1. Δεκεμβρίου 2021.Λονδίνο

Γκρίζα , απειλητικά σύννεφα δεσπόζουν θριαμβευτικά στο απέραντο βασίλειο των ουρανών καταπνίγοντας οποιαδήποτε φωτεινή ακτίνα προσπαθεί να αμφισβητήσει την εξουσίας τους και να τυλίξει στην ζεστή της αγκαλιά τον ανθρώπινο κόσμο. Ναι ο χειμώνας πλέον έχει κάνει αισθητή την παρουσία του και σε αυτήν την γωνία του κόσμου ,το Λονδίνο . Όλοι οι υποχθόνιοι υπηρέτες του παγερού ηγεμόνα έχουν εξαπλωθεί παντού, από την καρδιά της πόλης και τις κοσμοπολίτικες αγορές μέχρι και τα πιο σκοτεινά σοκάκια . Ο άνεμος ,το κρύο και η χιονοθύελλα . Προσπαθούν να τιμωρήσουν τούς ανθρώπους για την προδοσία και την αχαριστία τους . Την προδοσία και αχαριστία που υπέδειξαν καλωσορίζοντας την Άνοιξη και απορρίπτοντας τούς ίδιους. Την Άνοιξη ,η παρουσία της οποίας αποτελεί το εναρκτήριο λάκτισμα της δημιουργίας , της αναγέννησης του κόσμου ,της ελπίδας ,γεγονότα που εδώ και μήνες έχουν απολέσει το μεγαλύτερο μέρος της σημασίας τους ,της δύναμης τους . Γεγονότα που πλέον μονό τα πορφύρα φύλλα που πρόσφατα αποχωρίστηκαν την μητρική αγκαλιά των δέντρων μαρτυρούν την κάποτε ύπαρξη τους . Όσο όμως και να προσπαθούν οι φοβερές αυτές δυνάμεις να εκδικηθούν τους ανθρώπους πάντοτε θα αποτυγχάνουν . Μπορεί να διαθέτουν την φοβερή δύναμη να προκαλούν τον θάνατο και την ερήμωση πότε όμως δεν θα καταφέρουν να λυγίσουν την ανθρώπινη αντίσταση . Γιατί μέσα στα απόρθητα τείχη της ανθρώπινης καρδιάς βρίσκεται καλά φυλαγμένος ένας σπινθήρας . Μπορεί μόνος του να είναι έτοιμος να απολέσει την λάμψη του να χαθει στο απέραντο σκοτάδι της αβύσσου , να σβήσει .Ενωμένος όμως με την αγάπη, την συμπαράσταση, την φιλία η φλόγα του επιτέλους αναβεί και δημιουργεί μια ακαταμάχητη πύρινη λέλαπα , απλώνεται σε ολόκληρη την ανθρώπινη ύπαρξη φωτίζοντας ακόμα και τα πιο σκοτεινά σημεία της ανθρώπινης ψυχής, φοβερίζοντας τα στοιχεία της φύσης και τiς δύναμης του κακού και εδω φαίνεται όμως οτι υπάρχουν εξαιρέσεις ...

Ο Albus Severus Potter , ένας 16 χρόνος ταλαντούχος μάγος , ο γιός του μεγαλύτερου ήρωα του μαγικού κόσμου κρύβονταν πίσω από το κρεβάτι του δωματίου του . Τά μάτια του ήταν ανέκφραστα ,καρφωμένα μονίμως στο πάτωμα .Είχαν χάσει πλέον την ικανότητα τους να μαγεύουν τους ανθρώπους , είχαν χάσει πλέον το φως της ζωής . Τα πόδια του ήταν κουλουριασμένα στο στήθος του . Όλο του το σώμα είχε μετραπεί ενστικτωδώς σε μία μπάλα . Έτσι πίστευε ότι θα ξεγέλαγε τους κυνηγούς του ,αυτούς που τον πλήγωσαν , αυτούς που σαν πεινασμένοι παράφρονες ρούφηξαν την ψυχή του μέσα απο το ταλαιπωρημένο του σώμα . Μπόρει να πίστευαν οτι ήταν νεκρός και να το παρατούσαν . Δυστυχώς ομως ο δαίμονας που καταφερε να ραγήσει την καρδία του νεαρόυ μάγου ,να του θολώσει την ορθή του κρίση δεν είχε τέτοια πρόθεση . Αντιθέτως , τον καταδίωκε συνέχεια και είχε το θράσος να εισβάλει μεσα στο ιδιο του το δωμάτιο .

