Hoi... Voordat ik door ga met de rest van deze auteurs notitie...

Florreke, het spijt me zo erg. Ik wist dat je dat gedeelte niet leuk zou gaan vinden maar het is zo belangrijk voor het verhaal dat ik het niet kon veranderen. Sorry. Maar dit zal niet het einde zijn tussen Rachel en de Volturi. Het zal allemaal weer goed komen. Alleen niet in dit verhaal... Degen die erna komt. Nogmaals, het spijt me zo erg. (Ben & Jerry ijs helpt trouwens erg goed als je van slag bent, als je dat nog steeds bent. Gewoon een tip).

Nu de rest van de auteurs notitie. Heel erg bedankt voor alle reviews. Ik ben wat aan de late kant merk ik wel, mijn verontschuldigingen daarvoor. Ik ben ziek (ik haat de griep hebben).

Zoals beloofd zal dit hoofdstuk doorgaan waar Graduation Ball het bij liet zitten: de rest van de avond van het bal. Ook zoals beloofd zullen jullie iets meer te weten komen over Damon. Wat voor karakter hij heeft, hoe hij denkt. Ik hoop ook dat jullie iets meer met hem zullen meeleven want geloof me, hij niet alleen maar slecht en een ongelooflijke rokkenjager.

Voor degenen die Angela leuk vinden... Jullie zullen wel eventje in de stress schieten aan het einde van dit hoofdstuk. Niets om je zorgen over te maken. Geloof me maar.

Rosalie en Emmett ontmoeten Damon ook voor de eerste keer (niet officieel maar een officiële ontmoeting zal ook wel niet echt komen. Bij geen van de Cullens trouwens). Rosalie en Alice (en Edward natuurlijk) zullen ook niet echt blij zijn dat hij weer terug in Forks is (en Rachel heeft meegenomen naar het bal).

Hierna volgt nog één hoofdstuk dat in thema staat van dit bal. Het zal vooral gaan over de afsluiting ervan. En voor iedereen die uitkijkt naar Rachel die met Edward danst, dat zal gaan gebeuren.

LauraTwilightHungergamesHPfa n, heel erg bedankt voor weer een review. Ik begin trouwens wel benieuwd te worden... Is het nou Jacob of Edward met wie je haar liever naar het bal had zien gaan? Ik geloof dat je al een keer eerder hebt gezegd dat je hoopt dat ze uiteindelijk Edward zal kiezen... En over Rachel die een Vampier wordt? Ik kan je vertellen dat dat zal gaan gebeuren. Wanneer is alleen vraag twee.

Ik heb iedereen wel weer genoeg opgehouden. Reviews zijn altijd erg welkom, zelfs het boze soort van reviews (nogmaals sorry, Florreke). Ik zal volgende week woensdag weer een nieuw hoofdstuk plaatsen. Veel leesplezier en laat me alsjeblieft weten of jullie begrijpen wat Damon zichzelf op het einde vraagt.

XxX Emmetje.

When The Past Catches Up

Chapter 12

Wild Night

'Je zei dat je niet zou komen,' protesteerde Jessica toen Angela en Rachel zich bij hun clubje voegden. 'En wanneer heb je die jurk gekocht en waarom heb je niet gezegd dat je ging winkelen? Dan waren we mee gegaan.'

'Hoezo?' vroeg Rachel. 'Vind je hem niet mooi?'

'Zo bedoelde ik het niet,' zei Jessica snel. 'Hij is schitterend. Maar een excuus om te gaan winkelen is altijd wel op zijn plaats. En als vriendin hoor je te weten wat voor jurk je vriendin aan gaat doen naar een gala, prom of bal.'

'Wel, deze vriendin had je niet kunnen vertellen wat voor jurk ze zou gaan dragen tot een uur geleden,' lachte Rachel. 'En het was ook het plan dat ik niet zou komen. Maar Damon is helemaal terug gekomen uit Seattle alleen maar om mij hier mee naartoe te nemen. En hij heeft de jurk gekocht.'

'Wow, hij heeft smaak,' complimenteerde Jessica met een gezicht vol eerbied. 'En niet alleen op het gebied van vrouwenkleding.' Ze keek door de menigte heen naar waar Damon stond. 'Ik vond al dat hij er goed uitzag in een spijkerbroek maar in een pak ziet hij er haast nog beter uit.'

