Het moment is aangebroken, mensen. Het moment dat Damon officieel wordt voorgesteld aan jullie.

Het spijt me dat ik jullie zo lang heb laten wachten. Vooral omdat jullie zo ongeduldig waren.

Ik hoop dat dit hoofdstuk iets meer licht gaat schijnen op wie Damon is en hoe hij in elkaar zit. Ik probeer hem zo goed mogelijk in karakter te houden maar dat zal niet altijd lukken.

Zoals altijd zal ik op woensdag een nieuw hoofdstuk plaatsen. Iedere woensdag één nieuw hoofdstuk, zoals beloofd.

Reviews zijn altijd welkom en maken me super blij. Maar ik geloof dat iedere schrijver blij word van reviews.

Laat me weten wat jullie van dit hoofdstuk vinden en van Damon. En als jullie vragen hebben omdat er iets onduidelijk is, vraag het. Dan zal ik ze beantwoorden in de author's note van het volgende hoofdstuk.

XxX Emmetje

When The Past Catches Up

Chapter 3

Catching Up

Rachel werd kreunend wakker en ging verliggen. Ze voelde zich raar en een beetje zwak. Maar ze had het vooral koud. Heel erg koud.

Langzaam opende ze haar ogen. Of dat probeerde ze. Haar oogleden voelden nogal zwaar aan waardoor ze ze meteen weer sloot.

Wat was er gebeurd? Het was één grote warrige puinzooi in haar hoofd en de herinneringen stonden niet goed.

Ze bleef voor een tijdje liggen en langzaam kwamen de herinneringen weer terug. Beetje bij beetje.

Ze had Emily gebeld, ze had besloten om naar Jacob te gaan, Edward was gekomen en had dat verholpen door met haar auto te knoeien, ze was kwaad op hem geworden en naar binnen gegaan, de stemmen hadden haar weer gekweld dus was ze weer naar buiten gegaan en was ze het bos in gegaan, ze had iemand gehoord maar niet gezien, de stemmen waren verdwenen, Victoria had haar aangevallen en haar bijna vermoord door haar keel dicht te knijpen, iemand anders was gekomen en had haar gered, ze was tegen een boom aangegooid en een tak had haar zij doorboord…

Rachel vloog overeind toen ze zich de mysterieuze man in het bos herinnerde. Hij had Victoria weg gejaagd en had haar bij bewustzijn geprobeerd te houden.

De herinneringen waren nog steeds een beetje wazig maar toch probeerde ze zich dingen te herinneren die haar duidelijk zouden maken wie het was geweest en waarom hij haar zo bekend voor was gekomen.

Zover kwam ze niet want ze merkte tot haar grote verwarring dat ze niet langer meer in het bos lag maar dat ze op de bank op de veranda bij haar thuis lag.

Ze krabbelde haastig overeind en keek naar haar zij. Haar shirt, haar vest en een deel van haar broek waren helemaal besmeurd met een opgedroogde rode vloeistof. Bloed. Haar bloed.

Ze trok haar shirt een stuk omhoog en bekeek haar rechterzij. Tot haar grote verwarring was daar niets te zien. Geen wond, geen litteken, wel een beetje opgedroogd bloed op haar huid maar dat was het ook.

Rachel zuchtte verward en ging vervolgens weer op de bank zitten terwijl haar brein op volle toeren draaide.

Wat was er gebeurd? Ze was een snelle genezer maar dat was wel heel snel. Daarbij had ze veel bloed verloren en dat zou de genezing moeten beïnvloeden en dus langzamer laten verlopen.

En hoe was ze terug hier gekomen? Ze herinnerde zich niets meer nadat ze flauw was gevallen.

Gelukkig was het nog steeds nacht dus erg lang had ze niet buiten westen kunnen zijn en haar ouders sliepen nog steeds dus die hadden haar waarschijnlijk ook niet gemist.

