Hoi, hoi! Hoe gaat het, beste mensen?

Ik ben er weer, gezien het woensdag is en ik beloofd heb dat ik iedere woensdag zal updaten. Bedankt voor de reviews, loved them, still do.

Ik snap dat jullie nauwelijks tijd hebben om deze auteurs notitie te lezen. Hoe kan dat ook anders als je de titel hebt gelezen? Three Love Confessions? Enig idee wie die drie zullen zijn? Ik gok dat wat jullie ook hadden gegokt, het wel goed zal zijn.

Ik zal het kort houden, zover ik dat kan.

LauraTwilightHungergamesHPfa n, bedankt voor je review. Tja, de vraag zal inderdaad wanneer zijn en wat voor één. Dit hoofdstuk zal of je het antwoord geven of je verwarren. Misschien een beetje van beide. Dat het gaat gebeuren staat in ieder geval vast. Ik zelf ben ook nog niet helemaal uit de wanneer... Ik hoop dat dit hoofdstuk je ook weer zal bevallen.

Florreke, ik begin het gevoel te krijgen alsof je Damon echt niet mag. Heb ik dat verkeerd? Je hebt het trouwens goed. Alice kan Damon niet zien omdat hij een originele Vampier is en daarom kan ze Rachel dus ook niet zien als ze bij hem is. En over dat Damon gehemeld wordt en dat Rachel hem dan weer afbreekt... Ze probeert niet alleen de anderen te overtuigen maar ook zichzelf. Maar liegen tegen jezelf is nooit makkelijk. Ik hou zelf ook teveel van Angela om haar dood te laten gaan maar ik wou laten zien waarom Damon de dingen doet die hij doet en dat ook hij zo zijn geheimen heeft. En hij kan het ook niet helpen. Vandaar de waarom op het laatst. Hij vroeg zichzelf af waarom hij het doet. De Cullens weten trouwens nog niet wie Damon in werkelijkheid is maar het moment dat ze erachter zullen komen begint dichterbij te komen... :D

Dat doet me eraan herinneren! We zijn al over de helft mensen. Na dit hoofdstuk nog 11 hoofdstukken en dan is dit verhaaltje uit. *le gasp* Ik moet nog opschieten met het vervolg hier op anders heb ik hem niet op tijd klaar... Jullie kunnen toch wel heel even wachten, toch? Toch?

Ik heb wel weer genoeg gezegd. Ik ben heel benieuwd wat jullie na dit hoofdstuk zullen zeggen. Heel heel heel erg benieuwd. Ik denk dat ik wel behoorlijk wat verwarring heb gezaaid. En misschien zelfs woede. Oh oh.

Veel leesplezier, review alsjeblieft en ik zal volgende week woensdag een nieuw hoofdstuk plaatsen. Op vijf december. Is dat geen mooi sinterklaarcadeau? ;)

XxX Emmetje.

When The Past Catches Up

Chapter 13

Three Love Confessions

Rachel was met Ben aan het dansen aangezien Angela ergens naartoe was verdwenen. Ook Damon was nergens te bekennen en al hield ze haar ogen voor hem open, ze kon hem nergens vinden.

'Angela is echt blij dat je toch bent gekomen,' vertelde Ben haar. Het was het eerste dat hij tegen haar had gezegd sinds ze waren begonnen met dansen.

Rachel glimlachte naar hem. 'Ja, dat was me opgevallen.'

'Weet je al naar welke universiteit je gaat?' vroeg Ben, in de hoop het gesprek niet te laten stil vallen.

'Ik heb me bij verschillende ingeschreven. En bij de meeste ben ik ook aangenomen dus ik kan kiezen wanneer ik wil. Maar ik wil er eerst een tijdje tussen uit voordat ik door ga met studeren. Maar het zal in ieder geval eentje worden die in een zonnige staat ligt.'

'En wat ga je studeren?'

'Geschiedenis. Ik wil de kant op die te maken heeft met Mythologieën en Legendes. Dat heeft me altijd al gevaccineerd. En jij?'

