Hallo daar, mensen! Hoe gaat het met jullie?

Hebben jullie, net als mij, herfstvakantie of moeten jullie die nog krijgen (of hebben jullie die al gehad)? Ik geniet in ieder geval met volle teugen van mijn herfstvakantie. Ik was er ook echt aan toe. Wat kan school vermoeiend zijn, zeg!

Ik kan jullie met trots mededelen dat ik alle hoofdstukken van When The Past Catches Up klaar heb en dat ik nu druk bezig ben met het vervolg: Looking For Answers. Goh, wat zou daar nou in gaan gebeuren ;)?

Bedankt voor alle reviews. Ik ben er blij mee, zoals altijd. En jullie zijn waarschijnlijk blij met een nieuw hoofdstuk.

Florreke, misschien een kleine troost maar als alle hoofdstukken zijn geplaatst zal ik hem ook niet verwijderen dus kun je hem over en over opnieuw lezen. Dan over Leah... Misschien ga ik haar in het vervolg wat vriendelijker maken naar Rachel toe maar op dit moment nog niet. Rachel is immers degene die indirect verantwoordelijk is voor het overlijden van Harry Clearwater. Ik kan je ook niet beloven dat ik haar met Demetri ga koppelen, maar wie weet? Leah en Demetri... Raar maar heeft wel mijn nieuwsgierigheid gewekt. Het gaat trouwens ook nog wel even duren voor alle wolven en alle Cullens Damon officieel ontmoeten. Ik denk dat je na het lezen van dit hoofdstuk ook wel begrijpt waarom. En het gevecht dat je zo graag wou... Die zal nog even moeten wachten. Wel een woordenwisseling. Hoop dat je daar ook blij mee bent.

Maar ik ben nu wel weer lang genoeg aan het woord geweest. Veel leesplezier. Oh! En alvast een waarschuwing! Het volgende hoofdstuk, dat ik op Vrijdag zal plaatsen, zal serieuze meidenpraat hebben. Wees gewaarschuwd!

Nogmaals, ik hoop dat jullie het een leuk hoofdstuk zullen vinden en review alsjeblieft.

XxX Emmetje

Ps. Denken jullie dat ik New Girl in Town, Live Goes on en When The Past Catches Up naar het engels moet vertalen en dan ook moet publiceren of zeggen jullie: laat maar, het is goed zo? Ik ben er namelijk over aan het nadenken maar ik weet het niet helemaal zeker.

When The Past Catches Up

Chapter 7

Visitors

Rachel en Jacob liepen samen over het terrein richting Huize Black. Het was Jacob na veel moeite gelukt om Rachel uit Emily's greep te krijgen en haar even voor zichzelf te hebben want Sams verloofde was druk bezig geweest met haar ondervragen over haar examens, haar relatie met Edward en, toen ze hoorde dat een oude vriend van haar in Forks was, over Damon.

'Wanneer is Leah bij de roedel gekomen?' vroeg Rachel.

'Wel, toen haar vader stierf door zijn hartaanval, dat triggerde het voor haar om te veranderen. Kort daarna veranderde haar jongere broertje Seth ook. Hij is nog maar vijftien. Eén van de jongste die we hebben gehad. Sam houdt hem thuis bij Emily of bij Sue Clearwater, Seth's en Leah's moeder, om gewoon te studeren maar hij staat te springen.'

'Begrijpelijk,' zei Rachel. 'Het is niet helemaal eerlijk dat de rest wel gewoon mag rond rennen en jij moet thuis blijven en studeren. Het geeft je het gevoel alsof je opgesloten zit.'

'Misschien.' Jacob zuchtte. 'Ik wou dat Leah thuis bleef.'

Rachel sloeg hem zachtjes tegen zijn arm aan. 'Wees toch niet zo'n vent.'

'Nee,' protesteerde Jacob. 'Het is niet dat het iets is omdat ze een meisje is. Het is een driehoek iets.'

'Wat bedoel je?'

'We moeten allemaal meeleven met de Leah, Sam en Emily driehoek en de pijn die het veroorzaakt. Wolf telepathie, weet je nog?'

