Hallo daar, mensen.

Fijne Sinterklaas! Ik hoop dat jullie een fijne pakjesavond hebben.

Ik zal het kort houden want ik weet zeker dat jullie erg nieuwsgierig zijn naar wat er nu gaat gebeuren.

Bedankt voor je review, LauraTwilightHungergamesHPfa n. Je had trouwens gelijk over de autocorrect. Ik had het niet door tot ik je review las en toen schoot ik de lach. Rachel is trouwens behalve gefascineerd ook gevaccineerd. Tegen van alles en nog wat ;).

De lange verwachte verschijningen van Rachels grootouders zal in dit hoofdstuk trouwens plaats vinden.

De links die je zullen leiden naar hoe Roland en Harriet Aldwin eruit zien staan op mijn profiel, net als de jurk die Rachel in dit hoofdstuk zal dragen.

Het is dan eindelijk zover: Rachel gaat haar diploma ophalen. Ze gaat doen wat wij allemaal hopen ooit en snel ook te doen: Middelbare school afsluiten en achter zich laten.

Laat me weten wat jullie ervan vinden. Review dus alsjeblieft. Ik zal volgende week woensdag weer een nieuw hoofdstuk plaatsen.

Fijne avond allemaal en veel plezier met het geven en het krijgen van cadeautjes.

XxX Emmetje

When The Past Catches Up

Chapter 14

Graduation

Jacob bracht Rachel nog geen drie uur nadat hij haar had opgehaald weer terug naar huis. Ze had toen niemand anders nog gezien behalve hem en zelfs haar gesprek met Emily, Jared en Paul, die eigenlijk wel op de planning had gestaan en behoorlijk belangrijk was geweest, had ze voor een andere keer bewaard.

Op hetzelfde moment dat Jacob parkeerde op het erf van Huize Grey, parkeerde er een andere auto vlak achter hem. Het was Edward, natuurlijk.

Rachel stapte uit met een gezicht dat vertrokken was van pijn en ze hield haar rechterhand wat voorzichtig tegen haar borst aan. Ze had hem gebroken en aangezien ze nog niet van de breuk genezen was, concludeerde ze wel dat het geen schone breuk was anders was die er al lang niet meer geweest.

De deur van Edwards auto vloog ook open en in een oogblink stond hij voor Jacob met een gezicht dat vertrokken was van woede en zijn handen grepen Jacobs schouders zo stevig vast dat Rachel er van overtuigd was dat Jake er blauwe plekken aan zou over houden.

'Als je haar ooit ook nog maar een keer zult aanraken…!'

'Edward!' riep Rachel. 'Stop! Doe dit niet!'

Jacob duwde Edwards handen van zijn schouders af en keek maar al te graag terug met dezelfde mengeling van woede en afgrijzen. 'Ze is niet zeker wat ze wil.'

'Jacob, hou op! Ga gewoon naar huis! Edward, achteruit! Jongens, niet doen!'

'Laat me je een hint geven. Wacht tot ze de woorden zegt en je dus echt vraagt of je haar wilt kussen.'

'Best. En ze zal ze zeggen.'

'Jacob, Edward, stop! Ga gewoon allebei naar huis! Alsjeblieft!'

De deur ging open en er naderde iemand in hoog tempo. 'Hey, hey, hey. Rustig, jongens. Rustig.' Charles kwam het huis uit gehaast, gevolgd door Janet die wat geschrokken op de veranda bleef staan en naar de twee jongens keek die bijna in elkaars gezichten stonden en elkaar aan keken met een mengeling van grote haat, jaloezie en walging. 'Laten we het naar een toontje rustiger brengen.' Charles duwde de twee jongens een paar stappen achteruit zodat ze uit elkaars gezichten waren. 'Wat is er hier aan de hand?'

Geen van de twee keken naar hem maar bleven naar elkaar kijken, nog steeds met dezelfde mengeling op hun gezichten. Het was Jacob die uiteindelijk antwoord gaf, maar zonder zijn blik van Edward af te halen. 'Ik heb Rachel gekust.'

