Ik ben terug met het allereerste hoofdstuk. Beloof is beloofd.

Florreke, LauraTwilightHungergamesHPfa n, wat fijn om weer van jullie te horen. Hebben jullie een beetje een fijne vakantie gehad?

Het maakt trouwens niet uit dat je de Vampire Diaries niet hebt gelezen en ook niet van plan bent om dat te doen, Florreke. Ik heb ze namelijk zelf ook niet gelezen. Het is meer afgekeken van de serie. Ik volg trouwens meer de Twilight Saga films dan de boeken. Ik heb de films niet thuis, noch de boeken, maar de films ik kan huren of via internet opzoeken. Ik heb de boeken wel gelezen. En de reden waarom ik afhaakte van hoe Harry Clearwater zijn hartaanval kreeg zal in When The Past Catches Up iets duidelijk worden. Hoop ik. En dank je dat je het een originele trailer vond. Begreep je echt alles want het was juist de bedoeling dat je bij een paar dingen vraagtekens zou hebben?

LauraTwilightHungergamesHPfa n, ik hoop dat ik ervoor kan blijven zorgen dat je niet kan wachten. Dat zou betekenen dat ik het lekker spannend houd en welke schrijver wil dat nou niet houden?

Waarschuwing! When The Past Catches Up is gebasseerd op de film Twilight Saga: Eclipse maar volgt niet het rechtstreekse verhaal. Niets is dus zoals je verwacht dat het zal zijn. Ook is het een vervolg op Live Goes On dat weer een vervolg is op New Girl in Town.

Ik zal iedere week updaten en een nieuw hoofdstuk plaatsen. Waarschijnlijk zal dat iedere woensdag zijn. Als er uitzonderingen zullen zijn dan zal ik dat melden. Dus één hoofdstuk per week. Sorry daarvoor maar ik heb een nieuw rooster gekregen dat nogal zwaar is (ik draai veel te veel uren als je het mij vraagt) en hou het super druk met school, vooral omdat ik steeds dichterbij mijn eindexamenjaar kom.

Ik zal jullie niet langer laten wachten. Ik houd het niet al te spannend in dit hoofdstuk (geloof ik) maar ik geef jullie wel wat meer achtergrondinformatie over Rachel. Veel leesplezier en laat me weten wat jullie er van vinden (review alsjeblieft!)

XxX Emmetje

When The Past Catches Up

Chapter 1

The Voices

"Lief dagboek, het is bijna acht jaar geleden dat ik voor het laatst in een dagboek heb geschreven. Dat is een behoorlijke tijd.

Waar moet ik beginnen? Er is zoveel dat ik je wil vertellen. Er is zoveel dat ik wil opschrijven. Er is zoveel dat ik niet wil vergeten.

Mijn naam is Rachel Grey. Ik ben geboren op 29 Juli 1991. Ik herinner me niet meer waar alleen dat het in Virginia was en dat het een klein dorp was.

De namen van mijn ouders zijn Owen en Alexandra. Ik herinner me hun laatste namen niet meer. Ik geloof dat mijn moeder een dubbele naam had. Ik was vier jaar oud toen ze stierven en vier jaar oud toen ik werd geadopteerd door de twee mensen die eigenlijk meer mijn ouders zijn: Charles en Janet Grey.

Mijn biologische ouders zijn overleden in een brand die ik had veroorzaakt. Ik herinner me er niet veel meer van. Het is al zo lang geleden dat het langzaam begint te vervagen.

Ik weet nog dat ik een verschrikkelijke nachtmerrie had. Er waren mannen in mijn kamer met monsterachtige gezichten en ze wouden iets van mij.

Toen ik wakker werd waren die mannen er natuurlijk niet echt maar er was wel een enorm vuur ontstaan. Iets wat ik had gecreëerd in mijn droom.

Ik ben namelijk niet je normale, gemiddelde examenleerling. Ik ben nooit normaal geweest. Al zolang ik me kan herinneren kan ik dingen. Rare dingen. Ik hoor mensen hun gedachtes, kan met hen spreken door die gedachtes, ik kan dingen verplaatsen met mijn geest, mijn wonden genezen zich ongelooflijk snel en er gebeuren rare dingen als ik kwaad word. Dan exploderen er dingen of dan vliegt er opeens iets in de fik.

