Hoi mensen!

Is het ook al zo'n hondenweer bij jullie? Hier in ieder geval wel. Ik ben doorweekt thuis gekomen van school. En ik had het al koud.

Bedankt voor alle reviews.

Florreke, ik zal je even iets uitleggen want je volgde op een gegeven moment Damons verhaal niet meer. Stefan is Damons jongere broertje en niet de Stefan uit Meyers Breaking Dawn. Zoals je al had geraden zijn ze allebei klassieke vampiers. In de Vampire Diaries dragen ze ringen die voorkomen dat ze in de zon branden.

Katherine Pierce/Katerina Petrova is Damons en Stefans ex en de vampier die hen heeft veranderd. Ze verleidde hen beide en ging met hen beide.

Het werkt in de Vampire Diaries zo dat als een vampier je zijn/haar bloed geeft je eerst nog dood moet gaan voordat je in een vampier verandert en dan moet je nog eens mensenbloed drinken op het proces compleet te maken. Doe je dat niet, dan ga je dood. Katherine had hen beide Salvatore broers haar bloed gegeven en toen ze haar probeerde bevrijdde, omdat de stad jacht maakte op vampiers en haar gevangen hadden genomen, werden ze neer geschoten door hun eigen vader en stierven dus. Katherine's bloed zette de verandering in werking en ze zijn dus vampiers geworden.

De vampiers op wie de stad jaagden werden in een tombe opgesloten en die werd toen in brand gezet. Katherine ontsnapte er echter uit vlak voordat die afgesloten werd en Damon heeft de afgelopen 145 jaar geprobeerd een manier te vinden om haar eruit te krijgen, om er vervolgens achter te komen dat ze er niet was. Wat hij dus in het vorige hoofdstuk aan Rachel vertelde.

Ik hoop dat dat nu iets duidelijk is. Als je nog vragen heb, meldt het. Oh, en de Volturi weten inderdaad van Damon af.

Anoniempje met de naam Pixie, de flashbacks zullen niet komen maar hoe Rachel Damon leerde kennen zal nog wel komen, in een later hoofdstuk. En ik denk erover om gewoon het hele verhaal te gaan opschrijven en publiseren onder de naam "What happened in Paris?" Maar dat weet ik nog niet helemaal zeker.

Ik ben wel weer lang genoeg aan het woord geweest. Charles' en Janets reactie op Damons terugkeer zal in dit hoofdstuk voorkomen en Edward komt er ook achter dat een oude vriend van Rachel uit Frankrijk terug is en bij de Greys verblijft.

Veel lees plezier. Ik zal woensdag weer updaten. Zoals altijd.

XxX Emmetje

When The Past Catches Up

Chapter 4

An Old Friend

Rachel sloeg haar wekker uit het moment dat hij afging en rekte zich uit. 'Oh, ik heb echt geen zin om eruit te komen en naar school te gaan.'

'Heb je dat ooit?' wou Damon weten.

'Soms. Maar vandaag niet. Dat verdomde examen.' Ze zuchtte en gooide de dekens van zich af. 'Ik ga hem zo verknallen.'

'Hoezo dat? Ik herinner me nog goed dat Engels altijd één van je beste vakken was.'

'Ik kan me de laatste tijd moeilijk concentreren,' zei Rachel wat afwijkend terwijl ze haar kast doorzocht opzoek naar de geschikte kleren om vandaag te dragen. 'Wat moet ik doen met mijn bebloede shirt en broek? Als Janet en Charles ze zien dan zullen ze freaken.'

'Laat dat maar aan mij over. Ik zorg er wel voor dat ze verdwijnen,' beloofde Damon haar. 'Je had het gisteravond over stemmen. Zorgen die ervoor dat je je niet kunt concentreren?'

Rachel beet op haar lip en draaide zich langzaam naar hem om. 'Vertel alsjeblieft aan niemand anders dat ik stemmen hoor anders beland ik in een gekkenhuis.'

'Hey, ik pas wel op. Maar hoezo hoor je stemmen?'