Charles' hoofd schoot zijn richting op en hij keek geschokt terwijl Janets mond open viel. 'Je hebt wat?'

'En ze heeft haar hand gebroken.' Charles' ogen schoten nu naar Rachel toe. 'Toen ze me in het gezicht stompte.'

'Oh, hemeltje.' Janet kwam nu ook van de veranda gelopen en pakte Rachels hand voorzichtig vast. 'Wanneer was dit?'

'Ongeveer een uur geleden,' antwoordde Rachel.

'Ai. Dan heb je je hand ook wel goed gebroken anders was het al lang genezen geweest.'

'Weet ik,' zei Rachel met tranen van frustratie in haar ogen. 'Het doet verdomd zeer.'

Charles keek naar Jacob. Het was duidelijk dat zijn vaderlijk instinct om zijn dochter te beschermen erg dicht bij de grens lag.

'Het was een compleet misverstand,' zei Jacob.

'Dat betwijfel ik eigenlijk ten zeerst,' was Charles' antwoord. 'Wegwezen nu. Jullie allebei.'

Maar de twee verroerden zich niet. Edward had zelfs het lef om nog te zeggen: 'Ik zal Carlisle bellen om naar de breuk te kijken.'

'Wegwezen!' gilde Rachel kwaad. 'Jullie allebei! Ik wil geen van jullie twee zien! Dus maak dat jullie wegkomen voordat ik dingen ga opblazen! Ik heb het gewoon helemaal gehad met jullie twee!'

'Jullie hebben haar gehoord,' zei Charles die Janet een hoofdknikje gaf. 'Tijd om in beweging te komen en weg te gaan.'

Janet legde ondertussen een arm om Rachels schouder heen en leidde haar terug naar de veranda en het huis in. Eenmaal binnen sloot ze de deur waardoor ze niet langer meer hoorde wat Charles, Edward en Jacob zeiden of deden.

Ze plaatste haar op een stoel in de keuken en haalde de eerste hulp kit tevoorschijn en begon in stilte haar hand te verbinden. 'Het zal wel een aantal uur langer duren voordat het genezen is. Dit zal helpen om de pijn wat verminderen.'

Rachel zei niets maar bleef verbitterd naar de andere kant van de kamer kijken. Janet zuchtte verslagen maar vroeg er verder niet na.

Charles kwam weer binnen en voegde zich bij hen in de keuken. 'Ze zijn beide vertrokken.' Rachel zei niets en haar vader ging naast haar aan de tafel zitten. 'Dus wat is er precies gebeurd?'

'We waren aan het lopen en aan het praten en opeens begon hij zijn liefde voor me te bekennen terwijl ik hem smeekte om dat niet te doen. En toen kuste hij me zonder dat ik dat wou.' Ze balde haar andere hand tot een vuist. 'Dat is verdorie nu al de derde liefdesverklaring en ik begin er spuug en spuug zat van te worden.'

'Derde?' vroegen Charles en Janet in koor.

Rachel sloot haar ogen terwijl ze haar kaken op elkaar drukte. 'Het begon gisteravond met Edward. Ik probeerde hem duidelijk te maken dat ik nee zou blijven zeggen en toen begon hij te ratelen dat hij teveel van me houdt om op te geven en dat hij zou blijven doorgaan tot hij een tweede kans zou hebbe gekregen.'

'En de tweede?' vroeg Janet. Ze klonk wat hoopvol.

'Niet echt een liefdesverklaring,' antwoordde Rachel met een treurige blik. 'Meer een verklaring van: ik wil dat je me kiest ondanks dat ik vrij zeker weet dat ik je hart weer zal breken en ik je dat niet aan wil doen maar toch zo egoïstisch ben dat ik niet wil dat je me weer afwijst.'

Haar ouders wisselden een blik uit en keken toen alwetend naar haar en zeiden tegelijkertijd: 'Damon.'

Alleen al bij het horen van zijn naam barstte Rachel in tranen uit. 'Rachel, liefje,' riep Janet half uit. 'Wat is er?'

