Hallo daar, iedereen.

Een nieuw hoofdstuk zoals beloofd. Ik had al gewaarschuwd over serieuze meidenpraat. Wel, het hoofdstuk heet niet voor niets Boy Trouble.

Ik heb de bruiloft klaar! Nu denken jullie: bruiloft? Welke bruiloft?

Gezien ik de films van de Twiligt Saga volg (soort van) en er in Breaking Dawn een bruiloft plaatst vind, gaat er in de verre toekomst in Looking For Answers, het vervolg op When The Past Catches Up en het laatste deel in de Rachel Grey Mysteries, ook een bruiloft plaats vinden. De vraag is alleen wie gaat er trouwen? Nou, dat is waarschijnlijk bheoorlijk duidelijk: Rachel natuurlijk. De grotere vraag is: met wie? En verwacht het onverwachte want er kan nog van alles gebeuren in twee verhalen.

Ik heb in ieder geval heel plezier gehad in het schrijven van de bruiloft. Ik ben nu bezig met de huwelijksnacht, waar ik iets meer in detail ga dan Stephenie Meyer deed bij de huwelijksnacht van Bella en Edward in Breaking Dawn.

Ik geef alweer veel te veel weg.

Florreke, ik heb een paar verhalen gelezen met Demetri en Leah als koppel en ik zit vol met ideeën. Je kunt je dus voorbereiden op die twee als koppel. Alleen wel al pas in het volgende deel. Sorry. En gezien ik al klaar ben met schrijven kan ik je met een gerust hart vertellen dat Bree niet dood gaat. Ik vond haar namelijk ook veel te leuk om dood te laten gaan. En de Cullens weten nog niet dat Damon een klassieke Vampier is. In een hoofdstuk dat nu nog er ver weg lijkt zullen ze er wel achter komen, net als de roedel van La Push. Dat wordt dus nog leuk. Maar dat moment is nog er ver weg en gaat nog erg veel gebeuren voordat ze daar achter komen.

Veel leesplezier, allemaal, en ik zal woensdag weer updaten. Review alsjeblieft.

XxX Emmetje

When The Past Catches Up

Chapter 8

Boy Trouble

"Lief dagboek, ik ben in tijden niet zo verward geweest en de reden ervoor? Welke andere reden zou ik kunnen hebben dan jongens.

Ik heb altijd gelachen om de meiden die hun hoofden helemaal op hol lieten gebracht worden door simpel weg één jongen.

Nu kan ik om mezelf lachen want mijn hoofd is niet op hol gebracht door één maar door meerdere jongens.

Edward Cullen, mijn ex die me dumpte voor mijn eigen best wil en me nu vervolgens terug wil… Hij is één van die jongens. Ik ben nog steeds boos op hem en eerlijk waar, ik probeer hem te haten met hart en ziel maar het vervelende is dat hij nog steeds om me geeft en nog steeds gevoelens in me doet ontwaken. Zwakjes maar toch zijn ze er.

Dan is er nog Jacob Black, mijn beste vriend. Hij was daar op de momenten dat ik een vriend nodig had. Toen ik hartgebroken was omdat ik gedumpt was. Hij heeft me beloofd om me nooit met opzet pijn te doen en daar probeert hij zich aan te houden.

Deze twee zijn verwikkeld in een strijd. Een strijd die gaat om mij. Het is alsof het twee bloed fanatieke sporters zijn die mee doen aan de Olympische Spelen en ik ben de Gouden Medaille.

Ze zijn continue aan het ruzie maken en het is dat ik het vaak verhinder maar anders waren ze allang met elkaar op de vuist gegaan.

Het feit dat ze elkaar nu moeten zien en moeten tolereren terwijl ze elkaars bloed wel kunnen drinken is nou niet echt wat je noemt een succes."

Rachel en Jacob liepen Huize Grey uit en voegden zich bij Edward die buiten op hen stond te wachten.

'Wie het ook was, hij heeft een stank achter gelaten,' zei Jacob. 'Het zal lastig zijn om te missen als we hem weer tegen komen. We zullen het vanaf hier wel over nemen.'

'We hebben jou niet nodig om wat dan ook over te nemen,' zei Edward. 'Of wie dan ook.'

'Het zou mij niet minder kunnen uitmaken wat jij nodig hebt,' zei Jacob.