'Zonder iets aan ziet hij er vast nog beter uit,' fluisterde Angela in Rachels oor waardoor die rood aanschoot en haar gepikeerd aankeek.

'Angela!' Angela begon als een gek te giechelen en toen Rachel omkeek zag ze dat Damon geamuseerd een blik over zijn schouder hun kant op wierp. 'Je wordt bedankt. Nu kijkt hij naar ons.'

'We hebben iets gemist,' zei Mike, die wanhopig de jaloezie op zijn gezicht probeerde te verbergen en daar ook geweldig in faalde.

'Het is een grapje tussen ons,' giechelde Angela. 'Maar hebben jullie gezien hoe hij zich gedroeg?'

'Hij kuste je hand,' lachte Jessica.

'Hij is zo'n gentleman,' knikte Angela met een wijs gezicht op haar gezicht. 'Je bent zo'n geluksvogel, Rach.'

'Absoluut,' was Jessica het met haar eens.

'Als jullie niet ophouden dan ga ik kotsen,' zei Lauren met een zuur gezicht. Ook zij kon de jaloezie op haar gezicht niet verbergen.

Blijkbaar had Angela dat ook gezien. 'Je bent gewoon jaloers. Wie zou dat niet zijn?' Alle hoofden draaiden zich weer Damons kant op. 'Hij moet wel de hotste jongen in de ruimte zijn.'

'Misschien wel de hotste maar ook degene met de grootste ego,' zei Rachel. 'En zeker niet de allerliefste.'

'Dat is ook niet mogelijk,' glimlachte Angela. 'Ben is de allerliefste.'

Dat deed Bens humeur goed en hij boog voor Angela terwijl hij zijn hand naar haar uitstak. 'Mag deze lieve jongen dan een dans van dit beeldschone meisje?'

Angela legde giechelend haar hand in de zijne. 'Absoluut.'

Ben en Angela liepen hand in hand de dansvloer op en Lauren, die na een mislukte poging om Tyler met haar te laten dansen, kreeg een andere jongen zover om met haar te dansen ook zij verdween.

'Hoe zit het met jou, Rachel?' vroeg Mike wiens wangen wat rood begonnen te worden. 'Wil je dansen?'

Rachel gaf hem een glimlach en schudde haar hoofd. 'Nee, dank je. Damon is net iets te drinken aan het halen. Daarbij ben ik niet je date.'

Maar ook Jessica schudde haar hoofd. 'Absoluut niet. Ik wil nu niet dansen.' Ze keek naar Rachel met een glimlach. 'Jij hebt namelijk heel wat te vertellen.'

'Oh, hemel,' kreunde Tyler. 'Meidenpraat.'

De drie overgebleven jongens wisten niet hoe snel ze moesten maken dat ze wegkwamen waardoor Jessica en Rachel lachend achter bleven.

'Zijn de Cullens er ook?' vroeg Rachel na uitgelachen te zijn en rond gekeken te hebben.

'Ik heb ze wel gezien. De laatste keer dat ik Alice en Jasper zag waren ze aan het dansen.' Jessica tuurde naar de dansende menigte. 'En Rosalie en Emmett ook maar ik zie hen nu niet meer. God mag weten wat die twee hier doen.'

'Rosalie wou graag heen dus ze hebben aangeboden om toezicht te houden,' vertelde Rachel.

'Ik heb Edward nog niet gezien. Al heb ik ook niet echt op hem gelet,' zei Jessica eerlijk. 'Hij zal waarschijnlijk wel ergens in een hoekje staan, zich beter vindend dan de rest en nu groen zien van jaloezie omdat je met iemand anders bent gearriveerd.'

Rachel snoof. 'Jaloers? Ja, dat zeker. Maar wat maakt het uit dat ik hier ben met iemand anders? Ik ben hier gekomen om lol te hebben… Of eigenlijk, omdat Damon me heeft gedwongen om met hem mee te gaan.'

'Serieus? Hij heeft je echt gedwongen?' vroeg Jessica.

'Hij had de jurk al gekocht. Hij zat helemaal netjes ingepakt in een doos met een strik eromheen. En hij zei dat als ik hem niet mooi zou vinden dat ik dan niet met hem mee hoefde te gaan. Maar als ik hem wel mooi zou vinden dan zou ik er niet omheen kunnen. En ik vond hem mooi.' Ze gebaarde naar haar jurk. 'Hoe kun je hem niet mooi vinden?'

