Hoofdstuk 6 is dan eindelijk hier.

En maken jullie je maar geen zorgen, er volgen nog veel meer hoofdstukken hierna. Ik ben over de twintig hoofdstukken gegaan bij When The Past Catches Up.

Voor degene die nieuwsgierig zijn, ik plaats af en toe links op mijn profile die leiden naar de outfits die Rachel in een aantal hoofdstukken draagt. Er is ook een banner op te vinden.

Florreke: dank je voor alweer een review. Jij bent echt één van de meest trouwe lezers die ik heb. Ik moet je helaas teleurstellen. Stefan komt niet in When The Past Catches Up voor. In het vervolg hierop, en het allerlaatste verhaal in de Rachel Grey Mysteries, zal hij echter een grote rol gaan spelen en zal ze hem eindelijk ontmoeten. Wat Jasper bedoelde met dat het leek alsof er iets in de lucht hing was inderdaad een overproductie aan hormomen. Bij de meiden dan. Damon was hier wel de aanleiding voor. Damon is trouwens degene met het zwarte haar. Stefan is degene met het bruine haar. Ik kan je trouwens beloven dat er in dit hoofdstuk wat spanning tussen Damon en Edward zal zijn die uiteindelijk (wellicht) zal gaan leiden tot een gevecht tussen de twee.

Volgende week heb ik herfstvakantie (YESSSSSSSSSSSSS!) Ik beloof dat ik dat twee zal updaten. Op dinsdag en op vrijdag. Of, ik denk dat het die twee dagen zullen zijn. Ik ga namelijk ook nog met wat vriendinnen afspreken en misschien komt er nog een keer iets onverwachts tussen. Maar wanneer dat allemaal gaat gebeuren weet ik nog niet. Er kan dus zijn dat er iets tussen zal komen. Maar ik zal twee keer updaten.

Veel leesplezier en review alsjeblieft.

XXX Emmetje

When The Past Catches Up

Chapter 6

Back To La Push

Alice stond in het midden van het bos. Het was heel donker maar het begon ook al iets lichter te worden. Het was bijna zonsopgang.

Zij stond iets hoger dan de normale grond en keek strak voor zich uit. Maar toch ook weer niet. De blik in haar ogen leek meer alsof ze in gedachte was verzonken dan dat ze echt naar iets keek.

Jasper, Carlisle en Edward stonden aan haar rechterkant en Esme, Emmett en Rosalie aan haar linkerkant. Ze waren allemaal gespannen en tuurden allemaal door het bos heen, alsof ze naar iets opzoek waren.

'Weet je zeker dat dit is waar je haar hebt gezien?' vroeg Carlisle.

'Dit is de plek,' verzekerde Edward hem.

Jasper deed een paar stappen dichter naar Alice toe zodat ze bijna zij aan zij stonden. 'Ze is bijna hier,' antwoordde Alice.

Iedereen tuurde weer het bos door. Wachtend en gespannen. Ja, ze waren duidelijk op iets of iemand aan het wachten.

Uit de verte weerklonk de kreet van een kraai die verstoord en kwaad op vloog. Maar zelfs die kreeg hen niet in beweging.

Toen kwam er weer een gewone blik in Alice's ogen en ze keek met een ruk naar haar linkerkant. 'Op de linkerkant.'

Iedereen begon meteen te bewegen en in één keer begonnen ze alle zeven te rennen. De linkerkant op.

Eerst was er niets te zien, toen schoot iets langs hen heen. Iets met vuurrood, krullend haar. Het was Victoria en ook zij was aan het rennen.

De achtervolging was ingezet. Emmett en Edward renden voorop met Jasper vlak achter hen, Esme en Alice achteraan.

Ze sprongen over omgevallen bomen heen en waren in secondes over de heuvels heen. Maar Victoria was ook snel en ondanks dat ze op haar inliepen, duurde het toch even voordat ze haar te pakken hadden.

Het was Emmett die haar bijna te pakken had maar net toen hij haar vast had, greep ze zijn arm vast en gooide hem bij haar vandaan. Hij raakte een boom die daarna met hem omviel. Hij stond binnen vijf tellen weer op zijn voeten en deed weer mee met de achtervolging.

