Hallo daar, mensen. Kijken jullie al net zoveel uit naar de kerstvakantie als ik dat doe? Waarschijnlijk wel.

In de kerstvakantie heb ik alle tijd om verder te schrijven aan het vervolg van When The Past Catches Up en aan de engelse versie van New Girl In Town.

Florreke, ik weet niet of je dit leest (ik hoop van wel) maar ik kan je met blijdschap aankondigen dat Damon in dit hoofdstuk zal terugkeren en dit keer blijft hij ook. En je kan je op nog niets gaan voorbereiden: de Cullens en de roedel van La Push zullen in dit hoofdstuk erachter komen wat Damon is.

Laura, ik zou graag allebei je vragen willen beantwoorden maar de eerste zou veel te veel weg geven. Ik kan de tweede wel beantwoorden: Rachels grootvader weet niet wat de Cullens zijn. Hij weet alleen dat ze iets bovennatuurlijks zijn maar wat weet hij niet. Dat is zijn gave, het kunnen herkennen van bovennatuurlijke wezens.

Ik zal het niet te lang maken. Dat doe ik al veel te vaak. Geniet van een nieuw hoofdstuk en als je benieuwd bent naar de ketting die Rachel krijgt, kijk dan even op mijn profiel. Hij is makkelijk te vinden.

Vraagje! Hoeveel van jullie denken dat Rachel Jacob gaat vragen om haar te zoenen, zoals Bella in het boek en in de film ook deed? Gewoon uit nieuwsgierigheid.

Review alsjeblieft en verwacht een nieuw hoofdstuk volgende week Woensdag.

XxX Emmetje

When The Past Catches Up

Chapter 15

They're Coming

Alice had zichzelf overtroffen. Rachel had al gevonden dat ze zich had overtroffen toen ze het huis had versierd voor het verjaardagsfeestje van Janet. Maar hoe het huis er nu uit zag voor het feestje dat ze gaf? Het overtrof alles.

Rachel keek haar ogen uit, vanaf het moment dat ze haar auto had geparkeerd voor het huis tot het moment dat ze binnen was gekomen.

Voor het huis stonden allemaal fakkels en vuurkorven die brandden. Het gaf het Vampierhuis een warm en uitnodigend beeld. Binnen waren er om de leuningen van de trappen lichtjes en slingers gewikkeld waardoor ze wel kerstbomen leken.

Waar het feestje zich echt afspeelde, dat was op de eerste verdieping van het huis, daar was het nog uitgebreider versierd. Alice had blijkbaar een romantische sfeer willen creëren en had de lichten op een minimum gehouden.

In één van de ruimtes (alle ruimtes stonden met elkaar in verbindingen de openheid van het huis en de weinig deur die er waren) daar stonden tafels met eten en drinken er op en in de andere ruimte daar waren de meubels aan de kant geschoven en daar was de dansvloer.

Ook hingen er overal bollen aan het plafon met kaarsen erin en ook buiten op het balkon waren allemaal kaarsen neergezet.

Alice had zeker niet gelogen toen ze tegen Jessica had gezegd dat de versieringen voor het bal haar geweldige ideeën hadden gegeven om het huis voor haar feestje te versieren.

Rachel werd begroet door Angela en Jessica toen ze helemaal de trap op was gelopen. 'Hey, je bent gekomen.' Angela omhelsde haar stevig. 'Je ziet er weer schitterend uit.'

'Dank je, Ange.'

'Hey, Rach.' Jessica omhelsde haar ook. 'Wat vond je van mijn speech? Te lang? Te zoetsappig?'

'Nee, ik vond het perfect. Je had hem echt precies goed. En je had wel een paar clichés maar niet teveel dus het was echt helemaal geweldig.'

'Dat vond ik nou ook. Het is haast alsof ik ben geboren om te leiden.'

'Ik zou in ieder geval niet verbaasd zijn als jij ooit nog eens in het Witte Huis zal gaan werken,' plaagde Rachel haar met een glimlach. 'Met je studie filosofie.'

