Disclaimer: POTC en haar karakters zijn van Disney, niet van mij.

Hoofdstuk 6: Misredenering

En zo begon mijn leven als piraat. Hoewel... geen echte piraat natuurlijk. Het was me nog steeds toegestaan om in mijn luxe kamer te verblijven, ditmaal zonder opgesloten te zijn. Ik nuttigde mijn maaltijd met de kapitein en niet met de rest van bemanning. Om de zoveel tijd nam Jack me mee naar een stad om kleding voor mij te halen. De mooiste jurken en hoeden werden voor mij meegenomen. Helaas was dit niet alleen uit aardigheid voor mij, mijn outfit was voor groot belang voor mijn functie aan boord.

Zoals Jack al had uitgelegd was een vrouw die eruit zag als een echte dame van onschatbare waarde aan boord van een piratenschip. Vooral als een marineschip ons weer eens in de gaten had en besloot om nadere inlichtingen te gaan vragen. Voorheen zouden ze de confrontatie aangegaan zijn, maar sinds ik aan boord was, gingen we anders te werk.

Zo ook op een zwoele zomerse avond, ongeveer 2 maanden nadat ik officieel in dienst was getreden bij Jack. Ik zou gaan dineren met een officier van de Britse marine. Jack had verteld dat ik de vrouw was van een eerzame handelaar en mijn man had Jack opgedragen om mij veilig over te brengen naar mijn vaderland. Om onze dekmantel op te kunnen houden, had hij voorgesteld om ons "sociaal te gedragen", zoals hij het altijd noemde. Dit hield in dat ik de heren bezig moest houden en dat hij zou kijken wat voor waardevolle spullen aanwezig waren die eventueel de moeite van het stelen waard zouden zijn.

Het was ongeveer 8 uur 's avonds toen we opgepikt werden door een sloep, met aan boord drie soldaten. Jack hielp me om in de sloep te stappen, waarna ik en de soldaten op weg gingen naar de kade. Aan de zachte geluiden achter me kon ik horen dat een sloep van de Black Pearl ons onopgemerkt volgde. Eenmaal aangekomen bij het huis waar ik uitgenodigd was, stond me een grootse verrassing te wachten. Het intieme diner waar we op gerekend hadden, bleek een groot diner dansant te zijn.

Iedereen die ook maar een beetje van belang was, werd geacht daar aanwezig te zijn. De Britse officier, Mr. Blake kwam me uitbundig tegemoet lopen op de grote marmeren trappen voor het huis

"Ah! Mevrouw DeLaRue, wat fijn dat u toch tijd vrij heeft weten maken voor ons kleine feestje. Laat mij u voorstellen aan enkele vrienden van mij."

Hij bood mij zijn arm aan en troonde me mee de danszaal in.

Nu is DelaRue natuurlijk niet mijn echte naam, dat weet jij net zo goed als ik. Maar we konden het risico niet nemen dat iemand de connectie zou leggen tussen mij en mijn vader, de admiraal. Als dat zou gebeuren waren we ontdekt, dan zou de marine weten dat Jack de piraat was die mij ontvoerd had. Ze zouden hem gevangen nemen en ophangen. En dat wilde ik niet op mijn geweten hebben.

De balzaal had twee grote openslaande glazen deuren, die toegang gaven tot het balkon. Rechts daarvan stonden drie grote tafels aan elkaar geschoven, gedekt met allerlei hapjes. Grootse kroonluchters hingen aan het plafond, een warm licht uitstralend door de vele kaarsen. Butlers liepen af en aan met hun dienbladen, volgeladen met glazen champagne en toastjes met kaviaar.

Tegenover het balkon, aan de andere kant van de zaal waren een aantal kleinere deuren, deze gaven vermoedelijk toegang tot de privé vertrekken van de eigenaar van het huis.

De danszaal was een caleidoscoop van vele felle kleuren. De jurken die de dames aanhadden waren van de duurste ontwerpers die ze maar hadden kunnen vinden. De ene creatie was nog geweldiger dan de andere. Er waren jurken uit Parijs, Londen, Amsterdam en zelfs een paar Japanse ontwerpen... als ik Mr. Blake mocht geloven. Gelukkig deed mijn jurk niet voor hen onder, deze had Jack speciaal voor mij meegenomen van een van zijn veroveringen op zee. Hij had beweerd dat deze jurk nog wel eens van pas kon komen. En hij had gelijk. Het strakke lijfje onthulde net genoeg huid om verleidelijk te zijn, maar net niet genoeg om onfatsoenlijk over te komen. Goudkleurige patronen, verspreid over de gehele lichtblauwe stof, glitterden in het zachte licht van de kroonluchters. Het was geen opvallende jurk, maar ik moest ook niet opvallen. Ik moest afleiden.