Edward liep nu op haar in en voor een seconde keek Victoria kwaad over haar schouder naar hem voordat ze weer voor zich uit keek en nog meer vaart begon te maken.

Hij had haar bijna toen het bos ophield en een ondiepe rivier verscheen. Victoria zette van de rots die er boven uithing af en sprong naar de andere kant van de rivier.

Edward kwam meteen tot een stop en sprong haar niet achterna. Ook de andere Cullens stopten toen ze de rand van de rivier hadden bereikt.

'Wacht,' zei Carlisle toen Rosalie achter haar aan wou gaan. 'Ze is op hun territorium.'

Victoria keek weer om naar hen en gaf hen een duivelse grijns voordat ze weer begon te rennen, dit keer volgde ze de rivier.

De Cullens gleden ook naar de rivier toe en volgden haar vanaf de andere kant. 'Ze zal ontkomen!' riep Esme.

Op dat moment sprongen er twee enorme wolven uit het bos tevoorschijn: een lichtgrijze met een zwarte vlek op de rug en een voskleurige. Ook zij zetten de achtervolging in en gingen achter Victoria aan.

'Oh nee, dat zal ze niet,' zei Jasper.

De voskleurige wolf deed een aanval naar Victoria die daarom weer een aanloop deed en net op tijd weer naar de andere kant van de rivier sprong. En daar begon ze weer onmiddellijk door te rennen want de Cullens zaten haar nu weer op de hielen.

Victoria rende iets meer het bos in, dit keer liep Jasper op haar in. Toen hij haar bijna had bereikt, liep ze tegen een boom op en begon van boom naar boom te springen op hoog tempo.

Hij volgde haar voorbeeld en deed een uithaal naar haar maar het lukte haar om hem net op tijd te ontwijken waardoor hij weer op de grond viel en zij weer door kon rennen.

Emmett, Carlisle en Edward gingen nu verder waar Jasper was gebleven en Victoria keek nu wat paniekerig over haar schouder terwijl ze door bleef rennen.

Toen rende ze uit het bos weer naar de rivier en sprong. Carlisle en Edward minderden vaart maar Emmett deed dat niet.

'Nee, Emmett! Doe het niet!' riep Rosalie paniekerig uit.

Maar hij deed het toch. Hij sprong achter haar aan en was bijna op de andere kant toen nog een donkergrijze wolf uit het bos kwam en op hem afsprong en hem in het water duwde en vervolgens grommend naar hem op de kant bleef staan.

Victoria bleef even op die kant van de rivier staan en wierp Emmett, de wolf en de Cullens nog één blik toe voordat ze weer wegrende en toen ook uit het zicht verdween. De wolf had het te druk met Emmett om haar ook maar op te merken of achter haar aan te gaan.

Rachel schrok wakker toen iemand een hand op haar schouder legde en hapte naar adem en begon daarna haastig in en uit te ademen.

'Hey, het is okay,' zei Damon die naast haar bed stond en met een hand op haar schouder iets over haar heen gebogen stond. Zijn haar was wat nat en hij droeg nog geen shirt, die had hij echter in zijn andere hand. 'Het was maar een droom.'

Rachel zuchtte en ging langzaam overeind zitten waarna ze een hand door haar haar haalde. 'Weet ik. Maar het voelde zo echt.'

Damon ging bij haar op bed zitten. 'Waar droomde je over?'

'Victoria en de Cullens. Ze zaten achter haar aan maar kregen haar maar niet te pakken.' Ze zuchtte weer en keek naar haar raam. De gordijnen zaten nog steeds dicht. 'Ik wou dat ze gewoon weg zou gaan en niet meer terug zou komen.'

'Ik denk dat we er beter voor kunnen zorgen dat ze nooit meer terug kan komen.' Rachel gaf hem een blik. 'Wat? Ik zeg het alleen maar. We kunnen haar beter dood hebben dan ergens in de wereld, wetend dat ze nog steeds wraak wil.'

'Point taken.' Ze wreef in haar ogen. 'Hoe laat is het?'

'Bijna tijd om uit bed te komen,' zei Damon. 'Ik heb je wekker al uitgezet. Dat ding is irritant.'

'Ik weet er nog wel eentje die irritant is,' merkte Rachel op.