Tijdens die droom, die vreselijke droom, gebruikte ik dus ongewild mijn krachten. Het is een beschermingsmechanisme. Waar anderen beginnen te gillen of te woelen, gebruik ik mijn krachten. Over de jaren heb ik gelukkig geleerd om mijn krachten te onderdrukken als ik slaap. Zo voorkom ik dat ik ze gebruik als ik een nachtmerrie of een rare droom heb.

Over het algemeen heb ik overdag mijn krachten redelijk onder controle. Niet altijd en soms groeien ze ook waardoor dingen compleet uit de hand lopen.

Janet en Charles begrijpen het en steunen me er in. Ze kunnen zelf ook dingen die niet normaal worden genoemd. Zo kan Janet door vaste substanties heen lopen (behalve mensen) en Charles kan heel snel schieten en heeft hele snelle reflexen.

Ze zeggen dat we Mutanten worden genoemd. Wie zij zijn? De Volturi. Een coven van Vampiers die in Volterra leven en de macht over de Vampiers hebben en ervoor zorgen dat de regels niet worden geschonden.

Ik ken hen. Ze hebben geholpen in het verleden. We waren altijd heel close maar de laatste maanden is er iets veranderd. Ik ben veranderd.

Mijn vriendje, van wie ik zielsveel hield, was ook een Vampier. Omdat ik hem ontmoette vond ik uit wat de Volturi, die ik al kende voordat ik hem ontmoette, in het echt waren. Zijn naam is Edward Cullen en we zijn niet langer meer samen.

Een aantal maanden geleden hielden we een verjaarsfeestje voor Janet bij hem thuis. Zijn familie met wie mijn adoptieouders en ik heel close zijn, hadden het georganiseerd. Tijdens het feestje ging er iets mis. Janet haalde haar vinger open aan een stukje papier waardoor Jasper, één van Edwards broers, haar aanviel. Hij heeft iets meer moeite met zijn bloedlust onder controle te houden dan de rest van de familie die bestaat uit zeven leden in totaal.

Carlisle en Esme Cullen gaan door als de ouders. Zij vertellen het verhaal dat, omdat Esme zelf geen kinderen kan krijgen, ze vijf kinderen hebben geadopteerd. Die vijf kinderen zijn Rosalie, Emmett, Alice, Jasper en dan Edward. Rosalie en Emmett zijn mates (dat is als het ware wat wij mensen je zielsverwant noemen), net als Jasper en Alice en natuurlijk zijn ook Carlisle en Esme mates. Ze zijn allemaal Vampiers en ze leven allemaal op, wat zij noemen, de vegetarische manier. Ze drinken dus alleen maar van dieren.

Doordat Jasper Janet bijna aanviel besloot Edward dat het te gevaarlijk was en dumpte hij me, omdat het zogenaamd het beste voor me was. Ze verhuisden en hij beloofde me dat ik hem en zijn familie nooit meer zou zien.

Het deed heel veel pijn in het begin en ik was absoluut hartgebroken. Toen kwam ik er langzaam weer van boven op en uiteindelijk werd ik weer mijn oude zelf, vooral door de hulp van mijn beste vriend Jacob Black. Mijn beste vriend die me de laatste tijd weer weigert terug te bellen of mijn belletjes aanneemt. Hij is trouwens een soort weerwolf.

Hij en zijn mede weerwolven hielpen me om over mijn gebroken hart te komen en ze beschermden me tegen twee Vampiers die me probeerden te vermoorden. Eén is niet langer, de andere is er nog wel en probeert me nog steeds te vermoorden. Als payback omdat Edward en de Cullens haar mate hebben vermoord omdat hij op mij aan het jagen was. Het is allemaal erg ingewikkeld.

Het punt is dat nadat de Cullens vertrokken en Edward mijn hart brak, ik even niets te maken wou hebben met de Volturi. Ze belden wel maar ik nam niet op. En ik wil eigenlijk nog steeds niet met hen praten. Ze maken mijn leven nog lastiger dan het al is.

De Cullens zijn nu ook weer terug en Edward probeert zo hard om me weer als zijn vriendin te krijgen, wat alles ook niet makkelijker maakt. Hij gedraagt zich echt als een gentleman en blijft me maar vertellen dat hij van me houdt, dat ik zijn reden ben om te leven en dat hij zonder mij niet kan leven. Het begint allemaal nogal vermoeiend te worden.

