Hoofdstuk 7

Uiterlijk was Marcel de rust zelve, maar inwendig voelde hij zich even nerveus als voor de Sorteerceremonie acht jaar geleden.

De dag was opeens voorbij gevlogen en nu stond hij hier, samen met zijn vrienden, en wachtte op Patty Park.

'Kom op, Marcel, met wie heb je afgesproken?' vroeg Ron voor de zoveelste keer.

Hij glimlachte enkel, maar negeerde opnieuw de vraag.

'Zeg dan in ieder geval of het een Ravenklauw of een Huffelpuf is,' zeurde Simon.

Marcel keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan en vroeg: 'Wie zegt dat ze geen Zwadderaar is?'

Tussen de protesterende geluiden van Ron, Ginny en Simon in, zei Daan droog: 'Nu weten we in ieder geval dat het een meisje is.'

De rest lachte en Marcel schudde even zijn hoofd. Hij vroeg zich net af of het niet wijzer was om haar tegemoet te lopen toen ze de Grote Zaal betrad. Ze hield haar kin opstandig in de lucht, maar Marcel wist dat ze net zo nerveus moest zijn als hijzelf.

Ze had hem nog niet gezien dus benutte hij de kans om het lichtblauwe gewaad dat ze droeg te bewonderen, dat schitterde alsof er ijskristallen over uitgestrooid waren. Haar haren glansden en werden achter haar oren gehouden met een lint van hetzelfde materiaal als haar gewaad. Het enige sieraad dat ze droeg, was een zilveren kettinkje met een klein runensteentje eraan. Hij glimlachte.

'Ah, het is Hannah,' zei Simon gelijk triomfantelijk.

Marcel merkte toen pas op dat de Huffelpuf schuin achter Patty liep. Hij schudde zijn hoofd en ontkende: 'Nee, het is niet Hannah.'

Patty ontdekte hem, beet even op haar onderlip toen ze haar ogen snel over zijn gezelschap liet gaan. Maar voor hij met zijn ogen kon knipperen, was elk spoor van onzekerheid verdwenen, en slenterde ze onverschillig naar hem toe.

Er viel een stilte over de groep. Nervositeit had hem verlaten om plaats te maken voor geamuseerdheid. Hij geloofde niet dat ze een spelletje met hem speelde, maar blijkbaar was ze niet van plan gelijk het achterste van haar tong te laten zien.

'Lubbermans!' groette ze hem koel. Ze keek hem niet rechtstreeks aan. Achter zich hoorde hij protesterende geluiden dus voor het uit de hand kon lopen, greep hij in.

'Juffrouw Park,' zei hij met zijn meest beleefde stem, 'zou u mij het genoegen willen doen met me te dansen?'

Hij hield zijn gebogen arm op. Oma kan trots zijn op mijn manieren, grinnikte hij bij zichzelf. Zijn woorden hadden een plezierig bijeffect; zijn vrienden zwegen, een ogenblik sprakeloos. Patty sloeg verlegen haar ogen neer voordat ze haar hand op zijn arm legde. Als er iets was waarin Marcel beter was dan de meeste jongens van hun jaar, dan was het wel dansen, dus leidde hij haar vol vertrouwen naar de dansvloer.

Er werd een wals gespeeld. De dansvloer was half gevuld; rustig genoeg om de ruimte te hebben, maar niet zo leeg dat ze gelijk in de schijnwerpers stonden. Zwijgend begonnen ze te dansen. Marcel merkte gelijk dat Patty – zoals in de meeste Puurbloedfamilies gebruikelijk was – een ervaren danseres was, en het duurde niet lang voor ze samen over de vloer wervelden.

Toen hij naar haar glimlachte, beantwoordde ze het gebaar en hij had het gevoel alsof hij droomde. De achtergrond vervaagde zoals bij een carrousel die sneller en sneller gaat.

