DE KONING VEGETA IS DRAMATISCH SAGA
Kiyomi belde aan en streek een hand door haar lange donkere haar. Ze had veel zin om Koning Vegeta weer te zien. En de kleine Bra natuurlijk.
Toen de deur open werd gedaan door Vegeta zelf verstijfde ze in schok. "Oh! Ik dacht dat jij met Naru zou reizen. Ik-Ik…" Stamelde ze hopeloos. Wat wilde ze eigenlijk zeggen?
Vegeta trok een wenkbrauw op en keek haar aan alsof ze gek geworden was. "Ik was eerder vrij." Zei hij simpel.
Kiyomi voelde dat ze stond te trillen op haar benen van de emoties die door haar heen raasden. Wat zag hij er walgelijk goed uit! Ze wilde hem het liefst in zijn armen vliegen en nooit meer loslaten. Nu ze daar zo voor het eerst sinds het uit was tegenover elkaar stonden en hij na zo'n lange tijd eindelijk weer dichtbij was, deed het haar pijn om de emotionele afstand tussen hen te voelen. Hij leek wel een wereld ver weg.
"Wie is dat zoon?" Klonk de bulderende stem van Koning Vegeta vanuit de kamer.
Hij kwam de hal inlopen en keek over Vegeta's schouder naar wie er voor de deur stond. Toen hij Kiyomi zag klaarde zijn gezicht op. Hij duwde Vegeta lomp aan de kant in zijn haast om haar te omhelzen.
"Mijn mooie schoondochter! Kom binnen. Ik ben zo blij om je te zien!" Koning Vegeta sleurde haar min of meer mee het huis in. "Wat zie je er goed uit! Geweldig gewoon! Vind je ook niet zoon?"
Vegeta keek zijn hysterische vader geërgerd aan en wierp toen een korte blik op Kiyomi. Hij haalde onverschillig zijn schouders op. "Dat doet ze toch altijd? Niks nieuws onder de zon tousan." En met die woorden verdween hij naar boven.
Kiyomi kreeg niet de tijd om te bedenken of dat nou een compliment was of niet want Koning Vegeta zette haar op een keukenstoel neer en nam tegenover haar plaats. Zijn knappe gezicht werd bijna in tweeën gespleten door zijn blije grijns.
"Jullie gaan het weer bijleggen?" Het klonk meer als een verklaring dan een vraag.
Kiyomi sloeg haar trillende handen ineen in haar schoot. Hoe kon die jongen toch zoveel invloed op haar hebben? Dat was toch niet gezond? Ze zat te trillen als een rietje!
"Eigenlijk kwam ik voor u." Bekende ze voorzichtig. "Ik wist niet dat Vegeta al thuis was."
De grijns verdween van Koning Vegeta's gezicht. En opeens barstte hij tot Kiyomi's afschuw in dramatisch huilen uit.
Ze keek met grote ogen van verbazing toe hoe de Koning zichzelf grienend over het tafelblad gooide. Ze wist niet wat ze met de situatie aan moest dus pakte ze haar telefoon maar en zag op de display dat ze een gemiste oproep en een smsje van Naru had: Vegeta is thuis!
Beetje laat, dacht ze zuchtend. Ze stopte de telefoon terug in haar tas en keek naar de koning die nog steeds hartverscheurend lag te huilen.
"Dat doet ie al de hele dag."
Kiyomi keek op en vond Bra naast de tafel. Bra was nu elf jaar en Kiyomi kon haar ogen niet geloven. Ze begon al echt op een jonge vrouw te lijken en een hele mooie ook.
"Kami Bra, wat ben jij groot geworden!" Kiyomi sprong op en vloog het meisje in de armen.
Bra lachte en omhelsde haar blij. "Na de zomer ga ik naar de middelbare school." Vertelde ze trots.
"Wat leuk!"
Koning Vegeta stopte met janken en keek de twee verwijtend aan. "Ik lig hier mijn ogen uit mijn kop te huilen en jullie negeren me gewoon!"
"Ach tousan. Je bent al de hele dag dramatisch aan het doen. We weten het nu wel." Bra richtte zich glimlachend op Kiyomi. "Vegeta heeft het vanmorgen verteld en sindsdien heeft tousan niks anders gedaan dan dit."
Ze maakte een gebaar dat haar hele vader omvatte. Aan de frons op haar gezicht te zien was ze er niet zo van onder de indruk.
"Heeft hij het vanmorgen pas verteld? Het is al twee maanden uit!" Riep Kiyomi afkeurend.
Na het horen van haar woorden viel Koning Vegeta luid brullend terug op het tafelblad.
Bra negeerde hem. "We hadden ook al maanden niks van hem gehoord. Hij belt nooit meer vanuit Tokyo." Ze klonk verdrietig.
"Mijn zoon houdt niet meer van me!" Was Koning Vegeta's dramatische toevoeging voordat hij weer verder ging met snotteren.
Kiyomi schudde haar hoofd met een blik op de maffe koning en lachte Bra daarna bemoedigend toe. "Hij heeft het waarschijnlijk gewoon te druk gehad met tentamens. Ik heb Madame P ook al maanden niet meer gebeld. Ze gaat dat nou eenmaal als je studeert. Het betekent niet dat hij niet aan je denkt."
Bra's treurige gezicht klaarde alweer wat op. "Je blijft toch wel gewoon langskomen nu het uit is tussen jou en oniichan?"
"Natuurlijk. Als ik in Sendo ben kom ik langs." Beloofde Kiyomi plechtig.
Koning Vegeta was ineens opgehouden met huilen en stond energiek op van de keukenstoel.
"Wil je wat drinken, schone dochter?" Vroeg hij opgewekt.
Kiyomi keek naar hem op en schoot in de lach. "U bent echt niet goed wijs."
Koning Vegeta grijnsde trots. "Ik weet het. Koffie met veel melk dan maar?"
Kiyomi knikte lachend. Koning Vegeta had nog niet vergeten hoe ze haar koffie het liefste dronk. Ze nam weer aan tafel plaats en de rest van de middag praatte ze bij met Bra en de koning. Vegeta liet zijn gezicht die middag niet meer zien.
Toen Kiyomi aan het eind van de dag afscheid nam en de hal inliep kon ze het niet laten om toch even vanonder aan de trap iets naar boven naar Vegeta te schreeuwen.
"Nog bedankt voor mijn boek, baka!"
Ze kon hem boven horen lachen en ze grijnsde omdat hij zo'n verschrikkelijk aandoenlijke zak was.
"Graag gedaan, ama!"
"Aho!" Schold ze terug voordat ze lachend het huis verliet.