'Ik heb hem nog nooit zo gezien,' snikte Rachel. 'Hij was zo serieus en hij meende alles wat hij zei en dat heeft me zo verward dat ik het allemaal niet meer weet. En nu ook nog eens Jacob die heeft bekend van me te houden… Ik wil gewoon dat het ophoud.' Ze keek smekend naar haar moeder. 'Waarom kunnen ze me niet gewoon met rust laten en me gewoon mijn eigen keuze laten maken zonder dat ze hun liefde verklaren of me proberen te kussen?'

'Omdat ze gewoon zo gek van je zijn,' fluisterde Janet. 'En wie kan ze dat kwalijk nemen?'

Charles legde een arm om Rachels schouders heen en trok haar naar zich toe voor een vaderlijke omhelzing. 'Toch maar dat straatverbod?'

Rachel glimlachte door haar tranen heen. 'Misschien. Ik weet het nog niet. Het enige wat ik wel weet is dat ik mijn leven op dit moment haat.'

Vijf dagen later was de grote dag dan eindelijk aangebroken. De dag waarop de examenleerlingen van Forks High hun diploma's zouden krijgen.

In de vijf dagen die verstreken waren had Rachel geweigerd om contact te hebben met Jacob, Edward of een ander lid van de Cullen familie. Ze had zelfs zoveel mogelijk contact met andere jongens van de roedel vermeden. En zodra Emily over Jacob was begonnen, had ze een smoes bedacht zodat ze kon ophangen zonder Emily te kwetsen.

Op de ochtend van de vijfde dag wachtte haar een grote verrassing op. Ze was op haar kamer en druk bezig om een outfit uit te zoeken die ze aan zou doen naar niet alleen het ophalen van haar diploma maar ook voor naar Alice's feestje die aan het begin van de avond zou beginnen en tot laat zou doorgaan.

Ze riep een afwezige en gefrustreerde 'Kom binnen' toen er op de deur van haar slaapkamer werd geklopt. Toen die open ging begon ze echter te gillen van enthousiasme en blijdschap.

Het was al heel lang geleden sinds ze de twee personen die haar kamer in waren gekomen had gezien maar ze herkende hen meteen.

Het waren een oudere man en een oudere vrouw. De vrouw had kort grijs haar en blauwe ogen, de man had ook grijs haar en ook twee blauwe ogen. Hun name waren Harriet en Roland Aldwin en ze waren Janet's ouders en dus haar grootouders.

Ze viel hen aan met een stevige knuffel. 'Oh! Wat doen jullie hier?!'

'Je dacht toch niet echt dat we de diploma-uitreiking van onze enige kleindochter zouden missen, hè?' lachte Harriet.

'Janet was aardig genoeg om ons een uitnodiging te sturen en zelfs als ze dat niet had gedaan dan hadden we wel een manier gevonden om het niet te missen,' zei Roland.

Rachel liet hen los maar haar gezicht werd vervolgens vast gepakt door haar grootmoeder, bij wie de tranen in de ogen glinsterden. 'Oh, je bent zo groot geworden. En kijk jou nou eens, je bent zo knap.' Rachel had de tranen zelf ook erg hoog zitten en snoof een keer in een poging om ze binnen te houden. 'We hebben je zo gemist, lieverd.'

'Ik jullie ook,' zei Rachel die de tranen niet meer binnen hield en haar grootouders weer stevig omhelsde. 'Ik heb jullie zo ongelooflijk veel gemist.'

'We hebben nog iets voor je meegebracht,' zei Roland terwijl ze elkaar weer loslieten. 'Het is alvast een kleinigheidje voor je diploma.'

Rachel keek hem met een geamuseerde glimlach aan terwijl ze haar handen op haar heupen zette. 'Opa.'

'We hebben het samen met Charles en Janet geregeld,' wuifde hij haar nog niet uitgesproken commentaar weg. 'Hier.'

Rachel keek naar het vierkante, goudingepakte ding dat hij naar haar uitstak. Het leek op een doos. Dat zou dan al de tweede doos zijn in een korte tijd. 'Jullie hadden dit niet hoeven te doen.'