'Ik weet niet.' Rachel plofte weer bij hem op bed. 'Ik hoor ze gewoon. Ze zijn er soms gewoon opeens. Dan praten ze tegen me. Het is niet echt een gesprek zoals wij nu hebben want ze luisteren niet naar me en als ik iets vraag dan geven ze niet de antwoorden die ik wil maar ze herhalen steeds hetzelfde. Dat ik de laatste ben, dat de lijn niet mag eindigen, dat het tijd is en dat er iets aan staat te komen. Altijd dat.'

Damon haalde zijn schouders op alsof het niets was. 'Misschien zijn het je voorouders die je iets duidelijk willen maken. Dat gebeurt soms.'

'Ze wouden gisteravond dat ik naar huis kwam omdat ze op me aan het wachten waren. Ik heb ze sindsdien niet meer gehoord.'

'Rachel!'

Rachel zuchtte diep voordat ze terug riep. 'Ik ben al wakker en uit bed, mam!' Toen wendde zich tot Damon. 'Zo gaat het iedere ochtend.'

'Zo ging het al terug in Frankrijk. Sommige dingen veranderen gewoon nooit.'

Rachel stond weer op en liep naar haar badkamer. 'Als je durft om binnen te komen als ik onder de douche sta dan ga ik dingen naar je gooien.'

Damon grinnikte slechts als antwoord en Rachel deed de deur achter zich dicht en nam een snelle douche. Ze was net klaar en had net een handdoek om zich heen gewikkeld toen Damon binnen kwam.

'Damon!'

'Hey, je zei dat ik niet mocht binnen komen als je onder de douche stond. En tenzij je me graag gezelschap wil houden als ik douche…'

Rachel zuchtte geïrriteerd en liep snel de badkamer uit en terug haar kamer in waar ze zich omkleedde in een rode blouse met korte mouwtjes en een zwarte spijkerbroek die van leer gemaakt leek te zijn maar dat niet was. Daarna trok ze zwart met witte sneakers aan en deed ze een lange, zilveren ketting met een hartje eraan om en een bruin, leren horloge.

'Wel, kijk jou eens.' Rachel draaide zich om en zag dat Damon uit de badkamer gelopen kwam met een handdoek om zijn middel gewikkeld en zijn haar was nog nat. 'Helemaal opgetut en klaar om het tegen de wereld op te nemen.'

'Dat is jouw manier van zeggen dat ik er goed uitzie. Dat herinner ik me nog wel, Damon,' zei Rachel die hem een droge blik geef. 'Dus dank je.' Ze pakte haar tas en hees die over haar schouder en daarna pakte ze een zwart leren jack uit haar kast. 'Ik verwacht je zo beneden voor het ontbijt en om Janet en Charles te laten weten dat je hier bent.'

'Ik zal me haasten.' Toen keek hij bedachtzaam. 'Of misschien ook niet. Ze zouden nog wel eens verkeerd kunnen reageren.'

'Of stel je niet aan. Ze zijn allebei nog steeds gek op je en zelfs als dat niet zo is dan weet je wel je charme te gebruiken om dat te veranderen. Opschieten dus.'

'Geef het maar gewoon toe. Je mist me als ik niet in je gezichtsveld ben.'

Rachel snoof schamper. 'Blijf dat tegen jezelf zeggen als dat is wat je blij maakt.'

Ze wuifde en liep de kamer toen uit en haastte zich naar beneden. Ze was bijna in de keuken toen Janet opnieuw naar boven riep: 'Rachel!'

'Ja?' Ze stapte de keuken in. 'Wat is er?'

Janet maakte een klein sprongetje van schrik. 'Oh hemeltje. Lieverd, wil je dat niet meer doen?'

'Sorry.'

Ze mikte haar tas terug de gang in en ging toen aan de ontbijttafel zitten met een brede, vrolijke glimlach op haar gezicht. Charles keek haar wat argwanend aan en Janet leek verward te zijn.

'Je hebt je wel heel snel aangekleed. We hoorden de douche nog geen minuut geleden lopen.'

