Iedereen superbedankt voor de fijne reviews! Dankzij jullie ben ik nog steeds bezig aan dit verhaal!

Hoofdstuk 5: Nachtelijke ontmoeting.

Herinneringen...pijnlijke herinneringen... een eenzame traan rolt over mijn wang. Zelfs nu nog, na al die jaren, kan ik de pijn voelen die me destijds verscheurde. Weken lang had ik gehoopt mijn ouders en zusjes weer snel terug te zien. Even had ik de hoop dat ik ontsnapt was en ze snel weer in mijn armen kon sluiten. En al die hoop was in één enkele zin van tafel geveegd.

Ik word uit mijn mijmering gehaald doordat Anna met een zakdoek over mijn wang strijkt, de traan opdrogend.
"Gaat het? U hoeft niet verder te vertellen als u het niet wilt." Fluistert ze zachtjes.

Glimlachend pak ik de zakdoek van haar aan: "Nee.. dit verhaal is de pijn waard lieve kind. En iemand moet dit verhaal toch navertellen als ik er niet meer ben?"
Bezorgd kijkt Anna op me neer: "Toe, alstublieft, zegt u dat soort dingen niet. U bent snel weer beter"

"Ga zitten Anna, ga zitten en luister."
+

Mijn wereld stortte in op dat moment. Ik werd naar een kamer gebracht waar ik de nacht door kon brengen en er was mij beloofd dat ik binnen een week overgebracht werd naar PortRoyal. Naar mijn broers.

Op die kamer heb ik uren liggen huilen in mijn kussen, vol van verdriet over mijn ouders en zusjes. Maar op een gegeven moment werd ik rustig, de tranen waren op en ik kon een beetje helderder nadenken. Waar moest ik heen? Wat moest ik in PortRoyal? Hoe kwam ik aan geld? Waar moest ik wonen? Op dat moment besloot ik om NIET naar PortRoyal te gaan. Ik zou een brief schrijven aan Gijs en Jacob, mijn broers, en hun uitleggen wat er gebeurt was. Ik zou terugkeren naar Vlissingen.

Ik werd verstoord in mijn overpeinzingen door een zacht getik tegen het raam. Nieuwsgierig liep ik naar het raam toe en opende het op een kiertje. Plotseling werd het raam wagenwijd opengegooid en een smerige hand werd over mijn mond gelegd.

"Ssshh love.. we willen niet dat er iemand wakker wordt."

Jack.

Nadat hij zichzelf ervan verzekerd had dat ik niet zou gaan gillen haalde hij zijn hand weg. Soepel en behendig klom hij mijn kamer binnen en sloot het raam.

Ik was woedend.. hoe durfde hij? Waar haalde hij het smerige lef vandaan om mij nu nog op te zoeken? Mijn ouders en zusjes waren omgekomen en hij stapt hier mijn kamer binnen? In het holst van de nacht nog wel!

Jack draaide zich om en mijn handpalm kwam met een klap op zijn wang terecht. Al mijn woede, angst en verdriet had ik in die klap gelegd. Hij bleef een poosje staan, zijn hoofd gedraaid. Voorzichtig raakte hij met zijn vingertoppen zijn aan: "I think I know why I deserved this one." mompelde hij, voordat hij me recht aan keek.

Hij stak zijn hand naar me uit en even deinsde ik terug, bang dat hij terug zou slaan, of erger. Maar in plaats daarvan, streek hij voorzichtig met zijn duim over zijn wang. Blijkbaar was ik weer aan het huilen, ik had het zelf niet eens door. Hij keek even naar de traan op zijn duim en toen recht in mijn ogen.
"Ik had er niks mee te maken." zei hij terwijl hij me voorzichtig bij mijn schouders pakte en me naar het bed manoeuvreerde.

"Ga weg!" Beet ik hem toe, terwijl de tranen nog steeds over mijn wangen stroomden.
Hij luisterde niet naar me en duwde me nog steeds achter uit naar het bed. Ik besefte pas wat voor een gevaarlijke situatie dit eigenlijk was toen ik de rand van het bed tegen de achterkant van mij benen voelde.

"Ik ga nergens heen, wen er maar aan." zei Jack, vriendelijk glimlachend.
Ik ging zitten, schouders recht, neus iets in de hoogte, zoals mijn moeder me altijd geleerd had. Toon geen emoties. Blijf een echte dame: "En nu? Ga je me nu van mijn eer beroven? Zoals je me ook van mijn familie beroofd heb? Verwacht je van me dat ik voor je op mijn rug ga liggen? Dat.. dat ik je een pleziertje gun voor je me vermoord en teruggaat naar je schip?" Hoe langer ik sprak, hoe meer ik overstuur raakte.