'Wel, cadeautjes horen bij je diploma-uitreiking,' zei Harriet. 'En dit is alvast een kleinigheidje voor ervoor. De rest komt nadat je je diploma echt hebt. Maar waar wacht je nog op? Maak hem open.'

Rachel scheurde het papier eraf en zag dat het inderdaad een doos was en net als degene die Damon haar had gegeven was hij ook zwart.

Ze opende de deksel en haar mond viel open. En het was ook al de tweede jurk die ze kreeg in een korte tijd. En deze was in vele opzichten zoals de jurk die ze van Damon had gekregen.

Haar nieuwe jurk was kort maar hij was ook zwart en ook deze had een open rug. De nek was echter niet diep en liep tot net onder haar sleutelbeen. De mouwen waren halflang en de neklijn en de kanten van de open rug hadden een witte band met zilveren kraaltjes erop.

'Oh!' riep ze uit. 'Hij is schitterend!'

'We hebben een beetje afgekeken van de jurk die je van Damon hebt gekregen,' zei Janet die samen met Charles in de deuropening stond, Charles met zijn handen op haar schouders en Janet met haar armen over elkaar. 'Je vond die al zo mooi daarom gokte we dat je deze ook schitterend zou vinden.'

Rachel knuffelde haar grootouders weer. 'Dank jullie.' Daarna omhelsde ze haar ouders. 'Echt heel erg bedankt.'

'Doe hem maar snel aan,' zei Janet. 'We hebben een lekker uitgebreid ontbijt dat wanhopig op ons staat te wachten in de keuken.'

Ondanks dat ze het goed verborgen hielden, merkte Rachel dat er een gespannen sfeer tussen haar ouders en grootouders was, vooral toen de vier haar slaapkamer verlieten en elkaar passeerden bij de deuropening. Ze was er nooit achter gekomen waarom het opeens zo verkeerd was gegaan tussen hen en haar grootouders. Het enige dat ze wist was dat het op een avond was gebeurd in de zomervakantie, bijna acht jaar geleden.

Ze kleedde zich snel om in haar nieuwe jurk, trok toen twee zwarte open hakken aan en borstelde haar haar zodat het netjes en los op haar rug hing. Ze eindigde haar outfit met een lange, zilveren ketting met een klein hartje eraan en een bijpassende armband. Haar toga en hoed lagen al beneden.

Ze haastte zich naar beneden en kwam met een vrolijke glimlach de keuken in. Zich niets aantrekkend van de stille en gespannen sfeer die ook daar hing, vroeg ze: 'En? Hoe zie ik eruit?'

Het antwoord dat ze van hen alle vier kreeg was dat ze er beeldig uitzag en dat was genoeg om haar zorgen gerust te stellen. Ze was lang niet zo onzeker over hoe ze er nu uitzag dan hoe ze er uit had gezien toen ze naar het bal was gegaan. Daarbij zou ze een toga over deze kleren dragen.

'Toen we vijf jaar oud waren werd ons gevraagd wat we later graag wouden worden als we groot waren. Onze antwoorden waren dingen zoals: astronaut, president, of in mijn geval: een prinses.'

Er werd gelachen. De gehele gymzaal zat vol. De examenleerlingen zaten op de voorste rijen en waren te herkennen aan hun lelijke gele toga's en hoeden. De rijen achter hen, daar zaten de familie en vrienden van degenen die hun diploma's kwamen ophalen.

Jessica stond op het podium waardoor er een lege stoel naast Rachel stond. Zij had tussen haar en Angela in gezeten. Edward, Jasper en Alice zaten een rij achter hen maar Rachel keek niet naar hen, noch praatte tegen hen.

'Toen we tien jaar oud waren werd ons weer gevraagd wat we later graag wouden worden. Wij gaven antwoorden zoals: rockster, cowboy, of weer in mijn geval: gouden medaille winnares.' Er werd weer gelachen. 'Maar nu dat we groot zijn willen ze graag een serieus antwoord. Wel, wat denken jullie hier van: who the hell knows?'

Er werd weer gelachen en toen hard geklapt. Rachel klapte ook en gaf Jessica een aanmoedigende glimlach. Het meisje was bloednerveus en dat kon je ook wel zien.