'De wetenschappelijke kant op,' zei Ben. 'Angela en ik hebben ons beide ingeschreven bij de Universiteit van Washington. Daar kan je zowel de wetenschappelijke kant op als de kant van journalist.'

'Dan kunnen jullie in ieder geval samen blijven.'

'Ja, dat was ook de bedoeling.' Hij keek haar aan, lichtelijk nerveus. 'Ik denk dat ze je heel erg gaat missen.'

'Ik haar ook,' glimlachte Rachel. 'Ze is een geweldige vriendin en ik kan gewoon alles bij haar kwijt. Daarom ga ik ook zeker proberen om contact te houden.'

Er kuchte iemand waardoor ze opkeken. Het was Edward. 'Mag ik even onderbreken?' Hij stak zijn hand naar Rachel uit en die keek er eerst argwanend naar en toen keek ze weer naar Ben.

Die haalde zijn schouders op. 'Het is okay. Ik wou Angela toch gaan zoeken.'

Rachel haalde ook haar schouders op en liet Ben los waarna ze haar hand in die van Edward legde en een andere hand op zijn schouder.

'Je ziet er beeldschoon uit, Rachel.'

'Dank je,' zei Rachel die over zijn schouder naar de zijkanten van de dansvloer keek, hopend om Damon ergens te vinden.

'Als ik had geweten dat je zou komen had ik je mee gevraagd als mijn date.'

Rachel keek hem aan. 'Dan had ik toch nee gezegd en ik denk dat je dat ook ergens wel weet, Edward. Je weet dat ik nee zal blijven zeggen. Toch geef je niet op.'

'Ik hou teveel van je om op te geven.'

'Dat betwijfel ik eerlijk gezegd ten zeerste aangezien je me soms verstikt.'

Edward keek haar gekwetst aan. 'Rachel…'

'Niet op zo'n manier,' onderbrak ze hem. 'Je wilt altijd alle keuzes voor mij maken en zelfs als je me mijn eigen keuzes laat maken dan verhinder je het toch. Dat geeft me een verstikkend gevoel.'

'Als je bedoelt die keer met je auto toen je naar Jacob wou…'

'Dat is precies wat ik bedoel,' onderbrak Rachel hem weer. 'Ik kan prima voor mezelf zorgen. En begin nou niet weer met dat je kunt veranderen of dat je het alleen maar doet voor mijn eigen veiligheid. Je zult niet veranderen en ik kan prima voor mezelf zorgen dus laat mezelf maar zorgen maken over mijn veiligheid. Als ik je hulp daarmee nodig heb dan vraag ik er wel om.'

'Ik zal niet stoppen, Rachel,' zei Edward. 'Ik hou van je met heel mijn hart. Je bent mijn alles. Ik zal niet opgeven. Ik zal niet rusten tot ik een tweede kans van je heb gekregen.'

'Of tot ik een nieuw vriendje krijg.' Edward trok zijn gezicht in de plooi. 'Want vroeger of later gaat dat gebeuren. En dan wil ik jou niet langer meer in mijn leven. Niet als je me niet gewoon als een vriendin kunt zien en me zo kunt behandelen.' Ze kreeg geen antwoord waardoor ze haar blik weer van hem afwendde. 'En? Heb je Damon alweer bedreigd?'

Edwards gezicht werd zowaar nog strakker. 'Nee.'

'Dat verbaast. Ben je nog van plan om dat te doen?'

'Nee.'

'Ik heb er een hekel aan als je tegen me liegt. Dat weet je,' zei Rachel zonder naar hem te kijken. 'En jouw antwoord van zonet was een leugen. Ik ken je goed genoeg om te weten wanneer je liegt en wanneer niet. Daar hoef ik je gedachtes niet voor te kunnen lezen.' Ze keek hem aan. 'Hij heeft alleen maar het beste met me voor.'

Edward snoof. 'Dat betwijfel ik.'

'Misschien vindt jij het ongeloofwaardig klinken maar het is de waarheid.' Ze keek weer van hem weg. 'En hij is in ieder geval eerlijker tegen me dan jij bent.'