Een takje knapte en Rachel sprong geschrokken op en keek de kant op waar het geluid vandaan was gekomen. Haar mond zakte open toen ze de persoon zag die dat geluid had veroorzaakt.

Het was een gespierde jongeman die een lengte van 1 meter 76 en zwart haar en blauwe ogen had. Hij had enkele stoppels op zijn kin, onderkaak en boven zijn lippen en hij droeg een donkere spijkerbroek, een zwart shirt en een zwart leren jack.

Een charmante maar ook gevaarlijke schuine glimlach verscheen op zijn lippen toen hij haar geschrokken en ongelovige gezicht zag.

'Damon?' bracht Rachel verbaasd uit.

'Hallo, Rachel,' zei Damon Salvatore die haar zijn beruchte glimlach gaf.

'Wat doe jij hier?' bracht ze daarna nog even verbaasd uit.

'Ik was in Seattle en toen herinnerde ik me dat jij daar in de buurt woonde. En ik dacht dat het wel leuk zou zijn om op bezoek te komen om te kijken hoe het met jou en je ouders ging.' Hij gaf haar weer zo'n schuine glimlach. 'Je ziet er goed uit, op het feit na dat je kleding bedekt is met bloed.'

Rachel sloot haar ogen om even alles te moeten verwekken. 'Okay, nu de waarheid.' Ze opende haar ogen weer. 'Wat doe je hier?'

'Ik had een beetje meer dankbaarheid verwacht,' zei Damon alsof het de normaalste zaak van de wereld was. 'Aangezien ik je leven heb gered en zo. Wie was die roodharige eigenlijk?'

'Jij?' vroeg Rachel stomverbaasd. 'Jij was degene in het bos?'

'Oh, je bent erg langzaam geworden. Begint de leeftijd op je in te lopen?' zei Damon die met zijn ogen rolde. 'Ja, Rachel, ik was degene in de bos.'

'Hoe…' Ze wees op haar bebloede kleren aan de rechterkant.

'Je had een heleboel bloed verloren dus ik moest je iets van mijn bloed geven. Dat was meer dan ik had verwacht dus ik moest even bij tanken.' Hij zei het weer alsof het niets was.

Rachel zakte neer op de bank en staarde verward en stomverbaasd voor zich uit. 'Hoelang was ik buitenwesten?'

'Twee uur. Niet heel erg lang dus.'

Rachel zuchtte en sloot haar ogen weer waarna ze haar gezicht in haar handen verborg. 'Ik trek dit niet nu. Het is midden in de nacht en ik ben doodmoe.' Ze keek weer op. 'Kunnen we hier alsjeblieft een andere keer over praten?'

'Maar we zijn nog maar net begonnen met praten.'

'Een andere keer, alsjeblieft.'

'Kom op. Je hebt me nog niet eens ondervraagt over hoelang ik hier al ben.'

Rachel, hem verder compleet negerend, stond weer op en liep naar de voordeur en opende die. Toen stopte ze en draaide zich om naar Damon die nog steeds op dezelfde plek op het erf stond en naar haar keek met nog steeds dezelfde schuine glimlach.

Ze zuchtte. 'Damon, als je wilt binnen komen dan mag je binnen komen.'

Damons glimlach verbreedde zich een beetje en hij schudde zijn hoofd. 'Zo werkt het niet, Rachel, en dat weet je.'

Rachel zuchtte dit keer iets geïrriteerd. 'Kom binnen.'

Zijn glimlach verbreedde weer. 'Ik dacht dat je het nooit zou zeggen.'

Rachel liep naar binnen en trok haar schoenen uit en hing haar jas aan de kapstop. 'Doe alsof je thuis bent. Er ligt een deken onder de bank dus als je wilt kun je slapen. Blijf van mijn vaders drankvoorraad af, alsjeblieft? En waag het niet om mijn dagboek te lezen.' Ze hoorde Damon wat grinniken van achter haar. 'We praten morgen wel.'

