A/N: Chapter One is aangepast, er zijn enkele fouten uitgehaald. De inhoud is nog steeds hetzelfde.

Met dank aan Samarium, mijn beta.

Chapter Two.

"De denkende wereld bestaat niet alleen uit mensen, ben ik bang. Er zijn andere wezens. Men is ervan op de hoogte wat het zijn, en wat ze doen. Men is echter niet op de hoogte van iets anders – dat ze echt bestaan. De wezens waar ik het over heb, zijn weerwolven en vampiers."

Ik snakte naar adem. Weerwolven en vampiers? Dit moest een grapje zijn.

"Vampiers zijn in principe onsterfelijk. Dit is echter voorwaardelijk – vuur kan hen wel doden. Vampiers hebben geen hartslag en geen bloed. Ze hebben geen lichaamstemperatuur, en hun huid is ondoordringbaar. Vampiergif heelt alle menselijke verwondingen en ziektes."

Langzaam viel alles op zijn plaats. De pijnloosheid van nu was ineens te verklaren. "Dus ik ben nu een vampier – en mijn spierziekte is over – ik – ik kan – ik kan lopen?"

Seraphine keek bedroefd. "Nee, dat denk ik niet. Ho – laat me even uitpraten," zei ze toen ik haar in de rede wilde vallen. "Caryl, je moet je goed beseffen dat je al bijna drie jaar niet meer hebt gelopen. Je kan nu niet lopen, maar over een tijdje wel weer."

Dat klonk al stukken beter. Ik besloot te vragen wat er nog meer bijzonder was aan het vampirisme.

"Vampiers hebben een uitstekend gehoor, zicht en reukvermogen. Vampiers zijn erg sterk en snel. Omdat zij geen bloed in hun lijf hebben, zijn zij erg bleek. Ook zijn vampiers beeldschoon – dit komt omdat alle menselijke littekens verdwijnen tijdens de transformatie. De oogkleur van een nieuweling is felrood. De oogkleur van een volwassen vampier, dat is een vampier ouder dan een jaar, is afhankelijk van de dorst en van het dieet van de vampier.

"Je hoeft als vampier niet te ademen. Echter is ademhalen nuttig om alle geuren om je heen in je op te nemen. Ook maakt het voor jou als vampier niet uit of je op één been staat te balanceren of dat je in een luie stoel zit, het is even comfortabel. Om menselijk te lijken is het wel noodzakelijk dat je op tijd met je ogen knippert, je gewicht verplaatst, et cetera. Als je er niet bij nadenkt, ben je namelijk geneigd tot bewegingloosheid.

"Je wordt nooit moe als vampier, en je zult ook nooit slapen. Het is wel zo dat vampiers overdag over het algemeen niet buiten komen. Dit komt omdat vampierhuid het licht weerkaatst, waardoor glinster je in het zonlicht."

"Dus eigenlijk ben ik nu mooi en zal ik nooit lelijk worden, ik heb alle tijd van de wereld omdat ik niet slaap en ik kan gewoon buiten komen?" Dat klonk erg aantrekkelijk, moest ik toegeven.

"Dat klopt, maar niet helemaal. Je kunt wel nieuwe littekens krijgen als vampier, maar dit kan alleen als een andere vampier je bijt. En er zijn twee vampierwetten waar je je aan dient te houden. De eerste is dat je je ware aard niet mag laten zien aan een mens. De tweede is dat je geen onsterfelijke kinderen mag creëren."

"Onsterfelijke kinderen? Wat zijn dat?"

"Onsterfelijke kinderen zijn de mooiste en aantrekkelijkste kinderen die je je kunt voorstellen. Echter hebben zij geen controle over zichzelf, en dit leidt op een gegeven moment altijd tot ontdekking. Er is geen leeftijdsgrens wanneer iemand een onsterfelijk kind is en wanneer niet. Jij bent minderjarig, maar zeker geen onsterfelijk kind."

Ik begon het een beetje te begrijpen. "Maar wat voor straf staat er op het maken van een onsterfelijk kind?"