'Au.' Damon trok een gezicht alsof hij in pijn was en legde een hand over zijn hart. 'Dat deed zeer.'

'Oh, alsjeblieft,' zei Rachel die met haar ogen rolde. 'Niemand gelooft dat. Ik zeker niet. En zelfs als ik het had geloofd dan had ik het niet terug genomen.'

'Je bent toch niet nog steeds pissig vanwege gisteren, hè?'

'Waarom in hemelsnaam zou ik daar nog pissig over zijn?' vroeg Rachel luchtig. 'Misschien vanwege het feit dat je aan mijn mobiel zat zonder te vragen of dat je me half voor gek zette of misschien wel vanwege het feit…'

'Ja, ja,' onderbrak Damon haar. 'Ik snap 'm. En je bent nog steeds pissig.'

'Ik heb alle reden om nog steeds pissig te zijn. Heb je enig idee hoe vandaag voor me gaat verlopen? Iedereen gaat me de hele tijd naar je vragen en me lastig vallen. En dat terwijl we extra uitleg krijgen over ons examen geschiedenis.'

'Dat is de laatste, niet?' Rachel knikte. 'En die heb je maandag?' Rachel knikte weer. 'Ken je het al een beetje?'

'Ja, geschiedenis is het enige waar ik nooit problemen mee heb gehad. Deels waarschijnlijk omdat jij me er zoveel over hebt verteld.' Ze leunde iets naar hem toe. 'Ben je toch nog ergens goed voor.'

'Hmm.' Een cocky grijns trok naar zijn gezicht. 'Probeer je me te verleiden, Rachel?'

Rachel lachte een beetje. 'In je dromen, Damon.'

'Hmm-hmm.' Hij tikte haar op haar neus en leunde ook dichter naar haar toe. 'Geef het maar toe. Je kunt me niet weerstaan.'

'Oh, je hebt me door, Damon.' Rachel omvatte zijn gezicht met haar handen terwijl ze voorzichtig bij hem op schoot klom. 'Na twee jaar van je gescheiden te zijn geweest ben ik tot de conclusie gekomen dat ik niet zonder je kan leven.' Damons grijns kwam blij te staan en Rachel schoot in de lach. 'Sucker.'

'Oh, kom op.' Rachel bleef lachen terwijl ze weer van zijn schoot afstapte. 'Dat was echt gemeen.'

'Je verdiende het.'

'Wat heb ik gedaan dat jij nu zo gemeen tegen me doet?'

'Wel – ' zei Rachel terwijl ze haar hoofd terug trok uit haar kast. '– er is wat er gisteren is gebeurd.'

Damon zuchtte diep. 'Je gaat me dat niet snel laten vergeten, is het niet?'

'Nope. En heb je jezelf wel eens ontmoet? Je bent echt niet de meeste lieve persoon op Aarde.'

'Dat is omdat ik een Vampier ben.'

Rachel rolde haar ogen. 'Alleen het slechte gedeelte.'

Ze slaakte een kreet toen twee armen zich om haar middel sloten en haar achteruit trokken. Ze landde op bed met Damon bovenop haar. 'Hmm,' spinde hij half terwijl zijn vingers over haar gezicht gleden. 'Leer me dan om goed te zijn.'

Rachel gaf hem een kille blik. 'Alleen in je dromen. Ga van me af of ik zorg er persoonlijk voor dat je van me af komt en dat gaat pijn doen.'

Damon grinnikte en rolde van haar af. 'Blij?'

'Zo zou ik het niet omschrijven. Tevreden, dat wel.'

'Rachel!'

Rachel zuchtte vermoeid toen ze Janet van beneden hoorde roepen. 'Ja, ik ben al wakker!' Ze wendde zich tot Damon. 'Eruit.'

Damon gaf haar een laatste blik en glimlach voordat hij de kamer uitliep en de deur zachtjes achter zich dicht deed. Rachel kleedde zich snel aan en haastte zich toen naar beneden waar ze Janet in de gang trof.

'Ik moet gaan. Charles is al weg. Damon brengt je naar school en haalt je weer op, okay?' Rachel knikte en Janet gaf haar een kus op haar wang. 'Tot vanmiddag.'

'Tot vanmiddag.'