En na dat gezegd te hebben liep ze de trap op naar boven. Ze haalde haar pyjama van onder haar kussen tevoorschijn en liep naar haar en-suite waar ze zich omkleedde. Haar pyjama was zwart en bestond uit een top en een heel kort broekje. Er was een witte streep bij de broekband en er waren ook witte strepen bij de neklijn en bij de armgaten.

Ze ging met hand door haar haar en keek naar zichzelf in de spiegel. Ze zag nog wat bleek. Dat kwam waarschijnlijk van de schrik en misschien nog vanwege het feit dat ze zoveel bloed was verloren.

Nadat ze ook haar tanden had gepoetst liep ze terug haar slaapkamer in terwijl ze nogmaals met een hand door haar haar ging en het lichtknopje van de badkamer omschakelde.

Toen ze naar haar bed keek stopte ze en gooide haar armen half de lucht in van irritatie. 'Damon, serieus?'

Damon lag compleet op zijn gemak op haar bed met zijn rug in haar kussen en met zijn armen achter zijn hoofd geslagen en met één been haaks terwijl de andere gewoon lang uit lag. Hij had gelukkig wel zijn schoenen uit gedaan en zijn leren jack lag over haar stoel heen.

'Leuk pyjama,' zei hij met zijn beruchte scheve grijns.

'Wat doe je in mijn kamer en op mijn bed?'

'Je zei dat ik moest doen alsof ik thuis was.' Rachel zuchtte geïrriteerd. 'Dus hoe bevalt het hier in Forks?'

Rachel rolde haar ogen. 'Het is okay. Er is hier niet echt veel te doen en de mensen houden iets te veel van roddelen. Ze hebben meer weet van elkaar en wat er in Forks gebeurd dan van de geschiedenis van dit land. Ze zijn erg nationalistisch.'

'Rachel die sarcastisch is. Ik had die kant van je bijna gemist.'

'Voor de rest is het hier altijd koud en regent het bijna altijd,' ging Rachel door, zijn opmerking compleet negerend. 'Maar het is wel okay.'

'Hmm. Er is nooit veel te doen in kleine steden. Of in dorpen. Daarom haat ik ze,' zei Damon die naar de andere kant van de kamer keek en nadacht. 'Stefan woont nu ook weer in een kleine stad. Onze geboortestad.'

'Is dat niet gevaarlijk?' vroeg Rachel terwijl ze haar kussen onder haar dekens stopte en toen aan de dekens begon te trekken in een poging om Damon van haar bed af te krijgen.

'Zeker. We waren er nog maar net en toen hadden de Founder families alweer door dat we terug waren. Wel, niet wij persoonlijk maar je snapt hem wel.' Hij keek weer naar haar. 'Ik had verwacht dat je kwaad zou zijn dat ik op bezoek kwam.'

'Ik weet nog steeds niet helemaal of dat wel de werkelijke reden is waarom je hier bent,' zei Rachel. 'En ik ben vandaag al kwaad genoeg geweest. En ik ben veel te moe om kwaad op je te zijn. Ik ben heel erg moe en verward en geschrokken en ik heb morgen mijn eindexamen Engels.'

Ze trok nogmaals aan de dekens. 'Eindexamen, hè?' zei Damon die totaal niet door had dat ze hem van bed probeerde te krijgen en weer naar de andere kant van de kamer keek. 'Is het al zover? Jeetje, wat vliegt de tijd. Het lijkt nog maar een twee jaar geleden dat we elkaar voor het eerst ontmoette. Oh, wacht. Dat is ook zo.'

Rachel gaf het op en gooide de dekens aan de kant waardoor ze over Damon heen vielen. 'Ja, de tijd gaat snel.' Ze kroop in bed en pakte haar dekens terug en staarde omhoog naar het plafon. 'Ik ben alweer bijna klaar met mijn examens.'

'Die roodharige die je aanviel, wie was dat?' vroeg Damon die iets ging verliggen zodat hij beter naar haar kon kijken.