'Ik vertelde je alleen niet de gehele waarheid omdat ik je wou beschermen.'

Rachel stopte met dansen en keek hem kwaad aan. 'Hoe is tegen me liegen een vorm van me beschermen? Hoe is het verzwijgen dat een moordlustige idioot die wraak op me wil nemen rond loopt, jouw idee van mij veilig te houden? Want het klinkt in mijn oren op een manier om me alleen maar sneller dood te laten gaan.'

'Ik zou jou nooit bewust pijn willen geven.'

'Wat was het dan toen je me dumpte?' beet Rachel hem toe. 'Of toen je terugkwam terwijl ik je had gevraagd om weg te blijven? Of achter mijn rug een vriend van me te bedreigen in een poging om hem weg te laten gaan? Of plannen makken met Rosalie en Alice om hem weg uit Forks en mijn leven te krijgen?' Hij knipperde geschokt met zijn ogen. 'Ja, ik weet daar van. Ik kan jouw gedachtes dan niet lezen maar die van hen wel.'

'Rachel…'

'Hij maakt me gelukkig, Edward,' onderbrak Rachel hem met tranen in haar ogen. 'Damon maakt me gelukkig. Ik ben blij als hij hier is. Ik voel me veilig als hij er is. En ik mis hem ontzettend als hij er niets is. Waarom kun je niet gewoon accepteren dat hij degene is die me op dit moment het gelukkigst maakt? Dat ik hem nu nodig heb om weer mezelf te worden en door te gaan met mijn leven?'

'Dit is niet wie je bent.'

'Jawel, dit is precies wie ik ben. Het er half naakt bij lopen zoals jij het noemt, dat ben ik. Het drinken, dat ben ik. Het naar feestjes gaan en gevaarlijke dingen doen, dat ben ik. De persoon die jij ontmoette toen ik net in Forks woonde? Ja, dat was ik ook. Maar dat was ik op een moment dat ik met een gebroken hart moest leren omgaan. Ik was toen niet mezelf. En als jij niet kunt accepteren dat dit is wie ik nu ben, dan is dat jouw probleem. Maar probeer er gewoon niet mijn probleem van te maken. Je kunt dit niet op mij afschuiven, of op hem.'

Er werd weer gekucht. Dit keer was het Damon. 'Wegwezen, Cullen. Ze is bezet.'

De spieren in Edwards kaak spande zich aan en hij wou daar blijkbaar tegen in gaan maar Rachel sloeg haar armen zonder nog iets te zeggen om Damons nek en leunde tegen hem aan en plaatste haar kin op zijn schouder. En zonder Edward ook nog maar een blik te geven begon ze met hem te dansen.

'Hij is weg hoor,' zei Damon na een lange stilte. 'Al kijkt hij niet erg blij.'

'Niet praten, alsjeblieft,' smeekte Rachel zacht. 'Ik wil nu even niet praten.'

Ze voelde hoe hij zijn handen achter haar rug samenvouwde. 'Als dat is wat je wilt, dan zal ik doodstil zijn.'

Rachel glimlachte lichtjes en sloot haar ogen terwijl ze sloom meebewogen met de rustige muziek. 'Dank je.'

Damon hielp Rachel met uitstappen en liep samen met haar naar de veranda van Huize Grey toe. Het was aardedonker in het huis en ook muisstil, op het zachte gesnurk dat uit een open raam naar buiten gleed.

Charles en Janet waren alweer thuis en sliepen al. Niet dat dat raar was want het was bijna drie uur 's nachts.

'Dank je dat je me hebt meegenomen ondanks dat ik niet wou,' zei Rachel die enkele meters bij de deur vandaan bleef staan en zich naar hem omdraaide. 'Ik heb het toch heel erg naar mijn zin gehad.'

'Daar ben ik blij om.'

'Blijf je hier of…'

Damon schudde zijn hoofd. 'Ik ga weer terug naar Seattle. Nog maar heel eventjes, Rachel, en dan ben ik waarschijnlijk achter alles gekomen wat ik wil weten en dan kom ik terug.' Rachel trok een sip gezicht en daarom veranderde hij maar van onderwerp. 'Je vriendin Angela geeft heel veel om je. En ze praat ook veel als ze eenmaal is begonnen.'