Maar hij heeft nog iets dat hij me blijft vragen en dat begint me nogal bang te maken: hij blijft me maar vragen of ik met hem wil trouwen.

De eerste keer dat hij dat vroeg was twee dagen nadat hij en zijn familie terug in Forks waren. Ik weet niet waarom hij me dat vroeg want ik had hem toch duidelijk laten weten dat ik niets met hem wou hebben, behalve misschien een raar soort vriendschap.

Sindsdien blijft hij terugkomen en blijft hij het met vragen. Eerst wist ik niet wat ik moest zeggen, nu blijf ik nee zeggen maar hij snapt het maar niet.

Maar dat is allemaal niet waarom ik weer ben begonnen met schrijven in een dagboek. De reden waarom ik weer ben begonnen is omdat ik jou dit kan vertellen zonder dat je raar begint te kijken of bezorgt begint te worden en zonder dat er de kans is dat je het door verteld.

Je vraagt je nu waarschijnlijk af wat het is dat ik je dan zo graag wil vertellen. Wel, hier komt het dan: ik hoor stemmen. In mijn hoofd. Die ik niet ken.

De eerste keer dat ik ze hoorde was toen ik vier was, tijdens de brand waar mijn biologische ouders in zijn omgekomen. Ze vertelden me toen dat ik niets meer voor hen kon doen en dat ik moest maken dat ik wegkwam omdat ik anders ook dood zou gaan.

De tweede keer was twee maand geleden. Ik ging toen klifduiken, alleen, en eerst was het mooi weer geweest maar het sloeg om en het begon te stormen waardoor ik bijna verdronk. Toen smeekten ze me om niet op te geven en door te blijven gaan.

Sindsdien hoor ik ze bijna altijd wel. Soms is het even stil en dan opeens hoor ik ze weer. Ze blijven mijn naam maar zeggen en ze blijven maar zeggen dat ik de laatste ben en dat het tijd is en dat er iets staat te gebeuren.

Ik durf dit niemand anders te vertellen want ik ben bang dat ze gaan denken dat ik gek aan het worden ben. En ik ben niet gek. Ik hoor alleen stemmen.

Ze maken mijn leven echt heel lastig. Vooral omdat ik ze ook hoor tijdens belangrijke momenten. En op dit moment zijn die belangrijke momenten mijn examens.

Ja, ik zit in mijn examenjaar en ik ben bezig met mijn examens. Het is Juni dus we zijn ook bijna klaar. Dan is het wachten op de uitslag en dan kunnen we gaan vieren dat we geslaagd zijn.

Ik ben best wel bang dat ik zak. Juist omdat ik die stemmen hoor tijdens de examens en ze leiden me af en zorgen ervoor dat ik niet goed kan nadenken.

Ik maak me gewoon heel erg zorgen, over van alles en nog wat. Mijn examens, mijn toekomst, de stemmen, Victoria, mijn rare droom…

Is het onterecht? Ik vind van niet. Is het raar? Ik vind van wel. Het is heel raar. Word ik gek? Nee, ik word niet gek. Heb ik afleiding nodig? Altijd.

En jij, lief dagboek, jij bent die afleiding. Ik kan het van me afschrijven en schrijven kalmeert me. Eerst kalmeerde schilderen me maar de stemmen geven me daar geen rust meer. Jij doet dat wel. Dank je daarvoor. Zelfs al kun je niet terug schrijven of iets terug zeggen, het is fijn om het gevoel te hebben alsof iemand naar me luistert."

Rachel Grey stopte met schrijven en keek op en uit het raam. Ze zat op de vensterbank in de woonkamer van het huis waar zij met haar adoptieouders in woonden. Het was een wit Victoriaans huis dat vlakbij het bos stond.

Ze woonden in Forks, Washington. Het was een klein stadje waar iedereen elkaar kende en waar het altijd koud en nat was. Op een paar bijzondere dagen een tijdje geleden na dan.

Rachel was zeventien jaar oud en had lang bruin haar met wat slag erin en twee donkerbruine ogen. Ze had een gemiddelde lengte van 1 meter 64 en was niet slank maar ook niet dik. Ze was gewoon prima op gewicht.

Haar adoptiemoeder, Janet Grey, was van beroep verpleegster. Ze was een slanke vrouw met een lengte van 1 meter 61 en ze had lang blond haar en blauwe ogen. Het kwam zelden voor dat ze niet vrolijk was en soms praatte ze iets te veel.