Ik keek over mijn schouder naar buiten en kon nog net een glimp opvangen van een bos zwart haar, bijeengehouden door een rode sjaal. Jack zat buiten in de bosjes te wachten op zijn ultieme kans. Zo subtiel mogelijk knikte ik naar hem, om aan te geven dat het niet lang meer zou duren. Over maximaal een half uur zou hij zijn kans hebben.

Ik werd voorgesteld aan een groepje mannen, schijnbaar allemaal filosofen en artsen. Ze leken blij om een vrouw in hun midden te hebben, want ze deden allemaal hun uiterste best om bij mij in de smaak te vallen. Allen pochtten ze om het hardst, de een verdiende genoeg in een jaar om mij in al mijn wensen te kunnen voorzien, de ander had zo'n groot landgoed dat ik daar uren rond zou kunnen lopen zonder de grens van zijn land te bereiken, de ander had zo'n geweldige wijn kelder dat ik daar wijnen zou aantreffen waar een vorst nog niet goed genoeg voor zou zijn. Ik glimlachte bedeesd en deed net alsof ik aandachtig luisterde, hier en daar een bewonderende kreet slakend. Maar in werkelijkheid was ik druk bezig met het bedenken van een afleidingsmanoeuvre zodat Jack zijn slag kon slaan.

Ik excuseerde me bij de mannen en liep alleen naar de tafel met hapjes, waar ik mezelf bediende van een aantal exotisch uitziende aperitiefjes.

"Schiet eens op mens! Waarom duurt het zo lang?"
Siste een bosje vanaf het balkon me toe.

"Geduld Jack, geduld. Dit soort dingen kunnen niet gehaast worden, dat weet je ondertussen toch wel?" vertelde ik mijn bord zachtjes.

Opeens stak Jack zijn hoofd uit het bosje, en ik kon zien dat hij behoorlijk ongeduldig aan het worden was.

"Geduld, geduld, schiet nou maar gewoon op! Er is hier een eekhoorn die schijnt te denken dat ik zijn maatje ben!"

Ik lachte en gebaarde naar Jack dat hij zich weer moest verbergen, voordat iemand doorhad dat een piraat zich verschanst had op het balkon.

Gewapend met een bord en een glas champagne begaf ik me naar het midden van de dansvloer. Daar bleef ik stilstaan en haalde even diep adem. Toen liet ik mijn glas vallen, het teken voor Jack dat het schouwspel begonnen was. Ik bracht mijn vrije arm naar mijn voorhoofd en riep zo dramatisch mogelijk:

"Oh... ik geloof dat ik me niet zo lekker voel."

Cliché... ik weet het, maar het werkte elke keer weer. Om het dramatische effect nog wat te versterken liet ik me achterover vallen, mijn bord met eten daarbij over de peperdure jurk van een pompeuze dame heengooiend. Zij zorgde daarna voor de rest van de afleiding door een snerpende gil te laten horen omdat haar jurk geruïneerd was. De band viel stil en iedereen keek naar het midden van de zaal, in de hoop een glimp op te vangen van hetgeen er gebeurd was. Ik lag ondertussen op de grond, bewusteloosheid veinzend, terwijl de pompeuze dame al gillend en huilend probeerde haar jurk schoon te maken. Heel voorzichtig keek ik door mijn wimpers opzij, daar sloop Jack, heel voorzichtig en onopvallend naar de privé-vertrekken. Snel sloot ik mijn ogen weer.

Een dienstmeid kwam toegesneld met een potje reukzout om mij weer bij te brengen. De huilende en krijsende vrouw werd geholpen met een aantal vochtige doeken, maar toen dat haar niet tot bedaren kon brengen werd ze naar buiten gebracht. Daar zou een koets voor haar geroepen worden zodat ze naar huis kon. De meid raakte lichtelijk in paniek toen ik niet bij bewustzijn werd gebracht door het reukzout. Ze werd bruusk aan de kant geduwd door Mr. Blake, die mij zonder pardon optilde en naar een rustiger vertrek bracht. Dit was niet de bedoeling geweest. Jack was in een van die ruimtes! Met moeite hield ik mijn ogen dicht terwijl ik de vlaag van paniek die in me oprees probeerde te onderdrukken. Het werd donker om me heen en ik kon een deur dicht horen slaan achter me. Heel voorzichtig werd ik op een bank neergelegd. Ik kon horen dat Mr. Blake rondliep in het vertrek en even later ging er iemand bij me op de bank zitten en er werd me koelte toegewaaid met een waaier.