'Sam heeft Leah laten zitten voor Emily? Wow. Nu begrijp ik waarom ze zo bitter doet.'

'Het zit niet zo in elkaar,' zei Jacob. 'Sam haat zichzelf voor het feit dat hij Leah pijn heeft gedaan. Maar Emily was de ware.'

'Ja, ik gok dat het jou soms kiest. Soort van,' zei Rachel. 'Neemt niet weg dat ik weet waarom ze zo bitter is. En ik begrijp hoe ze zich voelt.'

'Wat Sam en Emily hebben is meer dan alleen een kleine verliefdheid, Rachel,' zei Jacob. 'Sam inprentte op Emily.'

'Inprenten?' Rachel fronste. 'Wil ik weten wat dat is want het klinkt raar.'

'Het klinkt raarder dan dat het in werkelijkheid is,' zei Jacob terwijl ze de schuur inliepen. Hij zette de motor op de standaard en keek haar aan. 'Inprenten is zoals… Als je haar ziet, dan verandert alles. Opeens is het niet langer meer de zwaartekracht die je op de Aarde houdt maar dat is zij. Niets anders maakt nog uit. Je zou alles doen en alles zijn voor haar.'

'Wow.' Rachel stopte haar handen in haar zakken. 'Klinkt alsof je er ervaring mee hebt.' Jacob slikte en keek weg. 'Heb je ooit wel eens op iemand geinprent?'

Dit keer keek Jacob haar ongemakkelijk aan. 'Je zou het weten als dat het geval zou zijn.'

'Hoe wist je dan…'

'Ik heb gewoon een directe lijn met Sams gedachtes.'

'En hij legde het uit. Okay.' Ze knikte en keek hem aan. 'Dus voor nu ben jij nog steeds helemaal jezelf.'

Jacob keek haar aan met een kleine glimlach. 'En jij bent ook nog steeds jezelf.'

Rachel knikte en keek naar de andere kant van de schuur. 'Voor nu.'

Jacobs spieren kwamen gespannen te staan. 'Wat bedoel je: voor nu?'

'Zo is het niet,' zei Rachel snel, beseffend wat hij dacht dat ze bedoelde. 'Ik heb niet het besluit genomen om te veranderen in een Vampier. Het is gewoon…' Ze zuchtte. 'Dingen zijn aan het veranderen. Ik ben aan het veranderen. En ik weet niet waarom. Het gebeurt gewoon en er is niets dat ik er aan kan doen.' Ze zuchtte weer heel diep. 'Damon had gelijk. Ik ben toe aan een lange vakantie.'

'Je gaat weg?' vroeg Jacob nu geschrokken.

'Na de diploma-uitreiking,' antwoordde Rachel. 'Ik moet er gewoon een tijdje tussen uit.'

'Dat is al in een maand,' protesteerde Jacob, hij was iets aan het trillen. 'Hoelang?'

'Een tijdje,' antwoordde Rachel. 'Ik heb al een vervolg opleiding gekozen maar ik denk erover na om daar één of twee jaar mee te wachten. En ik heb echt even een time-out nodig.'

'En je gaat met die vriend van je uit Frankrijk…'

'Met Damon, ja. Hij heeft al behoorlijk iets van de wereld gezien en kent een heleboel mooie plekken…'

'Rachel, hoe oud is hij wel niet?' onderbrak Jacob haar.

Rachel gaf hem een rare blik. 'Wat heb jij opeens?'

'Hij… Het is de manier waarop hij naar je kijkt. En er is gewoon iets aan hem dat niet klopt. Hij is slecht nieuws, Rachel!'

'Hij is mijn vriend! Ik vertrouw hem!'

'Dan heb je een vreselijke smaak in vrienden,' beet Jacob haar toe. Rachels gezicht kwam gekwetst te staan en werd toen hard. Jacob merkte dat op. 'Zo bedoelde ik het niet.'

'Lieg niet,' zei Rachel. 'Ik ben hier degene die gedachtes kan lezen, weet je nog? Je meende ieder woord.' Ze schudde haar hoofd. 'Ik had hier niet moeten komen.'

'Ik… Ik bedoelde het zo echt niet. Het spijt me.'