'Ik wist dat je daar iets over zou zeggen,' zei Jessica. 'Ik wist het gewoon.'

'Dus wat heb je gekregen?' vroeg Angela. 'Voor je diploma?'

'Mijn opa en oma hebben me een vliegticket gegeven naar Virginia,' vertelde Rachel. 'Voor in de zomer zodat ik hen kan opzoeken. Mijn ouders waren daar niet zo blij om.'

'Je ouders leken sowieso niet blij dat je grootouders er waren,' merkte Angela op.

'Ik weet het. Ze hebben elkaar niet meer gezien sinds ik tien was en dat afscheid verliep niet heel erg geweldig. Dus dat is een behoorlijk lange tijd en er is een heleboel spanning tussen hen.'

'En? Wat heb je nog meer gekregen?' wou Jessica weten.

'Mijn ouders hebben me beloofd dat ze zullen betalen voor de vakantie die ik neem nadat ik terug kom van mijn bezoek aan mijn grootouders. En wie ik dan ook kies om mee te nemen, ze zullen alles betalen.'

'Wat lief,' zei Angela met een brede grijns.

'Ik wou dat mijn ouders zo gul waren,' zei Jessica. 'Ik heb een boek en oorbellen van hen gekregen.'

Opeens verdwenen de glimlachen van Jessica's en Angela's gezichten. Er verscheen zelfs wat angst in Angela's ogen. Rachel keek hen verbaasd aan maar hun aandacht leek niet langer meer op haar gevestigd te zijn. 'Ik ben gek op dit liedje,' zei Angela wiens stem veel te hoog was. Ze was duidelijk bang. Doodsbang. 'Kom op, Jess. We gaan dansen.'

Ze trok Jessica mee naar de dansvloer en Rachel bleef verbaasd achter. Okay, wat was er opeens met hen aan de hand?

'Boe,' fluisterde er iemand in haar oor.

Rachel slaakte een zacht kreetje en maakte een sprongetje van schrik. Vervolgens draaide ze zich om naar de persoon die achter haar stond. Het was Damon.

Een blije glimlach gleed over haar gezicht en ze sloeg haar armen om zijn nek heen en omhelsde hem stevig. 'Je bent terug!'

'En dit keer blijf ik,' verzekerde Damon haar. 'Gefeliciteerd met je diploma. Je bent nu officieel een vrije vrouw.'

'Dank je.' Ze liet hem los. 'Ik heb je trouwens bij de uitreiking gemist.'

'Ik was in de buurt. Dus ik heb je ook dat podium op zien lopen,' verzekerde Damon haar. 'Wat was je aan het stralen. En al dat zelfvertrouwen.' Rachel rolde met haar ogen toen ze de sarcasme in zijn stem horde. 'Het zou me niets verbazen als ze zelfs helemaal in China hebben gevoeld hoeveel zelfvertrouwen jij uitstraalde.'

'Waarom heb je je gezicht niet laten zien?' wou Rachel weten, zijn opmerking over haar zelfvertrouwen negerend.

'Dat leek me beter. Gezien de omstandigheden en aanwezigen.' Hij deed er mysterieus over. 'Ik heb iets voor je, omdat je geslaagd bent.'

'Damon,' protesteerde Rachel. 'De jurk en de armband voor het bal waren al genoeg.'

Damon gaf haar zijn beroemde scheve grijns. 'Je kunt protesteren en klagen wat je wilt maar je weet dat ik toch niet ga luisteren.'

'Oh, dat weet ik heel goed. Maar dat gaat me er toch niet van weerhouden om het wel te doen.'

Damon gaf haar weer die grijns maar ging er niet op in. In plaats daarvan haalde hij een zwart fluwelen doosje met een goudkleurige rand tevoorschijn en gaf die aan haar. 'Je zult het mooi vinden. Geloof me.'

'Je hebt me de afgelopen dagen al zoveel verwend dat ik je ga vervloeken als je me ook nog iets voor mijn verjaardag geeft,' dreigde Rachel met een glimlach terwijl ze het fluwelen doosje aanpakte.