Twee minuten later deed ik langzaam en aarzelend mijn ogen open, net doend alsof ik langzaamaan bij bewustzijn kwam.

"Waar ben ik?" stamelde ik, ogenschijnlijk verrast en verbijsterd door het feit dat ik niet meer in dezelfde ruimte was als ik me kon herinneren.

"U bent flauwgevallen, waarschijnlijk de warmte." sprak Blake me zachtjes toe.
"Oh hemel, het spijt me zo dat ik u nu van last ben, ik denk dat het nu wel weer gaat. Als u me terug wilt brengen naar de zaal, zou ik u zeer verdienstelijk zijn."

In het schemerduister van de kamer kon ik zien dat hij flauwtjes glimlachte. Opeens voelde ik zijn hand zachtjes over mijn wang strijken.

"Nee, dat is niet nodig. Ik had uw list door..." hier schoot mijn hart in mijn keel. Hij had ons door? Had hij Jack al laten arresteren?

"W... wat bedoelt u?" stotterde ik, hopend dat de rode kleur op mijn wangen mijn paniek en angst niet zou verraden.
Zijn hand verplaatste zich van mijn wang naar mijn hals, daar bleef hij rusten om met een van mijn loshangende krullen te spelen.
"Ik bedoel dat ik je spelletje wel door heb. Zomaar in het midden van de zaal zogenaamd flauwvallen, eten over de jurk van madame Palladour heengooien zodat je zeker weet dat ik eraan zou komen, en vervolgens niet bijkomen van het reukzout?" Hij lachte zachtjes en liet zijn hand weer wat zakken, naar de rand van het lijfje van mijn jurk.
"Jazeker... ik heb wel door wat uw plannetje is mevrouw." Een beetje bibberig haalde ik adem, biddend dat ze Jack nog niet hadden, dat hij in ieder geval een manier zou hebben gevonden om hier weg te komen.

Blake boog zich voorover en fluisterde in mijn oor.
"U mevrouw, bent er op uit om mij te verleiden." Mijn eerste reactie was een schrik reactie. Hoe kwam deze man erbij? Waar haalt hij dat belachelijke idee vandaan?
Langzaam liet hij het puntje van zijn tong over mijn oorlel glijden.
"En, mevrouw, dat is u gelukt, net zoals uw plannetje om een moment met mij alleen te hebben."

"Nee! Dat was helemaal niet de bedoeling! Laat me gaan!" Met alle macht probeerde ik hem van me af te duwen, maar in plaats van mee te werken lachte hij alleen maar en drukte zijn mond op mijn lippen.

Een snik ontsnapte uit mijn keel en ik beet hem hard op zijn tong. Met een vloek trok hij zich terug en gaf me een klap in mijn gezicht.
"Vuil kreng! Eerst me verleiden en dan hard to get spelen? Zo gaat dat hier niet!" Ik kroop achteruit op de bank, in een poging zijn handen te ontwijken.

Net op het moment dat hij me weer te pakken had, hoorde ik het geluid van een pistool.
"Laat de dame gaan." Klonk een zware, hese stem uit de duisternis van de kamer.

Blake bleef zitten waar hij zat, verwilderd om zich heen kijkend: "Wie is daar? Wat moet dat hier?"

Nu was duidelijk het geluid van een mes te horen, een mes dat uit zijn schacht getrokken wordt.
"Laatste waarschuwing, laat de dame gaan. Nu." Blake lachte schor en deed een poging zijn eigen pistool te trekken. Zover kwam het niet. Met een luide schreeuw sprong Blake op, een mes stak uit zijn hand.

Een olielamp werd omhoog gedraaid waardoor er wat licht de kamer binnenkwam. Aan de andere kant van de kamer, bij de lamp, stond Jack. Hij had zijn pistool op het hoofd van Blake gericht. En hij was kwaad. Heel kwaad.

"Kapitein? Wat doet u hier?" stamelde Blake. Jack grijnsde zonder plezier: "Kapitein Jack Sparrow, if you don't mind Sir. Ik ben hier om de eer van deze dame te redden blijkbaar."
"Sparrow? Een piraat! U bent een misdadiger!" Riep Blake uit.
Jacks ogen vernauwden zich, en hij liep naar voren. Daar pakte hij zijn mes beet, dat nog steeds uit de hand van Blake stak. Langzaam, tergend langzaam, trok hij het mes uit de hand. Blake schreeuwde het uit van de pijn.