Jack keek alsof ik hem afschuwelijk gekwetst had. Hij schudde zijn hoofd en ging voor me op zijn hurken zitten.
"Heb jij even een heel verkeerd beeld van mij voor je. Ik ben hier gekomen omdat ik je uit wilde liggen dat ik niet verantwoordelijk ben voor wat er gebeurd is met je ouders." Ik wilde protesteren, het was wél zijn schuld, hij had mij gevangen genomen, dankzij hem zou ik mijn ouders nooit meer zien. Maar hij legde me het zwijgen op door zijn vingers op mijn mond te leggen.
"Will you shut up for a minute!" Gromde hij "Ze zijn op een rif gelopen. De reden dat jij onbewaakt op het schip was, kwam omdat ik mijn gehele bemanning naar de ware toedracht van het ongeluk heb laten zoeken. Niemand heeft hier iets aan kunnen doen Eliza, niemand!"

Stilte.. ik zei geen woord meer. Ik kon alleen nog maar stilletjes huilen. Jack stond op en keek een beetje ongemakkelijk op me neer.
"Dus.. erhm. tsja.. Wat zijn je plannen voor nu?" vroeg hij, terwijl hij een kandelaar bekeek die op mijn nachtkastje stond.

Ik haalde mijn schouders op en beet op mijn lip: "Terug naar Vlissingen denk ik.. wat is er hier nog voor mij?"

"Ah! Maar misschien heb ik wel een andere optie voor je.. een.. vrijwillige optie.. in tegenstelling tot de andere optie die ik je gegeven heb de vorige keer dat ik je een optie gaf, waarbij je eigenlijk geen andere optie had dan de optie om te doen wat je gezegd werd." Jack zette de kandelaar neer en liep naar de deur, luisterend of er misschien iemand aan kwam.

"Ik..erhm.. wat?" Ik begreep geen woord van wat hij zojuist had gezegd.

"Hm? Wat? Oh.. juist" Jack liep weer terug naar het bed en pakte mijn hand. Met een zwierige beweging trok hij me omhoog zodat ik recht tegenover hem stond.
"Ik zou graag willen dat je terug kwam naar de Pearl.. als een bemanningslid.. erhm.. bevrouwingslid.."

"Pardon? Nee! Ga weg! Ik.. laat me gewoon met rust!"
Hij hield me stevig vast zodat ik niet weg zou lopen en hem uit zou horen.
"Just listen to me. Je ouders zijn weg. Er is weinig dat ze nog terug kan brengen. Zelfs Davy Jones himself zou dat niet kunnen. Dus waarom zou je hier blijven zitten grienen als een kleine meid? Hm?"
De woorden waren als een klap in mijn gezicht.. voornamelijk omdat ze een kern van waarheid bevatten. Ik schudde mijn hoofd, maar het was al minder overtuigend dan eerst.

"C'mon luv.. kom bij mij aan boord. Je kunt geld verdienen en we verzorgen een gratis overgang naar Vlissingen voor je. Zodra we in Vlissingen zijn aangekomen zul je nooit meer iets van ons horen.."
Ik kon haast niet geloven wat hij voorstelde.. ik.. op een piratenboot?

Maar toch.. het klonk aantrekkelijk..

"Beloofd? Je zult me laten gaan?"
"Je hebt mijn woord als piraat." Antwoordde Jack, zijn hand op zijn smerige shirt leggend, ergens waar zijn hart zou moeten zitten.
"En wat zou ik dan moeten doen.. op jouw schip?" Ik was nog altijd lichtelijk achterdochtig, wat niet zo vreemd was aangezien hij nog steeds een beruchte piraat was.

"Negotiations.. onderhandelen. Mannen geven eerder toe aan een vrouw. En je spreekt vloeiend Nederlands, iets dat me geen windeieren zal leggen op zee. So.. wat denk je ervan. Do we have an accord?"

Bijtend op mijn lip dacht ik aan mijn andere opties..die ik niet had, of me niet zinden. Jack had gelijk. Ze waren dood. Ik kon daar niks aan doen.
Ik knipperde mijn laatste tranen weg en slikte mijn trots in. Mijn hoofd fier opgeheven keek ik hem weer aan.
"We hebben een akkoord.. Kaptein."