begon weer met schreeuwen.

Ze vechtte zo hard tegen de magie dat haar armen en benen brandde, maar ze gaf niet toe. 'Wat in hemels naar is de klootzak-

'Stoppen!' schreeuwde de andere heks, haar toverstok nog steeds op Hermelien's lichaam gericht. 'Hermelien, je moet luisteren-

'Verveld kutjoch!' snauwde ze en negeerde Anderling terwijl ze naar Malfidus keek. Hij haalde het vloeiende bloed van zijn kin af met zijn duim, met een uitdrukking die ze niet kende. Weer ontmoette hij haar ogen, en haar haat was overduidelijk. Hij was dunner dan ze herinnerde, en hij leek vrijwel uitgeput, maar verder was alles hetzelfde. Zijn witte haar, zijn porseleinen huid, zijn ogen als regenwolken. Het was vreselijk.

'Beheers jezelf!' probeerde Anderling weer, en stapte in Hermelien's zichtveld, 'Ik probeer het uit te leggen-

'Hoe kon je?' siste Hermelien naar de oudere heks, haar ogen gevuld met verse tranen, 'Hij heeft Perkamentus vermoord! Hoe in hemelsnaamkon je dit doen –

'Dat is meer dan genoeg!' antwoordde ze, haar toon weer gevuld met de normale bazigheid. 'Ik probeer het je te vertellen-

'Niets wat je zegt kunt-

'Severus Sneep is een spion voor de Orde,' zei ze snel, bevredigd toen Hermelien haar geschrokken aankeek. 'Hij staat aan onze kant-

'Dat- dat is onmogelijk,' stotterde de brunette terwijl ze de professor onbegrijpelijk en ongelovend aankeek. 'Nee. Er is absoluut geen-

'Het is waar-

'Je liegt!' floepte Hermelien, haar wangen rood als appels. Ze draaide haar nek zodat ze Malfidus kon zien en voelde allemaal opmerkingen opkomen. Ze voelde zich ziek. 'Ze hebben hem vermoord…Zij- zij hebben Perkamentus vermoord-

'Rustig maar, Hermelien,' zei Anderling en probeerde het meisje in controle te houden, voordat ze over haar schouders naar Draco keek, die stil in zijn stoel zat en een zwakke poging deed zijn lip dicht te knijpen. 'Meneer Malfidus, ik moet even onder vier ogen spreken mer juffrouw Griffel.'

'Goed voor jou,' gromde hij, en kromp in elkaar toen hij zijn mond opende.

'Meneer Malfidus,' zuchtte ze geïrriteerd, plotseling beseffend hoe moe ze was, 'Ik moet was privézaken bespreken –

'Waarom?' schoot hij terug. 'Sneep heeft me verteld dat hij een spion is, ik weet dit allemaal al-

'Je weet niet alles,' vertelde de heks hem. 'En je hebt het recht niet op alle infromatie-

'Wel, ik zit hier comfortabel-

'Forceer me niet om je te verplaatsen,' waarschuwde de heks, met haar vrije hand wees ze naar de deur van het kantoor. 'Daar is een keuken. Neem wat eten, als je wilt. Ik roep je als we klaar zijn.'

Hij wilde protesteren, maar zijn maag rommelde enthousiast bij het idee van het eten wat achter de deur lag. Hij had niet gegeten de laatste 24 uur. Hij was benieuwd, maar zijn maag won. Hij rees langzaam uit zijn stoel en gaf beide heksen een verveelde zucht terwijl hij naar de keuken liep, en ondertussen mompelde hij een lijst van verboden woorden onder zijn adem.

Anderling draaide zich om naar Hermelien toen hij was verdwenen in de keuken en zei, 'Ga je luisteren naar wat ik te zeggen heb als ik de spreuk breek?'

'Is Sneep echt een spion?' vroeg ze, kwetsbaar.

'Ik zweer het op mijn leven,' zei ze duidelijk. 'Zal je naar me luisteren?'

Met een verwarde en zielige snik knikte ze en voelde dat haar armen en benen los werden gelaten. Ze veegde de tranen weg met haar mauw en bekeek de heks verward en ongelovig. 'Sneep,' mompelde ze voorzichtig, 'Hij kan geen spion zijn. Hij vermoorde-

'Albus heeft een van zijn herinneringen achtergelaten voor hij doodging,' begon het schoolhoofd, haar stem schudde met emotie. 'Het was een discussie tussen hem en Severus-

'Maar-

'Albus wist over Draco Malfidus's missie,' ging ze verder, 'En hij vroeg aan Severus om de taak te…volbrengen, zodat Meneer Malfidus dat niet hoefde te doen. Hij wilde hem redden-

'Hij is het niet waard,' ze fronste, en keek beducht naar de keukendeur. 'Hij is-

'Je moet begrijpen dat meneer Malfidus geforceerd was de missie aan te nemen, Hermelien.' Zei ze, maar het argument was te zwak. Het was moeilijk om iemand te beschermen die zoveel levens in gevaar had gebracht voor zijn zeventiende verjaardag. 'Albus wist dat Severus toe had gestemd een Onbreekbare Eed af te leggen, dus vroeg hij het aan Severus-

'Weet Malfidus dit allemaal?' vroeg ze, en spuugde zijn naam uit als vergif.

