Hallo daar.

Ik weet dat dit eerder is dan normaal maar ik heb morgen een hele drukke dag en ik update liever te vroeg dan te laat en ik weet niet zeker of ik er morgen tijd voor heb.

Zoals beloofd zal Damon in dit hoofdstuk terug komen (tijdelijk). Ook is dit één van de hoofdstukken die je niet terug vindt in het boek of de films. Het begin wel (in de film) maar na de éérste lijn niet.

Ik ben erachter gekomen dat het vorige hoofdstuk nogal een hersenkraker was. :D

Florreke, je zult denk ik je antwoord in dit hoofdstuk krijgen en ik ben bang dat je me niet leuk gaat vinden. Sorry. Ik zal je nog gaan uitleggen waarom maar niet nu. Carmen en Phoenix zijn inderdaad haar voorouders, Rachel zal inderdaad enige tijd na de examens naar Engeland vertrekken om de Morgan Cirkel op te zoeken en dat ze haar ouders heeft verloren is iets ingewikkelder dan alleen een vloek. Je zult er nog wel achter komen. Ik ben trouwens benieuwd of je in het vorige hoofdstuk ook alvast een kleine hint hebt gevonden over wat er gaat gebeuren in het vervolg op When The Past Catches Up. Als je trouwens benieuwd bent, ik ben bezig met het vertalen en het herschrijven van het allereerste deel van de Rachel Grey mysterieus: New Girl in Town (English). Het is namelijk al een aantal jaar geleden sinds ik die heb geschreven en helemaal tevreden ben ik er niet meer over.

Ik ben wel weer lang genoeg aan het woord geweest. Dit hoofdstuk en zijn thema (het examenbal) zal hierna nog twee hoofdstukken doorgaan. De Cullens zullen officieel Damon gaan ontmoeten en Rachels keuze zal ook aanspraken komen. Jullie zullen ook iets meer worden voorgesteld aan Damons karakter, vooral op het einde van het volgende hoofdstuk, en wat een reden is waarom Rachel over hem twijfelt.

Klinkt dat spannend?

Veel leesplezier en ik zal volgende week woensdag weer updaten. Reviews zijn altijd meer dan welkom. De jurk die Rachel draagt samen met de locatie van het bal staan op mijn profiel. Of in ieder geval, de links ernaar toe. Check ze even, als je een beter beeld wilt krijgen.

Groetjes Emmetje.

When The Past Catches Up

Chapter 11

Graduation Ball

Rachel liep samen met Edward de woonkamer van Huize Cullen in. Carlisle, Emmett en Jasper zaten daar en waren het nieuws aan het kijken. 'Seattle is in een staat van chaos. De politie is in gevecht met de toelopende moorden en verdwijningen. De theorieën spreken over een gewelddadige nieuwe bende tot een druk bezige seriemoordenaar.'

'Het wordt erger,' zei Carlisle die daarna de televisie uitdeed. 'We zullen er iets aan moeten doen.'

'Er is meer dan één van ons soort nodig om de schade aan te richten die ze melden,' zei Jasper. 'Heel wat meer. En ze zijn niet gedisciplineerd, opvallend.'

'Het zijn New Borns,' zei Edward. Carlisle keek op en Rachel keek naar Edward. 'In de eerste maanden na de verandering –'

'– dan zijn we het minst oncontroleerbaar, kwaadaardig en gek van de dorst,' ging Jasper door. 'Niemand heeft deze New Borns getraind. Maar dit is zeker niet toevallig.'

'Hoeveel New Borns zijn er nodig om de schade aan te richten die ze melden?' vroeg Rachel.

'Heel wat,' zei Jasper. 'Een leger.'

'Iemand is een leger aan het creëren,' zei Carlisle.

Emmett sprong enthousiast van de bank af. 'Dus nu gaan we zeker naar Seattle.'

'Een leger van New Born Vampiers?' vroeg Rachel. 'Hoe slecht is dat, op het feit na dat ze chaos creëren en mensen vermoorden?'

'Ze zijn gecreëerd om iemand te bevechten,' antwoordde Jasper.

'En wij zijn de enige clan die dicht bij Seattle wonen,' zei Edward.

'Hoe slecht denk je dat het is?' wou Jasper weten.