'Je weet dat dat me des te meer reden geeft om je toch iets te kopen, hè?'

'Weet ik. Maar ik vind je bedreigen gewoon leuk.' Ze opende het doosje en haar mond viel open. 'Oh. Mijn. God.'

In het doosje lag een dunne gouden ketting. Aan de ketting hing een gouden hanger. In het midden van de hanger lag een topaaskleurige smaragd en om de smaragd heen lagen drie cirkels. De cirkels waren allemaal bezet met kleine steentjes: de binnenste laag was bruinkleurige, daarna kwam een witte laag en de buitenste laag was weer bruinkleurige.

'Damon…' bracht Rachel uit. 'Hij is…' Er verschenen tranen in haar ogen. 'Hij is té mooi.'

Damon glimlachte dit keer ietsje ongemakkelijk. 'Het is niet alleen omdat je je diploma hebt gehaald maar ook om sorry te zeggen voor die avond van het bal.'

Rachel schudde haar hoofd. 'Nee. Ik wil niet dat je je verontschuldigd voor het feit dat je me zonder toestemming kuste. Ik wil wel dat je je verontschuldigd voor het feit dat je me kuste en vervolgens gewoon vertrok zonder me de kans te geven om iets te zeggen.'

Damon trok zijn wenkbrauw op maar glimlachte ondanks dat ook en dit keer zonder de ongemakkelijkheid. 'Dan verontschuldig ik me voor het feit dat ik zo abrupt ben weg gaan, Miss Grey.'

'Verontschuldiging geaccepteerd, Mr. Salvatore.' Ze reikte hem de ketting aan en draaide haar rug toen naar hem toe. 'Wil je me helpen om deze om te krijgen?'

Damon verwijderde eerst de ketting die ze al droeg en deed vervolgens de ketting die ze van hem gekregen had bij haar om. Terwijl hij dat deed was Rachel zich er behoorlijk van bewust dat hij zijn vingers over haar huid liet glijden. Meer dan nodig was.

'Dank je.' Ze draaide zich weer naar hem om toen de ketting om haar nek hing en glimlachte. 'Dus je hebt de antwoorden gevonden die je in Seattle zocht?'

'Niet alle antwoordden maar de meeste wel. En genoeg om te beseffen dat het het slimste was om hier naartoe te gaan en dit keer te blijven.'

Rachel haakte haar arm door de zijne en ze liepen naar de tafel waar je eten en drinken kon halen. 'En wat voor antwoorden heb je precies wel gevonden?'

'Het is niet echt de meest geschikte plek om daar nu over te praten,' zei Damon die een dreigende blik wierp op de nieuwsgierige mensen die al even nieuwsgierige blikken op hen aan het werpen waren. Op het moment dat ze hem zagen kijken keken ze snel weg en Rachel kon de rillingen van angst over hun ruggen zien lopen.

'Damon,' zei Rachel die hem in zijn ribben porde met haar elleboog. 'Je intimideert ze.'

'Dus?'

'De rillingen lopen over hun ruggen. En niet het goed soort rillingen.'

Damon keek haar droog aan. 'Ik herhaal: dus?' Rachel rolde met haar ogen als antwoord en pakte een beker met drinken en gaf hem die waarna ze zichzelf er ook eentje pakte. 'Maar wat heb jij zo allemaal wel niet gedaan terwijl ik er niet was?'

'Bedoel je de afgelopen dagen of ook de tijd voordat je terug kwam om mij mee naar het examenbal te ontvoeren?' vroeg Rachel.

'Houd het eerst maar op de afgelopen dagen. De rest komt wel een andere keer.' Vervolgens wuifde hij met zijn vinger naar haar. 'En ik heb je niet ontvoerd, Missy.' Rachel trok haar wenkbrauw op. 'Okay, ik heb je wel gedwongen maar het was geen ontvoeren. En je had het hartstikke naar je zin dus waar klaag je over?'