Rachel gaf hem slechts een koude blik en liep toen de garage uit en terug richting Emily's huis. Zover kwam ze echter niet want ze stopte halverwege en ging gewoon maar op de grond tegen een boom aanzitten. Ze moest even alleen zijn.

Het was Jared die zo vriendelijk was om haar die avond terug naar huis te brengen aangezien Rachel nog steeds pissig was op Jacob en hem half negeerde, ondanks dat hij zijn best deed om het goed met haar te maken.

Na hem bedankt en gedag te hebben gezegd liep ze de veranda op en het huis in. Het was er heel stil. Te stil.

'Mam? Pap?' Er kwam geen antwoord. 'Damon?' Ze liep verder het huis in. 'Iemand thuis?' Ze zuchtte diep en opgelucht toen ze Charles slapend op de bank vond. Ze liep naar hem toe en schudde hem zachtjes wakker.

'Huh? Oh, hey. Je bent thuis.'

'Waar is Janet?'

'Uit eten met een aantal collega's.' Charles geeuwde breed, rekte zich uit en ging toen overeind zitten. 'Weet je, Edward zou in ieder geval gewone eetgewoontes kunnen respecteren.'

'Pap, ik was bij Jacob,' zei Rachel die hem een rare blik gaf. 'Heeft Damon je dat niet verteld?'

'Ik heb Damon niet meer gezien sinds gisteravond. Hij belde halverwege de middag dat hij een tijdje weer in Seattle zal zijn.'

Rachels gezicht viel. 'Hij is weggegaan?'

Charles' gezicht kwam verbaasd te staan. 'Wist je dat niet?'

Rachel schudde haar hoofd. 'Hij heeft daar niets over gezegd toen hij me op school afzette en toen ik weg reed met Jake leek hij ook nog geen plannen te hebben om Forks weer te verlaten.' Ze zuchtte en keek droevig naar de grond. 'Ik kan niet geloven dat hij weg is gegaan zonder dag te zeggen.'

Charles legde een hand op haar schouder. 'Hij komt wel weer terug. Hij zou niet zo weggaan, Rachel. Zo zit hij niet in elkaar.'

Er werd op de voordeur geklopt en Rachel gaf Charles een kleine glimlach. 'Dat is wel Edward.'

Charles zuchtte diep. 'Hij weet ook niet van ophouden. Maak het niet te laat. Ik ga naar bed.'

Rachel glimlachte lichtjes. 'Trusten, pap.'

'Welterusten, lieverd.'

Toen hij eenmaal boven was opende Rachel de deur en keek naar Edward wiens ogen zwart zagen. Hij had al een tijdje niet gejaagd. 'Begrijp je hoe bezorgd ik wel niet ben geweest?'

'Ook hallo,' zei Rachel die haar armen over elkaar sloeg. 'En er was niets om je zorgen over te maken. Ik was helemaal veilig.'

'Ik stond op het punt om de code te verbreken, gewoon om er zeker van te zijn dat je veilig was.'

'Er is niets gebeurd. Maar ik heb wel een vraag voor je.' Ze keek hem achterdochtig aan. 'Wat zei je tegen Damon toen Jake en ik wegreden?'

'Niets.'

'Niets?' vroeg Rachel schamper. 'Weet je wat niets is? Dat ik er niets van geloof. Wat zei je tegen hem?'

'Dat hij er goed aan zou doen om snel weer weg te gaan en afstand van jou te houden,' zei Edward langzaam. 'Ik weet dat je niet wil dat ik me met je leven bemoei… '

'Dat is precies wat ik wil,' zei Rachel met een zucht. 'En waarom zou je dat tegen hem zeggen?'

'Omdat er iets aan hem is dat gevaarlijk is, Rachel. En ik wil je alleen maar beschermen.'

'Ik hoef niet beschermd te worden van Damon. Hij zou wel twee keer denken voordat hij zou besluiten om mij pijn te doen. En je hoeft je nu verder ook geen zorgen te maken want hij is er niet meer. Hij is weggegaan. Dus je wordt heel erg bedankt.'