'Iemand die me dood wil omdat mijn ex haar mate heeft vermoord en ik was de aanleiding voor hem om hem te vermoorden. Het is ingewikkeld.' Ze kroop dieper onder de dekens en ging op haar zij liggen zodat ze met haar gezicht zijn kant op lag. 'En het is een heel gedoe. Ik ben bang dat ze achter Janet en Charles aan gaat als ze mij niet te pakken kan krijgen. Dat heeft ze namelijk al een keer eerder geprobeerd.'

Damon ging ook op zijn zij liggen zodat ze face-to-face lagen. 'Familie is altijd al belangrijk voor jou geweest.'

'Er is niets belangrijkers in de wereld dan familie.'

'Ja, vertel mijn broer dat maar.'

Rachel glimlachte ietsje. 'Jullie hebben het nog steeds niet goed gemaakt?'

'Het gaat ook niet gebeuren dus wacht er ook maar niet op.'

Rachel knipte het lichtje naast haar bed uit voordat ze zich weer tot hem wendde. 'Ik ben niet kwaad dat je hier bent, Damon. Eerlijk gezegd ben ik blij om je weer te zien.'

Damon grijnsde wat. 'Je hebt me gemist.'

'Misschien een beetje.' Rachel kroop nog iets dieper onder de dekens. 'Maar we praten morgen wel verder.'

Damon gaf haar nogmaals zijn beruchte, schuine glimlach. 'Tuurlijk.'

Rachel gaf hem een kleine glimlach terug en sloot haar ogen. 'Welterusten, Damon.'

'Welterusten, Rachel.'

De volgende ochtend werd Rachel wakker voordat haar wekker afging Ze kreunde zachtjes en opende haar ogen en kreunde nogmaals toen ze zag hoe laat het was. Haar wekker zou al pas over een uur af gaan en ze was de vorige avond vergeten om haar gordijnen goed dicht te doen waardoor de opkomende zon haar nu martelde en haar kamer liet baden in het zonlicht. Waarom moest het nou precies vandaag zonnig zijn?

Toen realiseerde ze zich iets. Ze had vannacht aan één stuk doorgeslapen. Ze was niet één keer wakker geworden van één van haar dromen of nachtmerries. Raar.

Ze geeuwde slaperig. Het was te vroeg. Ze sloot haar ogen weer en draaide zich om en kroop dichter naar de andere kant toe. Haar kussen aan die kant voelde anders aan.

'Hmm. Wakker worden, zonneschijn.'

Rachels ogen gingen open en ze keek recht in het glimlachende gezicht van Damon. Ze slaakte een kreet en schoot overeind in bed en kroop weg terwijl ze haar dekens vast greep.

Damon gaf haar weer die vervelende glimlach. 'Ik weet dat je vannacht over me hebt gedroomd. Verklaart al het kwijl.'

'Damon,' zuchtte Rachel geïrriteerd en ze ging met een hand door haar haar heen. 'Je bent echt hier. Het was dus geen droom.'

'Nope.'

Rachel zuchtte en ging weer gewoon in bed liggen. 'Serieus? Je hebt de hele nacht hier gelegen?'

'Jep.'

Rachel zuchtte diep en drukte een hand tegen haar ogen. 'Het is hier veel te vroeg voor. Ik hoef al pas over een uur mijn bed uit en dankzij jou ben ik nu klaarwakker.'

'Mooi. Dat geeft ons tijd genoeg om te praten.'

Rachel zuchtte weer geïrriteerd en draaide zich om zodat ze met haar rug naar hem toe lag. 'Het is te vroeg om nu al met jou over dingen te praten. En als je gaat voorstellen om me te helpen om me voor te bereiden om mijn eindexamen Engels dan ben je zo goed als dood.'

'Dat ben ik al dus probeer me eens met iets anders te bedreigen.'

Rachel zuchtte weer en sloot haar ogen en bleef met haar rug naar Damon gedraaid liggen. 'Hoe zijn de dingen met Katherine afgelopen?'

