Hola!
Weer een nieuw hoofdstuk, maar dit keer niet zo lang! Ik beloof dat de volgende langer en stukken interesanter wordt (:
Read & Revieuw!!

Chapter Six
Why Would He?


'Hij is een arrogante zak!' gilde ik haar lachend toe en ik liet me ploffen op de bank in de leerlingen kamer. Ik kreeg een mep op mijn hoofd van een kussen –waarschijnlijk afkomstig van Cho- en mijn grijns werd nog groter. 'Wat?'
'Het is geen arrogante zak!' gilde zij terug en ze plofte naast me neer, terwijl ze ondertussen het kussen had betoverd zodat die me bleef meppen. Lullig. Iemand aanvallen die niks terug kon doen…
'Dat is hij wel!'
'Ohja? En waarom dan wel?' vroeg ze lachend en ze sprongen beiden even op toen er met een plopje een soort elf tevoorschijn kwam, die even diep naar ons boog, en toen met een klikje het haardvuur aan maakte. Ik zag dat zelfs de mond van Cho open stond en ik grijnsde even.
'Omdat hij zo arrogant liep!' smeet ik in haar richting en het kussen hield eindelijk op, 'En jij vind hem leuk, dat maakt hem al helemaal zelfverzekerd en arrogant.'
Cho stond met een verontwaardigde 'Hmpf' van de bank op en liep naar een raam aan de andere kant van de leerlingen kamer. Ze ging in het kozijn zitten en ik trok mijn benen op en sloeg mijn armen er om heen. Dit was nog is leven…

Vanmiddag op de Weg-is-weg was een groot feest geweest. Cho had me de meest vage en leuke winkeltjes laten zien en ze stond er op dat ze wat dingen voor me ging kopen. Ik was echt helemaal hyper actief geworden toen we een klein winkeltje binnen liepen met kasten zo hoog tot aan het plafond en wat een toverstok winkel bleek te zijn.
Na vijf minuten had ik afgerekend en liep ik beschermend met het tasje onder mijn arm geklemd de straat nog iets verder door. Mijn toverstok was van wit hout gemaakt en uitstekend voor Helen en Transfiguratie. De man van de winkel had me uitgelegd dat elke toverstok uniek was en dat die gave bezat waar alleen de juiste eigenaar raad mee wist.
Nadat we nog een paar winkeltjes in waren gegaan, kon ik het niet laten om even voor het raam van de Toverdrank winkel te staan kwijlen. Cho vertelde me dat er ook Toverdranken op Zweinstein werd gegeven, dus nu wil ik eigenlijk zo snel mogelijk beginnen met mijn lessen.
Morgen zou ik naar Professor Banning gaan; Mijn afdelingshoofd. Hij zou mij mijn rooster geven en me nog meer informatie geven, zodat ik net zoveel op de hoogte zou zijn als elke andere nieuwe leraar. Op hoop van zegen dan maar…
En natuurlijk waren we de persoon tegen gekomen waar we nu de hele discussie over hadden; Carlo Kannewasser. Een knappe, toekomstige vijfdejaars en de jongen waar Cho helemaal gek op was. Eigenlijk was hij niet arrogant, maar ik moest iets hebben om Cho geïrriteerd te krijgen zo zelf een lachbui te krijgen.

'Waarom ben je eigenlijk hier?' vroeg Cho plotseling en ik deed mijn mond open om te antwoorden, maar toen bedacht ik het me; Ik had helemaal geen antwoord op te geven. Waarom was ik hier? Waarom was Perkamentus terug in de tijd gegaan en had hij mij gered. Waarom juist mij en niet al die andere heksen voor mij die op de brandstapel waren beland of waren opgehangen. Goede vraag..
'Ik weet het eigenlijk niet,' mompelde ik en ik staarde in het haardvuur. Morgen zou ik het aan Professor Banning vragen, in de hoop dat die mij kon helpen.
'Ik vind het maar raar. Je komt hier, er wordt je niks verteld waarom… Ik vertrouw het op een manier niet helemaal.'
Ik zuchtte even, stond ook op en sleepte mijn tasmoeizaam de trappen op. Zachtjes gleed hij weer naar beneden, terwijl ik er met al mijn kracht aan stond te trekken. Ik had vanmiddag echt teveel gekocht. Opeens werd het een stuk lichter en zag ik dat Cho aan het uiteinde aan het duwen was.
'Dankje,' mompelde ik beleefd en ik deed de deur open naar de slaapzalen van de eerstejaars. Cho ging me voor naar binnen en ik volgde haar.

In de kamer stonden zeven hemelbedden, met op allemaal het teken van Ravenklauw; een Adelaar. Ik legde mijn tas op het bed dat het verste van de deur af was aan de rechterkant en ik begon het voorzichtig allemaal uit te pakken. Ik had een paar nieuwe gewaden –en de rest van de standaard dingen voor Zweinstein-, twee nieuwe jurken voor in mijn vrije tijd en ik had van Cho een paar 'pumps' gekregen –of hoe ze die dingen ook noemde-, omdat ik nog steeds op mijn blote voeten liep. Ik kon er nog steeds voor geen meter op lopen, maar ze zei dat het gewoon moest wennen en dat nam ik maar van haar aan.
Ik schoof mijn tas onder mijn hemelbed en plofte toen neer, mijn voeten nog aan de zijkant bungelend.
'Ik geloof dat ik je maar laat slapen,' hoorde ik Cho zeggen en ik glimlachte en knikte even. Ik was behoorlik uitgeput van wat er allemaal gebeurd was vandaag, dat ik echt wel wat rust kon gebruiken. Morgen was er weer een nieuwe dag waarin ik genoeg dingen zou doen en overmorgen kwamen alle andere leerlingen aan voor een nieuw jaar op Zweinstein.
Ik hoorde hoe Cho de deur uit liep en ik kleedde me vlug uit, trok mijn pyjama aan en ging toen in bed liggen. Ik trok de dekens hoog op en verdween toen in een diepe slaap…