"De spanning tussen hen was weer om te snijden. Het was zoals Damon me die avond van te voren ook al had gevraagd. Was het wel een slim idee om hen beide om hulp te vragen terwijl er zoveel rivaliteit tussen hen was?

Het antwoord is nee maar ik had geen andere keuze. Dit ging zo veel verder dan alleen maar rivaliteit om wie ik zou kiezen."

'Kunnen we dan toch allemaal samenwerken?' vroeg Rachel. 'We hebben allemaal hetzelfde doel voor ogen: om de slechte Vampiers te pakken te krijgen.'

'Alsof er een verschil is,' zei Jacob.

'Okay. We zijn klaar hier,' zei Edward die naar Rachel keek en haar arm zachtjes vastpakte.

'Nee, jij bent hier klaar,' zei Jacob die een stap naar hem toe nam en Rachels andere arm vastpakte.

'Stop! Laat los!' riep Rachel nijdig. Ze lieten haar allebei los. 'Ik word hier zo ongelooflijk moe van! Vanaf nu is mijn huis Zwitserland. Vanaf nu ben ik Zwitserland. Jullie vechten niet als ik in de buurt ben of als jullie op mijn erf zijn.' Ze zuchtte diep. 'Kom op, jongens. Ik weet dat jullie elkaar niet mogen maar we hebben grotere problemen. Veel problemen. En dit is maar één tijdelijke oplossing. En dit gaat niet langer meer om wie ik kies. Mijn veiligheid en mijn leven staan op het spel. Als jullie niet een manier vinden om samen te werken dan zal het mijn dood worden. En is dat wat jullie willen?'

Ze deden beide een stap achteruit, als teken dat ze haar wens respecteerden en in ieder geval zouden gaan proberen om elkaar te accepteren.

'Dank je. Dus we zijn tot een overeenkomst gekomen?'

'Ja,' zei Jacob met op elkaar geklemde kaken. 'Wij zullen de Cullens overnemen zodat zij kunnen jagen en we zullen overdag kijken of we Victoria en de indringer kunnen vinden.'

'En er wordt niet gevochten,' voegde Rachel eraan toe.

'En er zal niet gevochten worden.'

Rachel gaf hem een glimlach. 'Dank je.' Toen keek ze naar Edward, nu wat achterdochtig. 'Edward?'

'Ik beloof je dat we met ze zullen samenwerken om jou veilig te houden en dat we niet met elkaar zullen vechten.'

'Edward,' zei Rachel geprikkeld.

'Ik beloof dat ik niet met hem zal vechten.'

'Dank je.'

"Ze haatten het idee om met elkaar samen te werken. Dat had ik al vanaf het begin door. En niet alleen zij twee maar de rest van de Cullens en de rest van de roedel ook. Maar vooral Edward en Jake haatten het.

In de dagen die volgden slaagde ik er een beetje in om hen samen te laten werken. Het was eigenlijk heel simpel en zoveel contact hadden ze niet met elkaar.

Overdag was ik bij de Cullens en 's avonds en 's nachts wisselden de wolven de Cullens af zodat zij konden jagen. En overdag zochten de wolven naar Victoria en de indringer.

Dat zo iets simpels toch voor zoveel spanning kan zorgen.

Alice en Emmett worden op dit moment overgenomen door Jared en Paul. Het gaat niet met harte en er worden een heleboel nare gedachtes en vuile blikken gewisseld maar gelukkig gaan ze elkaar niet te lijf.

Janet en Charles hebben ondertussen ook gemerkt dat er iets aan de hand is. Er hangt gewoon zo ongelooflijk veel spanning in de lucht.

Charles heeft het druk met de verdwijningen. Hij is een beetje down omdat Damon weg is gegaan. En Janet is gewoon depressief. En zij zijn niet de enigen.

Ik heb niets meer van hem gehoord sinds de keer dat hij heeft gebeld. Dat is al drie dagen geleden. Hij neemt niet op als ik bel en sms't niet terug. Ik beging me zorgen te maken. Wat is hij toch wel niet aan het doen in Seattle?

Half om half wil ik gewoon in de auto stappen en erheen rijden en hem gewoon opzoeken en hem te dwingen om me te vertellen wat er toch wel niet aan de hand is maar met alle verdwijningen en moorden weet ik dat dat een slecht idee is.

Alles bij elkaar opgeteld: ik maak me nogal zorgen. En het lijkt wel hoe meer zorgen ik me maak hoe minder ik de stemmen hoor. De laatste tijd zijn ze er nog maar weinig.