Rachel grinnikte ietsje. 'De afgelopen paar dagen heb ik vooral niets gedaan en genoten van het feit dat ik niet naar school hoefde. Ik heb een beetje rondgehangen met Angela en Jessica maar dat was het ook wel zo'n beetje. Ik ben vooral thuis geweest. Beetje gelezen, beetje getekend, beetje geschilderd.'

Haar aandacht werd nog geen seconde daarna getrokken door iets dat ze van over Damons schouder zag. Er waren drie personen boven aan de trap verschenen. Drie personen die daar absoluut niet hoorden te zijn.

'Wat doet hij nou weer hier?' vroeg ze geprikkeld terwijl ze haar drinken naar achter klokte en de beker weg mikte in de vuilnisbak terwijl ze met een nijdig gezicht naar de trap liep.

Damon volgde haar met een geamuseerde grijns. 'Ik dacht dat je vrienden was met Wolf boy.'

'Was is het juiste woord.' Rachel bereikte Jacob en sloeg haar armen over elkaar heen. Ze vond het best dat Quil en Embry er waren maar in Jacob had ze even helemaal geen zin. 'Jake, wat doe je hier?'

'Je had me uitgenodigd, weet je nog?' was Jacobs antwoord.

'Het spijt me, was het niet duidelijk genoeg dat ik je uitnodiging in trok toen mijn vuist met je gezicht in aanraking kwam?' vroeg Rachel geprikkeld.

'Je hebt hem een dreun verkocht?' vroeg Damon fluisterend en met een brede grijns in haar oor waardoor er een rilling door haar lichaam liep. 'You go, girl.'

'Luister, Rachel,' zei Jacob, na een vuile blik op Damon geworpen te hebben. 'Het spijt me.'

'Precies waar heb je spijt van?' daagde Rachel hem kwaad uit.

'Je weet wel. Van…' Rachel keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan. 'Van laatst. Van de kus.' Damons wenkbrauwen schoten omhoog toen hij dat zei. 'Van je hand. Ik geef het de schuld aan de gehele binnenste dier ding maar het was gewoon mij. Het spijt me echt. Ik hield mezelf voor de gek. Ik dacht echt…'

'Wel, je dacht het verkeerd. En gek is niet het juiste woord ervoor. Gestoord vind ik beter passen.'

'Ik heb ook nog iets voor je meegenomen. Een cadeautje omdat je bent geslaagd.'

Rachel rolde met haar ogen. 'Yay. Nog meer ongewilde cadeautjes.'

Damon prikte haar in haar zij. 'Gedraag je.'

Rachel wierp hem een blik toe van over haar schouder. 'Luister eens naar wie het zegt.'

'Hey, ik gedraag me nooit. Dat is gewoon wie ik ben. Jij gedraagt je zowat altijd. Daarom kan ik jou vertellen dat je je moet gedragen en niet andersom.'

'Dat slaat echt helemaal nergens op,' zei Rachel die hem een blik gaf alsof hij gek was geworden.

'Precies,' grijnsde Damon terwijl hij zijn beker naar zijn lippen bracht. 'Daarom werkt het.'

Rachel wendde zich tot Jacob. 'Als het een jurk is mag je hem zelf houden en aandoen. Als het een ketting is mag je hem terug brengen naar de winkel. En ik wil ook geen vliegtickets meer om op vakantie te kunnen.'

'Het is een armband,' zei Jacob die de zilveren armband omhoog hield. Er hing een enkel bedeltje aan: die van een houten wolf. 'Ik heb hem zelf gemaakt. Het bedeltje wel te verstaan. Niet de armband.'

Rachel pakte de armband aarzelend aan en bestudeerde met interesse het bedeltje. Het was echt knap gemaakt. 'Hoe in hemelsnaam heb je dit zelf gemaakt?'

'Van Billy geleerd. Hij is er veel beter in dan ik ben maar ik heb mijn best gedaan.'