'Angela, Lauren en ik zijn in bijna alle vrouwen winkels in Seattle geweest om te zoeken naar een jurk maar deze zijn we niet één keer tegen gekomen,' deelde Jessica haar mee. 'Waar heeft hij hem vandaan want dan haal ik daar in vervolg mijn gala jurken ook vandaan.'

'Ik heb geen idee en eerlijk gezegd wil ik het ook niet weten,' zei Rachel. 'Hij weigerde om me te vertellen hoeveel hij heeft gekost. En dat betekent dat het veel geld was.'

'Hij ziet er goed uit en hij is rijk?' vroeg Jessica, wiens ogen nu groot werden. 'Hoe komt het dat hij nog single is?'

'Wat dacht je ervan dat hij een zak is?' opperde Rachel. 'En een rokkenjager? Hij flirt met alles wat ook maar een beetje vrouwelijk is en ik wil niet weten met hoeveel vrouwen hij heeft geslapen. En wat dacht je ervan dat hij nog niet over zijn ex is?'

'Of dat ik nog niet de juiste persoon heb gevonden?'

De twee meiden maakten een sprongetje van schrik toen iemand dat zei en ze draaiden zich om. Damon stond met een grote grijns achter hen. Hij hield in een hand een glas wat Rachel herkende als scotch (zijn favoriete borrel) en in de andere had hij glas met een kleurrijk drankje erin.

'Hebben jullie twee een beetje een leuk gesprek?' De twee werden weer rood, wetend ze gesnapt waren. Damon deed er echt heel luchtig over en reikte Rachel haar drankje aan. 'En ik ben wel over Katherine heen.'

'Ik betwijfel dat nog steeds ten zeerste,' zei Rachel die haar drankje aan nam. 'Wat is het?'

'Een granaatappel Camarena Margarita.'

Rachel trok haar wenkbrauw op en staarde hem half aan alsof hij gek was. 'Dat meen je niet. Weet je hoe vroeg het op de avond is?'

'Wat is het precies?' vroeg Jessica verward.

'Tequila,' antwoordde de twee in koor.

'Wow,' zei Jessica. 'Jij durft.'

'Nee, hij wil me graag tipsy hebben,' zei Rachel. 'Hij vindt dat ik dan leuker ben.'

'Je had haar op de bar moeten zien dansen,' grijnsde Damon.

Jessica staarde met een geschokte grijns naar haar. 'Dat heb je echt gedaan?'

'Zeer zeker,' antwoordde Damon. 'Ik moet er nog steeds ergens foto's van hebben.'

'Dat is wel weer genoeg uit jouw mond voor één avond,' kwam Rachel ertussen. 'We gaan het niet hebben over mijn gedrag in verleden als ik aanschoten was. Zeker niet over de keer dat ik op de bar aan het dansen was.'

'Als jij dat graag wilt,' zei Damon droog waarna hij een slok van zijn scotch nam. Rachel wierp hem een geïrriteerde blik toe waardoor hij haar een plagende knipoog gaf. Daarmee begon een klein staarwedstrijdje.

'Dus, Damon…' begon Jessica lichtelijk nerveus en in de hoop zijn blik op haar te krijgen. 'Waar kom je precies vandaan?'

'Een kleine gemeente in Virginia,' antwoordde Damon zonder zijn blik van Rachel te halen. Er was een plagende glinstering in zijn ogen. 'Er was nooit veel te doen en ik verveelde me er altijd dus zodra ik de kans had ben ik gaan rondreizen en kleine gemeentes en steden zoveel mogelijk te vermijden.'

'Maar wat brengt je dan naar Forks?' vroeg Jessica, nog nerveuzer. Blijkbaar begon ze zich ongemakkelijk te voelen dat er zo weinig aandacht op haar gericht was.

'Een knappe, jonge vrouw die ik al een tijdje niet had gezien,' antwoordde Damon, dit keer met ook een scheef glimlachje. Het paste bij de plagende glinstering in zijn ogen. 'En zij blijkt de kleine stad en de verveling toch waard te zijn.'

'Je hebt je erg verveeld?' vroeg Jessica, weer in een poging om wat aandacht te krijgen maar weer tevergeefs.

'Niet zoveel als ik had verwacht. Ik heb me bezig gehouden met van alles.'