'Het maakt nu niet uit waarom ze zijn gemaakt. Als wij niet er niet snel een einde aanmaken dan zullen de Volturi dat zeker doen.' Rachels gezicht werd bleek toen Carlisle de naam Volturi liet vallen. 'Het verbaast me dat ze het al zolang hebben laten doorgaan.'

'Dan moeten jullie zeker snel iets doen,' zei Rachel. 'Want ik wil hen hier echt niet hebben.' De vier keken allemaal wat verbaasd naar haar en ze gaf hen een ongemakkelijke glimlach. 'Het ligt ingewikkeld. Vraag er maar niet naar.'

'Misschien negeren ze het,' zei Edward, terugkomend op Carlisle's opmerking. 'Of misschien zitten ze er wel achter.' Carlisle en Jasper keken beide naar hem. 'Toen we in Italië waren, toen las ik Aro's gedachtes. Hij verborg het misschien goed maar hij wil haast wanhopig graag dat Rachel zich bij hen voegt en bij hen blijft. Waarom weet ik niet maar hij wil het gewoon. En niet alleen hij. De anderen ook en ze probeerden het echt heel goed te verbergen.'

'Waarom heb je me dat niet meteen verteld?' vroeg Rachel wat gekwetst.

'Ik wou niet dat je boos op me werd.'

Rachel keek naar Carlisle, Jasper en Emmett. 'Toen we heen gingen hadden Edward en ik nog steeds iets en Aro weet niet dat we niet langer meer samen zijn. Dus denkt dat hij dat ik er nooit voor zou kiezen om me bij hen aan te sluiten zolang jullie er nog zijn.'

'Een leger zou dat kunnen oplossen,' zei Jasper.

'Jasper!' riep Alice's stem van boven.

Haar stem werd gevolgd door die van Rosalie's: 'Emmett!'

En tegelijkertijd riepen de twee: 'Edward!'

'Wat is er aan de hand?' vroeg Rachel verward.

'Vanavond is het examenbal,' zei Edward. 'Alice en Rose zijn druk bezig met zich aan het optutten. Blijkbaar zijn wij hun volgende slachtoffers.'

'Maar Emmett en Rose zitten niet eens meer op school,' zei Rachel.

'Rosalie wou er graag heen,' vertelde Emmett. 'Dus we hebben aangeboden om toezicht te houden.'

'NU!' riepen de twee geïrriteerd.

Rachel lachte wat toen de drie gewillig, maar zachtjes mopperend, de woonkamer uitliepen. Daarna ging ze naast Carlisle op de bank zitten. 'Denk je echt dat de Volturi hier achter zitten?' wou ze weten.

Carlisle keek haar met een kleine glimlach aan. 'Ik zou dat niet zo kunnen zeggen. Maar ik moet eerlijk zijn, het heeft me altijd verbaasd dat ze je zoveel beschermden en je zo warm behandelden ondanks dat je menselijk bent. Het is niet zoals hen en zoals hoe ze bekent staan.'

Rachel keek naar haar handen en schudde zacht haar hoofd. 'Ik kan niet geloven dat ze misschien echt gelijk had.'

'Wie?' vroeg Carlisle.

'Carmen. Een vrouw die ik in het weekend heb ontmoet,' zei Rachel. 'Zij vertelde me dat de Volturi me al jaren aan het manipuleren zijn om me zover te krijgen dat ik me bij hen aansluit. Vanwege mijn krachten. Sindsdien ben ik een beetje benauwd voor hen. Wat als het waar is? En nu lijkt die kans steeds groter te worden.'

'Je weet nog niets zeker,' probeerde Carlisle haar wat gerust te stellen en op te vrolijken. 'Misschien heeft Carmen gewoon een hekel aan hen en wil ze niet geloven dat ze echt om je geven.'

Rachel haalde haar schouders op maar zei niets. Zowel zij en Carlisle keken op toen Alice binnen kwam. Haar haar was omhoog gewikkeld met een handdoek en haar make-up was al helemaal klaar en ze droeg een badjas.

'Wat doe je nog hier? Ga naar huis en maak je klaar.'

Rachel schudde haar hoofd. 'Ik ga niet, Alice. Ik blijf vanavond gewoon lekker thuis en ga op de bank hangen en allemaal lekkere dingen eten. Een leuke komedie kijken met een zak MNM's op schoot of zo.'

'Belachelijk. Je moet heen,' zei Alice met een vrolijke glimlach. 'Het is het examenbal.'