Haar adoptievader, Charles Grey, was van beroep politieagent en het hoofd van Forks Politiebureau. Hij was een redelijke gespierde man met een lengte van 1 meter 83 en hij had kort zwart haar en groene ogen. Hij was de kalme, rustige man die om zijn vrouw en dochter, geadopteerd of niet, gaf en zijn leven voor hen zou opgeven.

Rachel zuchtte en sloot het pasgekochte, bruine boekje dat op dat moment op haar schoot lag. Het had een rug aan beide kanten maar je kon hem open aan één kant. De onderkant liep alleen door over de bovenkant en was daar vastgebonden met een oranjepaars gevlochten touwtje.

Ze had school er voor die dag alweer opzitten. De examens waren stressvol en namen een boel tijd in beslag. Ze zou vanavond nog wat leren en dan moest het goed komen, toch?

'Rachel, lieverd, ik ben thuis!' Janet was terug van haar werk en van het boodschappen doen.

'Ik ben in de woonkamer!' riep Rachel terug.

Janet kwam met, zoals altijd, een brede glimlach de woonkamer in. 'Hey, lieverd. Hoe ging het vandaag?'

'Ja, ja, het ging prima,' zei Rachel wat afwezig. 'Ik ga straks nog even lopen om mijn hoofd leeg te maken en dan vanavond nog wat leren. Het komt wel goed.'

'Oh.' Janet gaf haar een knuffel en drukte een kus op haar hoofd. 'Mijn meisje is bijna klaar. Wat moet ik nou als je naar college gaat? Hoe moeten we nou door zonder je?'

'Je redt het wel, mam,' zei Rachel. 'En het is heus niet alsof je me voorgoed kwijtraakt. Ik zal in de weekenden thuis komen.'

Janet wreef haar zachtjes over haar wang met een glimlach. 'Dat weet ik toch. Maar het zal niet hetzelfde zijn.'

'En ik ben ook nog niet weg. Eerst moet ik de examens nog afronden en dan moet ik nog te horen krijgen of ik het wel heb gehaald en dan is er nog de zomervakantie. Jullie zijn nog langer niet van me af.'

Janet ging bij haar op de vensterbank zitten. 'Heb een beetje vertrouwen in alles, liefje. Je bent hartstikke slim en je hebt zo hard gewerkt om bij te komen. Je gaat het wel halen.'

'We zullen zien,' zei Rachel die weer uit het raam keek.

'Wat wil je?' vroeg Janet. Rachel keek weer naar haar en gaf haar een verwarde blik. 'Voor het slagen van je examens? Een nieuwe auto, een reis naar een exotisch land, een stedentrip? Zeg maar wat je wilt en je krijgt het. Het is niet iedere dag dat je slaagt voor je examen.'

Rachel gaf haar moeder een glimlach. 'Mam, verras me. Dat is zoveel leuker als om iets vragen en weten dat je het krijgt. Jullie kennen me goed genoeg om te weten wat ik graag wil en wat niet.'

Janet keek haar aan en zuchtte toen diep en zelfs wat droevig. 'Je bent zo gegroeid. Het voelt nog maar als gisteren dat we je voor het eerst zagen.' Ze gaf haar een kus op haar voorhoofd. 'Ik ben trots op je, Rachel.' Daarna stond ze op en liep ze naar de keuken. 'Ik heb gisteren brownies gebakken. Zal ik thee zetten en zullen we die daarna uitproberen?'

'Ik ga eerst even lopen,' zei Rachel. 'Als je dat niet erg vind.'

'Natuurlijk vind ik dat niet erg. Niet te ver gaan, hè? Die wolven lopen nog steeds rond.'

'Ik zal voorzichtig zijn,' beloofde Rachel terwijl ze haar dagboek op de vensterbank legde en daarna naar de gang liep en haar schoenen aandeed. 'En ik ben terug voor je het weet.'

'Okay. Dag, lieverd.'

Rachel opende de deur en stapte de frisse buitenlucht in. Ze ademde diep in, sloot de deur toen, stopte haar handen diep in de zakken van haar vest en begon te lopen.

Ze kwam graag in het bos. Ze hield van de natuur en ze was gek op dieren. Eerst was ze vaak in het bos geweest met Edward maar nu kwam ze er vaak alleen. Al had hij de rare gewoonte om opeens op te duiken als ze rondliep.