Zodra Janet de deur uit was voelde Rachel iemand achter haar staan. 'Het huis helemaal voor ons alleen. Komt dat even goed uit.'

Ze sloeg vermoeid haar armen over elkaar heen. 'Damon, ik waarschuw je voor de laatste keer. Blijf met je handen van me af of ik zoek een stuk hout op om door je hart te boren.'

Ze kon hem voelen lachen van achter haar. 'Als je iemand wilt bedreigen –' Hij plantte zijn lippen op haar wang terwijl zijn handen zich om haar bovenarmen sloten. '– probeer het dan wel geloofwaardig te maken want dat was niet het geval.' Zijn lippen gleden over haar oor heen. 'En roze staat je goed.'

Rachel ademde diep uit toen hij weer weg was en wreef over haar wangen heen. Hij had haar verdorie laten blozen.

'Charles wil dat ik je mee de stad uit neem als de examens achter de rug zijn dus waar wil je heen?'

'Naar je geboortestad om Stefan te ontmoeten.'

'Ja, dat is een goeie. Blijf dromen, love. En nu een serieus antwoord.'

Rachel zat naast Damon in de auto met haar voeten op het dashboard en met haar hoofd naar achteren en met haar ogen dicht. 'Dat was een serieus antwoord.'

'Een ander serieus antwoord dan. Wat dacht je van de Caribbean? Geweldige stranden en heerlijke zee. En veel zon.'

Rachel opende haar ogen en keek naar hem. 'Je meent dit serieus, is het niet?' Damon gaf haar een schuine glimlach. 'Je wilt me echt ergens mee naar toe nemen.'

'Je hebt een kleine vakantie wel verdiend.' Hij reed de parkeerplaats van Forks High op. 'Eigenlijk heb je een grote vakantie verdiend. Dus, denk maar eens goed over de Caribbean na.'

Hij parkeerde de auto en Rachel liet haar benen zakken. 'Waarom zou jij mij willen meenemen op vakantie? En zeg niet dat het alleen maar is omdat Charles het voor heeft gesteld.'

'Het zal je misschien verbazen maar je bent echt niet het vreselijkste gezelschap in de wereld, Rachel. Je weet hoe je moet lachen en hoe je lol moet hebben.'

'Huh.' Rachel liet dat tot zich door dringen. 'Jij geniet van mijn gezelschap.'

'Niet overdrijven, natuurlijk.' Zij wenkbrauwen trok zich samen terwijl hij uit de voorruit keek. 'Wie is de broekie bij Edgar?'

Rachel volgde zijn blik en zag dat Edward met iemand vlakbij de ingang van school stond te praten en die andere persoon stond vlakbij een motor. Die persoon had een gekleurde huid, kort zwart haar en bruine ogen.

'Jake,' bracht Rachel verbaasd uit. Damon trok zijn wenkbrauw naar haar op. 'Dat is Jacob Black. Hij is een vriend van me.'

'En eén van de wolven?' vroeg Damon die weer zijn wenkbrauw optrok en toen merkte dat Rachel de deur al had open gedaan en aanstalten maken om uit te stappen. 'Oh, dit gaat leuk worden.'

Hij stapte zelf ook uit en liep samen met haar naar Edward en Jacob toe. Rachel gaf hem een kleine bezorgde blik. 'Je hoeft niet mee. Wat als…'

'Gebeurt niet,' verzekerde Damon haar met een glimlach. 'En ik heb Charles beloofd om je niet alleen te laten met Edgar.'

'Je doet dat echt expres.'

'Ik kan hem ook Eddie gaan noemen. Wat heb je liever?' Rachel gaf hem een kleine, vermaakte blik. 'Eddie is het dan maar.'

Edward en Jacob keken beide naar hen toen ze zich bij hen voegden. 'Hey, Jake,' zei Rachel. 'Lange tijd niet gezien.'

'Inderdaad.' Jacob keek wat achterdochtig naar Damon.

'Oh.' Rachel merkte dat op. 'Jake, dit is Damon Salvatore, een oude vriend van mij uit Frankrijk. Damon, dit is Jacob Black.'

'Aangenaam,' zei Jake die zijn hand uit stak.