'Dit is niet het juiste moment om harde en snelle besluiten te nemen. Dit is de tijd om fouten te maken. Neem de verkeerde trein en laat jezelf ergens vast komen te zitten. Val voor iemand, meerdere keren.' Er werd gevloten. 'Studeer filosofie want er bestaat echt geen manier om daar een carrière mee te krijgen. Verander van gedachte en verander hem dan weer. Want er is niets dat permanent is. Dus maak zoveel fouten als je kunt. Want dan hoef je op een dag als er weer gevraagd word wat je wilt worden niet te gokken. Dan weet je het zeker. Dan weten we het allemaal zeker.'

Daarmee eindigde ze haar speech en een oorverdovend applaus brak uit. Jessica keek breed glimlachend de zaal in en ademde toen diep uit. Ze had het achter de rug en ze had het goed gedaan.

'Je deed het geweldig, Jess,' complimenteerde Rachel haar toen ze weer naast haar zat.

'Dank je,' glimlachte Jessica.

Na ook nog een korte speech van de rector en enkele leraren, begon de rector de namen op te lezen. Eén voor één kwam iedereen naar voren en pakte zijn diploma aan, schudde de hand van de rector en kreeg vervolgens een feliciterend applaus van het publiek.

Toen Rachel aan de beurt was stond Charles zelfs op met een trotste glinstering in zijn ogen en Emmett, die samen met Rosalie ook was gekomen, vloot luid.

Toen iedereen zijn diploma had gekregen was het tijd voor de felicitaties. Zodra Rachel weer bij haar ouders en grootouders was, omhelsde Janet haar stevig. 'Oh, ik ben zo trots op je.'

'Dank je, mam.'

Charles volgde in de rij van mensen die haar wou feliciteren. 'Ik kan niet wachten om te zien wat je nu gaat doen. Je bent in ieder geval hetgeen wat bij mij het beste is gelukt.'

'Pap,' protesteerde Rachel zacht terwijl ze hem aankeek met een kleine glimlach. 'Doe jezelf niet te min.'

'Nee, ik meen het,' zei Charles. 'Je zult het wel op een dag zien, als je zelf kinderen hebt gekregen.'

Rachel glimlachte en stapte op haar grootmoeder af. 'Ik kan niet geloven dat de tijd zo snel voorbij is gegaan,' zei die. 'Het lijkt nog wel gisteren dat je voor het eerst naar ons keek met die grote bruine ogen van je.'

'Ook al is het al bijna veertien jaar geleden,' merkte Roland op. Harriet gaf hem een nijdige blik van over de schouder van haar kleindochter heen. 'Wat? Je kunt niet serieus menen dat het werkelijk voelt alsof het nog maar gisteren was dat ze vier jaar was.'

Rachel moest glimlachen. Dat was typisch haar grootvader. Hij was degene in hun huwelijk die met beide benen op de grond stond en alles zag zoals het was. Haar grootmoeder was vooral een dromer en overdreef ook nog dikwijls eens met dingen.

Harriet liet Rachel los en wendde zich tot haar man, met haar armen over elkaar heen. 'Waarom moet je nou altijd zulke mooie momenten verpesten?'

'Ik ben realistisch. Dat zou jij ook eens moeten proberen.'

'Rachel.' Rachel keek om en zag Carlisle en Esme op hen af komen. Esme bereikte haar als eerste en omhelsde haar stevig. 'Gefeliciteerd, lieverd.'

'Dank je, Esme,' zei Rachel wat ongemakkelijk.

'Kom je vanavond ook?' wou ze daarna weten.

'Dat was wel de bedoeling,' antwoordde Rachel. 'Om eerlijk te zijn ben ik bang dat als ik niet kom dat Alice me dan komt ophalen en me ermee naartoe ontvoert.'

'Ja, die kans is inderdaad groot,' glimlachte Carlisle terwijl hij een hand op Esme's schouder legde.