Jessica gaf het op en trok een mokkig gezicht maar dat viel niet op bij Damon en Rachel. Ze keken al pas op en van elkaar weg toen iemand vrolijk zei: 'Rachel.'

Alice kwam aangelopen en huppelde voor een paar stappen toen ze bijna bij hen was, Jasper volgde haar op de voet met zijn gezicht strak in de plooi. 'Je bent er.' Ze omhelsde Rachel stevig. 'Ik wist wel dat je zou komen.'

'Dan wist jij meer dan ik,' zei Rachel.

'En je ziet er echt schitterend uit. Wie had ooit gedacht dat jij zo'n gevoel voor stijl had?'

Rachel gaf haar een rare blik maar ging er niet op in want ze wist dat Alice vaak klaagde over dat ze niet mee ging met de laatste mode.

Rosalie en Emmett voegden zich ook bij hen en ook Edward kwam aangelopen. Zijn gezicht stond op onweer.

'Hey, Rach,' grijnsde Emmett. 'Je ziet er goed uit.'

'Dank je, Emmett,' zei Rachel met een kleine glimlach. 'Jullie zien er zelf ook allemaal goed uit.'

Alice droeg een lange zilverkleurige jurk met lage hals en spaghettibandjes en Rosalie droeg een strapless roze jurk. En de drie heren waren natuurlijk gekleed in pakken.

'Geniet je al een beetje van het bal?' vroeg Alice met een brede grijns. 'Wat is er mooi versierd, hè? Heb jij dat gedaan, Jessica?'

Jessica, lichtelijk verrast dat ze weer bij een gesprek werd betrokken, keek met grote ogen naar haar op. 'Ja… Ja, samen met Lauren, Michelle, Erica en Keira.'

'Het is een beetje overdreven,' zei Damon op zijn normale arrogante toon. 'En de kaarsen waren echt een slecht idee, vooral met alle jurken.' Jessica werd een beetje rood en Rachel sloeg Damon zacht tegen zijn borst aan waarna ze hem een waarschuwende blik gaf. 'Wat? Het is de waarheid.'

'Ik vind het geweldig,' zei Alice, die duidelijk dat alleen maar zei om tegen Damon in te gaan. 'Het is zo romantisch. Het heeft me geweldige ideeën gegeven voor mijn feestje.' Haar blik werd wat kil terwijl ze zich tot Damon wendde. 'Sinds wanneer ben jij terug in Forks?'

'Sinds een uur,' antwoordde hij. 'En het is maar voor even. Morgen vertrek ik weer naar Seattle.'

'Voor zaken?' vroeg Jessica nieuwsgierig. 'Wat doe je precies?'

'Ik doe niets behalve dingen in de gaten houden,' antwoordde Damon. 'Waarom zou je werken als je al geld genoeg hebt?'

'Maar waarom…'

'Om dingen te observeren. Ik moet iets doen.'

'Al enig idee hoe lang je nog in Washington blijft?' vroeg Edward stijfjes.

'Tot zolang ik wil,' was Damons antwoord. 'In ieder geval tot de zomervakantie. Daarna is het plan om Rachel mee te nemen op vakantie.'

Drie van de vijf gezichten van de Cullens vertrokken terwijl Jessica verrast keek. 'Jullie gaan samen op vakantie?' Rachel knikte met een klein glimlachje. Het was Damon weer gelukt om onder de huid van de Cullens te kruipen. 'En waar gaan jullie dan zowel niet heen?'

'Het plan was om een strand in de Caribbean op te zoeken,' zei Damon. 'Maar het staat nog niet precies vast. Het kan ook wel een stedentrip door Europa worden of misschien een cruise door een warm, tropisch gebied.'

'We zien nog wel,' zei Rachel.

'Maar als jullie ons nu willen excuseren.' Damon pakte Rachels tequila uit haar hand en zette die samen met zijn eigen drankje op de dichtstbijzijnde tafel neer. 'Het blijft een bal en dat betekent dat er gedanst moet worden.' Hij stak zijn hand naar Rachel uit. 'Het zou onbeleefd zijn om niet te dansen.'

Rachel glimlachte en legde haar hand in de zijne. 'Wel, het is traditie om te dansen op een bal.' Ze gaf hem een knixje waarna hij haar hand over zijn arm legde en haar naar de dansvloer leidde. Daar plaatste hij zijn hand op haar blote rug en zij haar hand op zijn schouder en met hun andere handen hielden de hand van de ander vast en toen begonnen ze rustig te dansen. 'Je deed dat om hen dwars te zitten, is het niet?'