Damon nam hem aan en schudde hem. 'Dus jij bent de Jake waar ik zoveel over heb gehoord, huh?'

'Dat zal dan wel,' antwoordde Jake. 'Ik kan echter niet hetzelfde zeggen. Ze heeft het nooit over je gehad.'

'Daar heeft ze zo haar redenen voor,' zei Damon die neer keek op Rachel en haar een knipoog gaf.

Ze rolde met haar ogen en keek naar Jacob. 'Wat doe je hier?'

'Niets. Behalve Cullen hier een waarschuwing geven,' zei Jacob die naar Edward keek. Zijn houding werd meteen gespannen en hij drukte zijn kaken stevig op elkaar.

'Wat voor waarschuwing?' wou Rachel weten.

'Het is niets,' zei Edward meteen.

'Nee, ik wil het weten,' zei Rachel die Edward een blik gaf en toen weer naar Jacob keek. 'Wat voor waarschuwing?'

Jacob gaf Damon een blik. 'Ik weet niet of dat zo slim is.'

'Jake, wat je ook te zeggen hebt hij kan er gewoon bij blijven. Ik vertel het hem toch wel of hij komt het op een andere manier wel te weten. Zo zit hij in elkaar,' zei Rachel. 'Nou vertel op of ik ga in je hoofd zoeken naar antwoorden.'

Jacob twijfelde even maar antwoordde toen: 'Het was gewoon een waarschuwing dat de Cullens van ons land moeten blijven.'

Rachels gezicht kwam verbaasd te staan. 'Wat?'

Jacobs blik schoot naar Edward. 'Je hebt haar niets verteld?'

'Laat het rusten, Jacob,' zei Edward, nu ook wat gespannen.

Rachel keek naar Edward. 'Me wat niet verteld? Wat is er aan de hand? En waarom zouden jullie op hun land zijn?'

'Emmett en Paul hadden een misverstand. Dat is alles. Het is niets om je zorgen over te maken,' zei Edward.

Rachel draaide zich om en keek naar Damon die blijkbaar hetzelfde had gerealiseerd. 'Is dat misverstand vannacht gebeurd?' vroeg hij terwijl hij een hand op Rachels schouder legde.

Edward gaf hem een donkere blik. 'Ja, niet dat het jou wat aan gaat.'

'Ze weet van niets?' kwam Jacob ertussen. 'Waarover heb je nog meer tegen haar gelogen?'

Edward deed een stap op Jacob af. 'Het is voor het beste als je maar gewoon weg gaat. Nu.'

'Ze heeft het recht om het te weten,' zei Jacob. 'Zij is immers de persoon die de roodharige wil.'

'Victoria?' vroeg Rachel geschrokken terwijl haar hand omhoog schoot en die van Damon vastgreep in een angstig gebaar. 'Victoria is nog steeds hier?' Ze keek naar Edward terwijl Damon een andere hand op haar bovenarm legde. 'En laat me raden, het visioen waar ik niets over mocht weten? Het visioen dat Alice gisteren had? Dat ging zeker over haar.'

'Ik probeerde je te beschermen,' zei Edward.

'Door haar niet de waarheid te vertellen?' vroeg Damon. 'Ik weet niet hoe jij haar probeert te beschermen maar tot nu toe werkt deze manier niet echt goed aangezien ze twee avonden geleden bijna vermoord werd.'

De ogen van zowel Edward als Jacob schoten naar Rachel toe, die een stap achteruit richting Damon deed. 'Wat?'

'Ik kon niet slapen,' verdedigde Rachel zich. 'Dus ik ging wat lopen en Victoria viel me aan. Het lukte haar bijna om me te vermoorden maar toen ze Damon aan hoorde komen is ze weg gevlucht.'

'Rachel, 's nachts buiten lopen in het donker…' begon Edward.

'Hey, Eddie,' onderbrak Damon hem met een kille toon in zijn stem. 'Schuif nu niet de schuld op haar af. Jij was degene die besloot om te liegen over het feit dat ze nog steeds hier rond liep.'

'Hij heeft gelijk,' was Jacob het met hem eens. 'Als iemand de schuld krijgt van die aanval ben jij het wel.'

