A/N Hoewel ik nu weet hoe het 'in het echt' afloopt, vond ik toch dat ik dit moest afmaken. R&R please!
Er heerste diepe, diepe stilte op de Wegisweg. Zelfs de Dooddoeners waren verbijsterd door wat ze net gezien hadden. Harry stond te trillen op zijn benen. Hoe heb ik dat gedaan?
Het was die stilte waarin iedereen wéét wat er is gebeurd, maar het nog weigert te geloven, omdat het simpelweg ongelooflijk is. Het was ook die stilte die vaak explodeert in een orkaan van geluid.
Nog steeds een beetje daas wees Harry met zijn stok op het hoopje as dat net nog de Heer van het Duister was geweest.
'Evanesco,' zei hij zacht.
De as verdween.
Langzaam gingen er her en der deuren open. De dapperste tovenaars zetten voorzichtig enkele stappen naar buiten. Toen bleek dat Heer Voldemort zich niet ergens verstopt had, durfden anderen ook. De Wegisweg stroomde langzaam vol. De stilte hield aan, maar was niet zo diep meer. Een paar mensen begonnen te fluisteren, eerst heel zachtjes en toen harder.
Is het waar?
Is hij dood? Echt waar?
Zou het kunnen? Zijn we vrij?
Dit was ongeveer wat Harry hoorde. Hij knikte langzaam, nog steeds stomverbaasd door wat hij net gedaan had. De wereld leek te draaien, en alles wat hij zag leek vervaagd. Om overeind te blijven concentreerde hij zich op zijn voeten.
Hij is dood.
Hij is weg.
Ik leef nog.
Het is gelukt, Hij is dood en Hij komt nooit meer terug!
Het is voorbij.
'Het is voorbij,' zei hij zacht. Hij keek op. 'Het voorbij,' zei hij, nu hardop. Even werd de stilte weer dieper. Toen die verbroken werd, was het alsof er een bom ontplofte. Mensen gilden, lachten en huilden, allemaal tegelijk.
Harry keek op, net op tijd om Ginny op te vangen die op hem af kwam rennen.
Ja, het is voorbij. Maar hoe nu verder?
Voordat hij kon bedenken wat er nu gebeuren moest, voelde hij de lippen van Ginny op de zijne. Deze zoen was de beste die hij ooit had gehad, en even wist hij niet meer waar hij was, of waarom; alleen hij en Ginny was alles wat belangrijk was.
Nou, misschien heb ik een idee...