"Ik de misdadiger? Ik val geen vrouwen lastig als ze het niet willen. Ik zie geen verleiding waar het niet is. Ik dring mezelf niet op... mate." Blake greep naar zijn hand, die ondertussen hevig bloedde.

"Ik zal de autoriteiten inlichten! Jullie zullen beide opgehangen worden!" snauwde hij Jack toe.
Deze was niet onder de indruk van de bedreigingen.
"Neemt u plaats op de bank alstublieft. Eliza, wees eens niet zo lui en maak ruimte voor meneer, je hebt nu al lang genoeg gelegen." Blake ging zitten terwijl Jack hem onder schot hield.

"Goed zo. Eliza, pak eens dat laken van het bed af." Jack gaf me het mes en beval me om het laken vervolgens in lange repen te snijden.
"Nu, beste meneer. Doet u mij...en uzelf... een plezier en trek al uw kleding uit." Onder veel protesten en gescheld trok Blake zijn kleren uit. Tot op zijn ondergoed. Jack richtte de loop van zijn pistool op Blake's kruis en trok zijn wenkbrauw op: "Well... niet echt veel te zien daar of wel soms? Eliza... heb jij misschien een vergrootglas bij je?" Ik schudde van nee, niet wetend waar ik mijn blik op moest richting. Er stond immers een half naakte man in de kamer. Jack haalde zijn schouders op en vertelde vertrouwelijk tegen Blake: "Ya know, er is een eekhoorn buiten bij de bosjes, die zou jou vast het einde vinden."

"Eliza, doe me een plezier en bind meneer zeer goed vast. We willen natuurlijk niet dat hij achter ons aan komt voor we goed en wel verdwenen zijn." Aarzelend deed ik wat hij me vroeg, het was vreemd. Deze man had me eerst bijna aangerand, en nu moest ik hem vastbinden. De gebeurtenissen van deze avond duizelden me. Eindelijk was ik klaar. Jack stopte zijn pistool terug in zijn broekband en stopte een prop in Blake's mond. "Ik ga me nog even omkleden, kun je meteen zien wat ik heb, dat jij nooit zult hebben... weet je zeker dat je een echte vent bent Blake?" Vroeg Jack, voordat hij mij de kamer uitduwde. "Houd even de wacht, love. Ik wil hier niet gestoord worden als het even kan. Tenzij het een beeldschone jonkvrouw is natuurlijk. Maar dan hoef je ook niet te blijven wachten, Dan zou het namelijk wel even kunnen duren voordat zij en ik..."
"Schiet nou maar op Jack!" Siste ik hem toe, voordat ik de deur sloot en vriendelijk glimlachte naar de gasten.

Ik verzekerde een aantal bezorgde mensen dat ik me weer redelijk goed voelde, maar dat ik voor de zekerheid toch maar eerder naar huis ging. De deur opende weer en Jack verscheen. Hij zag er alleen heel anders uit dan normaal. De zwarte randen had hij onder zijn ogen weggepoetst en hij had een halfslachtige poging gedaan om zijn gezicht te wassen. Hij had Blake's kleren aan en zijn zwarte haren waren verstopt onder een witte pruik. Hij was werkelijk waar onherkenbaar.

Hij kwam naast me staan en bood zijn arm aan: "Madam, Mr. Blake heeft me opgedragen u veilig naar uw accommodatie te begeleiden. If I may?" Ik knikte en excuseerde me bij het gezelschap.

Ik legde mijn hand op zijn arm, en gezamenlijk liepen we het huis uit. Eenmaal op straat zetten we het op een lopen, en zo snel als we konden renden we richting de haven. Daar aangekomen sprongen we het water in, om na een klein eindje zwemmen een verborgen sloep in te klimmen.

Aan boord van de Black Pearl brulde Jack het bevel dat we direct uit moesten varen, zwarte zeilen én de piratenvlag gehesen. Daarna zijn we samen in zijn kajuit gaan zitten. Voor een ogenblik keken we elkaar zwijgend en bloedserieus aan, maar toen ... langzaam maar zeker, begonnen we te lachen... dat we dáár ongeschonden uit zijn gekomen. Jack greep een fles rum en bood mij wat aan in een glas. Ik accepteerde en samen proostten we op het feit dat ik nu een volwaardige piraat was. Immers, ontsnappen aan de Britse marine kan niet iedereen...

Volgens Jack tenminste...