Rachel keek Edward wat teleurgesteld maar ook gekwetst aan. 'Als je nog een kans wilt dan stel ik voor dat je stopt met liegen. En jij.' Ze keek naar Jacob, de gekwetstheid in haar ogen groeide. 'Waarom neem je de telefoon niet op als ik bel? En waarom heb je me nooit terug gebeld?'

'Ik had je niets te vertellen,' zei Jacob die zich daarna omdraaide en terug naar zijn motor begon te lopen.

'Maar ik heb genoeg om jou te vertellen,' zei Rachel die een paar stappen naar voren deed, uit Damons greep. Edward hield haar echter tegen maar Rachel trok haar arm uit zijn greep en keek hem nijdig aan. 'Mijn leven, mijn besluiten. Je zult me maar gewoon moeten vertrouwen.'

'Ik vertrouw jou ook wel…' begon Edward.

'Blijkbaar niet,' onderbrak Damon hem met een grijns. 'Anders had je haar wel de waarheid verteld.'

'Hou je er buiten,' beet Edward hem toe. 'Je weet niet eens waar we het over hebben.'

'Dat weet hij wel,' zei Rachel. 'Hij heeft het ongenoegen gehad om Victoria te ontmoeten. En hij vond me half dood in het bos aan. Wat denk je nou? Dat ik hem niets heb verteld?' Ze stapte op Damon af. 'Als je Charles of Janet ziet kun je dan…'

'Ik krijg problemen als ik dat niet doe.' Hij omvatte haar kin met zijn duim en wijsvinger even en voor een kort moment dacht Rachel dat hij haar ging kussen. Maar hij gaf haar een knipoog. 'Have fun.'

Rachel gaf hem een glimlach terwijl ze haar verwardheid probeerde te verbergen. Daarna liep ze naar Jacob toe en nam ze de helm die hij naar haar uitstak aan. die deed ze op en toen ging bij hem achterop de motor zitten, waardoor Jacob breed begon te grijnzen. 'Verlies de grijns, Jake. We gaan gewoon even een stukje rijden.'

'Hou stevig vast.'

Hij startte de motor en ze reden weg. Rachel keek nog een keer achterom en zag dat Edward iets tegen Damon zei waardoor die begon te grijnzen. Eén van beide zou proberen de andere uit de tent te lokken.

Rachel vloot op haar vingers waardoor de twee naar haar omkeken en ze gaf hen, voornamelijk Damon, een waarschuwende blik. Damon begon daardoor te grijnzen en stak zijn hand op als teken dat hij het snapte. Maar of hij het ook zou doen was vraag twee.

Ze schudde haar hoofd en keek weer voor zich uit. 'Wie is die Damon precies?' vroeg Jacob toen ze over de weg naar La push reden. 'Er was iets vreemds aan hem.'

'Hij is ook niet helemaal normaal,' zei Rachel. 'Zoals ik al zei: hij is een oude vriend van mij uit Frankrijk.'

'Frankrijk? Wat doet hij hier dan?' wou Jacob weten.

'Hij is op bezoek. Hij zei dat hij in de buurt was en besloot ons op te zoeken maar ik geloof dat niet helemaal. Als ik eerlijk ben denk ik dat hij een beetje gek werd van zijn broer en de hele situatie die zich af heeft gespeeld in de stad waar ze wonen.'

'En hij is gewoon een vriend?' vroeg Jacob voor de zekerheid.

Rachel lachte. 'Ja, Jake. Hij is gewoon een vriend. Meer niet.'

'Het zag er anders uit…'

'Jake,' kwam Rachel ertussen. 'Hou alsjeblieft je mond want ik weet wat je wilt gaan zeggen en ik heb er echt geen zin in.'

'Maar het is wel zo.'

'Daar ben ik me maar al te goed van bewust,' zei Rachel. 'Nu je mond erover houden.'

Jacob grinnikte even en de rest van de rit verliep in stilte, tot ze aankwamen in La Push en stopten voor Emily's huis.

'Weet je zeker dat dit een goed idee is?' vroeg Rachel terwijl ze afstapte. 'Met de Cullens terug en zo.'

'Je zult wel zien,' glimlachte Jacob.

Rachel keek naar de deur toen ze rennende voetstappen hoorde en zag dat er vier jongens uit het huis kwamen.