'Hij is niet weggegaan vanwege mij, Rachel. Hij trok zich er niets van aan,' zei Edward. 'Hij zei zelfs dat ik hem nog maar een reden had gegeven om langer te…'

Hij stopte midden in zijn zin en Rachel rolde met haar ogen. 'Ik weet het. Ik ruik naar natte hond.'

'Nee, er is iets mis,' zei Edward die het huis binnen stapte.

Hij ademde diep in en liep toen zonder nog iets te zeggen de trap op omhoog. Rachel sloot de deur verward en liep achter hem aan.

Ze vond hem in haar kamer waar hij de dromenvanger die ze van Jacob had gekregen aanraakte en bestudeerde.

'Wat is er mis?'

'Iemand is hier binnen geweest. En het was noch Charles noch Janet noch je vriend uit Frankrijk.'

'Wat?' Haar blik viel daarna direct op haar stoel. 'Mijn vest. Het is weg.'

'Je vest?'

'Ja.' Rachel wendde zich tot hem. 'Gisteravond had ik het koud en had ik een vest aan. Hij lag op mijn stoel voordat ik wegging. Ik weet het zeker. En nu is hij weg.' Edward pakte haar bij haar arm en leidde haar terug mee naar beneden. 'Hey…'

'Ga nu alsjeblieft niet tegen me in. Carlisle moet dit weten. En hopelijk kunnen Jasper en Emmett de persoon die hier binnen is geweest vinden.'

Een kwartier later zat Rachel op de bank in Huize Cullen met Rosalie aan haar linker- en Alice aan haar rechterkant. Carlisle stond voor hen en Esme achter hen. Edward stond aan de andere kant van de kamer.

'Wie was het? Iemand die we kennen?' vroeg Carlisle aan Edward.

'Een vreemde. Ik herkende zijn geur niet.'

'Een nomade die door de stad trok?' opperde Esme.

'Iemand die slechts door de stad aan het trekken is had Charles nooit in leven gelaten,' zei Rosalie.

Jasper en Emmett kwamen de woonkamer ingelopen. 'De geur verdween vijf mijl ten zuiden van Rachels huis,' deelde Jasper mee.

'Iemand trekt hier aan de touwtjes,' zei Carlisle met bezorgdheid in zijn stem.

'Victoria?' opperde Rachel meteen.

'Nee,' zei Alice die haar hoofd schudde. 'Ik zou haar die keuze hebben zien maken.'

'Je zag haar ook niet de keuze maken om me te proberen te vermoorden twee nachten geleden,' wees Rachel haar erop.

Alice keek haar aan oprecht gekweld aan. 'Het spijt me echt daarvoor.'

Rachel schudde haar hoofd. 'Het geeft niet. Gelukkig was er iemand in de buurt.'

'Maar ik ben compleet gefocust op haar sinds Edward ons heeft verteld dat ze jou heeft aangevallen. Ik heb haar niet eens in de buurt van Forks gezien.'

'Maar wie is het dan wel?' vroeg Esme. 'De Volturi misschien?'

Rachel schudde haar hoofd. 'Aro zou van zich hebben laten horen als hij iemand zou sturen om te kijken hoe het met me ging. En ik heb geen mailtje, telefoontje of sms'je gehad. Daarbij zou niemand van de Volturi mijn vest mee hebben genomen.'

'Dan zullen we blijven zoeken,' zei Emmett.

'We zullen ook beurten moeten nemen om bij Rachels huis te staan en haar en Charles en Janet te beschermen.'

'Nee,' zei Rachel. 'Absoluut niet. Jullie kunnen niet mij, Janet en Charles allemaal beschermen en naar de indringer zoeken. Om nog maar te zwijgen over ook nog eens naar Victoria te zoeken en ook nog eens gevoed blijven.'

'Ik laat je hier niet alleen en onbeschermd.'

'Ik laat jullie niet honger lijden,' ging Rachel tegen Edward in. 'Daarbij zou ik niet onbeschermd blijven. Ik kan Sam en de roedel vragen of ze willen helpen.'

'De wolven?' Rosalie trok haar neus op.

'Ik weet dat jullie elkaar niet mogen maar misschien moeten jullie maar accepteren dat jullie hun hulp nodig gaan hebben dit keer. Ik accepteer het in ieder geval.'

