3. To nie mój dzień

Lunch, 12:30
Zrobiłam to. Przerwałam spotkanie Rona i Parvati. Nie mogę pisać o tym teraz – mam atak serca... Czuję, że zbliża się kolejna lista.

RZECZY, KTÓRE SPRAWIAJĄ, ŻE NA LEKCJACH NIE DA SIĘ WYTRZYMAĆ
(Piszę to, by się uspokoić. Brak związku z tematem.)
1. Nauczyciel przemawiający monotonnym tonem.
2. Gdy osoba, przed którą siedzisz, zajmuje się czymś innym niż lekcją, a dokładniej – zajmuje się tobą. Ciągnie cię za włosy, ozdabia twoje szaty artystycznymi bohomazami, rzuca czymś w ciebie, przesuwa twoje krzesło, zabiera ci rzeczy...
3. Prace domowe, które wydają się nigdy nie kończyć - nieważne jak wiele czasu im poświęcasz.
4. Tematy, które nie mają sensu.
5. Nauczyciele, którzy ni stąd ni z owąd wyskakują z różnymi analogiami, co sprawia, że wszystko miesza ci się jeszcze bardziej niż wcześniej.
6. Gdy jesteś WŚCIEKLE głodny podczas zajęć.

13:30
Dobrze. Czas na opisanie tego, co stało się w sali od Transmutacji podczas lunchu.

Harry i ja podążaliśmy w stronę Wielkiej Sali, gdy wykrzyknęłam:
- Och, nie! Zostawiłam swój podręcznik do Transmutacji w sali! Muszę po niego wrócić!

Na co Harry:
- W porządku. Pójdę z tobą.
- Nie ma sprawy – powiedziałam prędko – dam sobie radę sama.

Na szczęście był bardzo głodny, więc nie naciskał. Zanim dotarłam do drzwi, byłam całkowicie spanikowana, lecz jakaś nieznana siła zmusiła mnie do wejścia do środka. Przez chwilę myślałam, że sala jest pusta, lecz nagle zauważyłam Rona myszkującego w rzeczach leżących na biurku McGonagall.

- Cześć – zagaił – co tutaj robisz?
- Zostawiłam tu książkę – odrzekłam. To prawda – wcześniej tego dnia przypadkowo/z rozmysłem zostawiłam podręcznik na ławce. – A co ty tutaj robisz?

- Parvati poprosiła, bym się z nią tutaj spotkał – (udałam zdziwienie) – ostatnio zachowuje się dziwnie wobec mnie. Chodzi mi o to, że wciąż chce spotykać się ze mną w dziwnych miejscach i w ogóle jest dziwna. To jest… dziwne!

Mimo tego, że przeraziło mnie nadużywanie przez Rona słowa "dziwne" (naprawdę go uwielbiam, ale co z SYNONIMAMI?), w środku śpiewałam ze szczęścia. Ron nie lubi Parvati! Gdyby tak było, zauważyłby, że jej się podoba!

- Tak, rzeczywiście – rzuciłam luźno. Zamierzałam szukać mojej książki przez jakąś wieczność (chociaż leżała kilka ławek przede mną), lecz Ron zauważył ją pierwszy.

– Hej, mam twoją książkę!

Westchnęłam i sięgnęłam po nią.
- W takim razie już pójdę.

To, co stało się dalej, sprawiło, że chciałam odtańczyć dziki taniec radości.

- Hermiono – powiedział – tak naprawdę nie lubię Parvati. Być może nie jest to najlepszy moment na powiedzenie ci tego, ale... jestem w tobie zakochany. Moje serce bije tylko dla ciebie! Proszę, umów się ze mną! Oszaleję bez ciebie!

Ok, żartuję.

Ale powiedział to:
- Hermiono, zaczekasz tu ze mną, dopóki nie zjawi się Parvati?

Zaczekałam więc. Rozmawialiśmy i śmialiśmy się przez chwilę (Ron zaczął udawać Irytka udającego Krwawego Barona), gdy usłyszałam, że drzwi za mną otwierają się. Wstrzymując oddech, odwróciłam się i znalazłam się twarzą w twarz z... DUDLEYEM DURSLEYEM!