'Ik heb ook geen date.'

'Edward ook niet. Jullie kunnen samen gaan.'

'En ik heb geen jurk.'

'Je kunt één van mij of van Rose lenen.'

'En ik heb geen zin. En dat is mijn laatste woord over dit onderwerp.' Alice keek haar smekend aan maar Rachel schudde haar hoofd. 'En ik moet gaan. Janet en Charles gaan vanavond uit en als ik hen nog wil zien voordat ze weg gaan, dan moet ik nu gaan. Veel plezier vanavond.' Ze stond op en gaf Carlisle een glimlach. 'Fijne avond, Carlisle.'

'Jij ook, Rachel.'

Rachel lag op haar bed en was wat aan het doezelen. Ze had eerst gelezen maar ze was wat weg gedoezeld en nu lag ze half te slapen. Flitsen van haar gesprek met Carmen schoten iedere keer voorbij en die werden dan weer afgewisseld door wazige beelden van haar kamer.

Toen haar boek uit haar vingers glipte en op de grond viel schrok ze wakker. Met een zucht ging ze met haar handen over haar gezicht voordat ze met een hand door haar haar ging. De avond ging niet zoals ze gepland had.

Ze slaakte een kreet toen er iemand op haar raam klopte en schoof van schrik naar achteren waardoor ze van bed viel, plat op haar rug en met haar benen nog op haar bed. 'Au.'

Het raam werd open geschoven en iemand stapte lachend naar binnen en de planken van haar slaapkamervloer kraakte onder de schoenen van die persoon.

Rachel kreunde en drukte een hand tegen haar hoofd aan. 'Ja, ja. Lach maar.'

Twee handen pakten haar bovenarmen vast en trokken haar omhoog en zette haar terug op het bed. 'Ik geef je een 8- voor de charmante val. Nu op het iets meer serieuze gedeelte te komen: niets gebroken?'

Rachel draaide zich om toen ze die stem herkende en slaakte een blije kreet en sloeg haar armen om de nek van de persoon die haar overeind had geholpen en had laten schrikken, waardoor ze beide weer van bed viel. 'Damon!'

Damon grinnikte. 'Of je bent echt heel blij om me te zien of je hebt gewoon iets met uit bed vallen. Ik ga natuurlijk voor het eerste.'

'Natuurlijk heb ik je gemist. En ik was hartstikke bezorgd want ik hoorde maar niets van je,' zei Rachel terwijl ze zijn nek los liet en hem aankeek met haar onderarmen rustend op zijn borst. 'Waarom nam je nooit op wanneer ik belde?'

'Ik had mijn mobiel uit. Dat maakt observeren en volgen zoveel makkelijker,' antwoordde Damon met een grijns terwijl hij zijn hoofd iets ophief zodat hun gezichten dichter bij elkaar kwamen. 'Geen kus?'

Rachel rolde met haar ogen en duwde zijn hoofd weer naar beneden waarna ze overeind kwam. 'Ik heb me vergist in hoeveel ik je heb gemist.'

Damon grinnikte en kwam ook overeind. 'Hoor jij niet op je examenbal te zitten?'

'Nope,' antwoordde Rachel. 'Ik had geen zin om te gaan.'

'Hmm. Helaas dan voor je. Je gaat heen.'

Rachel keek hem verward aan. 'Pardon?'

'Je gaat heen.'

'Nee. Ik ga niet heen. Ik heb geen date.'

'Daarom ga ik met je mee.'

'Ik heb geen jurk.'

'Ook geregeld,' grijnsde Damon. Hij pakte een zwarte doos met een gouden lint er omheen van de stoel af en zette die voor haar op bed neer. 'Alsjeblieft.'

Rachel staarde met half open mond naar de doos en toen naar Damon. 'Je maakt een grapje.'

'Nee. Open hem nou maar gewoon.'

'Damon, ik wil niet naar dat verdomde bal toe.'

'Je gaat toch,' zei Damon. 'Ik ben helemaal van Seattle hier naartoe gekomen om jou mee te nemen naar dat verdomde bal, zoals jij het noemt. Ik heb zelfs een jurk voor je gekocht. En een pak voor mezelf. Een pak, love. Heb je mij ooit in een pak gezien?'