Rachel keek hem vragend aan. 'Wanneer heb jij alleen met Angela gesproken?'

'Toen jij met de blonde sparkelende Vampier aan het dansen was.'

Rachel telde de dansen terug. 'Toen ik met Jasper aan het dansen was?' vroeg ze verbaasd. 'Maar ik heb jullie niet zien praten.'

'We stonden buiten.'

'Wat wou ze?'

'Me vertellen wat jij haar had verteld. Het verbaasde me dat je haar in vertrouwen had genomen over dat we een geschiedenis hebben.'

'Ze heeft je dat verteld?!' Rachels gezicht kwam geïrriteerd te staan. 'Oh, ze is zo dood.'

'Ze wil alleen het beste voor je en volgens haar ben ik dat.'

Rachel keek naar hem op. 'En wat denk jij?'

'Ik denk dat je die keuze helemaal zelf moet maken. Natuurlijk wil ik graag dat je voor mij kiest. Ik zou liegen als ik zeg dat het me niet zo raken als je me nogmaals zou afwijzen. Vooral mijn ego zou heel erg gekrenkt zijn.' Hij keek haar aan en zij begon wat bezorgd te worden toen ze zag hoe serieus hij keek. 'Maar ik weet niet of ik de juiste keuze voor je ben. Ik heb je hart al een keer gebroken en dat was niet eens gewild. Het was deels je eigen schuld maar alsnog, ik was wel de aanleiding. En hoeveel moeite het me ook kost om dit toe te geven, ik weet niet zeker of ik wel of niet over Katherine heen ben. Het heeft tijd nodig om over iemand te komen van je wie zolang hebt gehouden. En je verdient het niet om nogmaals je hart door mij te laten breken.' Hij keek haar nog steeds heel serieus aan. 'En ik weet dat allemaal en ik vertel mezelf ook dat ik gewoon weg moet gaan. Dat ik het je niet allemaal weer moet aandoen. Maar ik kan het niet. Net zoals ik niet weg kon blijven nadat ik erachter was gekomen dat Katherine al die jaren niet vast had gezeten maar gewoon vrij had rond gelopen. Ik vertelde mezelf dat ik van je weg moest blijven maar ik kon het niet. Ik had je nodig. Zo egoïstisch ben ik.'

'Damon…'

'Ik ben egoïstisch, Rachel. Ik ben zo egoïstisch dat ik niet nogmaals door je wil afgewezen worden en niet van je weg kan blijven terwijl ik WEET dat het je hart hoogst waarschijnlijk zal breken en dat je dat niet verdiend. Terwijl ik weet dat ik je niet kan geven wat je verdiend: een normale relatie met een lief persoon die je jezelf laat zijn en die je verdiend. En dat ben ik niet. En toch, terwijl ik dat allemaal weet, sta ik hier en wil ik niets liever dan dat je me kiest. En het zorgt ervoor dat ik me schuldig voel. Ik voel me schuldig voor het willen hebben van dat ene dat ik niets liever wil in de gehele wereld.'

'Mij,' fluisterde Rachel. Er glinsterden tranen in haar ogen.

'En ik wil er alles aan doen om dat schuldgevoel maar te stoppen. Maar hoe harder ik dat probeer, hoe sterker het alleen maar lijkt te worden.' Hij schudde zijn hoofd. 'Ik verdien je niet, Rachel. Ik verdien het niet om je hoofd op hol te maken. Ik verdien je vertrouwen en je vriendschap niet eens. Want wat heb ik ooit gedaan om dat allemaal te winnen behalve een zak zijn en je hart breken en je vernederen en je de grond in boren en je vrienden pesten en zelfs vermoorden? Niets.' Hij schudde zijn hoofd weer. 'Ik verdien het allemaal niet en toch heb ik het. En ik heb al zoveel en het enige wat ik wil is meer. Zo egoïstisch ben ik en daarom voel ik me zo schuldig.' Hij schudde zijn hoofd voor de derde keer en liep de veranda af. 'Ik moet gaan.'