'Dat was ik niet,' zei Rachel.

Charles verslikte zich in zijn koffie. 'Er is nog iemand op je kamer? Wie?'

'Een vriend. Jullie zullen wel zijn.' Ze gaf hen beide weer een vrolijke glimlach. 'Kun je me wat toast aangeven, mam?'

Janet gaf haar de mand met toast. 'Je bent in een heel vrolijk humeur vandaag.' Rachel knikte. 'Heb je alle vertrouwen in je examen?'

Rachels glimlach verdween wat. 'Dat niet…'

'Oh, ik weet zeker dat je hem geweldig zult maken,' onderbrak een stem haar. Damon kwam de keuken ingelopen, compleet aangekleed en met zijn haar nog wat nat, en gaf haar een knipoog. 'Heb wat vertrouwen in jezelf.'

'Damon,' riep Janet verrukt uit. 'Wat een aangename verrassing. Kom hier.' Ze trok hem naar zich toe en drukte op allebei zijn wangen een kus. 'Wat heerlijk om je weer te zien.' Damon trok zijn wenkbrauw op naar Rachel van over Janets schouder, die haar lach verborg achter haar hand. 'Wat doe je hier?'

Janet liet hem eindelijk los en dat was duidelijk een opluchting voor hem. 'Oh, ik was voor een aantal dagen in Seattle en besloot om jullie eens op te zoeken om te kijken hoe er aan toe ging.'

'Damon,' zei Charles die zijn hand naar hem uithield. Damon schudde hem. 'Goed je weer te zien, jongen.'

Rachel probeerde haar lach dit keer te verbergen door te hoesten want Damons wenkbrauw schoot even omhoog toen Charles hem jongen noemde. Maar zij was de enige die dat opmerkte.

'Het is goed om jou ook weer te zien, Charles.'

'Ga zitten,' zie Janet met één van de breedste glimlachen die Rachel ooit op haar gezicht had gezien. 'Wil je koffie? Thee? Ju de Orange?'

'Koffie klinkt helemaal niet verkeerd.'

'Je drinkt het nog steeds helemaal zwart?'

'Nog steeds.'

'Wanneer ben je hier in Forks aangekomen?' vroeg Charles.

'Gisteravond laat. Toen ik mijn benen even ging strekken liep ik Rachel tegen het lijf.'

Charles wendde zich nu wat geschrokken naar Rachel. 'Wat deed jij gisteravond laat buiten?'

'Ik wou Jake opzoeken. Om het goed te maken,' verklaarde Rachel. 'Maar mijn auto deed het niet en wou niet starten dus ben ik gewoon even gaan rondlopen. Ik kon niet slapen.'

'Maar goed dat je Damon tegenkwam,' zei Janet die Damon een kop met zwarte koffie gaf. 'Wie weet wat er wel niet had kunnen gebeuren. Met al die verdwijningen en moorden kun je maar beter voorzichtig zijn.'

'Rachel had het daar ook al over en het was een chaos in Seattle,' zei Damon. 'Hebben jullie last van een seriemoordenaar?'

'Of een bende. Of een soort dier. We weten het niet maar we zijn opzoek,' zei Charles. 'We zouden je hulp op het bureau goed kunnen gebruiken.'

Damons schuine glimlach verscheen weer op zijn gezicht. 'Tuurlijk wil ik helpen. Ik heb niets anders te doen en wat zou beter kunnen zijn om te doen dan helpen om de veiligheid weer terug te brengen?'

'Charles.' Janet gaf haar man een nijdige blik. 'Hij is nog maar een paar uur in de stad en je hebt hem nu alweer bij je zaken betrokken.'

'We zouden zijn hulp echt goed kunnen gebruiken, Janet. Hij heeft excellent werk geleverd toen hij ons hielp met die dierenaanvallen terug in Frankrijk.'