Toch blijf ik me druk om hen maken. Waarom hoor ik ze? Wat willen ze? En wat bedoelen ze toch iedere keer dat ik naar huis moet komen?"

Rachel stopte met schrijven en keek op en uit het raam. Ze zag Jared en Paul in de schaduwen van de bosrand staan en alles nauw in de gaten houden. Ze zuchtte diep en ging met een hand door haar haren heen.

'Iemand zit er niet echt bij met zijn hoofd.'

Ze keek om en gaf Angela, die op haar bed lag, een glimlach. 'Sorry. Ik heb gewoon veel aan mijn hoofd. Wat zei je?'

'Dat doet er even niet meer toe.' Angela klopte op de lege plek naast haar op bed. 'Tijd om dat dagboek van je weg te leggen en tegen me te praten. Wat zit je de laatste tijd toch zo dwars?'

Rachel legde haar dagboek op de vensterbank en plofte naast haar op bed neer. 'Van alles. Ik ben vooral gewoon heel erg verward.'

'Ja, dat kan iedereen merken. Dus, wat is er mis?'

Rachel lachte een beetje. 'Er is niet echt iets mis.' Ze legde haar hoofd op één van de kussens en sloeg haar armen er om heen. 'Waarom zou je vragen of er iets mis is?'

'Omdat het serieus lijkt alsof er iets mis met je is. Je kijkt de laatste tijd zo serieus en je bent alsmaar met dingen bezig. Is het niet met de Cullens smoezen dan is het wel buiten staan en aan de telefoon hangen met een gezicht dat zo bezorgd staat dat het lijkt alsof je bang bent dat er iemand dood gaat.'

'Is het echt zo duidelijk te zien?' vroeg Rachel voor de zekerheid.

'Iedereen heeft het opgemerkt, lieverd.'

Rachel zuchtte diep. 'Mijn hoofd is nogal op hoofd gebracht.'

'Ah.' Er begon iets bij Angela te dagen. 'Boy trouble.'

'Je hebt echt geen idee.'

'Vertel me alles,' grijnsde Angela terwijl ze op haar buik ging liggen en haar gretig aankeek.

'Herinner je je Jacob Black nog?'

Er begon weer iets bij Angela te dagen. 'Ah. Edward is jaloers.'

'Heel erg. Maar dat is juist wat zo verkeerd is. We zijn niet samen dus waarom zou hij dan jaloers mogen zijn?'

Angela ging op haar zij liggen. 'Edward is nog steeds stapelgek op je. Iedereen met ogen in zijn hoofd kan dat zien. En ik heb gezien hoe Jacob naar je kijkt. Edward heeft het ook gezien anders had hij heus geen bloedhekel aan Jacob. En iedereen anders heeft het ook gezien. En wees nu eens eerlijk, hij is ook maar een mens en het is niet raar dat hij zich precies gedraagt zoals iedere andere jongen zich zou gedragen als een jongen kijkt naar het meisje waar hij absoluut gek op is.'

'Hun haat voor elkaar ligt nog iets ingewikkelder in elkaar maar je hebt wel een punt.'

'Zeg de woorden, Rach. Jaloezie.' Ze lachte wat. 'Ben zou zich precies zo gedragen als een jongen naar mij zou kijken zoals Jacob naar jou kijkt.' Rachel knikte, nu weer iets afwezig. 'Maar het is niet alleen dat, is het niet?'

'Ik heb Edward verteld hoe ik me voel. Maar hij blijft het proberen. En ik heb Jacob ook verteld hoe ik me voel en dat ik een tijdje geen relatie wil maar het lijkt wel alsof dat hem alleen nog maar meer aanspoort om te proberen mijn hart over te winnen.'

Angela grijnsde wat. 'Het ziet er naar uit dat er gevochten word om je hart. Dus het is duidelijk dat zij jou leuk vinden. Maar vertel me nu eens eerlijk, hoe voel jij je?'

Rachel zuchtte. 'Ze zijn allebei zo anders. Bij Edward loopt alles op een haast ouderwetse manier. En denk maar niet dat ik vergeten ben hoeveel pijn hij me heeft bezorgd. Het vervelende is dat ik nog steeds gevoelens voor hem heb ondanks dat ik ook zo boos op hem ben. En hij wil me zo graag beschermen tegen van alles maar dat hij dat zo graag wil zorgt ervoor dat hij me haast verstikt en dat hij alle keuzes voor me wil maken.'