Πόσο ακόμα όμως μπορόυσε να βρίσκεται εκεί πέρα .Είχε σχέδον νυχτώσει . Κάποια στιγμή θα έπρεπε να εγκαταλείψει την ασφάλεια του καταφύγιου του . '' Για να νικήσεις τους φόβους σου Albie θα πρέπει πρώτα να τούς αντιμετωπίσεις .Δεν μπορείς να κρύβε σε για πάντα ... '' Ο ψίθυρος αυτός στοίχειωνε εδώ και ώρα το μυαλό του . Ήταν η φωνή της μητέρας του ,η συμβουλή που του είχε δώσει πριν 5 χρόνια, λίγο πριν επιβιβαστεί στο Hogwart Express . Μία συμβουλή που μέχρι τώρα ποτέ δεν ακολουθήσει και στην περίπτωση αυτή ήταν η μοναδική σανίδα σωτηρίας του . Συγκέντρωσε λοιπόν όλες του τις δυνάμεις του ,την αποφασιστικότητα του και τις ευχάριστες αναμνήσεις του . Τέντωσε τα πόδια και άγγιξε με τα χέρια το πάτωμα . Άρχισε να μπουσουλά διστακτικά και νωχελικά .Προσπαθούσε να είναι όσο πιο αθόρυβος γίνεται ,εξάλλου δεν ήθελε να προδώσει την ύπαρξή του . Έφτασε στην άκρη του κρεβατιού . Με όση αντοχή του είχε απομείνει έπιασε τα σιδερένια κάγκελα του κρέβατιου , στάθηκε στα δύο του πόδια και άρχισε να προσεγγίζει την πόρτα του δωματίου του . Ήταν σχεδόν ελεύθερος και έτοιμος να εγκαταλείψει την φυλακή του δωματίου , η φωνή της μητέρας του όμως δεν τον άφηνε να προχωρήσει .'' Πρέπει να αντιμετωπίσεις τούς φόβους σου ,πρέπει να αντιμετωπίσεις τους φόβους σου ...'' .

Αυτό λοιπόν έκανε και ο Albus .Γύρισε το κεφάλι του προς τα δεξιά και τότε αντίκρισε το δαίμονα του να κοιμάται ειρηνικά μέσα στο κλουβί του .Μόνο που αυτό το κλουβί δεν ήταν άλλο παρά ένα ξύλινο ,παιδικό κρεβατάκι και ο δαίμονας ένα νεογέννητο άγοράκι , ο νεογέννητος νέος του αδερφός . Τα μάτια του έμειναν προσηλωμένα για αρκετή ώρα πάνω στο μικρο αγοράκι και τότε ήταν πού συνέβει . Ένας μικρός σπινθήρας γεννήθηκε στην καρδία του και με κάθε στιγμη που περνούσε μεγάλωνε μέχρι που μεταμορφώθηκε σε ένα πύρινο δαίμονα . Βλέπετε αυτός ο σπινθήρας δεν ήταν σαν αυτόν που αναφέραμε προηγουμένως . Δεν πήγαζε από την αγάπη αλλα απο την ζήλια, το μίσος, το φόβο . '' Πως μπορεί αυτό το αηδιαστικό πράγμα να ερχετα τόσο ξαφνικά ,με το έτσι θέλω να μου καταστρέφει την ζωή την οικογένεια μου και τώρα να μοιράζεται το δωμάτιο μου . Με ποιο δικαίωμα ..." Αυτά λοιπόν σκεφτόταν ο Albus όταν ξαφνικά το μυαλό του θόλωσε . Άπλωσε τότε τα χέρια του και τα τύλιξε γύρω από το λαιμό του δύστυχου αγοριού . Ήταν έτοιμος να απαλαχθεί απο αύτο το βάρος να αφαιρέσει την ζωή του νέου του αδερφού .