Rachel stopte een stukje toast in haar mond en keek vermaakt naar haar ouders die nu druk in discussie waren alsof zij en Damon er niet eens meer bij waren. Ze keek naar Damon en zag dat hij ook naar haar keek en ze kon het niet helpen en gaf hem een glimlach, eentje die hij beantwoordde.

'Oh hemeltje,' bracht Janet uit toen de klok in de gang sloeg. 'Is het al zo laat? Rachel, haast je anders kom je te laat op school.'

Rachel slikte snel haar laatste stukje toast door. 'Dat wordt nog een probleem want mijn auto doet het niet.'

'Die van mij staat aan het einde van de straat geparkeerd. Ik kan je wel een lift geven,' bood Damon aan.

'Dat zou fijn zijn,' zei Rachel.

'Ik zal de sleutels halen.'

Hij stond op en verdween weer uit de keuken. 'Oh,' lachte Janet en ze pookte Rachel zachtjes in haar arm. 'Hij is zo'n gentleman, niet?'

'Hij heeft vannacht hier geslapen?' vroeg Charles. Blijkbaar had hij zich dat nu al pas gerealiseerd en hij leek er niet echt blij mee te zijn.

'Hij had nog geen plek om te slapen dus ik bood hem de andere kant van mijn bed aan. Maak je niet druk, er is niets gebeurd,' zei ze snel toen ze zijn gezicht zag. 'Hij weet wel beter dan dat.'

'Alsnog…'

'Oh, schei uit, Charles,' zei Janet die met haar ogen rolde. 'Hoe vaak hebben die twee nu al wel niet in hetzelfde bed geslapen zonder dat er iets is gebeurd?'

Dat leek hem wat te kalmeren. 'Ja, je hebt gelijk.'

Damon kwam weer de keuken in gelopen, dit keer met de sleutels van zijn auto in zijn hand en met zijn leren jas weer aan. 'Okay, tijd om te gaan, stresskip.'

'Veel succes, lieverd.' Janet gaf Rachel een knuffel. 'Je zult het vast geweldig doen.'

'Vast. Tot vanmiddag.'

'Tot vanmiddag.'

Rachel pakte haar tas weer van de grond en hees die weer over haar schouder en liep toen samen met Damon naar de voordeur, met haar jack over haar schouder. 'Persoonlijk weet ik niet van wie ze meer houdt: jou of Charles,' mompelde ze terwijl ze liepen.

Damon grinnikte. 'Is dat jaloezie dat ik daar hoor?'

Rachel rolde met haar ogen en ging er niet op in. Zijn auto, een blauwe 1969 Chevy Camaro ZL-1 Convertibel, stond inderdaad aan het einde van de straat geparkeerd. Ze stapten beide zonder iets te zeggen in en het enige wat er onderweg werd gezegd kwam uit Rachels mond en dat was om hem te vertellen hoe hij moest rijden om bij school te komen.

Het schoolplein was al behoorlijk verlaten toen ze eindelijk arriveerden, iets wat haar duidelijk maakte dat ze aan de late kant was.

Ze opende de deur aan haar kant. 'Bedankt voor de lift.'

'Wat geen kus?' vroeg Damon, weer met zijn beruchte grijns.

Rachel gaf hem een schampere blik. 'Blijf dromen, Damon.'

'Succes met je examen.'

'Dank je.'

Ze gooide de autodeur dicht en haastte zich haastig naar de ingang. Daar bleef ze even staan en wuifde naar Damon die zijn hand opstak en toen wegreed. Toen hij uit haar zicht verdwenen was, snelde ze naar binnen toe. Ze moest echt opschieten.

Rachel liep door de gangen heen richting de kantine terwijl ze haar Engelse boek in haar handen had en die door scande of ze een aantal antwoorden op de examenvragen kon terug vinden en checken of ze die goed had.

'Waar was je vanmorgen?'

Ze keek op en zuchtte geïrriteerd toen ze zag dat Edward zich bij haar had gevoegd. 'Ik was laat omdat ik een lift moest scoren aangezien IEMAND met mijn auto heeft geknoeid.'