Rachel keek naar haar grootouders. 'Opa, oma, dit zijn Carlisle en Esme Cullen, de ouders van Edward, Alice en Jasper. Ik heb jullie over hen verteld, toch?' De twee knikten. 'Carlisle, Esme, dit zijn mijn grootouders, Roland en Harriet Aldwin.'

'Aangenaam,' zei Harriet met een vrolijke glimlach en ze stak haar hand uit. Carlisle en Esme schudden die maar Roland stak zijn hand niet naar hen uit. Hij keek zelfs wat argwanend naar hen.

'Jullie ook gefeliciteerd met het slagen van Edward, Alice en Jasper,' zei Janet die niet door had dat haar vader zo argwanend naar de Cullens keek.

Het gesprek ging door en het viel Rachel al snel op dat haar grootvader een paar stappen bij hen vandaan had gedaan en fronsend naar de Cullens bleef kijken. Ze ging bij hem staan en trok aan zijn mouw. 'Wat is er, opa?'

'Huh?' Hij keek op en toverde toen snel een glimlach op zijn gezicht. 'Oh, er is niets, lieverd.'

'Opa,' zei Rachel zachtjes. 'Zorg er niet voor dat ik zelf moet gaan proberen om het uit te vinden. Dat is geen fijn gevoel.'

Roland lachte wat en legde een arm om haar schouder heen en drukte een kus op haar wang waardoor ze begon te stralen. Ze was altijd al het beste met haar grootvader overweg gekund. 'Ik was vergeten hoe goed je me kent, lieverd.' Hij gaf haar een geruststellende glimlach. 'Het is echt niets. Er is gewoon iets vreemds aan de Cullens.'

Rachel lachte wat. 'Oh, je hebt echt geen idee.'

Hij keek haar aan. 'Je weet wat dat vreemde is.' Het was geen vraag. Rachel knikte. 'Ga je het me vertellen?'

Rachel schudde haar hoofd. 'Ik heb beloofd om het geheim te houden. Probeer alsjeblieft niet om me die belofte te laten breken.'

'Hoe zal ik dat ooit durven te proberen?' glimlachte Roland, nog steeds met zijn arm stevig om de schouders van zijn kleindochter geslagen. 'Dus hoe voelt het, om nu eindelijk vrij van de Middelbare School te zijn?'

'Ik ben niet alleen vrij van de Middelbare School,' antwoordde Rachel eerlijk. 'Ik ben ook vrij van Forks. Ik kan nu gaan en staan waar ik wil. Ik hoef hier niet langer meer te blijven. En dat is dan ook het eerste wat ik ga doen: weg uit Forks en Washington en op zoek naar zon, zee en strand.'

Roland lachte wat. 'Ja, dat klinkt als de Rachel die ik me herinner.'

Rachels gezicht vertrok zich in een frons toen ze zich iets herinnerde en ze keek haar grootvader vragend aan. 'Opa, jij weet toch veel van Engeland en zijn geschiedenis af?'

'Klopt,' knikte Roland met een glimlach. 'Ik was ooit geschiedenisleraar, weet je nog?'

'Ja, dat weet ik nog. Daarom vroeg ik me af… Heb je ooit wel eens van de Morgan Cirkel gehoord?'

Ze voelde hoe alle spieren in haar grootvaders lichaam verstrakten. 'De Morgan Cirkel? Waarom zou je zo specifiek daar naar vragen?'

'Ik heb deze vrouw ontmoet met de naam Carmen en zij vertelde me dat zij en haar familie daar heel lang in de buurt hebben geleefd.' Nu kon ze toch echt zweren dat ze haar grootvader bleek zag worden. 'Opa? Alles in orde?'

'Ja…' Hij knikte wat afwezig. 'Ja, alles is in orde. Ik moet gewoon even wat drinken.'

Hij kneep haar zacht in haar schouder en liep toen weg. Rachel keek hem bezorgd na en begon zich toen af te vragen waarom het zo verkeerd van haar was geweest om naar de Morgan Cirkel te maken en waarom hij daar zo heftig op had gereageerd.

Ze fronste. Er was iets aan de hand. Haar grootvader wist iets wat hij haar blijkbaar niet wou vertellen. Hij hield iets verborgen voor haar. Maar wat?