Ze zocht haar vaste plek in het bos op: een open bloemenveld midden in het bos. Ondanks dat het ooit haar plek met Edward was geweest, kwam ze er nog graag. Het was er prachtig en de bloemen stonden nu ook in bloei.

'Rachel…'

'Rachel…'

'Rachel, lieverd…'

'Het is tijd…'

De stemmen kwamen altijd zonder waarschuwing en altijd tegelijkertijd. Ze hielden soms secondes tot minuten aan en maakten haar soms helemaal gek.

'Ga weg,' fluisterde ze terwijl ze haar slapen masseerde met haar vingers. 'Ga toch weg.'

'Lieverd, de tijd dringt…'

'Er staat iets te gebeuren…'

'Het komt dichterbij…'

'Het uur van de waarheid…'

'De terugkeer van onze lijn…'

'De lijn mag niet eindigen…'

'De lamia. Pas op voor de lamia…'

'Ga weg,' smeekte Rachel weer met haar ogen dicht. 'Alsjeblieft, laat me toch met rust.'

'Wat heb ik gedaan?'

Rachels hoofd schoot op en ze zag dat Edward Cullen voor haar was verschenen. Edward Cullen was een bleke jongen die voor eeuwig zeventien zou blijven. Hij was 1 meter 84 en had bronskleurige haar dat altijd in een kapsel zat alsof hij net uit bed was gekomen en zijn ogen waren topaaskleurige maar verschilden soms van tint. Het lag eraan hoeveel bloed hij in zijn systeem had en hoeveel honger hij had.

'Niets,' antwoordde Rachel snel. 'Ik had het niet tegen jou.' Ze ging met een hand door haar bruine haar heen en daarna sloeg ze haar armen over elkaar heen en gaf hem een ongemakkelijke blik. 'Ik wist niet eens dat je er was.'

'Tegen wie had je het dan?'

'Niemand. Ik praatte tegen mezelf.'

'Je vroeg jezelf of je weg wou gaan en jezelf met rust wou laten?' Rachel haalde haar schouders op als antwoord. 'Je doet de laatste tijd raar, Rachel. Is alles wel in orde?'

Hij deed een stap op haar af en zij deed een stap terug. 'Ja, ja, het gaat prima. Gewoon de stress van de examens.'

'Morgen hebben we Engels.' Rachel knikte. 'Ben je er al helemaal klaar voor?' Rachel knikte weer. 'Je zou niet alleen en onbeschermd door het bos moeten lopen.'

'Ik red me wel,' verzekerde Rachel hem. 'Het zou je verbazen hoe goed ik mezelf kan verdedigen.'

'Ik heb alle vertrouwen in je. Dat weet je toch?' Rachel zei niets maar ging in het bloemenveld zitten. 'Welk gedicht neem je?'

'Fire and Ice van Robert Frost,' antwoordde Rachel. 'Het is het favoriete gedicht van mijn grootmoeder. Ze liet het me altijd aan haar voorlezen als we bij haar op bezoek waren. Ze zei dat het niet zozeer ging over het einde van de wereld maar wel over dat de wereld vol zit met elkaars tegen pollen en dat beide goed zijn.'

'Some say the world will end in fire

Some say in ice

From what I tasted of desire

I hold with those who favour fire

But I have to perish twice

I think I know enough of hate

To say that for destruction

Ice is also great

And would suffice.'

Rachel knikte. 'Wow, je kent het helemaal uit je hoofd. Indrukwekkend.'

Edward ging bij haar in het bloemenveld zitten. 'Ik heb hem ook gebruikt. Een aantal jaar geleden voor mijn examen Engels. Het is een mooi gedicht. Het blijft je bij.'

'Ja, dat doet het inderdaad.'

'Je hebt me nooit eerder verteld over je grootmoeder,' zei Edward. 'Je praat nooit over je grootouders. Hoe zijn ze? Waar zijn ze?'

Rachel keek ongemakkelijk weg. 'Ik wil liever niet over hen praten.'

'Waarom niet?'

'Omdat dat pijn doet.'

'Zijn ze al overleden?'

Rachel schudde haar hoofd. 'Nee, ze zijn nog springlevend en genieten nog steeds volop van het leven. Ouderdom heeft nog niet echt effect op hen.'