'Wel, het is me gelukt om de tombe te openen maar ze was er niet.'

Dat trok Rachels aandacht en ze draaide zich naar hem om. 'Hoe bedoel je: ze was er niet? Je hebt haar toch de kerk in zien gaan?'

'Eén van de bewakers was onder de indruk van haar en heeft haar helpen ontsnappen vlak voordat de tombe gesloten werd.'

'Dus al die tijd heeft ze gewoon rondgelopen? Zonder contact met jou en Stefan te zoeken?'

Damon haalde zijn wenkbrauwen even snel op. 'Blijkt dat ze toch echt een bitch is en dat ze nooit echt van ons heeft gehouden.'

'Het spijt me,' zei Rachel zachtjes.

'Het is okay. Ik ben over haar. Daarbij zijn er nog wel meer vrouwen in deze wereld. Vrouwen die mijn uiterlijk, mijn stijl, mijn charme en mijn uitzonderlijke talent om naar Taylor Swift en Justin Bieber te luisteren gewoon niet kunnen weerstaan.' Ze trok haar wenkbrauw op. 'Jij bent een uitzondering op de regel.'

Rachel grinnikte wat toen ze zich realiseerde wat hij had gezegd. 'Jij luistert naar Taylor Swift en Justin Bieber?'

'Als het moet kan ik naar hen luisteren en het overleven. Maar ik zal ze nooit vrijwillig opzetten.'

'Dat toch weer net niet?' Damon gaf haar een blik. 'Dus, wat doe je echt hier? Het is niet om mijn hulp te vragen om Katherine terug te krijgen.'

'Hoe vaak ga je me dit nog vragen?' vroeg Damon geïrriteerd terwijl hij op zich op zijn rug rolde en naar het plafon keek. 'Ik was in Seattle en dacht dat het wel leuk zou zijn om je op te zoeken.'

'Je haat Seattle en je haat kleine steden. En je doet niet aan iemand op zoeken om te kijken hoe het met die persoon gaat. Je doet alleen maar dingen als je er zelf ook beter van word. Of je hebt een duivelse meesterplan.' Ze keek hem vragend aan. 'Dus? Wat is je duivelse meesterplan?'

Damon gaf haar een grijns. 'Het zou je verbazen maar ik ben hier echt uit vrije wil heen gekomen en er is geen duivelse, andere reden verborgen. Je zult daar maar mee moeten leren leven.'

'Huh,' zei Rachel die hem achterdochtig aankeek. 'Ik geloof er niets van.'

Damon gaf haar weer zijn beruchte grijns en drukte daarna een kus op haar neus. 'Dat is dan jouw probleem.' Hij kwam overeind van het bed en Rachel ging ook overeind zitten. 'Ik ben zo terug.'

'Wat ga je doen?' Maar hij gaf haar slechts een knipoog en liep haar kamer uit. Hij was een minuut later weer terug en dit keer had hij een glas met scotch in zijn hand. 'Ik had toch gezegd dat je niet aan Charles' alcohol voorraad mocht komen?'

Damon snoof. 'En je kent me lang genoeg om te weten ik me daar toch niets van aantrek en gewoon doe waar ik zin in heb.' Hij nam een slok van de scotch. 'Dus, die roodharige van de vorige avond, wat is haar probleem?'

'Ze is een Vampier zonder fangs en die in plaats levend verbrand in de zon, schittert alsof er honderden diamanten in haar huid genaaid zijn,' vertelde Rachel.

'Huh.' Hij liet zich weer naast haar op bed vallen. 'Dat sucks.'

'Sommige van hen hebben een talent maar het is niet standaard. Voor de rest hebben ze gewoon het normale: ze zijn supersnel en heel sterk. En ze zijn lastig te doden. Een steek door het hart helpt niet maar je moet ze in stukken scheuren en die stukken dan verbranden.' Ze ging weer naast hem languit liggen. 'Mijn ex en zijn familie zijn ook zulke Vampiers. Drie van hen hebben een talent. Mijn ex kan gedachtes lezen, dan is er nog één die gevoelens leest en kan beïnvloeden en de laatste kan in de toekomst kijken en heeft soms visioenen.'