'Maar…'

'Open hem nou maar gewoon. Als je hem niets vind dan beloof ik je dat je niet zal meenemen. Maar als je hem wel mooi vind dan ga je mee. Want je moet er even tussen uit en weer wat lol maken. En wat drinken. Je bent altijd zoveel leuker als je iets op hebt.'

Rachel zuchtte en trok aan de strik. 'Hoe duur was de jurk die je hebt voor me gekocht?'

'Doet er niet toe. Ik heb geld genoeg.' Rachel keek hem aan met opgetrokken wenkbrauwen. 'Open de doos nou maar gewoon, Miss ik-hou-niet-van-cadeaus-krijgen-en-verwend-worden.'

Rachel haalde de deksel van de doos en vouwde het papier open. Haar mond viel toen spontaan open. 'Oh!'

Er trok een grote grijns naar Damons gezicht. 'Ik vat dat op dat je hem mooi vind.'

'Mooi?' Rachel keek hem ongelovig aan. 'Damon, hij is schitterend. Ik heb er gewoon geen woorden voor.'

Ze haalde de jurk voorzichtig uit de doos en hield hem voor zich. Het was een lange, zwarte jurk met een diepe v-hals en een diepe open rug. Hij was strapless en hoorde met een zilveren band om de nek vast te zitten en had een split aan de voorkant van de rok van de jurk.

'Hij is beeldig.'

'En hij zal nog beeldiger zijn als hij om dat mooie lichaam van je zit,' fluisterde Damon in haar oor waarna hij een kus op haar wang drukte. 'Graag gedaan. Nou, trek hem aan en maak je klaar want we zijn al aan de late kant.'

Nadat hij de kamer was uitgelopen, schoot Rachel met een brede glimlach haar badkamer in en begon zich om te kleden. Ze krulde haar haar en zette het vast naar achteren met een knip, op twee kleinere plukjes na, die liet ze haar gezicht omlijsten.

Daarna deed ze mascara op en omlijstte ze haar ogen met zwart oogpotlood en deed paarse oogschaduw op. Als de finishing touch deed ze een lipclose op die haar lippen voller lieten lijken.

Terug in haar kamer deed ze zwarte hoge hakken aan die open tenen en open hielen hadden en die bezet waren met allemaal witte steentjes. Toen deed ze twee zilveren oorhangers in die bezet waren met witte zirkonia steentjes en een wit horloge om haar linkerpols.

Ze bekeek zichzelf in de spiegel en met een goedkeurende glimlach liep ze haar kamer uit en de trap af naar beneden. Damon stond daar te wachten en zijn mond zakte wat open toen ze met een brede glimlach naar beneden kwam.

'Teveel?' vroeg Rachel onzeker toen ze voor hem stond.

'Nee. Je bent perfect.' Hij schudde zijn hoofd. 'Je bent werkelijk beeldschoon.'

Rachels brede glimlach kwam terug. 'Dank je. Je ziet er ook niet slecht uit in een pak.' Hij was helemaal netjes in zwarte pak met een witte blouse eronder. Het enige wat onbrak was een strop. 'Maar geen strop.'

'Er moet heel wat gebeuren als je mij met een strop wil zien, Rachel.' Hij haalde iets uit zijn zak. 'Ik heb alleen nog één dingetje voor je.'

Ze zette haar handen op haar heupen en keek hem geïrriteerd aan. 'Damon.'

'Oh, stop met klagen.' Hij pakte haar rechterhand en legde die op zijn borst neer. Toen deed hij iets om haar pols. Het was een zilveren armband met witte parels en witte diamantjes eraan. 'Daar. Wat vind je?'

'Hij is schitterend,' zei Rachel die hem weer een glimlach gaf. 'Maar je verwent me teveel.'

'Nee.' Hij legde haar arm rond de zijne en drukte daarna weer een kus op haar wang. 'Jij krijgt gewoon van mij wat je verdient.'

Het examenbal werd gehouden in een enorm, wit herenhuis dat precies tussen Port Angeles en Forks in lag. De oprijlaan van het huis was helemaal verlicht met kaarsjes die de weg wezen naar het huis, net als de hof dat bestond uit alleen maar gras. Daar stonden ook vuurkorven. Voor het huis stonden drie jongemannen te wachten en zij hielpen de vrouwen uit de auto's, namen daarna de sleutels van de heren over en parkeerden de auto's.