Edwards gezicht kwam ietsje schuldig te staan. 'Het sp…'

'Spaar me de excuses,' onderbrak Rachel hem waarna ze weer naar haar boek keek. 'Ik wil ze toch niet horen.'

'Hoe ging je examen?'

'Die ging wel redelijk goed. Ik had verwacht dat ik het compleet zou verknallen maar dat viel alles mee.' Ze duwde de deur van de kantine open. 'Ik heb er wel een goed gevoel over.'

'Mooi.'

Rachel sloot haar boek en liep naar de tafel toe waar Mike Newton, Tyler Crowley, Eric Yorkie, Ben Cheney, Lauren Mallroy, Jessica Stanley en Angela Weber aanzaten. Er lagen overal papieren en Jessica zag er gestrest uit.

'Hey, jongens.'

'Hey! Daar is ze dan!' zei Tyler. 'Waar was je vanmorgen?'

'Ik was aan de late kant. Mijn auto besloot er vanmorgen mee te stoppen,' zei Rachel terwijl ze ging zitten. Edward nam naast haar plaats en de twee lege stoelen aan haar andere zijde waren gereserveerd voor Alice en Jasper. 'Waar zijn jullie zo druk mee?'

'Jessica's speech voor de diploma-uitreiking,' verklaarde Ben.

'Je bent net op tijd,' zei Mike. 'Moet je luisteren. We hebben: mijn beste medestudenten, we zijn de toekomst. Alles is mogelijk zolang je maar gelooft. En daar, het is perfect en jij hebt jezelf een speech.'

'Klinkt goed,' zei Angela.

'Klinkt kort,' merkte Rachel op.

'Precies,' zei Jessica die het kladblok uit Mike's handen trok. 'Dit zal mijn speech zijn als ik wil dat mensen allemaal diploma's naar mijn hoofd gaan gooien.' Ze verkreukelde het papier tot een prop en gooide die tegen Mike's hoofd aan. 'Dus bedankt.'

'Je zult het toch moeten accepteren, Jess, want je zult een speech nodig hebben en de tijd begint te dringen,' zei Mike.

'Jij bent de brood en de boter van alle leerlingen op Forks High,' zei Eric.

'Ik denk dat je niet zoveel clichés moet hebben,' zei Rachel. 'Er mogen er wel een paar in maar niet teveel want dan gelooft niemand het nog. Het moet verhelderend zijn.'

'Verhelderend? Het moet levens veranderen,' zei Jessica.

Alice en Jasper verschenen en kwamen bij hen aan tafel zitten. Alice keek naar hen allemaal met een brede glimlach. 'Ik heb besloten om een feestje te houden.'

'We slagen immers maar één keer voor High School,' voegde Jasper toe waardoor Edward even zachtjes lachte.

'Een feestje?' vroeg Angela wat verbaasd. 'Bij jullie thuis?'

'Ik heb jullie huis nog nooit gezien,' zei Jessica, die al net zo verbaasd leek te zijn.

'Niemand heeft hun huis ooit gezien,' verbeterde Eric haar. 'Alleen Rachel.'

Rachel haalde haar schouders op en wendde zich toen tot Alice. 'Nog een feestje, Alice? Werkelijk? We hebben prom al gehad en we krijgen nog het examenbal. En weet je nog wat er tijdens het laatste feestje is gebeurd?'

'Oh, het zal hartstikke leuk worden. Maak je toch niet zo'n zorgen.'

'Dat zei je de laatste keer ook,' zei Edward.

Opeens leunde Alice achterover en kreeg ze een wazige blik in haar ogen, iets dat erop wees dat ze een visioen had. Niemand anders merkte het behalve Edward, Jasper en Rachel en gelukkig werd de rest ook van hen afgeleid omdat Angela aan Rachel vroeg: 'Hoe ben je op school gekomen? Heeft je vader je een lift gegeven?'