'Rachel heeft gelijk. We hebben geen andere keuze dan met hen samen te werken,' zei Carlisle. 'Dit is een probleem dat we niet alleen aankunnen en ze hebben haar al eerder veilig gehouden.' Hij wendde zich tot Rachel. 'Kun jij contact met hen zoeken?'

'Ik zal Jake morgenochtend bellen en vragen of hij wil langs komen.'

Carlisle knikte. 'Mooi.'

Rachel keek naar haar horloge. 'En ik moet terug naar huis voordat Janet thuis komt en ziet dat ik weg ben. Charles zal dan zeker flippen.'

Rachel lag in haar bed en staarde naar het plafon. Het lampje op haar nachtkastje brandde nog steeds en haar dagboek lag open geslagen en met de kaft omhoog op haar schoot. Ze had er net ingeschreven en alles uitgelegd wat er was gebeurd.

Ze was moe. Heel moe. Haar oogleden voelden zwaar aan, ze had nauwelijks nog de kracht om een arm op te tillen en ze kon zich niet zover krijgen om haar dagboek weg te leggen en het licht uit te doen.

Ze was heel moe maar weigerde om te gaan slapen. Het voelde verkeerd aan, nu gaan slapen. En ze was bang. Wat als de indringer terug kwam?

Haar hoofd ging langzaam opzij toen haar mobiel begon te trillen. Ze stak haar hand uit en pakte hem op. Haar ogen vlogen open en haar vermoeidheid was voor heel eventjes compleet verdwenen toen ze de ID van de beller zat.

Ze nam op. 'Damon?'

'Wel, wel, wel. Iemand klinkt bezorgd.'

'Waar ben je?' wou Rachel weten. 'En waarom ben je weggegaan zonder dag te zeggen?'

'Ik ben op dit moment in een hotel in Seattle. En ik moest even iets checken. Dat is alles. Het is maar voor een paar dagen. Ik vond het niet nodig om dag te zeggen als ik je toch nog wel weer ga zien.'

'Ben je in orde?'

'Waarom zou je dat nou weer vragen?'

'Misschien vanwege het feit dat er iemand in mijn huis is geweest en aan mijn spullen heeft gezeten en één van mijn vesten heeft gejat. Volgens Edward was het een andere Vampier.'

'Hmm. Klinkt ernstig. Was het je grote roodharige vriendin?'

'Nee, het was iemand die hij niet kende. Maar wie het ook was, hij of zij heeft Charles wel in leven gelaten.'

'Merkwaardig.'

Rachel fronste lichtjes. 'Je klinkt afwezig.'

'Ben ik ook. Ik heb perfect uitzicht vanaf mijn balkon dus ik kan alles mooi in de gaten houden.'

'Wat houd je precies in de gaten?' wou Rachel achterdochtig weten.

'Geen vrouwen, als dat is waar je op aast,' was zijn antwoord. 'Gewoon dingen. Ik vertel je er alles over als ik terug ben. Hoe was het bij de wolven?' Rachel zuchtte en ging iets beter overeind zitten. 'Oh, dat klinkt niet goed.'

'Jake en ik kregen ruzie. Hij reageerde zo raar en werd zo kwaad toen ik vertelde dat ik na de diploma-uitreiking een tijdje weg zou gaan uit Forks.'

'Hmm. Je hebt dus toch besloten om een vakantie te nemen en de weide wereld te verkennen?'

'Niet zo smug zijn,' wees Rachel hem terecht. 'En doe me een lol en breng dit later alsjeblieft niet weer op maar je had gelijk. Ik ben wel toe aan een lange vakantie ergens ver van hier vandaan.'

'En waar zou je zowel niet allemaal heen willen?'

'Misschien toch de Caribbean,' antwoordde Rachel. 'Mooie stranden en spectaculaire uitzichten. Of Rio de Janeiro. Dat heb ik altijd al wel eens willen zien tijdens carnaval.'

'Rio zelf is niet zoveel geweldigs maar de eilanden die er in de buurt liggen zijn heerlijk.'

