Hoofdstuk 2

Bella duwde zich op van het bed en slenterde naar de badkamer. Ze bekeek zich zelf kritisch in de spiegel en merkte op dat haar kledij aan een stevige was en strijkbeurt toe was. Haar vingers gleden via haar jukbeenderen naar haar wangen en van daar naar haar rode, gezwollen ogen. Ze ging met haar vingers door haar haren en kwam tot de conclusie dat ze hoognodig gewassen moesten worden.
Met een diepe zucht als uiting van haar depressieve gemoedstoestand liep ze weer naar haar kamer. Ze nam een zwarte rolkraagtrui en een donkere jeans uit de kast. Weer in de badkamer draaide ze de douche aan, duikte haar douchegel en shampoo op uit de veel te kleine kastjes en legde een handdoek klaar.
Het warme water bracht een welkome en warme verlichting voor haar vingers die sinds de nacht die ze buiten had doorgebracht dood aanvoelden.

Bella kneep het laatste restje aardbeienshampoo uit de bus en gooide deze nijdig tegen de grond. Natuurlijk was nu ook weer alles op en aangezien ze niet van plan was om zich de komende tijd buiten te begeven zou ze er geen nieuwe kunnen gaan halen.

"Bella?" Haar moeders stem klonk bezorgd met een scherp kantje van paniek er aan.

"Geef me nog een minuut of tien, ik kom er zo aan." Bella opende de deur van de douche en stapte de badkamer binnen, ze hoorde haar moeders voetstappen weer de trap af gaan.
De badkamer voelde koud aan en enkele seconden later was iedere centimeter van haar huid bedekt met kippenvel.
Nadat ze aangekleed was en haar haren droog geföhnd waren had ze geen reden meer om zich nog langer in de badkamer te verstoppen. Opgelucht zag ze dat haar ogen niet meer zo rood en gezwollen waren.
Bella had nooit make-up gebruikt, niet omdat ze vond dat ze het niet nodig had maar omdat ze het gewoon onzin vond om je te verstoppen achter poedertjes en zalfjes, nu zou ze er echter alles voor geven om de laatste restjes van roodheid van haar ogen te kunnen verdoezelen voor Renee en Phil. Waarschijnlijk zouden ze zich toch zorgen maken, rode ogen of niet. Je moest haast blind zijn om niet te zien dat ook deze jeans veel te ruim zat en dat de zwarte rolkraagtrui wel een maat of twee te groot leek te zijn. Bella's huid was van nature erg bleek getint, maar nu had het de kleur van iemand die nog nooit de zon gezien had. Haar wangen waren lichtjes ingevallen en haar haren hadden ondanks de wasbeurt nog steeds een dof en ongezond uitzicht. Haar ogen waren dan wel niet meer zo rood, de warme douche had niets kunnen doen voor de donkere kringen die zich onder haar ogen bevonden.

Met veel tegenzin reikte Bella naar de trapleuning en zette ze haar voeten op de bovenste trede. Onder waren de gedempte stemmen van Charlie en Renee hoorbaar. Bella rolde met haar ogen, het had geen zin om te raden wie het hoofdonderwerp van de fluisterende bespreking was.

"Die jongen…wat was zijn naam ook al weer?" Renee's stem klonk vermoeid van de lange reis.

"Edward Cullen?" Charlie sprak de naam uit op een toon die deed vermoeden dat hij Edward schuldig achtte voor alles wat er de laatste tijd was mis gegaan.

"Edward ja, in het ziekenhuis leek hij me een erg beleefde en welopgevoede jongeman." Renee's gedachten dwaalde af naar Edward en haar wangen kleurde rood bij de gedachte aan haar eigen fantasietjes die zich in haar hoofd hadden afgespeeld toen ze Edward voor het eerst had gezien. Ze wendde zich af van Charlie en Phil en keek uit het keukenraam. Alles in Forks was nog altijd even groen, in al die jaren dat ze in Arizona leefde was er hier in Forks weinig tot niets veranderd. Er waren wel een paar winkels bij gekomen maar om echt een shopnamiddag te kunnen beleven moest je toch naar het meer toeristische Port Angeles rijden.
Renee draaide zich weer om en keek naar Charlie.