Rachels gezicht kwam nu wat ongemakkelijk te staan. 'Nee. Hij zou Janet wegbrengen en ze moesten eerst nog ergens anders langs. Het maakt ook niet uit wie me gebracht heeft. Ik ben er.' Op dat moment ging haar mobiel en ze pakte hem uit haar tas. De ID van de beller gaf aan 'Damon'. 'Wat de…' Rachels gezicht kwam geïrriteerd te staan. 'Oh, het lef dat hij ook heeft.' Ze keek op naar de rest. 'Sorry, ik moet deze even aannemen.'

'Tuurlijk.'

Rachel stond op en liep naar buiten waar ze eindelijk op nam. 'Damon, mag ik vragen hoe het mogelijk is dat jouw nummer met ID in mijn mobiel terecht is gekomen?'

'Ook hallo, Miss ik-ben-heel-erg-chagrijnig.' Ze kon hem gewoon horen grijnzen aan de andere kant van de lijn. 'Hoe ging het examen?'

'Prima. Het ging prima. Veel beter dan ik had verwacht.'

'Nog last gehad van je stemmen?'

'Nee, gelukkig niet. Maar je hebt mijn vraag niet beantwoord.'

'Ik heb hem toegevoegd toen je onder de douche stond. Voor de zekerheid. En omdat ik dat kon en wou.'

Rachel glimlachte lichtjes. 'Oh, dat is ook zo typisch jou.' Ze sloeg haar armen half over elkaar. 'En? Hoe staat het ervoor op het bureau? Maakt Charles je al gek?'

'Nee, dat valt alles mee. Zijn collega's zijn echter heel nieuwsgierig naar mij en naar hoe ik jou ken. Hi.'

Rachel trok haar wenkbrauw op toen ze zijn flirterige toon hoorde. 'Je bent toch niet aan het flirten met de secretaresse, hè?'

'Met de secretaresse, met de vrouwelijke agenten, met alles wat vrouwelijk en knap is en hier binnen komt lopen.'

'Ik dacht dat je mijn vader zou helpen om…' Ze stopte toen ze hem hoorde lachen. 'Dat deed je met opzet, is het niet?'

'Jij bent jaloers.'

'Je mag flirten met wie je wilt, Damon,' zei Rachel wat geïrriteerd. 'Het zal mij een worst wezen.'

'Dit heet ontkenning, love. En ik ken je langer dan vandaag.'

'Oh, wees toch voor een keer niet zo smug,' bitste Rachel. 'Waarom bel je eigenlijk?'

'Om te vragen hoe je examen ging.'

'Wel, je hebt dat antwoord…'

'En om je mee te delen dat ik de strikte bevelen heb gekregen van Charles om je op te halen wanneer je vrij bent en je zo ver mogelijk bij Edgar –'

'Edward.'

'– nog wat vandaan te houden. Of eigenlijk andersom. Dan heb ik ook nog eens bevelen van Janet gekregen om je te ontvoeren en ergens naar een zonnige staat te brengen.'

'Wat?'

'Geloof me, dat heeft ze echt gezegd.'

Rachel schoot in de lach. 'Ja, dat klinkt als Janet.'

'Ze wil dat ik je ontvoer maar voor nu is het alleen maar naar de winkel om boodschappen te doen.'

'Ze wil dat wij boodschappen doen?' Er begon iets bij haar te dagen. 'Ze heeft je gedwongen om vanavond te koken, is het niet?'

'Hoe raad je het? Janet kan echt heel eng zijn als ze dat wil, weet je? En dat zegt iets als het uit mijn mond komt.' Ze hoorde iemand zijn naam roepen vanaf de achtergrond. 'Oh, ik moet gaan. De plicht roept.'

Rachel glimlachte weer. 'Maak het ze niet te lastig.'

'Nooit.'

Toen viel de lijn dood en Rachel sloot haar mobiel weer waarna ze terug naar binnen liep met een glimlach op haar gezicht. Damon kon echt heel vervelend zijn maar ze was toch blij dat hij er was.