Κοίταξε για μία τελευταία φορά το θύμα του και τότε ξαφνικά τα σμαραγδένια του μάτια συνάντησαν ένα ζευγάρι καταγάλανα .Ο μικρός του αδερφός είχε ανοίξει τα μάτια του και τον κοιτούσε επίμονα , σαν να τον παρακαλούσε να του χαρίσει την ζωή ,σαν να ζητούσε συγγνώμη για ότι είχε συμβεί .Ο Albus δεν μπόρεσε να αντισταθεί και χάθηκε μέσα στα μάτια του αδερφού του . Καταγάλανα μάτια , γαλήνια ,σαν την ατέλειωτη κρυστάλλινη Θάλασσα . Ένιωθε την καρδιά του να λιώνει και τότε ήταν που συνειδητοποίησε τι πήγαινε να κάνει . Ένιωθε τα χέρια του να τρέμουν . Τα πόδια του δεν μπορούσαν να τον κρατήσουν άλλο . Λιποθύμησε. Στον ύπνο ονειρεύτηκε όλα όσα είχαν συμβεί την προηγούμενη μέρα ...

FLASH BACK

Όλη η οικογένεια Potter βρισκόταν από τα χαράματα στο τοπικό νοσοκομείο . Μαζί τους παραβρίσκονταν και το ανδρόγυνο Weasly . O Harry διαρκώς όρθιος ,με την ματιά του καρφωμένη στο πάτωμα έκοβε κύκλους έξω από το χειρουργείο . Όλοι τους ήταν ανήσυχοι ,όλοι τους φοβόταν .Πίστευαν όμως ότι η Ginny θα κέρδιζε τον αγώνα για την ζωή . Εξάλλου αυτή θα ήταν η τέταρτη φορά που θα έφερνε στο κόσμο ένα νέο μέλος της οικογένειας Potter . O Albus ήθελε να τα πιστέψει όλα αυτά , ο φόβος όμως το είχε κυριέψει . Δεν μπορούσε να φανταστεί την ζωή του χωρίς τη μητέρα . Ηταν η μόνη που τον καταλάβαινε η μόνη που εμπιστευόταν .Εκτός απο μητέρα του ήταν και η καλυτερη του φίλη ,ήταν ...

Οι σκέψεις του αυτές όμως διακόπηκαν από έναν χαρακτηριστικό ήχο .Ήταν η πόρτα του χειρουργιου που σήμερα είχε ανοίξει τόσες πολλές φόρες . Ο γιατρος πλησίασε την οικογένεια .

'' Είστε ο κύριος Potter;''

'' Ναι ο ίδιος , ε-έχετε νέα ΄για την γυναίκα μου , Ginny Weasly το όνομα της "

'' Λυπάμαι κύριε αλλά η γυναίκα σας αποβίωσε μόλις πριν λίγο ,έφερε όμως στο κόσμο ενα υγιέστατο αγοράκι '' απάντησε ο γιατρός δίνοντας στον Harry ένα βρέφος τυλιγμένο σε μιά μπλε κουβέρτα .

Ο Harry ένιωσε καυτά δάκρυα να κυλάνε στα μάγουλα του .Ήθελε να θρηνήσει την απώλεια της μονάκριβης του . Δεν είχε ομως την αντοχή .Το μόνο που μπορούσε να κάνει είναι να χαιδεύει με τα δάκτυλα του το μέτωπο του νέου του γιου . Κανένας δεν ήξερε τι να πει ,πως να αντιδράσει . Την νεκρή αυτη σιγη την έσπασε ευτυχώς η Hermione .

'' Λοιπόν Harry ,πως θα τον ονομάσεις ;''

'' Renni ,Renni Potter και ελπίζω να μην του συμβεί τίποτα κακό ""