"Heb je geprobeerd om de Cullens te bereiken via het ziekenhuis waarvan dokter Cullen de aanbieding heeft gekregen?"

Bella's oren stonden op scherp, zou Charlie daar aan gedacht hebben? Waarom had ze daar zelf niet aan gedacht? Was dat omdat ze vermoedde dat dit enkel en alleen een excuus was van de Cullens om een goede reden te hebben om te verhuizen of omdat ze wist dat ze niet met nog een teleurstelling zou kunnen omgaan moest er in dat ziekenhuis geen spoor zijn van de Cullens?

Bella haastte zich zo geluidloos mogelijk van de trap af om bij de keukendeur te kunnen luisteren. Waarschijnlijk geen goed idee want voor Charlie nog maar een antwoord kon formuleren in zijn gedachten tuimelde Bella de laatste drie trappen al naar beneden.

"Ouch." Bella wreef met haar hand over de achterkant van haar hoofd dat in aanvaring was gekomen met de laatste trede van de trap.

"Bella?"
Renee rende uit de keuken met achter haar Charlie en Phil.

"Bella ben je gevallen, waar heb je pijn? Heb je iets gebroken?" Renee schoot de één vraag na de ander af.
"Neen, neen alles is in orde." Mompelde Bella. Ze trok haar hand weg van haar hoofd en keek naar Renee en Phil.

"Ach Bell's toch!" Renee sloot haar dochter in haar armen en zag niet hoe Bella moest vechten tegen de plots opkomende tranen. Renee troonde haar dochter mee naar de woonkamer en duwde haar zachtjes neer in de zetel. Phil ging langs Renee zitten en sloeg een arm om haar heen. Charlie nam zijn geweer en veiligheidsgordel en bevestigde deze om zijn middel.

"Ik..uh moet gaan werken." De woorden kwamen er onzeker en half stotterend uit. Charlie was geen gevoelsmens en als het op tranen en knuffels aankwam maakte hij zich het liefst uit de voeten. De jaren van eenzaamheid in het witte huisje in Forks hadden hem vervreemd van ouderlijke intimiteit en alles wat daar bij kwam kijken.

Na een korte knik en het uitwisselen van groeten stapte hij in zijn auto en reed richting het politiestation.

Renee bekeek haar dochter eens kritisch, ze merkte de donkere kringen en de veel te losse kledij feilloos op.

"Je bent afgevallen."

Bella keek naar haar trui en vervolgens naar haar jeans, ze wist niet wat ze daarop moest antwoorden. Ze keek naar Phil en weer naar Renee, tenslotte nam ze een lok van haar donkerbruine haar en trok deze achter haar oren. Haar ogen dwaalden door de woonkamer terwijl de stilte meer en meer onbehaagelijk werd. Zag ze er zo slecht uit dat haar moeder die meestal een spraakwaterval was nu niets wist te zeggen?

"Hebben jullie een slaapplaats in Forks kunnen vinden?" Bella probeerde om haar stem zo gewoon mogelijk te laten klinken en daar slaagde ze best goed in.

"Neen we logeren in een hotel in Port Angeles."

"Oh"

Het gesprek viel weer stil, Bella beet op haar lip en staarde in het niets.

"Ik denk dat ik toch even wat op mijn bed ga liggen met een zak ijs." Bella keek naar Renee en Phil en wandelde richting de keuken. Ze hoorde hoe haar moeder op stond van de zetel en haar achterna kwam.

"Is het werkelijk je hoofd Bell's of is het je hart?" Renee nam haar dochter vast bij haar middel en draaide haar om. Ze zag hoe een traan uit Bella's rechterooghoek ontsnapte en voelde een steek in haar eigen hart. Ze sloot Bella in haar armen en wachtte tot ze uitgehuild was.

[/i]Reviews zijn altijd welkom, vooral als je zelf een idee hebt van hoe het verhaal moet lopen…
Ik hoor graag andere ideetjes, ze geven me meestal weer inspiratie en de moed om verder te gaan als er een writersblock opdaagt![/i]