'Terwijl jij zo graag je eigen keuzes wilt maken.'

'Precies. En bij Jacob is dat ook zomaar op een andere manier. Hij wil me beschermen maar hij wil ook dat ik het naar m'n zin heb. Hij is gewoon zo lief en zorgzaam en hij begrijpt me compleet en weet hoe ik mijn leven wil leiden. Maar ik wil een beetje spanning, sensatie en gevaar in mijn leven en dat is waar hij doodsbenauwd begint te worden. Ze zijn daar beide hartstikke tegen. Ze proberen beide mijn keuzes te maken omdat ze me willen beschermen en willen voorkomen dat ik ondoordachte dingen ga doen, omdat ze die dingen gevaarlijk vinden. Maar dat is juist wat mijn leven een beetje kleur geeft. Het voelt soms alsof ze me aan een lijntje te hebben en me terug trekken als ik ook maar iets te ver bij hen vandaan ga.'

Angela grijnsde nu wat mysterieus. 'En Damon?'

Rachels wangen kleurden op. 'Waarom vraag je nou weer naar hem? Hij is gewoon een vriend.'

'Oh, gewoon een vriend, hè? Waarom bloos je nu dan?' Rachel begroef haar gezicht in haar kussen. 'Rachel, je kunt niemand wijs maken dat hij gewoon een vriend is. De manier waarop jullie naar elkaar kijken, de kleine aanrakingen die hij van je steelt, de kleine woordgrapjes. Ze zijn zo duidelijk.' Ze prikte Rachel in haar zij. 'Dus vertel op. Wat is jullie verleden?'

'We hebben geen verleden. Hij is echt gewoon een vriend.'

Angela begon haar nog meer in haar zij te prikken. 'Kijk me aan als je dat zegt.'

Rachel zuchtte verslagen, wetend dat ze gesnapt was, en draaide zich op haar rug. 'Okay. Best. Ik zal je de waarheid vertellen maar vertel dit aan niemand anders.'

'Mijn mond blijft dicht,' beloofde Angela.

'Damon is mijn ex,' zei Rachel eerlijk. 'Toen ik hem voor het eerst ontmoette was ik net zestien en blijkbaar had ik iets wat hij aantrekkelijk vond. Maar hij was een rokkenjager en flirtte met alles dat er ook maar een beetje vrouwelijk uitzag dus ik had geen zin in hem en wees hem af. Blijkbaar maakte me dat alleen nog maar aantrekkelijker dus hij bleef terug komen.'

Angela straalde helemaal en luisterde aandacht en gretig. 'En toen?'

'Ik leerde hem kennen. Hij was een zak maar hij was gewoon…' Ze zuchtte en keek Angela aan. 'Je hebt hem gezien. Hij is arrogant, hij speelt met mensen, hij heeft manieren om altijd zijn zin te krijgen en zijn humor is zo donker. En hij heeft zo'n enorm ego. Hij heeft soms zelfs iets sociopatisch.'

'Dat mag dan wel zo zijn maar hij is wel echt heel charmant,' zei Angela met een grijns. 'En heel knap. Oh, en die heerlijke blauwe ogen van hem! Welke vrouw zou niet voor hem smelten?'

'Dat is juist het probleem,' lachte Rachel haast wat wanhopig. 'Hij is zo knap en hij weet het en dat maakt hem zo smug.'

'Dus waarom viel je voor hem als je zoveel naars in hem zag?' vroeg Angela wat uitdagend.

'Omdat hij…' Rachel zuchtte nu wat verliefd. 'Omdat hij mysteries en opwindend was en me vrijheid gaf. Als ik bij hem in de buurt ben dan voel ik me vrij. Dat is altijd al zo geweest. Het is alsof ik ergens op een berg sta en alle lucht voor mezelf heb. Ik kan gewoon zo vrij ademhalen. En hij houdt me niet tegen. Hij laat me mijn eigen gang maar gaan en hij wil gewoon dat ik het naar me zin heb. En hij laat me mijn eigen keuzes maken tenzij hij weet dat het me echt in de problemen brengt.'

Angela giechelde. 'Nou, dat klinkt als een meisje die stapelgek is op een jongen.'