Hij gaf haar een grijns. 'Werkte het?'

Rachel lachte zachtjes en knikte. 'Ja, het werkte heel goed.'

'Hmm.' Damon bestuurde haar gezicht even. 'Je ziet er echt prachtig uit, als dat je nog niet duidelijk is.'

Rachel glimlachte. 'Het is me nu duidelijk. En dank je.'

Damon Salvatore hing tegen de muur aan met nog maar een nieuw glas met scotch. Rachel was aan het dansen met de blonde sparkelende Vampier, degene die altijd bij de kleinste van de vijf was. Ze was met hem aan het praten terwijl ze dansten en leek het toch naar haar zin te hebben.

Hetzelfde kon hij niet zeggen over de andere vier Cullens. De twee vrouwen in het gezelschap stonden in een hoek aan de andere kant van de kamer boos naar hem te kijken en waren druk in gesprek. Een gesprek waarin ze niet veel goeds over hem zeiden.

Waar de andere twee mannen in hun gezelschap heen waren gegaan wist hij niet maar het kon hem ook niet zoveel schelen. Hij wist alleen wel dat Eddie hem snel zou opzoeken om te bedreigen en hem weer bij Rachel vandaan te krijgen.

Hij sloeg het laatste beetje van zijn scotch naar achteren en zette zijn glas toen op een tafel neer en liep naar buiten.

Het was al na middernacht maar toch leek Rachel nog geen plannen te hebben om hem te vragen of ze naar huis konden. Ze had het eigenlijk best goed naar haar zin ondanks dat ze eerst niet heen had gewild.

Hij lachte zachtjes in zichzelf. Hij had nooit moeite gehad om haar mee te krijgen naar feestjes. Niet in het verleden in ieder geval. Maar nu hield iets haar blijkbaar tegen. Ze was veranderd in de twee jaar dat hij haar niet had gezien.

Met zijn armen leunend op de balkon reling keek hij uit over het grasveld. Een aantal genodigden van het bal liepen daar rond en waren aan het praten en aan het lachen.

Afwezig en spelend met de ring om zijn linkermiddelvinger keek hij naar hen. Hij was in gedachte verzonken over van alles en nog wat. Vooral over wat er gaande was in Seattle en hoe Rachel daar in paste.

'Damon?'

Damon keek om en zag één van de vriendinnen van Rachel wat twijfelend achter hem staan. Ze leek wat nerveus en ongemakkelijk te zijn. Dat effect had hij maar al te vaak op mensen, vooral op de vrouwen. 'Angela, was het niet?'

Ze knikte en kwam naast hem staan. 'Klopt.'

'Wat kan ik voor je doen, Angela?'

'Het is eerder wat je voor Rachel kunt doen,' zei Angela aarzelend.

Damon rolde met zijn ogen. 'Laat me raden, je gaat me nu ook vertellen dat het voor het beste is dat ik Forks verlaat en nooit meer terug kom en ook nooit meer contact zoek met Rachel. Heeft Eddie je gevraagd om dat tegen me te zeggen?'

'Wat?' Angela leek geschokt te zijn. 'Hij heeft je gevraagd om uit Rachels leven te verdwijnen?'

'Ja. En hij heeft gedreigd dat als ik dat niet zou doen, dat we doen een probleem zouden hebben.'

Angela schudde haar hoofd. 'Nu ben ik er alleen nog maar zeker van.' Ze keek hem vastberaden aan. 'Ik ben hier juist om je te vertellen dat je haar mee uit moet vragen.' Damon trok zijn wenkbrauw op. 'Ik zal het maar gewoon op tafel gooien: ik weet dat je haar ex bent.'

Een schuine glimlach vormde zich op zijn gezicht. 'Werkelijk nou? Ze heeft je dat verteld?'

'Ja,' antwoordde Angela. 'En ze heeft me veel over je verteld. Zoals dat je haar eerste liefde was.' Ze werd wat rood. 'En haar allereerste keer.'

Damon grinnikte vermaakt en keek weer voor zich uit. 'Gewoon uit nieuwsgierigheid maar tot hoever is ze daar in detail gegaan?'