'Waarom niet dan?'

'Omdat ik ze al heel lang niet meer heb gezien,' zei Rachel. 'Laatste keer was toen ik tien jaar oud was. Het was een gewoonte dat we de zomer bij hen doorbrachten. Iedere zomer vanaf mijn vijfde gingen we erheen en brachten bij hen door. En toen ik tien was, toen veranderde alles. Ik weet nog dat we er waren en dat het nacht was en dat ik half sliep. Ik hoorde Janet en Charles en mijn grootouders ruzie maken. En toen kwam Charles opeens naar boven en pakte me uit bed en bracht me naar beneden. Ik sliep nog alf dus ik had geen idee wat er gebeurde. Hij legde me achterin de auto en daar viel ik weer in slaap. En toen ik weer wakker werd was het ochtend en waren we op weg naar huis. Ik had niet eens de kans gekregen om gedag tegen mijn grootouders te zeggen. En sindsdien heb ik hen niet meer gezien.'

'Heb je er ooit een verklaring voor gekregen?' vroeg Edward.

Rachel schudde haar hoofd. 'Ik was heel boos. Mijn grootouders en ik waren heel close en ik hield zielsveel van hen.' Ze glimlachte in zichzelf. 'Mijn grootmoeder had dit boek met allemaal recepten erin en we besteedden soms dagen met het bakken van lekkernijen en het uitproberen van die recepten.'

'En je hebt hen nooit meer gezien daarna?'

Rachel schudde haar hoofd. 'Ze bellen wel altijd op mijn verjaardag en ze sturen me altijd wel cadeautjes en een kaartje. Maar Janet laat me nooit lang met hen aan de telefoon. Ik weet niet wat er tussen haar en mijn grootouders is gebeurd waardoor het zo verkeerd is gegaan.'

'En Charles' ouders?'

'Hij heeft geen contact meer met hen. Blijkbaar waren ze niet te blij over het feit dat hij met Janet trouwde en dat ze toen kort daarna mij adopteerden.' Ze streek een plukje haar naar achteren terwijl ze ongemakkelijk naar beneden keek. 'Zij hebben al helemaal geen contact meer met elkaar.'

Edwards legde een hand over haar handen heen. 'Het spijt me.'

Rachel keek naar hem op en merkte toen al pas hoe dichtbij hij was gekomen. Ze schudde haar hoofd en stond op. 'Ik moet terug naar huis. Ik had Janet beloofd dat ik niet te lang en te ver het bos in zou gaan.'

Hij stopte haar van het proberen overeind te komen. 'Rachel.' Ze keek hem weer aan. 'Trouw met me.'

Rachel schudde haar hoofd. 'Nee.'

Edwards handen omvatten haar gezicht en streken wat van haar haren naar achteren. 'Jij bent alles voor me. Alsjeblieft, trouw met me.'

Rachel schudde haar hoofd en legde haar handen op zijn polsen en duwde zijn handen toen naar beneden. 'Nee.'

Toen stond ze op en hij volgde haar voorbeeld. 'Waarom niet?'

'Wel, ten eerste: ik ben zeventien jaar oud. Ik heb mijn hele leven nog voor me. Ik wil niet al trouwen op mijn zeventiende. Ten tweede: denk je echt dat je me alle pijn van een gebroken hart kunt laten vergeten door simpel weg met me te trouwen? En ten derde: we zijn niet eens samen. Je springt niet van uit het niets zo in een huwelijk. Eerst heb je nog dat er een eerste date komt, dan een tweede en een derde. En als het dan goed verloopt stap je in een relatie die je voor een aantal maanden, soms jaren behoudt. Dan komt trouwen al pas in het plaatje.'

'Ga dan met me uit.'

Rachel schudde haar hoofd weer. 'Nee.'

'Alsjeblieft, Rachel,' smeekte Edward. 'Geef me een kans.'

'Ik ben het nog niet vergeten,' zei Rachel. 'Als je een kans wilt krijgen moet je er voor werken. Nog harder dan je al doet. En ik had je gewaarschuwd dat het niet makkelijk zou zijn om een tweede kans van me te krijgen.' Ze schudde haar hoofd. 'En ik moet gaan.'

Ze draaide zich weer om en liep weg. En terwijl ze terugliep door het bos begonnen de stemmen weer tegen haar te praten en haar gek te maken. Hield het ooit op?