Om bij de ingang te komen moest je eerst een paar treden op en daar werd je dan opgewacht door een fotograaf die van iedereen een foto maakte.

Terwijl Damon en Rachel naar de ingang liepen, arm in arm, vroeg Damon haar: 'Ben je nerveus?'

'Oh, je hebt geen idee,' antwoordde Rachel eerlijk. 'Ik weet alleen niet echt waarom. Ze zullen vast blij zijn om te zien dat ik ben gekomen, ondanks dat ik zei dat ik niet zou komen. Toch ben ik nerveus. Misschien is het de jurk.' Ze keek hem vragend aan. 'Is het echt niet teveel?'

Damon rolde met zijn ogen. 'Oh, stop toch met zo onzeker zijn. Je ziet er geweldig uit. En vertrouw me nou maar gewoon op mijn woord, het is niet teveel.'

'Het is niet alsof ik je niet vertrouw maar ik voel me altijd heel onzeker in zulke jurken.' Ze stopte even met praten en ze glimlachte warm naar de fotograaf toen hij de foto maakte. Daarna wendde zich weer tot Damon die geen seconde zijn ogen van haar had afgehaald. 'Daarom probeer ik gala's, bals en proms zoveel mogelijk te vermijden.'

'Daar zou een straf op moeten staan want je ziet er altijd schitterend uit op zulke feestjes.' Hij leidde haar naar binnen. 'Probeer nu maar gewoon te genieten want er is niets mis met hoe je er uit ziet.'

De hal was, net als waarschijnlijk de rest van het huis, gigantisch. Er waren twee marmeren trappen die omhoog leidden en helemaal versierd waren met kaarsen, rozenblaadjes en bloemstukken (de kaarsen en de rozenblaadjes lagen op de zijkanten aan de buitenste zijdes van de treden, de bloemstukken waren vast gemaakt aan de leuningen).

'Wow,' bracht Rachel uit. 'Het is schitterend.'

'Het is nogal veel,' zei Damon. 'Bals vroeger waren ook altijd uitgebreid maar ze waren zeker niet zo uitgebreid versierd.'

'Het is niet meer vroeger,' zei Rachel die rond keek. Er stonden een paar stelletjes in de hal maar die waren te druk bezig met elkaar om haar op te merken. 'Zullen we maar naar boven gaan?'

Damon maakte een kleine buiging en gebaarde naar de trap. 'Na u, Milady.'

Rachel rolde haar ogen met een warme glimlach en trok de rok van haar jurk wat omhoog en begon de treden op te lopen. Damon volgde haar op de voet en lette op dat de zoom van haar jurk de kaarsen niet zou raken en in brand zou vliegen.

'Ze hebben hier echt over nagedacht, is het niet?'

'Jessica heeft het voornamelijk geregeld,' verklaarde Rachel. 'Die vond dat het een romantische sfeer gaf. Over de brandveiligheid denkt ze nooit echt na, alleen maar of het mooi staat en indruk maakt.'

'Iemand die in de brand vliegt… Ja, dat maakt zeker indruk.' Hij plaatste haar arm weer om de zijne heen en leidde haar mee over het pad dat de kaarsjes hadden gemaakt.

'Je denkt altijd zo negatief.'

'Wie zegt dat ik iemand in de brand zien vliegen als iets negatiefs zie?' Het begon al iets drukker te worden en het geluid van muziek kwam nu ook dichter bij. 'Ik vind dat vermakelijk, niet negatief. Andere mensen zullen het waarschijnlijk wel als negatief ervaren maar ik niet.'

Rachel rolde weer met haar ogen. 'Oh, je loopt ook zo over met medeleven.'

Damon gaf haar slechts zijn beruchte scheve grijns als antwoord. Ze liepen door de deur aan het einde van het pad en werden verwelkomd door een enorme menigte en door nogmaals een enorme ruimte.

De balzaal was één grote open ruimte van twee verdiepingen. In het midden was de gladde houtendansvloer, om de dansvloer heen lag tapijt en daar stonden allemaal cocktailtafeltjes en er waren allemaal stoelen en banken tegen de muren aangezet.

Aan de andere kant van de kamer stonden de glazen deuren die naar het balkon leidden open en de doorzichtige gordijnen die ervoor hingen wapperden in de avondwind. Als je door de deuren naar buiten keek dan zag je dat het balkon ook was versierd met kaarsen, rozenblaadjes en boeketten.