Rachel staarde naar de plek voor haar waar hij nog enkele seconde geleden had gestaan en een enkele traan gleed over haar wang heen. Ze had Damon nog nooit zo gezien. Ze kende hem alleen maar als iemand die altijd grapjes maakte en nooit iets serieus nam.

Toen bleef hij weer staan. 'Nee.' Rachel keek weer naar hem. 'Nee.' Hij draaide zich weer naar haar om. 'Weet je, als ik me ergens schuldig over ga voelen dan is het wel dat ik dit heb gedaan.'

Hij liep op haar af en omvatte haar gezicht met zijn handen en kuste haar. Rachels ogen vielen meteen dicht terwijl het warme gevoel zich door haar hele lichaam spreidde, het warme gevoel dat zijn kussen haar altijd hadden gegeven. Net zoals de vlinders die in haar buik fladderden.

Voorzichtig hief ze haar handen op en pakte daarmee zijn handen vast en ze duwde die langzaam omlaag. De kus hield echter aan en enkele secondes later verwijderde hij zijn lippen al pas van de hare.

Haar ogen gingen weer open en vonden zijn blauwe. Toch bleven ze allebei stil. Toen deed hij een stap naar achteren en zijn handen gleden uit de hare. 'Welterusten, Rachel.'

Rachel ademde diep uit nadat hij was weg gelopen. Ze was verward. Echt heel verward. Hij kuste haar en vertrok dan zomaar?

'Damon…' Ze draaide zich om. Ze moest gewoon een uitleg hebben. Maar het enige wat ze zag was dat hij net weer weg reed. Dus bleef ze daar alleen op de veranda staan, zo verward en zo emotioneel.

De volgende dag zat Rachel al vroeg aan het ontbijt samen met Janet. Charles was al vertrokken omdat hij moest werken.

Ze had nauwelijks een oog dicht gedaan die nacht. Niet alleen omdat ze er laat had in gelegen maar ook omdat Damons woorden en zijn kus maar niet haar gedachtes wouden verdwijnen. Daarom had ze ook wallen onder haar ogen.

'Dus je bent toch naar het examenbal geweest?' vroeg Janet twijfelend.

Er lag een bezorgde blik in haar ogen aangezien Rachel er zo moe en bleek uitzag en nog geen woord had gezegd sinds ze beneden was gekomen.

Rachel knikte maar zei niets en keek ook niet op. Ze bleef gewoon met haar lepel door haar cornflakes roeren, die langzaam zacht begonnen te worden. Nog even en het zou niet meer lekker zijn om te eten.

'Heb je het een beetje naar je zin gehad?' Rachel knikte weer. 'Waarom ben je nu dan zo stil?'

'Ik was al pas rond drie uur thuis,' antwoordde Rachel. 'Ik ben gewoon moe.'

'Het is meer dan dat, lieverd,' zei Janet. 'Er zit je iets dwars.' Rachel schudde haar hoofd in een poging om dat uit haar hoofd te krijgen maar Janet geloofde er niets van. 'Ik ken je langer dan vandaag, Rachel. Ik weet wanneer je gewoon moe bent en wanneer er je iets dwars zit. Dus, eruit ermee. Wat is het dat je dwars zit?'

Rachel bleef voor een lange tijd stil. Ze wou het Janet niet vertellen want er aan denken deed alleen al meer pijn, laat staan het uitspreken. Toch wou ze Janet niet alleen maar stilte geven. Ze had haar opgevoed en ze was bezorgd.

'Damon was degene die me heeft meegenomen naar het bal,' begon ze langzaam. 'Hij had zelfs een jurk voor me gekocht.'

Janet glimlachte tevreden. 'Wat lief van hem. Is hij nog hier?'

Rachel schudde haar hoofd. 'Hij is gisteravond nog terug naar Seattle gegaan. Hij was er alleen even om mij mee te nemen naar het bal.'

'Dus je mist hem.'