'Ik denk het niet,' Anderling schudde haar hoofd. 'Hij weet dat Severus een spion is voor de Orde, en dat maakt jou het vierde persoon om bekend te zijn met deze informatie. Niemand anders weet het en ik ben van plan dat zou te houden-

'Dus, waarom was Sneep hier? Hier komen is zeker gevaarlijk voor hem?'

Ze zuchtte. 'Hij heeft me gevraagt Meneer Malfidus te beschermen vanaf nu-

'Wat?' blafte Hermelien, haar wenkbrauwen vertrokken in een frons. 'Waarom zouden we?'

'Omdat, als we dat niet doen,' beantwoorde ze voorzichtig, hopend dat ze duidelijk maakte hoe belangrijk dit was, 'Dan kan Voldemort hem vinden en hem vermoorden-

'Dat is geen groot verlies-

'En dan zou de Eed Severus vermoorden,' ging ze verder, en negeerde de gemene woorden van het meisje. 'Daarbij, als meneer Malfidus hier niet blijft kan hij Severus zijn geheim doorvertellen en dan wordt hij vermoord.'

Sneep is een spion. Een van ons…

'Boven alles,' Anderling bracht haar terug naar het verdomde heden, 'Als we Draco Malfidus niet beschermen, dan is Albus' dood voor niks geweest.'

Het vrouwelijke lid van het Gouden Trio voelde iets in haar borst schudden. Niets leek compleet logisch, maar alles leek op zijn plaats te vallen in haar hoofd. Ze zou zweren op Merlijn's graf dat elke seconde of deze vermoeiende nacht haar energie opslurpte. Het was te veel om aan te kunnen, veel te veel. Sneep. Een spion. En Perkamentus had het geweten…En opeens kwam er een onrustige gedachte in haar hoofd opspringen.

'Waarom heb je me hier geroepen?'

'Omdat hij bij jou zal verblijven,' antwoordde Anderling duidelijk. 'Je bent mijn enige vertrouwelijke studente en je hebt genoeg kwaliteiten als heks-'

'Hoe kun je dit me aandoen?' kreunde ze, terwijl ze haar gezicht aanraakte uit stress. 'Ik haat hem, hij is duivels-

'Ik weet dat het veel gevraagd is,' antwoordde de andere heks met sympathie, 'Maar er is geen ander die ik kan vertrouwen. Je hebt een vrije kamer-

'We zullen elkaar vermoorden-

'Nee, dat zul je niet,' zei ze boos, en liep naar de heks om een supportieve hand op haar schouder te leggen. 'Ik neem zijn toverstok in en ik zal je kamer beschermen, zodat hij niet weg kan, en je krijgt een wachtwoord voor je kamer-

'Er is vast wel iemand anders,' smeekte Hermelien, 'Iemand anders. Een van de professors-

'Jij bent het enige persoon die ik vertrouw hierin, ik weet dat je het aankan,' zei Anderling en zuchtte verdrietig. 'De andere professors hebben al genoeg te doen. Je moet dit doen-

'Voor hoe lang?'

'Zo lang het nodig is,' antwoordde ze, en keek fronste verdrietig. 'Het spijt me echt, juffrouw Griffel. Als het echt zo erg is, zorg ik voor iets anders, maar ik geloof dat je dit aankan.'

Ze wilde protesteren, ze wilde Anderling vertellen Malfidus in zijn graf te laten rotten, dat graf wat hij voor zichzelf had gegraven. Ze wilde haar vertellen hoe hij haar waarschijnlijk zou vermoorden in haar slaap, of dat ze geen dag kon overleven zonder hem te vervloeken totdat hij een nutteloze vlek op ze muur zou zijn, maar de beelden van Perkamentus schoten door haar gedachten.

Als we Draco Malfidus niet beschermen, dan is Albus' dood voor niks geweest.

'Oké,' mompelde ze, absent, 'Oké. Ik- ik zal het proberen.'

Anderling's gezicht ontspande. 'Bedankt,' ze gaf de jonge heks een geforceerde glimlach terwijl ze haar haar toverstok teruggaf. 'Ik weet dat dit moeilijk is voor je, en ik beloog dat ik er alles aan zal doen om dit makkelijker te maken.'

Hermelien zuchtte luid en eenzaam. 'Ik ben moe,' fluisterde ze, haar lichaam en geest bijde overwerkt en verlangend naar slaap.