'Kijk eens aan wie er terug is,' zei Embry.

'Hey, Rachel,' zei een nieuwe jongen in de groep.

'Quil?' vroeg Rachel verbaasd. 'Ben jij nu ook al een wolf?'

'Jep. Ik heb het eindelijk tot de roedel gehaald.'

'We zijn zeker blij dat je hier bent, Rachel,' zei Embry. 'Misschien krijgen we nu eindelijk een pauze van Jake's obsessie.'

'Ik wou dat Rachel zou bellen,' lachte Paul terwijl hij Jake op zijn arm sloeg.

'Ik wou dat Rachel niet zou bellen,' grinnikte Jared.

'Misschien zou ik Rachel moeten bellen,' plaagde Embry.

'Misschien zou ik Rachel moeten bellen en dan ophangen,' ging Quil mee.

De vier jongens lachten en Rachel wendde zich met een grijns tot Jake, die wat ongemakkelijk lachte. 'Okay, jullie kunnen jullie koppen nu wel weer dicht houden.' Nog een ander nieuw gezicht voegde zich bij hen. Dit keer was het een meisje en ze keek met een nogal walgende blik naar Rachel. 'Rachel, dit is Leah Clearwater. Harry's dochter.'

'Hey,' zei Rachel, die zich wat ongemakkelijk begon te voelen onder Leah's blik. 'Het spijt me echt heel erg van je vader.'

'Als je hier bent om Jacob nog wat meer te martelen, dan ben je meer dan welkom om weer weg te gaan,' was Leah's reactie waarna ze gewoon weg liep.

'Okay…' Rachel wendde zich tot de jongens. 'Wat heb ik gedaan?'

'Dat is gewoon hoe ze is,' zei Embry snel. 'Trek je er niets van aan. Ze is gewoon een verbitterd kreng. Ze haat de wereld en alle mensen die erop leven. Niets persoonlijks dus.'

'Rachel.' Emily kwam met een grote grijns het huis uit, gevolgd door Sam, haar verloofde. 'Ik begon me al af te vragen wanneer we je gezicht hier weer eens zouden zien.'

'Hey, Emily,' glimlachte Rachel terwijl ze de iets oudere vrouw omhelsde. 'Ik had beloofd dat ik snel op bezoek zou komen, niet?'

'Inderdaad.' Ze lieten elkaar los. 'Hoe staat het met de examens?'

'Nog één te gaan en dan ben ik klaar,' zei Rachel. 'Hey, Sam.'

'Rachel,' knikte Sam.

'Zit alles goed?' vroeg Jacob aan Sam.

'Ja, alles zit goed,' zei Sam. 'Ze zal niet snel over onze grenzen komen.'

De vier jongens renden lachend en half juichend weg en Rachel keek om naar Leah, die haar een koude blik gaf en toen veranderde in haar wolfvorm en vertrok.

Sam legde een arm om Emily's schouders heen en gaf haar een kus op haar wang voordat hij en Jacob iets van het huis vandaan liepen en dingen begonnen te bespreken.

Iets dergelijks had Damon ook bij haar had gedaan, schoot er door Rachels hoofd heen. Die gedachte maakte haar wat nerveus en haar wangen kleurden ietsje op en ze wreef zich ongemakkelijk over de achterkant van haar nek.

'Alles okay?' vroeg Emily met een glimlach.

'Ja, het is niets,' probeerde Rachel het weg te wuiven.

'Huh-huh. Wil je thee?'

'Lekker.'

De twee liepen het huis in en Rachel nam plaats aan de tafel terwijl Emily water opzette. 'En nu een eerlijk antwoord,' zei ze toen ze ook plaats had genomen aan de tafel. 'Wat gaat er wel niet door dat hoofd van je heen?'

Rachel zuchtte terwijl ze terugdacht aan hoe verward ze zich had gevoeld toen Damon haar kin had vastgepakt. Ze had half gehoopt dat hij haar echt zou kussen en toen hij dat niet had gedaan was ze teleurgesteld geweest. Aan de andere kant was ze ook opgelucht geweest dat hij het niet had gedacht. Ze zuchtte weer en keek Emily wat vermoeid aan. 'Van alles en nog wat.'