Op dat moment tikte Damon Rachel op haar schouder en ze draaide zich naar hem om. 'Wat nu weer?'

Hij knikte naar de trap die naar boven leidde en Rachel volgde zijn blik en zag dat Alice midden op de trap was blijven staan en met een afwezige blik in haar ogen in het niets staarde. Iets wat er op wees dat ze een visioen had.

Rachel concentreerde zich direct op Alice's gedachtes en bevond zich al snel ook in het visioen. Ze zag hoe een groep van mensen een donkerblauw vest met grijs print erop door gaven en er allemaal stuk voor stuk aan roken.

Toen zag ze Riley, de jongen naar wie Charles zo wanhopig zocht, voor diezelfde groep stond. Zijn bloedrode ogen waren genoeg om Damons woord te bevestigen: hij was een Vampier net als de rest van de groep die stuk voor stuk bloedrode ogen hadden.

Het laatste wat ze zag was hoe de groep een loods in een stad verlieten en naar het water liepen, Riley ging voorop.

Rachel hapte naar adem terwijl ze zich terug trok uit Alice's gedachtes en ze deed een stap naar achteren waardoor Damon haar opving.

'Wat is er? Wat zag ze?' vroeg hij.

Rachel draaide zich naar hem om. Er schitterden tranen in haar ogen maar de angst erin was hetgeen wat zijn aandacht duidelijk het meest trok. 'Het besluit is genomen. Ze komen.' Ze begon te trillen van angst waardoor Damon zijn armen om haar heen sloeg en haar beschermend tegen zich aantrok. 'Damon, ze komen voor me.'

'Wat is er aan de hand?' wou Jacob weten die bezorgd naar Rachel keek.

Alice voegde zich bij hen maar het enige wat ze zei was: 'Kom. We gaan naar buiten.'

Ze leidde hen haastig naar het balkon toe, waar verder niemand was. Secondes later voegden Edward, Jasper en Carlisle zich bij hen.

'Wat is er aan de hand?' vroeg Carlisle op zijn normale rustige toon. Tegelijkertijd wierp hij een bezorgde blik op Rachel die nog steeds trillend in Damons armen stond terwijl hij haar suste.

'Ik had een visioen. Over het leger van New Borns. Ze komen hierheen. Ze zullen hier zijn in vier dagen,' vertelde Alice. 'Rachel las mijn gedachtes en zag wat ik zag en dat heeft haar nogal laten schrikken.'

'Ze komen hierheen?' vroeg Carlisle. Hij schudde zijn hoofd en leunde tegen de reling. 'Dit kan in een bloedbad aflopen.'

'Wie zit erachter?' vroeg Edward.

'Ik heb niemand gezien die ik herken,' zei Alice.

'Eentje,' zei Rachel die haar hoofd optilde en naar de rest van de groep keek. 'Riley Biers. Hij woonde hier in Forks. Hij is een jaar geleden in Seattle verdwenen. Zijn ouders proberen hem nog steeds te vinden. Charles is degene die de zoektocht leid.'

'Hij kan hier nooit mee zijn begonnen,' zei Edward.

'Wie dat dan wel is blijft in ieder geval bij hem vandaan en bij de actie uit de buurt,' zei Alice.

'Ze moeten spelen met de blinde vlekken in je visie,' concludeerde Carlisle.

'Hoe dan ook,' kwam Jasper ertussen. 'Het leger komt eraan en er zijn niet genoeg van ons om de gehele stad te beschermen.'

'Wacht eens even,' zei Jacob. 'Wat voor vervloekt leger?'

'New Borns,' zei Damon. 'Van hun soort.' Hij gebaarde met een hoofdknikje naar de Cullens. 'Ze zijn sterk, bloedlustig en hebben geen controle. Op dit moment terroriseren ze Seattle nog maar in vier dagen zullen ze deze kleine stad onveilig maken.'

'Wat willen ze?' vroeg Embry.

'Mij,' antwoordde Rachel. 'In Alice's visioen gaven ze mijn geur door.'