'Ja,' was haar levenloze antwoord. 'Ja, ik mis hem.'

Er werd op de deur geklopt waardoor Janet snel opstond en uit de keuken liep. Rachel bleef naar haar cornflakes staren. Ze miste hem echt maar ze wou ook met hem praten. Ze wou gewoon met hem praten. Hoe had hij dat nou allemaal tegen haar kunnen zeggen en haar toen alleen op de veranda achter kunnen laten?

Janet kwam weer de keuken in, gevolgd door Jacob. 'Kijk eens wie hier al is.'

'Hey, Rachel,' groette Jacob haar met een brede glimlach.

Rachel wuifde afwezig naar hem. 'Hey, Jake.'

'Ze is moe. Ze heeft weinig slaap gehad vannacht,' verklaarde Janet snel toen ze Jacobs verwarde gezicht zag. 'Ze was al pas laat thuis.'

Natuurlijk wist Jacob dat ze laat thuis was gekomen. De wolven hadden op de uitkijk gestaan die avond. En dat betekende dat de hele roedel wist wat Damon haar had verteld en dat hij haar had gekust. Maar op dat moment maakte haar dat niet uit. Ze was te moe en te verward om zich daar zorgen om te maken.

'Ben je klaar om te gaan, Rachel?' vroeg Jacob.

Rachel knikte en schoof haar kom met cornflakes weg. 'Tot straks, mam.'

'Dag, lieverd.' Janet gaf haar een stevige knuffel. 'En probeer een beetje lol te hebben, dan mis je hem minder.'

'Ik zal het proberen.'

Zij en Jacob liepen in stilte de gang door naar de voordeur en toen ze langs de kapstop kwamen trok Rachel haar spijkerjasje ervan af.

Ook de rit naar La Push verliep in stilte. Rachel had het raam van zijn auto (die hij zelf in elkaar had gesleuteld) omlaag gedraaid en staarde gewoon naar buiten terwijl ze de wind met haar losse haren liet spelen.

'Wat wil je vandaag doen?' vroeg Jacob toen ze bijna bij La Push waren. Hij had een ongemakkelijke toon in zijn stem, die waarschijnlijk als reden had dat ze al zolang stil was geweest. 'Emily wil je graag zien.'

'Kunnen we ergens gaan lopen?' vroeg Rachel. 'Ergens afgelegen en stil? Ik wil even geen mensen zien. Niet vervelend naar Emily of de rest bedoeld.'

Jacob gaf haar een glimlach maar ze keek niet naar hem. Ze bleef naar de bomen staren die ze passeerden. 'Je ziet er vreselijk uit,' zei hij na nogmaals een lange stilte.

'Zo voel ik me ook,' was haar antwoord, weer op dezelfde levenloze toon.

Eindelijk kwamen ze aan in La Push en nadat Jacob de auto op het erf van Huize Black had geparkeerd, leidde hij haar mee naar de meest afgelegen plek die hij waarschijnlijk kende: de stijger.

De stijger lag diep in het hart van La Push en hij had haar er al een keer eerder mee naartoe genomen. Er lagen af en toe wel eens wat bootjes maar de stijger stond bij een gebied dat heel nat was maar meer moerassig dan dat het echt een meer was.

'We hebben vandaag de hele dag,' zei Jacob toen ze over de stijger liepen naar het einde toe. 'Sam heeft me vandaag vrij gegeven van rondes lopen.'

Rachel zei niets maar bleef doorlopen met haar handen in haar zakken. Haar ogen waren gefixeerd op een buizerd die aan het rond cirkelen was in de lucht en om de zoveel tijd zijn vrolijke kreet liet horen.

'Je bent echt heel aanspreekbaar vandaag,' zei Jacob.

'Sorry, Jake,' zei Rachel die hem een klein, verontschuldigend glimlachje gaf. 'Ik zit nog met gisteravond in mijn hoofd.'

'Wat is er precies gisteravond gebeurd?' vroeg Jacob nu wat bezorgd. 'Paul en Jared keken bezorgd toen ze vanmorgen terugkwamen.'