Rachel gaf haar een glimlach. 'Hij was mijn allereerste echte liefde.'

'Oei. Die zijn altijd het lastigst om te vergeten.'

'Oh, je hebt geen idee.' Ze staarde omhoog naar het plafon. 'Toen we iets hadden, ik was gewoon zo gelukkig. Ik had de tijd van mijn leven. En toen stortte mijn hele wereld in. Alleen maar omdat mijn ouders me vertelden dat we gingen verhuizen.'

'En toen maakte hij het uit?'

Rachel schudde haar hoofd. 'Herinner je je nog wat hij tegen Edward zei toen jullie hem voor de eerste keer zagen? Jongens dumpen mij niet, ik dump hen. Dat was ook het geval bij hem. Ik wist dat hij nog steeds van zijn eerste liefde hield en dat hij nog steeds probeerde om haar terug te krijgen. En met de verhuizing en alles… Ik wou dat hij gelukkig was en ik geloofde dat zij degene was die hem gelukkig kon maken dus ik dumpte hem en brak mijn eigen hart daardoor.'

'Daarom was je zo anders toen je hier kwam,' concludeerde Angela.

Rachel knikte. 'En toen ik Edward ontmoette… Ze leken in een paar opzichten op elkaar en Edward hielp me om Damon te vergeten en de stukjes van mijn hart bij elkaar te houden. Maar toen hij ook uit mijn leven verdween…'

Rachel stopte maar Angela begreep het helemaal. 'Toen voelde je de pijn weer.'

'En toen was Jake er om me er boven op te helpen en hij hielp me om weer mijn oude zelf te worden. Maar toen kwam Edward weer terug en hij herinnerde me weer aan die pijn. En toen kwam ik ook opeens weer face-to-face met Damon.'

'Wow,' zei Angela. 'Ik begrijp nu helemaal waarom je de laatste tijd zo afwezig bent. Ik zou dat ook zijn als mijn hoofd ophol gebracht werd door drie verschillende jongens.'

'Ik weet niet wat ik moet doen,' zei Rachel eerlijk. 'Ik heb nog steeds gevoelens voor Edward maar iedere keer dat ik hem zie herinnert hij me aan de pijn die hij me heeft veroorzaakt. En ik geef echt ongelooflijk veel om Jacob maar of het echt liefde is…'

'En Damon?' vroeg Angela.

'Hij is degene die me nog wel het meest verward. Hij blijft mijn eerste liefde dus die gevoelens die zijn er nog steeds. Maar wat me twee jaar geleden tegen hield houd me nu ook weer tegen. En hij zegt wel dat hij over zijn ex heen is maar ik heb daar mijn twijfels over. Hij houdt al zo lang van haar. Dat is niet iets wat je zomaar loslaat, is het?'

'Ik zal eerlijk zijn,' zei Angela. 'Als ik in jouw schoenen stond, dan zou ik Damon kiezen. Niet alleen omdat hij je eerste liefde is of hoe jullie naar elkaar kijken maar omdat hij juist zo goed past bij de persoon die jij bent. Hij geeft je precies wat je wilt en is niet vreselijk over beschermend. Ik zou zeggen: ga een keer met hem uit en geef hem weer een kans. Als het niet werkt dan heb je nog twee andere keuzes om op terug te vallen.'

'Hmm. Ik weet niet hoor, Angela.'

'Vraag het hem gewoon.'

'Hij is niet meer in Forks,' zei Rachel. 'Hij is drie dagen geleden vertrokken zonder gedag te zeggen en zit op dit moment in Seattle voor een onbekende tijd. Ik heb geen idee wanneer ik hem weer zal zien.'

'Ja, dat wordt dan lastig. Maar om op andere dingen dan over te stappen…' zei Angela. 'Heb je al een date voor het examenbal?'

'Nee. Ik weet niet eens zeker of ik wel heen ga,' zei Rachel eerlijk.

'Oh, je moet komen! Je hoeft niet eens met een date te komen. Alleen is verder ook prima. Als je maar komt. Het zou zoveel gezelliger zijn met jou erbij.'

'Ik zal erover nadenken,' beloofde Rachel.

Angela gaf haar een schaapachtige glimlach. 'Dus was Damon ook degene met wie je je eerste keer had?'

Rachel knikte giechelend en Angela volgde al snel. Voor een tijdje lagen de twee giechelend op bed, niet in staat om zich te herstellen.