'Ze zitten achter Rachel aan?' vroeg Jacob geschrokken. 'En wat in hemelsnaam betekent dat?'

'Het betekent dat er een lelijk gevecht op ons staat te wachten. En dat er levens verloren zullen gaan,' antwoordde Carlisle.

Jacob, Embry en Quil wisselden blikken uit en de twee knikten waardoor Jacob weer naar de rest van de groep keek. 'Okay. Wij doen mee.'

'Jacob,' zei Carlisle. 'Denk je dat Sam in zal stemmen met een tijdelijk akkoord?'

'Zolang we maar een aantal Vampiers kunnen vermoorden,' was Jacobs antwoord.

'Jasper?' vroeg Carlisle.

'Als ze ons hun aantallen geven.' Voor een moment was hij stil. 'En de New Borns zullen niet eens weten dat ze bestaan. Dat geeft ons een voordeel.'

'Noem het dan twee voordelen,' zei Damon.

Rachel draaide zich met een ruk naar hem om. 'Wat? Nee! Absoluut niet!'

Damon grinnikte. 'Rachel, kalmeer. Het is een makkie.'

'Damon…'

'Je wilt getallen?' vroeg Damon die Rachel negeerde en naar Jasper keek. 'Laatste keer dat ik hen zag waren ze met zijn tweeëntwintigen. Maar het zou me niets verbazen dat er onderweg nog twee of drie vermoord zullen worden door anderen in de groep. Riley is degene die hen aanvoert en de enige die een beetje controle over ze heeft. En dan bedoel ik ook echt een heel klein beetje. Dan zijn er…'

'Hoe weet jij dit allemaal?' onderbrak Alice hem.

'Waarom denk je dat ik de afgelopen tijd in Seattle ben geweest?' was Damons tegenvraag. 'Niet omdat ik het er zo leuk vind. Beter gezegd, ik heb een afgrijselijke hekel aan Seattle. Ik heb hen in de gaten gehouden.'

'Waarom?' wou Edward weten.

'Omdat altijd als er iets bovennatuurlijks aan de gang is, Rachel er wel bij betrokken is en vaak ook de aanleiding voor is. En zij is de enige die me overleeft en me een beetje tolereert dus waarom zou ik haar dan dood willen zien?'

Rachel, die tot zover geïrriteerd en niet blij had gekeken (vooral vanwege het feit dat hij had aangeboden om mee te vechten) keek op en er gleed een nieuwe uitdrukking over haar gezicht heen: ongeloof en zelfs lichte verering.

Des al niet te min keek ze hem smekend aan. 'Damon, alsjeblieft. Doe dit niet. Blijf hier buiten. Dit zijn niet jouw zaken. Ik smeek je.'

Hij gaf haar een geamuseerd glimlach. 'Waar maak je je druk om, Rachel? Er zal me heus niets gebeuren.'

'Jawel!' protesteerde ze. 'Er zal iets met je gebeuren en je zult gewond raken. Misschien kom je wel helemaal niet terug.'

'Zo makkelijk ben ik niet te doden en dat weet je.' Hij haalde zijn schouders op alsof het niets is. 'En net als de wolven zullen ze niet eens weten dat er een ander soort van hen bestaat.'

'Ik steel je mobiel en bel Stefan als je me niet beloofd dat je hier buiten zult blijven,' dreigde Rachel.

Er trok nu een nijdige, zelfs lichtelijk kwade uitdrukking over zijn gezicht heen. 'Waarom moet je mijn broer er nou altijd bij halen?'

'Omdat ik weet dat hij de enige is die je wellicht een beetje verstand kan bijbrengen.'

'Denk je dat Stefan me ervan zal proberen te houden om hier aan mee te doen?' Damon lachte duister. 'Hij zal het alleen maar aanmoedigen en hopen dat het de New Borns inderdaad lukt om me te doden. En dan zal hij een vreugdedansje doen en een feestje houden omdat hij eindelijk van me af is.'

'Hoe kun je dat zeggen? Hij is je broer.'