Aan de meest rechtse kant van de balzaal stonden twee zwarte trappen aan weerzijdes van de muur die naar de twee verdieping liepen. Het was een rechthoekige balkon met een goudkleurige reling. Er stonden allemaal mensen op die of met elkaar aan het praten waren of over de reling naar beneden keken en de dansende paren gaande sloegen.

Aan het plafon hingen vier redelijk grote kroonluchters die de dansvloer voornamelijk verlichtte, de rest van de ruimte werd verlicht door kandelaren aan de muren en er was een slinger van vrolijke lichtjes aan de reling van het balkon vast gemaakt.

Het podium waarop de dj stond lag ook aan de meest rechterkant van de kamer, tussen de twee trappen in, en aan de kant van de deur stond de catering. Zij waren druk bezig om de zittende aan de bar en de mensen die langs kwamen drinken te geven.

'Wow,' bracht Rachel weer uit. 'Ik heb er geen andere woorden voor dan alleen maar wow.' Ze keek vragend naar Damon. 'Waren de zalen vroeger ook altijd zo versierd?'

'Zo ongeveer ja. Alleen hadden we geen dj.'

Rachel gaf hem een brede glimlach. 'Goh, wat verbaast me dat nou.'

Ze keek weer voor zich uit en keek rond en vond al snel een paar bekende gezichten. Angela was er met Ben (natuurlijk), Jessica was er met Mike en Lauren had blijkbaar Tyler zover gekregen om haar date te zijn. Zij stonden bij elkaar en waren aan het praten, de laatste van het groepje was Eric. Ze hadden haar en Damon al snel door en ze glimlachte breed naar Damon toen ze de monden van Lauren en Jessica open zag vallen en Angela de woorden 'Oh mijn God' zag vormen met een brede grijns. Ook Mike, Tyler, Eric en zelfs Ben waren naar hen aan het staren met half open mond.

'Ik voel me opeens niet meer zo onzeker,' zei ze.

Damon grinnikte en drukte een kus op de zijkant van haar hoofd waarna hij in haar oor fluisterde. 'Ik heb een slechte invloed op je.'

'Rachel.' Angela had zich een baan door de menigte gewaand en kwam op hen af. Ze begroette Rachel met een omhelzing. 'Je bent gekomen.' Ze liet haar weer los. 'En je ziet er zo mooi uit! Als we jou niet de Koningin van het Bal kunnen noemen dan weet ik niet wie we dat wel kunnen noemen.'

'Dank je. Dat is lief, Angela,' glimlachte Rachel. 'Ik was niet echt van plan om te komen maar Damon heeft me gedwongen.' Ze keek van Damon naar Angela. 'Ik geloof niet dat jullie elkaar al officieel hebben ontmoet. Damon, dit is Angela Weber. Angela, dit is Damon Salvatore.'

Angela stak haar hand uit met een grijns maar Damon schudde die niet maar pakte hem gewoon vast en kuste hem. 'Aangenaam, Angela. Ik heb veel goeds over je gehoord.'

Angela's gezicht kleurde op toen hij haar hand kuste en ze giechelde nerveus. 'Echt?'

'Absoluut.' Hij gaf haar zijn beruchte glimlach waardoor ze nog meer smolt en keek toen naar Rachel die vermaakt haar hoofd schudde. 'Ik ga wat te drinken halen. Willen jullie ook wat?'

'Nee, bedankt,' stotterde Angela, nog steeds helemaal van de kaart.

'Verzin maar iets,' zei Rachel. 'Je weet wel wat ik lust en wat niet.'

Damon plaatste nogmaals een kus op de zijkant van haar hoofd en liep toen weg. Angela greep vrijwel direct haar arm en keek haar breed grijnzend aan. 'Kies hem. Ik had zo nog mijn twijfels maar die zijn nu helemaal weg. Hij is zo'n gentleman!'

'Sst,' suste Rachel haar terwijl haar wangen iets opkleurden. Ze was zich er van bewust dat Damon Angela wel had gehoord. 'Straks hoort iemand je nog.'

'Wat maakt dat nou weer uit? Hij is je date en iedereen met ogen in zijn hoofd kan zien hoe goed jullie bij elkaar passen.' Ze trok haar mee. 'Kom op, de rest zal vast en zeker ook dolblij zijn om je te zien.'