'Paul en Jared stonden gisteravond wacht?' vroeg Rachel. Ze schudde haar hoofd met een blik vol medeleven op haar gezicht. 'Oh, die arme jongens. Zij zijn ook altijd degenen die het treffen.'

'Ze hebben het er met Emily over gehad maar ze wouden de rest van ons niets vertellen.' Jacob keek haar argwanend aan. 'Is er een geheim tussen jullie vier of zo?'

'Zoiets. Het is niets vreselijks of zo,' suste Rachel hem. 'Het is alleen een beetje een ongemakkelijk geheim voor Paul en Jared. Het is meer een vrouwengeheim dat ze per ongeluk hebben gehoord toen ze wacht hadden.'

'Autsj. Ja, arme zij.'

Rachel zuchtte diep en sloot haar ogen even terwijl ze genoot van de wind op haar gezicht. 'Het is hier gewoon zo mooi en zo heerlijk. Zo stil en kalmerend.' Ze zuchtte nogmaals en opende haar ogen toen weer. 'Ik denk dat dit de enige plek is die ik echt heel erg ga missen.'

'Je hoeft het niet te missen,' zei Jacob. 'Je zou gewoon hier kunnen blijven.'

Rachel gaf hem een klein glimlachje. 'Jake, ik snap dat je niet wil dat ik weg ga voor een tijdje maar dat besluit staat al vast.' Ze keek voor zich uit. 'Voor hoelang nog niet maar ik ga er even tussen uit. En het zal heus niet voor altijd zijn.' Ze gaf hem een klein glimlachje. 'Ik kom heus nog wel terug.'

'Dat weet ik ook wel. Maar alleen al de gedachte dat je een tijdje weg zult zijn uit Forks…' Hij huiverde ietsje. 'Het zal gewoon niet goed voelen.'

Ze glimlachte weer een beetje en gaf hem een kleine, plagende duw. 'Geef het maar gewoon toe. Je gaat me missen.'

Blijkbaar zag hij de grap er niet van in. 'Natuurlijk ga ik je missen.'

'En ik ga jou ook missen. Daarom zullen we schrijven en zal ik je kaartjes sturen, beloofd. Maar het zal me er niet van weerhouden om weg te gaan.'

'Met je goede vriend Damon.'

Hij zei zijn naam zo cynisch dat Rachel opeens de behoefte had om hem een bitch slap te verkopen. Damon lag op dat moment gevoelig bij haar.

'Begin alsjeblieft nu niet over Damon,' zei ze daarom met op elkaar geklemde kaken. 'Niet tenzij je graag wilt dat ik je huid vol scheld.'

'Wil ik weten wat er is gebeurd?' vroeg Jacob aarzelend.

'Het heeft iets te maken met waarom Jared en Paul vanmorgen zo bezorgd kijkend terugkwamen en met Emily zijn gaan praten.' Jacob keek afwachtend naar haar. 'Meer krijg je niet uit me.'

'Vertrouw je me niet?'

'Ik vertrouw je met mijn leven, Jacob. Ik wil er gewoon niet over praten.' Ze besloot op een ander onderwerp over te stappen. 'Alice gaat een groot feestje geven om te vieren dat we geslaagd zijn en onze diploma's hebben gekregen. Het is volgende week.' Ze kreeg geen antwoord. 'Jij bent er trouwens voor uitgenodigd.' Jacob snoof wat. 'Ik weet dat je het geen goed idee vind, al helemaal niet omdat het bij hun thuis word gehouden, maar ik zou het fijn vinden als je zou komen.'

'Ik zal erover nadenken.'

Rachel gaf hem een glimlach en ze zette langzaam nog een paar stappen. Kort daarna merkte ze dat hij was gestopt dus ze draaide zich naar hem om en keek hem vragend aan. 'Wat is er?'

'Ik wou dit graag anders doen. Soepeler.' Rachels maag trok zich samen toen ze zijn serieuze gezicht zag. Ze kreeg een gevoel van déjà vu. 'Maar de tijd begint nu op te raken.'