Hij merkte niet dat er steeds meer paren plaats voor hen maakten, en hoe ze met gemengde gevoelens bekeken werden, dat onwaarschijnlijke koppel, dat zo sprookjesachtig over de dansvloer bewoog in de meest ingewikkelde patronen.

'Je danst goed,' zei ze en Marcel lachte omdat ze zo verbaasd klonk.

'Verplichte lessen, geregeld door mijn grootmoeder,' legde hij uit.

Ze knikte. 'Ik ook, door mijn ouders, bedoel ik. Had je ook les van madame Debardeaux?'

'Oh Merlijn, madame Debardeaux, wat een diva was dat!' kreunde Marcel terwijl hij haar langs de tafel met versnaperingen zwierde. 'Ze dreigde altijd een bezemsteel in m'n broekband te stoppen als ik niet rechtop ging dansen.' Hij rilde bij de herinnering aan de blonde, struise Franse die een opvallende gelijkenis toonde met madame Mallemour, nu hij erover nadacht.

Patty giechelde. 'En heeft ze het ooit moeten doen?'

'Absoluut niet,' zei Marcel quasi verontwaardigd en draaide haar twee keer om haar eigen as voor hij haar achterover dipte met zijn arm.

Vrolijk keek hij op haar neer. Ze probeerde hem verontwaardigd aan te kijken, maar haar ogen schitterden. Zijn adem stokte. In slow motion hielp hij haar weer overeind, in zijn armen. Dichterbij dan volgens de regels van madame Debardeaux geoorloofd was. Ze staarden elkaar aan.

'Bedankt,' zei Marcel opeens. Het was niet wat hij had willen zeggen. Hij had sowieso niets willen zeggen, maar het was er zomaar uitgeflapt.

Ze keek hem onbegrijpend aan.

'Omdat je naar het bal gekomen bent. Met mij,' verduidelijkte hij, en hij voelde zich weer even de grootste stuntel van Zweinstein.

Ze rolde met haar ogen en zei: 'Oh suffie!' En dat was niet het liefste dat ze ooit tegen hem had gezegd? 'Ik moet jou bedanken!'

Ze haalde even diep adem en keek hem serieus aan. Marcel voelde zich nog dieper voor haar vallen.

'Bedankt dat je me gered hebt.' Ze liet zijn arm een moment los om een vinger tegen zijn lippen te leggen toen hij wilde protesteren. Niemand zou het diertje toch overgelaten hebben aan mevrouw Norks?

'Je hebt meer gedaan dan je had hoeven doen en meer dan ik ooit verwachtte, vooral toen je nog niet wist dat je niet met een huisdier te maken had.'

Hij voelde zich wat verlegen bij haar woorden, hoe snel had hij zich niet aan haar – het diertje – gehecht?

'Bovenal bedankt dat je me niet bespot hebt of als kwaadwillende spion geopenbaard hebt.'

Hij keek verbijsterd. Waar had ze het over? Ze glimlachte raadselachtig en ging verder alsof ze dit al talloze keren gerepeteerd had en nu niet afgeleid wilde worden.

'Al die daden zou ik op je nobele Griffoendorkarakter kunnen schuiven –' Protesteren lukte niet omdat haar vinger nog steeds tegen zijn lippen lag. '– maar niet dit.' Ze haalde haar vinger weg en raakte licht het kleine runensteentje aan dat glanzend zwart tegen haar blanke huid afstak.

Opnieuw kreeg hij geen kans om ook maar iets te zeggen, want na een kleine aarzeling zei ze opnieuw: 'Bedankt' en drukte tot zijn verrassing haar lippen even zachtjes op de zijne.

Om hen heen hoorde hij verschillende leerlingen naar adem happen of kreten slaken. De muziek ging over in een nieuw ritme, maar Marcel was sprakeloos. Woorden wilden zich niet vormen, dus besloot hij alles en iedereen te negeren.

Hij sloeg zijn armen om haar heen, trok haar naar zich toe en kuste haar terug.

En nog eens.

Einde