'Ik wil in ieder geval zon, zee en strand hebben. Ze zeggen dat Hawaï ook mooi is.'

'Als je van surfen houdt dan is Hawaï de plek voor jou.'

'Misschien dan toch maar niet,' zei Rachel. 'Ik ben niet zo'n surfer. Ik hou meer van lekker op het strand liggen en zonnen.'

'Hoe klinkt een cruise je dan in de oren?' vroeg Damon.

Rachel lachte wat. 'Een cruise? Ik weet niet hoor, Damon. Zijn cruises niet meer iets voor oude mensen?'

'Je zou verbaasd zijn.'

'Klinkt alsof je ervaring er mee hebt.'

'Love, je loopt niet tientallen jaren over de wereld zonder hier en daar wat informatie en ervaring op te pikken.'

'Werkelijk nou?' vroeg Rachel uitdagend. 'En wat voor ervaring heb jij dan wel allemaal niet opgepikt in de jaren die zijn verstreken?'

'Oh, heel wat. Ik weet precies waar je een vrouw…'

'Dat bedoelde ik niet!' onderbrak Rachel hem terwijl haar wangen rood kleurden.

Damon grinnikte. 'Nee? Dan heb ik de intenties achter de woorden toch verkeerd begrepen want dat was precies waar ik jou op hoorde azen.'

'Oh ja, want dat wil ik echt weten,' zei Rachel die met haar ogen rolden.

'Er zijn genoeg vrouwen in de wereld die maar al te graag zouden "genieten" van mijn ervaring.'

'Wel, ik ben niet één van hen.'

Damon grinnikte weer, iets waardoor Rachel weer met haar ogen rolde omdat ze wist dat hij haar niet geloofde. En misschien had hij ook wel een punt. 'Dus hoe gaat het nu verder met je kleine indringer en je grote roodharige probleem?'

'Ik ga morgenochtend Jake bellen om om zijn hulp en die van de wolven te vragen. De Cullens wouden me eerst in hun eentje beschermen maar dat zouden ze nooit lang uithouden dus ik heb toen besloten om de wolven erbij te betrekken.'

'Weet je zeker dat dat goed gaat aflopen, gezien de rivaliteit tussen Eddie en Wolfie?'

'Wolfie?' lachte Rachel. 'Serieus, Damon?'

'Wanneer ben ik niet serieus?'

'Wat dacht je van altijd?'

'Hmm.'

'Mag ik je iets vragen?'

'Je hoeft me niet eerst om mijn toestemming te vragen als je me iets wil vragen, Rachel.'

'Wat zei Edward tegen je toen Jake en ik wegreden?'

'Oh, niets bijzonders. Hij bedreigde me een beetje, zei dat het beter zou zijn als ik weer zou vertrekken en bij je uit de buurt zou blijven. Dat hij wist dat ik slecht nieuws was en dat hij niet zou rusten tot hij uit had gevonden wat er niet aan me klopt. Hij is echt zo'n charmeur. Je zou hem eens uit moeten vragen.'

'Hij bedreigde je?' vroeg Rachel, zijn sarcastische opmerking over Edward uit vragen compleet negerend.

'Als je niet bij Rachel uit de buurt zult blijven dan zullen jij en ik een groot probleem hebben,' zei Damon die Edwards manier van praten na-aapte. 'Ik kwam haast niet meer bij.'

Rachel geeuwde. 'Klinkt inderdaad als iets dat Edward zou zeggen.'

'Oh, iemand is moe,' plaagde Damon.

'Ik heb een lange, vermoeiende dag achter de rug.'

'Tijd om te gaan slapen dan. Je hoort nog wel weer van me. Ik wou je alleen even vertellen waar ik was en dat je je geen zorgen hoeft te maken.'

'Misschien om jou niet maar om mezelf wel.'

'Dat is altijd wel een slim idee.'

Rachel geeuwde weer. 'Welterusten, Damon.'

'Welterusten, Rachel.'

Rachel hing op en legde haar mobiel op haar nachtkastje. Daarna knipte ze haar lampje uit en draaide zich om terwijl ze de dekens goed over zich heen trok. En na slechts twee minuten lag ze diep te slapen.