'Ik denk dat we allemaal rust nodig hebben,' stemde het schoolhoofd in. 'Ik zal je terug escorteren naar je slaapzaal en de beschermingen opzetten.'

'Oké,' ze haalde haar schouders op, te moe om erop in te gaan. 'Laten we het doen.'

Anderling gaf de schouder van het meisje een zachte klop en liep daarna naar de keuken. Ze duwde de deur open. 'Kom nu, meneer Malfidus,' zei ze, en keek naar de tovenaar die haar arrogant aankeek terwijl hij zijn handen in zijn zakken stopte en Hermelien een bittere en intolerante blik gaf.

'Ben je weer klaar met de bitch spelen?' snauwde hij, en hield expres afstand.

Ze wilde schreeuwen totdat zijn oren bloed zouden huilen, maar ze liet het gaan. Ze realiseerde nu pas iets. Dit was eigenlijk allemaal in haar voordeel. Zij was de baas.

'Je hebt nog steeds bloed aan je kin,' zei ze tegen hem, haar woorden scherp en bazig.

Hij verborg zijn irritatie achter een geamuzeerde grinnik en haalde het bloed met de achterkant van zijn hand weg, zijn ogen nog steeds naar haar starend. Hij realizeerde dat haar ogen niet bruin waren, meer goed. Hoe standaard voor een Griffoendor. Dus, het kleine Modderbloedje dacht dat ze de baas over hem was? Hij grinnikte kort. Fijn, laat haar dat maar geloven; hij zou op zijn minst een beetje entertainment hebben als hij opgesloten werd in zijn kamer.

'Niet zo blij om me te zien, Griffel?' hij grinnikte kortaf. 'Je lijkt een beetje gespannen-

'En jij lijkt opgefuckt,' snauwde ze terug, en oogde zijn vieze kleding. 'Ik waarschuw je, Malfidus – wind me niet op-

'Of wat?' gromde hij en bracht zijn gezicht dichtbij de hare. Ze bleef staan waar ze stond, maar gruwelde toen ze besefte dat zijn adem naar bloed rook.

'Je begrijpt het niet, of wel soms?' fluisterde ze en kneep haar ogen dicht. 'Je hebt niets. Je bent niets. En nu zit je hier vast: geforceerd om de hulp van anderen te accepteren, als een klein kind.'

Zijn ogen leken een moment gevuld te zijn met schaamte en spijt. Dit gaf haar een trots gevoel in haar maag, zij had alle macht, zij kon doen wat zij wilde. Het duurde niet lang, maar net genoeg.

'Ik hoop dat je hieronder lijd,' fluisterde ze, gemeen en eerlijk. 'Ik hoop dat dit je kapot maakt-

'Fuck op, Modderbloedje-

'Dat is genoeg,' viel Anderling in, en hij haalde zijn wenkbrauwen op toen hij doorhad dat haar toverstok op hem was gericht. 'Gaan, meneer Malfidus, het is laat.'

Zijn ogen keken naar de oude heks en haar toberstok. Hij kon eerlijk zeggen dat hij nooit van plan was geweest proberen te ontsnappen terwijl ze naar Griffel's slaapzaal liepen. Er was geen reden voor, met twee gewapende heksen die hem in de gaten hielden als een kokende ketel. Hij rolde met zijn ogen en liep achter Griffel aan, op weg naar haar kamer, met Anderling achter hem, met haar toverstok in zijn nek.

Ze liepen in stilte, de twee heksen keken steeds nerveus om zich heen om zeker te weten dat er geen mensen in de hallen liepen. Natuurlijk waren er geen mensen in de hallen, en het geluid van hun voetstappen mengde prima met de echo's van de regen. Draco keek naar de achterkant van Griffel's hoofd terwijl ze liepen, en merkte dat haar nekspieren veel te strak waren aangespannen, en haar veel te hevige grip op haar toverstok. Ten minste was zij er niet de hele tijd mee aan het zwaaien in zijn gezicht, niet zoals Anderling, die het nodig vond om eens in de zoveel stappen in zijn rug te prikken.

De jongere heks ging sneller lopen toen er een portret van een groep leeuwen in zicht kwam, de leeuwen grommend, en liggend in hun geschilderde zonlicht. Hij hoorde niet welk wachtwoord Griffel mompelde, maar dan alsnog, waarschijnlijk was dat ook de bedoeling.

Ze verdween in de kamer en hij liep achter haar aan, alsof de kamer al van hem was. Hij keek langzaam rond in de zitkamer en Hermelien hield hem in de gaten terwijl hij zijn schoenen uitschopte en naar de badkamer liep, en haar met meer kracht aan de kant duwde dan nodig was. Ze wilde naar hem schreeuwen, maar hij had de deur al achter zich dicht geslagen.