Rachel schudde haar hoofd. 'Jake, alsjeblieft. Doe dit niet. Niet nu.'

'Wanneer dan wel? Na de diploma-uitreiking? Nadat je terug bent van je vakantie?'

'Gewoon niet nu,' smeekte Rachel. 'Ik trek dat niet. Niet na gisteravond.'

'Maar je moet de waarheid horen,' zei Jacob die op haar af stapte. Ja, dat déjà vu gevoel begon sterker te worden. 'Ik wil dat je al je opties begrijpt. En je moet weten dat ik…'

Rachel schudde haar hoofd terwijl ze hem moeizaam en smekend aankeek. Ze wou dit niet horen. Niet zo kort nadat ze het ook van Damon had gehoord. En van Edward. 'Jake…'

'Dat ik verliefd op je ben. En ik wil dat je mij kiest in plaats van één van hen.'

Rachel deed een stap naar achteren en bleef haar hoofd schudden. 'Waarom? Ik dacht dat je me begreep. Dat je iets wel zou respecteren als ik het je vraag. Waarom moest je dit nu zeggen, Jake?'

'Omdat ik vind dat ik lang genoeg heb gewacht.'

'Je bent mijn beste vriend,' protesteerde Rachel. 'Maar ik voel niet zo voor je.'

'En ik geloof het niet.'

'Wat is er niet aan te geloven?' vroeg Rachel, de tranen stonden hoog bij haar. 'Zo voel ik me niet. Ik hou van je maar als een vriend en niet op zo'n manier.'

'Je voelt iets anders voor me,' ging Jacob tegen haar in. 'Je wilt het gewoon niet toegeven. Dus ik ga niet opgeven. Ik ga voor je vechten, tot je hart stopt met kloppen.'

'Ik wil hier niet over praten. Niet zo kort na elkaar,' zei Rachel die haar hoofd schudde.

'En ik weet dat je uit Forks weg wilt omdat je bang bent dat je van gedachte gaat veranderen. Maar je hebt dat besluit halsoverkop genomen.'

'Ik wil hier weg omdat ik het hier verstikkend vind. En ik heb er lang en diep over nagedacht. Dit is wat ik wil Jacob.' Ze bevochtigde haar lippen. 'Dit is wat ik nodig heb.'

'Je hoeft niet te verhuizen voor mij. En je hoeft ook niet te veranderen of vaarwel tegen iemand te zeggen. Je zou niet voor mij weg hoeven te gaan.'

Rachel schudde haar hoofd weer en deed nog een stap naar achteren. 'Jake, hou alsjeblieft op. Ik smeek je: doe me dit niet aan.'

Maar hij luisterde niet. 'Denk erover na. Die bloedzuiger kan je waarschijnlijk niet eens fatsoenlijk kussen zonder je pijn doen. En je goede vriend kan niet eens een gesprek voeren zonder iemand te beledigen of te kwetsen.' Hij stapte op haar af en pakte haar hand en legde die op zijn hart. 'Voel je dat? Vlees en bloed en warmte.'

Rachel probeerde haar hand terug te trekken terwijl ze haar hoofd schudde. En toen kwam er nogmaals een schok want Jacob sloot de ruimte tussen hen en omvatte haar gezicht en kuste haar.

Rachel plaatste haar handen tegen zijn borst en probeerde hem weg te duwen. Maar Jacob was veel sterker dan haar en bleef haar kussen. Ze plaatste haar handen hoger en duwde nogmaals. Dit keer had ze succes en duwde ze hem van haar af.

Ze keek hem kwaad aan, balde haar hand toen tot een vuist en verkocht hem zo hard als ze kon een dreun in zijn gezicht.

Je zou zeggen dat ze dezelfde fout niet twee keer zou maken. Wel in haar woede deed ze dat toch wel. En het onvermijdelijke gekraak dat er klonk zodra haar vuist contact had met zijn kaak en de scherpende pijn die van haar hand door haar hele lichaam trok was genoeg om haar weer aan die eerste fout te herinneren.

'Au! Verdomme, verdomme, verdomme! Vervloekte weerwolven!'