"In Italië woont de Volturi. Zij vormen de machtigste clan die er bestaat, en ze executeren iedereen die op de hoogte is van het bestaan van het kind. Het kind wordt ook geëxecuteerd."

Dit ontging mij. Zo moeilijk is liegen daarover toch niet – zeker nu blozen onmogelijk is. "Zo moeilijk is het toch niet om te zeggen dat je er niets mee te maken hebt gehad?"

Een vreemde blik vertoonde zich op Seraphine's gezicht. Het was deels een blik van horror, maar ze moest ook lachen om mijn uitspraak. "Eén van de vampiers daar heeft de gave om gedachten te lezen, Caryl. Wanneer hij je aanraakt, hoort hij elke gedachte die je ooit hebt gehad."

Ik schrok. "Wát? Bestaan er nog meer van dat soort gaven?"l

"Ja. Sommige vampiers kunnen aanvoelen waar iets of iemand zich bevindt. Andere vampiers kunnen in de toekomst kijken, aanvoelen of iemand de waarheid spreekt of niet, een ander vreselijke pijn laten voelen, of zelfs helemaal niets. Er zijn ontzettend veel mogelijke gaven. Ik ben benieuwd of jij ook een gave hebt."

Dat zou ik eigenlijk ook wel willen weten, maar ik was ook nieuwsgierig of zij een gave had. "Hebt u ook een gave?"

Seraphine keek me aan. "Ik heb de gave om andere mensen op hun gemak te stellen. Zonder de invloed van mijn gave was jij ondertussen misschien flauwgevallen, of had je geschreeuwd dat je het allemaal niet geloofde. Ook helpt die gave om de dorst van andere vampiers tijdelijk te verminderen – dit is vooral bij nieuwelingen erg handig."

Ik dacht even na. "Ik denk dat dat een gave is die heel goed bij u past, een soort verrijking van uw persoonlijkheid."

"Wat mooi dat je dat zegt," zei ze blij. "Ik ben er erg blij mee dat ik deze gave heb. Maar kom op – we gaan jagen."

Ik moest lachen. "Jagen? Hoezo?"

"Eén van de weinige mythen die waar is over vampiers, is dat wij bloed drinken. Mensenbloed of dierenbloed. Dat verklaart ook onze oogkleur. Een vampier die leeft van dierenbloed wordt ook wel een vegetariër genoemd. Zij hebben goudkleurige ogen wanneer ze zich net hebben gevoed, en zwarte ogen wanneer ze erg veel dorst hebben. Bij vampiers die leven van mensenbloed werkt dit hetzelfde, alleen zijn hun ogen rood wanneer ze zich net hebben gevoed."

Ik keek in haar ogen. "U bent een vegetariër."

"Dat klopt. Mensenbloed is vele malen lekkerder dan dierenbloed, maar het is bijna onmogelijk om veel met mensen bezig te zijn en die mensen niet te drinken. Omdat ik me dat laatste niet wilde onthouden, besloot ik me met dierenbloed te gaan voeden. Voor jou is het erg lastig om geen mensen te drinken, dit komt omdat je een nieuweling bent. Als je af en toe de controle verliest en toch een mens drinkt, is dit geen wereldramp. Het is natuurlijk."

Ik gruwelde van het idee. "Ik zal geen mensen drinken, ik ben immers zelf ook een mens geweest."

Seraphine glimlachte. "Ik zal proberen je tegen te houden wanneer je de controle verliest."

"Dank je," zei ik, en ik meende het. "Zullen we gaan jagen dan?"

"Ja," zei ze. "Ik zal je even uitleggen hoe we het gaan doen. We gaan naar een gebied waar veel dieren zijn. Ik weet niet hoe snel jij nu kan hinkelen, dus we moeten even kijken of jij zelfstandig kan jagen. Anders haal ik dieren voor je op. Je mag nu gewoon in je rolstoel, dat is even makkelijker."

Ik probeerde het me voor te stellen. Ik, op één been, die een vluchtend dier achterna zit. Het lukte niet, ik denk dat ik het echt eerst zou moeten ervaren.

"Zullen we dan maar?" zei ik.