En toen ze eindelijk wat gekalmeerd waren vroeg Angela: 'Dus hoe was dat? Met hem?'

'Het was geweldig. Ik ontdekte toen dat hij niet alleen een rokkenjager en een grote flirt was maar dat hij ook een heleboel ervaring had. Alles was perfect. Hij wist precies wat hij moest doen.'

'Oh, klinkt opwindend,' zei Angela, weer giechelend en een tikkeltje rood.

'Dat was het ook. Alles was opwindend met hem. De blikken die hij me gaf, de kleine aanrakingen die hij van me stal, de kussen die we deelden. Alles. En hij wist het ook allemaal zo natuurlijk en perfect over te brengen. Als ik ooit een man vind die beter kan kussen dan hij dan heb ik God gevonden.'

'Wow,' zei Angela. 'Hoe lukt het je in hemelsnaam om hem niet te bespringen iedere keer dat je hem ziet?'

'Dat vraag ik mezelf ook wel eens af want de zwoele blikken die hij me soms geeft… Ze maken me nog steeds wel eens zwak in de knieën. Gelukkig heb ik geleerd om te verbergen wat hij met me doet. Al lukt dat niet altijd.'

'Heeft hij het wel eens door?'

'Hij heeft het altijd door. De dag dat hij weg ging, ik weet niet wat er in hem was opgekomen maar hij was zo met me aan het flirten. Hij heeft me zelfs toen een keer aan het blozen gemaakt.'

'Ik snap compleet wat je in hem ziet en ik begrijp ook compleet waarom je je twijfels over hem hebt. Hij is zo zeker over zichzelf. Dat zijn de vervelendste jongens: degenen die knap zijn en het ook weten.'

Rachel kreunde wat en drukte haar handen tegen haar gezicht aan. 'Wat ik nodig heb is een lange pauze. Gewoon er even tussen uit zijn. Ergens ver van Forks en alle problemen vandaan. Zeg maar een vakantie. Een hele lange vakantie.'

'Nog even doorbijten. Maandag hebben we ons laatste examen en dan zijn we klaar.'

'Weet ik. Het is nog maar even en dan begint de vakantie.' Rachel keek haar aan met een glimlach. 'Charles wil ook graag dat ik de stad uit ga. Naar een zonnig land of zonnige staat. Gewoon even weg uit het koude, nattige gebied. Damon stelde de Caribbean voor. En eigenlijk wil Charles dat ik hem met me mee neem.'

'Dat klinkt als een geweldig idee. Het zou het perfecte moment zijn voor jou om hem weer beter te leren kennen en erachter te komen of hij nu wel of niet over zijn ex heen is. Het is gewoon een perfect moment voor jullie beide.'

'Misschien…'

'Niet misschien,' wees Angela haar terecht. 'Hij komt misschien over als iemand die om niets of niemand geeft maar het is duidelijk dat hij wel heel veel om jou geeft. En jij geeft ook om hem. Daarom kijk je ook zo bezorgd. Je bent bezorgd om hem. En je mist hem.'

'Soms wil ik niets liever dan gewoon in de auto stappen en naar Seattle te rijden en hem op te zoeken. Maar dat is een heel slecht idee.'

'Hoezo dat? Als jij hem wilt zien dan moet je hem zien,' zei Angela.

'Mijn vader zou flippen. Met alle verdwijningen en moorden in Seattle. Ik zou voor de rest van mijn leven huisarrest krijgen.'

'Ah. Nu snap ik hem. Dus dat is het enige wat je ervan weerhoud om hem te zien of te spreken?'

'Ik bel en sms hem maar hij neemt nooit op en hij sms't ook nooit terug. Ik weet niet wat hij aan het doen is maar wat het ook is, hij is er te druk mee om even contact met mij te zoeken.'

Angela gaf haar een kleine glimlach. 'Het komt wel goed. Binnen de kortste keren staat hij waarschijnlijk weer op de stoep.'

'Wie weet.' Rachel schudde haar hoofd om haar gedachtes op iets anders te krijgen. 'Maar daar al dat gepraat over jongens zijn we heel ons Geschiedenisexamen vergeten.'

'Wie wil het nou over burgeroorlogen hebben als we ook over jongens kunnen praten?' grapte Angela.

'Degene die graag hulp wil om haar examen Geschiedenis te halen.'

Angela lachte wat. 'Touche.'