'Jeetje, wat zijn die dingen zwak zeg. Ze zouden niet eens een bedreiging voor me vormen.'

'Haar naam is Victoria. De roodharige Vampier die me gisteravond aanviel. Haar mate was James en hij begon op mij te jagen waardoor mijn ex en zijn familie hem vermoordden, om mij te beschermen. Nu wil ze wraak. Een oog voor een oog. Ze wil mijn ex de pijn laten voelen die hij haar had aangedaan. Daarom probeert ze mij te vermoorden.'

'Wat is er gebeurd? Dat hij je ex is?'

'Hij dumpte me.'

'Wat?' Damon rolde iets op zijn zij en keek haar aan alsof ze gek was geworden. 'Hij dumpte jou? Welke idioot zou jou nou dumpen?'

'De idioot genaamd Edward Cullen. En hij dumpte me omdat hij wou me de kans wou geven op een gewoon menselijk leven, voor zover dat mogelijk is. Maar toen werd hij toch jaloers en nu zijn hij en zijn familie terug en wil hij mij terug. Maar daar heb ik niet zoveel zin in.'

'Pff, dat is zielig. Eerst dump je haar en dan wil je haar terug.' Hij keek naar haar. 'En jij kunt wel beter doen dan een schitterde, gedachtelezende Vampier zonder fangs.'

'Weet ik.' Ze draaide haar hoofd ook zijn richting op. 'Jij zat achter de moorden van de laatste paar dagen, is het niet? De uitgebrande skeletten die zijn gevonden?'

Damon gaf haar een grijns. 'Hoe raad je het?'

'De wolven van La Push zijn opzoek naar jou.'

'I know. Ik heb al het genoegen gehad om hen te ontmoeten. Wel, niet echt officieel maar ze stoorden me tijdens één van mijn maaltijden. Ik moest snel maken dat ik weg kwam en haar nek breken om te voorkomen dat ze me later zou herkennen en me verraden. Helaas, ze smaakte wel goed.'

'Kun je de moorden misschien minimaal houden?' vroeg Rachel. 'Er worden al genoeg mensen in Seattle vermoord en vermist. En de moorden zijn net bij ons ook weer opgehouden. Tot jij kwam dan en ik wil niet dat Charles weer het bos in gaat opzoek naar het wilde beest dat de moorden op zijn geweten heeft. De laatste keer werd dat bijna zijn dood en veroorzaakte het de dood van een vriend van hem.'

'Pff, ze hebben slechts twee moorden gemeld en ik heb me bezig gehouden. De rest heb ik goed genoeg opgeruimd en zullen al pas over een aantal jaar gevonden worden, als ze al gevonden worden, en tegen die tijd ben ik hier dan alweer weg. Als het goed is.'

Rachel ging verliggen en legde haar hoofd op zijn schouder neer. 'Ik meende wat ik gisteravond zei, Damon. Ik ben blij dat je hier bent.'

Damon grijnsde wat vergenoegd en legde een arm om haar schouders heen. 'Als je me zo erg miste dan had je me ook best mogen bellen.'

'Niet zo smug zijn. En dat is niet de reden waarom ik blij ben dat je hier bent. Het is omdat ik me veilig bij je voel. Wat raar is aangezien je mijn nek in een oogblink kunt breken of me op een andere manier kunt vermoorden.'

'Je weet dat ik niet zo dom ben om dat te doen. Je zou de vloer met me aanvegen.'

Rachel glimlachte en kroop nog iets dichter tegen hem aan waarna ze haar ogen sloot. Ze voelde dat hij zijn hoofd tegen de hare liet rusten en ze kon hem weer smug voelen glimlachen.

'Oh, haal die grijns van je gezicht.'