'Oh,' zei Jessica verheugd toen ze zich weer bij hen had gevoegd. 'Ik ken die glimlach. Jij hebt een jongen ontmoet.' Rachel lachte wat en steek een plukje haar uit haar gezicht. 'Wie is hij en hoe ziet hij eruit? Is hij knap?'

'Jess, stop,' protesteerde Rachel nog steeds met een glimlach. 'Ik heb geen jongen ontmoet.'

'Huh-huh.'

'Waarom glimlach je dan zo?' vroeg Angela, die zich er nu ook mee begon te bemoeien. 'En je gezicht was helemaal aan het stralen toen je met hem aan de telefoon hing. Dus vertel op: wie is hij?'

'Hij is niemand. Echt. Het is niets.' De anderen geloofden het niet dus zuchtte ze. 'Hij is niemand speciaal.' Ze leunde glimlachend achteruit. 'Hij is een oude vriend van mij uit Frankrijk en hij is voor een aantal dagen hier in Forks om mij en mijn ouders te bezoeken. Hij is gisteravond aangekomen en hij was degene die me vanmorgen een lift naar school heeft gebracht. Hij is nu bij mijn vader op het bureau om te helpen met die verdwijningen en moorden. En dat is het ook wel zo'n beetje.'

'Oh, hij klinkt spannend,' zei Jessica. 'Is hij knap?'

'Hij ziet er redelijk okay uit. Niets bijzonders,' probeerde Rachel het onderwerp te veranderen. 'En jullie kunnen dat ook met eigen ogen zien want hij komt me na school ook weer ophalen.'

'Wat?' vroeg Alice. 'Ik dacht dat je met ons mee zou rijden.'

'Hij heeft strikte bevelen van Charles gekregen,' zei Rachel. 'Doet hij het niet dan zitten we beide in de problemen. Daarbij wil Janet dat hij vanavond kookt dus we gaan na school boodschappen doen. Sorry.'

'Ik kan niet wachten,' zei Jessica.

'Een oude vriend van Rachel uit Frankrijk,' zei Mike met een jaloerse ondertoon in zijn stem. 'Ja, dat klinkt erg spannend.'

'Je hebt nooit verteld dat je nog contact had met vrienden uit Frankrijk,' zei Edward.

'Dat komt omdat we geen contact meer hadden. Hij was gewoon in Seattle voor een paar dagen en herinnerde zich toen dat wij daar in de buurt woonden en besloot ons op te zoeken.'

'Toch heb je nooit iets verteld over je vorige vrienden,' zei Edward.

'Mijn relatie met hem ligt –' Ze stopte even en dacht na, schudde toen haar hoofd en eindige met: '– ingewikkeld.'

'Klinkt alsof jullie een verleden hebben,' merkte Lauren droogjes op.

'Ja… Zoiets,' zei Rachel ongemakkelijk en ze wreef zichzelf over de rug van haar nek. 'Zeg, Angela, heb je nog hulp nodig met de voorbereidingen voor het geschiedenisexamen?'

'Oh, ja. Dat zou fantastisch zijn,' riep Angela half uit. 'Het is het enige examen waar ik echt tegen op zie en het is ons laatste examen.'

'Je kunt Vrijdag wel overkomen en dan wil ik wel helpen. Er zal dan toch niemand anders thuis zijn dus we zullen alle rust en stilte hebben.'

'Hoe zit het met je oude vriend uit Frankrijk?' vroeg Angela met een wetende glimlach.

'Zoals ik al zei, hij helpt Charles met al die verdwijningen en moorden. Hij zal hoogst waarschijnlijk dan ook op het bureau zijn. Of hij zal al weer weg zijn. Hij heeft het niet zo op kleine steden. Hij vindt dat er nooit iets te doen is.'

'Hij verblijft bij jullie thuis?' vroeg Edward. De spieren in zijn kaken waren samen getrokken. Rachel knikte. 'Waar slaapt hij dan?'

'We delen mijn kamer aangezien we geen logeerkamer hebben en hij moeilijk op zolder kan slapen.' Ze wendde zich tot de rest van de groep. 'Hoe ging jullie Engels examen eigenlijk?'