A/N Dus, zomaar een verhaal in het Nederlands. Ik ben benieuwd of er ook Nederlandse schrijvers hier aanwezig zijn. Ik hoop dat jullie het verhaal kunnen waarderen.

Disclaimer: Niks van Pirates of the Caribbean is van mij. Zal ook nooit zo zijn. Deal with it!

Proloog

Een regenachtige zomerdag in Amsterdam, Holland. Het jaar telt 1717. Aan de verlaten Rapenburg staat een somber en donker herenhuis. Op de tweede verdieping, in een bedompte, duistere kamer, ligt een oude vrouw in bed. Het witte haar afgedekt met een kapje, dekens keurig om haar heen gestopt. De arts die haar onderzoekt schudt meewarig zijn hoofd en verlaat de kamer zachtjes. Een ratelend gehoest klinkt door de kamer. Deze vrouw is stervende. Deze vrouw.. ben ik.

Op een stoel naast het bed zit een meisje, amper 19 jaar. Haar kleine handen keurig ineengevouwen in haar schoot, haar kapsel gekapt naar de laatste mode. Haar jonge gezichtje opgemaakt zodat ze net een levende pop lijkt. Dit meisje is mijn kleindochter, Anna. Blauwe ogen, blond haar, een tenger figuurtje. Ze lijkt zoveel op mij, toen ik die leeftijd had. Toen ik die leeftijd had.. Een melancholieke glimlach speelt om mijn lippen totdat een volgende hoestbui de stilte in de kamer verscheurd.

Die mooie blauwe ogen staren mij bezorgd aan: "Toe grootmoeder, maakt u niet zo druk. De dokter zegt dat u rust moet houden."

"Me druk maken? Ach, lieve kind, deze oude vrouw maakt zich nergens druk om. Dat weet je toch?"
Een trieste glimlach speelt heel even om haar mondhoeken en met een teder gebaar pakt ze mijn hand van de deken. Was ik net zo? Lang geleden? Zo onschuldig? Zo lief? Schattig en zorgzaam zelfs? Zou hij net zo naar mij hebben gekeken als ik nu naar haar? Geglimlacht om mijn naïviteit?
"Grootmoeder, wat glimlacht u toch? Waar denkt u aan?" Ditmaal staan de ogen niet bezorgd, maar nieuwsgierig.

"Ik denk aan een tijd die lang vervlogen is, een tijd die ik nooit vergeten zal. Ik denk aan hem, aan zijn verhalen en zijn lach, ik denk aan de verre plaatsen die ik bezocht heb en nooit meer zal zien".
"Een man, grootmoeder? U bedoelt grootvader?" Het meisje streelt mijn hand met haar duim, mij aanmoedigend om verder te praten. Net zoals toen ze nog een peuter was, altijd al dol op verhalen. Ik heb haar alle verhalen die ik ken al minstens 3 maal verteld. Maar één verhaal heeft ze nog nooit te horen gekregen. Zijn reputatie heeft ervoor gezorgd dat ik altijd over hem gezwegen heb. Tot vandaag. Vandaag is mijn laatste kans.

"Nee kindje, ik bedoel niet grootvader. Ik heb het over een andere man, een vrijbuiter en een piraat. Schenk me nog eens wat wijn in, dan vertel ik jou het verhaal over je oude grootmoeder en de beroemde Kapitein Jack Sparrow."

Voor zover de proloog, ik heb een en ander nagezocht op internet, maar mocht je nog historische fouten tegenkomen dan hoor ik het graag!

R&R please?