'En ik heb de afgelopen 145 jaar zijn leven tot een hel gemaakt,' beet Damon haar toe. 'Want dat heb ik hem namelijk beloofd, dat ik de rest van mijn onsterfelijke leven zijn leven tot een hel zou maken. En ik heb me tot nu toe ook altijd aan die belofte gehouden. Hij haat me en ik haat hem, ondanks dat jij dat niet wilt geloven.'

Rachel schudde haar hoofd, zich niet realiserend dat de rest van de groep nu ook wist dat Damon al langer dan 145 jaar leefde en nu over de opties ging van wat hij wel niet kon zijn. 'Dat geloof ik niet.'

'Hij heeft me vergiftigd en vervolgens heeft hij me opgesloten in één van de kerkers van het Salvatore Gasthuis. Het was zijn bedoeling om me daar gevangen te houden zonder me ook maar een druppel bloed te geven.' Rachels ogen werden groot van schrik. 'Ah, dus je herinnert je nog wat ik je daar over heb verteld. Mooi. Had ik je ook al verteld dat hij me geprobeerd heeft om een staak door mijn hart te boren? Nee? Dan weet je dat nu ook.' Rachel keek naar de grond. 'Ik weet dat je er anders over denkt maar Stefan en ik haten elkaar dus doe me gewoon een lol en hou een keer over hem op.' Toen wendde hij zich tot de rest van de groep. 'Ja, ik ben een Vampier.'

'Je ruikt niet als één,' merkte Jacob op.

'Er zijn twee soorten Vampiers in de wereld, Wolf boy,' zei Damon. 'Degenen die fangs hebben en in de zon branden en degenen die geen fangs hebben en glinsteren in de zon. Zij –' Hij gebaarde naar de Cullens. '– zijn het tweede soort. Ik ben het eerste soort. En anders dan zij leef ik gewoon op mensenbloed. Deal with it.'

De spieren van de drie wolven spanden zich aan. 'Jij vermoordt mensen om te blijven leven?'

'Niet altijd. Veel verdwijningen en dode lichamen trekken de aandacht. Anders dan dat soort –' Hij gebaarde weer naar de Cullens. '– verandert één enkele beet van mij je niet in een Vampier. Het ligt iets ingewikkelder in elkaar. En ik heb prima controle dus ik kan ook op tijd stoppen. Maar ja, ik vermoord mensen. Soms omdat ik me verveel, soms omdat ze me irriteren en soms omdat ik gewoon dorst heb.' De drie jongens uit La Push gromden. 'Kalmeer. Een gevecht met mij kun je niet winnen, zelfs niet in wolfvorm. Ik ben sneller dan jullie en sneller dan hen.' Hij gebaarde weer naar de Cullens. 'En ik ben sterker. Hun soort doden is voor mij net zo makkelijk als een nek breken wat weer net zo makkelijk is als een tak door midden breken. Jullie kunnen mijn hulp dus wel gebruiken.'

'Misschien willen we dat wel niet,' zei Edward wiens spieren ook gespannen waren.

'Edward,' zei Carlisle die niet geheel blij leek met de informatie die hij van Damon had gekregen. 'Hij heeft gelijk. We kunnen zijn hulp goed gebruiken. We blijven in de minderheid maar we zullen er in ieder geval beter vanaf komen met zijn hulp dan zonder. Zijn leefmanier is misschien verkeerd in onze ogen, zijn motieven om te helpen zijn dat niet.' Hij keek naar Damon. 'We waarderen je hulp.' Damon zei niets maar had een klein, zelfingenomen glimlachje op zijn gezicht. Carlisle wendde zich tot de gehele groep. 'We zullen allemaal wat training nodig heb. Het bevechten van New Borns verreist het nodige kennis. Kennis die Jasper heeft. Jullie zijn meer dan welkom om je bij ons te voegen als we trainen.'

Jacob knikte terwijl hij een vuile blik op Damon wierp. 'Okay. Noem de tijd en de plek maar.'