'Klootzak,' siste ze onder haar adem, en keek moe naar professor Anderling. 'Duurt het lang om de beveiliging op te zetten? Ik wil graag naar bed.'

'Maar een paar minuutjes,' beloofde de professor, en draaide haar pols terwijl ze haar toverstok rondzwiepte in de kamer, en specifiek bij de deur.

De moeilijke woorden klonken als een slaapliedje en Hermelien's lichaam voelde ineens als steen. Ze hoorde een douche op de achtergrond en het water suisde rustgevend, tegelijkertijd met Anderling's woorden. Ze was zo ontzettend moe, en de nacht had haar te veel informatie gegeven om over na te denken. Ze wilde alleen maar liggen, in een donkere kamer, en wilde haar dromen accepteren; haar nachtmerries. Ze verloor zicht terwijl het schoolhoofd naar haar toekwam, haar mond spraken ongehoorde woorden.

'Sorry?'

'Ik ben klaar,' vertelde Anderling haar zacht, 'Ik moet je nog eens herinneren, juffrouw Griffel, dit blijft allemaal tussen ons-

'Ik weet het,' antwoordde ze.

Ze wist het echt. Ze was te gewend geworden aan geheimen de afgelopen zes jaar, en de meesten hadden haar vrijwel met rust gelaten, maar van deze wist ze dat het haar zou achtervolgen. Ze kon het niet aan Harry, of Ron, vertellen, en dat zou haar limiet van tolerantie zeker uitrekken. Ze herhaalde het woord geheim over en over in haar hoofd, en merkte dat het zelfs dat het bruut klonk; als het sissen van een slang.

'Moet ik je herinneren om goed op je toverstok te letten?'

'Doe ik altijd,' zuchtte de brunette.

'Ik weet dat dit moeilijk is,' gaf Anderling toe, 'Maar je hebt me nog nooit teleurgesteld, Hermelien.'

Ze keek toe hoe de oudere heks verdween uit de kamer en voelde zich opeens belachelijk claustrofobisch. Ze draaide haar hoofd om en keek naar de badkamer terwijl ze nervous op haar lip beet. Ze haalde haar vingers door haar geklitte haar en droeg haar voeten naar haar slaapkamer en mompelde het wachtwoord, lutra lutra, en ging naar binnen.

Ze ging niet eens onder de dekens liggen, ze viel direct op haar bed en vouwde zichzelf in elkaar. Ze keek naar het raam en zag dat de lucht nog steeds pikzwart was. Er klonk vaag gezang van vogels op de achtergrond, en een korte blik op haar klok vertelde haar dat het al bijna vier uur 's ochtends was.

Ze dankte Merlijn dat het vrijdag was en dat ze geen lessen zou hoeven te volgen, ook al vroeg ze zich af of ze wel iemand moest bedanken voor de gebeurtenissen die die avond hadden plaatsgevonden.

De tikkelende druppels van Malfidus' douche waren luid en duidelijk in haar kamer, en waren een ongewilde herinnering dat ze een nieuwe inwoner had. Ze voelde haar hoofd kloppen als het begin van een door stress veroorzaakte hoofdpijn, en wist dat, ook al was ze moe, ze moeite zou hebben met in slaap vallen.

Het duurde een half uur totdat het water stopte met lopen en ze kon Malfidus' bewegingen horen terwijl hij naar zijn kamer liep. Ze kreunde in haar kussen uit irritatie en pakte haar toverstok. Ze mompelde een snelle spreuk zodat ze niks zou horen en hoopte dat het tot de volgende morgen zou aanhouden.

Draco kamde zijn natte haar met zijn vingers. Hij kon niet beschrijven hoe het voelde om alle tijd te nemen voor een goede douchebeurt; hoe goed het voelde om weer schoon te zijn. Zijn ogen vlogen door de kamer en hij merkte op dat de hele kamer gevuld was met de Griffoendor kleuren. Hij gromde geïrriteerd. En hier moest hij blijven, bij een vreselijke gouden en rode troep.

Hij hoorde een vaag geluid en besefte dat het Griffel moest zijn, die bewoog in haar slaap. Kon hij dat horen? Geweldig.

Gelukkig was het bed wel comfortabel.

Hij gooide zijn handdoek weg en besefte dat hij wel naakt moest slapen; of hij moest slapen in zijn oude, vieze kleding die zijn schone huid toch alleen maar zouden irriteren. Zijn ogen vielen op het Duistere Teken, op zijn arm. Hij ging met zijn vinger langs de buitenlijnen en zuchtte terwijl hij zich in het bed liet vallen en het plafond bekeek.

De lucht had een vieze soort indigo aangenomen toen hij uiteindelijk in slap had kunnen vallen, een slaap waar hij al weken naar had verlangd.