Znów żartuję. To była Parvati.

- Hermiona? - pisnęła. – Co TY tutaj robisz?

Wygrałam!!! Oczywiste było, że nie tego się spodziewała.
- Zostawiłam tu książkę.

Wtedy SPOJRZAŁA na mnie. Wiecie, o czym mówię. Mówię o spojrzeniu, którym dziewczyna obdarza inną dziewczynę, by zakomunikować: „Trzymaj się z daleka od mojego chłopaka/przyszłego chłopaka; w przeciwnym razie czeka cię bardzo nędzne życie" bez użycia słów. Muszę dodać, że jest w tym PRZERAŻAJĄCO dobra.

Na szczęście Ron przerwał naszą uroczą wymianę spojrzeń, mówiąc:
- Hm, tak, więc dlaczego chciałaś się ze mną tutaj spotkać?

Parvati, zirytowana do granic, odrzekła:
- Chciałam porozmawiać z tobą... sam na sam. – Ponownie przeszyła mnie wzrokiem.

- Dobrze. – Odwrócił się do mnie. – Mogłabyś nas zostawić? Muszę porozmawiać z Parvati. Nie zajmie nam to dużo czasu – jestem naprawdę głodny.

Zwycięstwo! Kompletnie zrujnowałam plan Parvati. (Po przemyśleniu wszystkiego, doszłam do wniosku, że ostatnio w Hogwarcie dużo się planuje.) Zbierałam się do wyjścia, kiedy ktoś wszedł: sąsiadka Harry'ego, PANI FIGG!

Żartuję trzeci raz.

To był Filch. Rozsierdzony Filch.

- Proszę, proszę... – zachichotał. – Kogo tutaj mamy?

Wtedy zdałam sobie sprawę, że kompletnie mi odbiło – nam odbiło. Przecież nie możemy przebywać sami w pustych salach! CO JA SOBIE MYŚLAŁAM?!

Dał nam szlaban. Na jutrzejszy wieczór. Nie mogę w to uwierzyć!

16:01
POWODY, DLA KTÓRYCH JESTEM WŚCIEKŁA
1. Moja praca domowa nie ma końca.
2. Nie mam pojęcia, o czym mówimy na eliksirach, ale całkiem nieźle wychodzi mi udawanie, że wszystko rozumiem.
3. Mam jutro szlaban razem z Ronem i Parvati. Och, będzie zabawnie.
4. Parvati zamierza mnie zabić . Zgadnijcie dlaczego.
5. Filch jest niedorzecznie blisko odkrycia, że to Ron stoi za tajemniczym zniknięciem Pani Norris. A jestem pewna, że gdy Flich już się dowie, Ron znajdzie jakiś sposób, by zrzucić na mnie winę.
6. Właśnie zdałam sobie sprawę, ile czasu poświęcam na myślenie o Ronie. Co ja wyprawiam? MARNUJĘ SWOJE ŻYCIE!
7. Obrzydliwy i podejrzanie wyglądający robak powoli zmierza w moją stronę, lecz jestem zbyt wściekła, żeby się odsunąć.
8. Jestem głodna. No dobrze, to nie sprawia, że jestem wściekła, ale zupełnie nie poprawia mojego nastroju.
9. Ron zamienił Panią Norris w kaczkę i doskonale wiem, że przez jego zabawy z różdżką również będę mieć kłopoty.
10. Nie mam pojęcia, gdzie podział się ten obrzydliwy, podejrzanie wyglądający robak...

Skrzydło szpitalne, 16:30
Okazuje się, że ten obrzydliwy i podejrzanie wyglądający robak był rzadko występującym, trującym i kąsającym złotookiem (co za nazwa!). Ugryzł mnie w kostkę. Ron musiał zanieść mnie do Madame Pomfrey.

Ten dzień staje się coraz lepszy, prawda?

17:57
Właśnie dostałam notkę na temat jutrzejszego szlabanu. Nauczycielem, z którym będę go odrabiać, jest mój ulubiony profesor Snape. Hurra.

W tym momencie los nie jest dla mnie zbyt łaskawy.