Angela werd nog roder en hij hoorde haar hartslag omhoog gaan. 'Ze wou er alleen over kwijt dat je veel ervaring had en dat het geweldig was.'

'Dat is niet ver.' Hij keek haar met een ondeugende grijns aan. 'Had je meer details gewild want die kan ik je gerust geven.'

Angela werd nu vuurrood en schudde heftig haar hoofd. 'Maar daarom ben ik hier niet,' riep ze half uit.

Damon lachte zachtjes. 'Kalmeer. Ik ben met je aan het sollen.'

'Dat had ik door.' Angela ademde diep in. 'Je weet dat Edward haar ex is en dat hij haar terug wil.'

'Ja, daar ben ik van op de hoogte.'

'En dat Jacob Black, haar beste vriend, meer wil zijn dan alleen vrienden.'

'Ook daar ben ik inderdaad van op de hoogte.'

'Wel, ze heeft mij verteld dat ze nog steeds gevoelens heeft voor Edward ondanks dat ze zo boos op hem is en dat ook Jacob dingen in haar begint te ontwaken. Maar toen ik er door naar vroeg bekende ze ook dat ze allebei veel te beschermend zijn en graag haar keuzes voor haar maken omdat ze niet willen dat ze rare dingen doet. Iets wat ze juist graag wil doen. Ze beschreef het dat het voelde alsof ze haar aan het verstikken waren.'

Damon keek haar droog aan. 'Waar wil je hier mee naartoe?'

'Ze heeft me ook verteld dat jij juist precies het tegen over gestelde deed. Je laat haar haar gang gaan en houdt haar alleen terug als het echt veel te gevaarlijk word. Je geeft haar de vrijheid waar ze zo naar verlangt.'

'Angela, je punt?'

'Jij bent er één van drie jongens die haar hoofd op hol maken en jij bent degene van wie ik vind dat ze moet kiezen. Ondanks dat je arrogant en gemeen bent. Jij past het beste bij haar omdat je haar geeft wat ze wil en wat ze nodig heeft om zichzelf te zijn. En ik heb haar dat verteld maar ze luisterde niet. Want ze is onzeker en wil niet nogmaals dat je haar hart breekt.'

Damon wendde zich tot haar. 'Angela, zij was degene die het de vorige keer uitmaakte, niet ik.'

'Maar dat deed ze omdat ze wist dat je nog steeds van je ex hield en ze denkt nog steeds dat je van haar houdt.'

'Ook daar ben ik me van bewust.'

'Vraag haar dan uit en laat haar weten dat dat niet meer zo is. Als het echt niet zo is.'

'Het is niet zo.'

'Je moet iets proberen, Damon,' zei Angela. 'Anders maakt ze de verkeerde keuze.'

'Weet ze dat je me dit nu allemaal verteld en van me vraagt?'

'Hemel nee,' riep Angela half uit. 'En als ze erachter zou komen dan zou ze me vermoorden. Maar ik doe dit, achter haar rug om, omdat ik het beste voor haar wil. En hoe raar het ook is, jij bent de beste keuze voor haar.'

'Hmm.'

'Vertel haar alsjeblieft niet dat ik je dit heb verteld,' smeekte Angela.

'Ik zal mijn best doen maar ze heeft manieren om dingen uit me te krijgen dus zelfs als ik die belofte zou doen dan zou ik niet weten of ik hem kan houden. Helaas voor jou dus.'

'Maar ga je het proberen? Om haar zover te krijgen om je een kans te geven?'

'Angela,' zei Damon die Angela's gezicht in zijn handen pakte en haar diep in de ogen aankeek. 'Waarom denk je dat ik hier ben? Voor de gezelligheid? En waar denk je dat ik wel niet allemaal mee bezig ben behalve haar veilig proberen te houden?'

Angela trilde een beetje onder zijn aanraking en vroeg met een hoog stemmetje: 'Kun je me alsjeblieft los laten?'

Damon schudde zijn hoofd. 'Nee.' Toen gaf hij een twijfelend hoofdknikje. 'In ieder geval, nog niet.'

'Je bent dronken,' was Angela's tweede gok, waarschijnlijk omdat ze de scotch op zijn adem rook die hij net had opgedronken.

'Weer mis,' grijnsde Damon. Hij was gewoon even in een bui om rond te dollen. 'Jullie stervelingen zijn zo slecht in raden.'

'Stervelingen?' piepte Angela.

Damon grijnsde toen hij haar hartslag nog meer omhoog hoorde gaan. 'Ben je bang voor me, Angela.'

'Een beetje.'

'Dat is niet genoeg,' grijnsde Damon. 'Je zou doodsbang voor me moeten zijn. Je zou moeten gillen en wegrennen zodra je me ziet. En je zou me al helemaal niet in het donker helemaal alleen naar me toe moeten komen om me iets te vragen.'

'Ik wilde geen problemen.'

'Oh, dat wil ik ook niet. Maar dat is het enige wat ik ooit veroorzaak. Problemen.' Angela's gezicht betrok zich en het was duidelijk dat ze moeite had om niet te beginnen met huilen. 'Niet bewegen,' zei Damon waarna hij haar gezicht losliet en een stap naar achteren deed. 'Weet je, Angela. Ik zal je iets vertellen want ik heb een geheim. Een groot geheim. En ik heb het nog nooit eerder aan iemand verteld.'

'Waarom kan ik niet bewegen?' vroeg Angela met trillende stem.

'Omdat ik je dat heb opgedragen,' was Damons antwoord. 'Vertel me eens. Wat wil je echt van me?'

'Dat je Rachel gelukkig maakt,' snikte Angela.

'Ja, en dat is het probleem. Want ik kan niet zijn want andere mensen willen dat ik ben. Ik kan niet zijn wat ZIJ wil dat ik ben.' Hij pakte haar gezicht weer vast. 'Want dit is wie ik ben. Dit is wat ik doe. Ik vermoord mensen, ik martel hen, ik maak hen bang.'

'Ga je mij vermoorden?' piepte Angela.

'Dat weet ik niet. Je hebt er wel om gevraagd. Het is erg onwijs om een Vampier op te zoeken als hij al in een slecht humeur is. Vooral om dan alleen en ergens in het donker te komen.'

'Alsjeblieft,' smeekte Angela huilend. 'Ik deed het voor Rachel.' Die vijf woorden zorgden ervoor dat Damons gezicht betrok. 'Ik deed het omdat ik haar weer gelukkig wil zien.'

'Stervelingen en hun menselijkheid,' zei hij en hij keek opeens gekweld. 'Ik zou je moeten vermoorden.'

'Alsjeblieft. Doe het niet,' smeekte Angela die harder begon te huilen.

'Maar dat is wat ik doe, Angela. Ik vermoord mensen omdat ik niet menselijk ben.' Zijn gezicht kwam nog meer gekweld te staan. 'Ik ben niet menselijk en ik mis het. Ik mis het meer dan wat dan ook in de wereld.' Hij moest knipperen om de tranen die nu in zijn ogen waren gesprongen terug te dringen. 'Maar zelfs ik kan maar tot een bepaalde grens pijn accepteren en ermee omgaan.'

Hij stapte op haar af en Angela begon nog harder te huilen. 'Alsjeblieft. Doe het niet. Ik zweer dat ik voortaan weg zal blijven en bang voor je zal zijn.'

Damon staarde even in haar ogen en bedacht zich toen hoe ongelooflijk kwaad Rachel waarschijnlijk op hem zou worden als hij Angela zou vermoorden. Niet dat ze er ooit achter zou komen. Ze zou wellicht vermoedens hebben maar ze zou het nooit zeker kunnen weten.

Hij pakte haar gezicht weer vast. 'Je gaat alles vergeten wat ik je heb verteld. Alles dat ik je heb verteld nadat ik je gezicht voor de eerste keer vastpakte, zul je vergeten. Je zult je tranen wegvegen en terug de balzaal inlopen met de gedachte dat je boos op me bent omdat ik je niet de zekerheid wou geven dat ik niets aan Rachel ga vertellen. En je zult in vervolg bang voor me zijn en me vermijden.'

Angela stopte met huilen en haar mond zakte wat open terwijl ze hem aanstaarde. Toen liet Damon haar gezicht weer los en ze veegde de tranen weg waarna ze wegliep.

Damon leunde weer op de reling en staarde naar de mensen die rondliepen. Niemand had iets opgemerkt. Toen zuchtte hij en verborg zijn gezicht in zijn handen en vroeg zichzelf de vraag die hij zich de laatste tijd wel vaker had gevraagd: 'Waarom?'