Hallo, hallo!

Sorry voor de ongelooflijk late update. Ik ben nog de stad in geweest op zoek naar iets voor kerst (en gigantisch niet geslaagd) en ik ben al pas net thuis.

OHH! Nog twee dagen en dan kerstvakantie! Heerlijk! Ik ben er echt zo aan toe.

Laura, fangs zijn de lange tanden van Vampiers. In het Engels hebben ze er echt een woord voor maar als je het naar het Nederlands vertaalt dan krijg je slagtanden en dat vind ik niet echt kloppen. Het zijn dus de langere hoektanden die een originele Vampier krijgt als hij/ zij bloed gaat drinken. Ze kunnen menselijke huid ermee doorboren.

Florreke, het geeft echt helemaal niets dat je een tijdje niet kon reviewen. School gaat voor. En examens zijn echt echt echt veel belangrijker. Maar als je net uit je examenweek komt dan zul je waarschijnlijk net zo toe zijn aan kerstvakantie als ik dat ben. Waarschijnlijk zelfs nog wel meer. En over Rachel die Jacob kust, ik was er gewoon nieuwsgierig naar maar ik ga al verklappen dat het niet gaat gebeuren. Ik haatte Bella in het boek en in de films voor het feit dat ze Jacob kuste so no way dat ik dat Rachel dan laat doen.

Gezien het volgende week woensdag tweede kerstdag is zal ik niet kunnen updaten. Die update zal er de dag daarna komen: donderdag 27 december. En omdat het vakantie is, en omdat kerst er ook aankomt, kunnen jullie ook een update verwachten aanstaande zondag. Een kerst cadeautje van mij voor jullie. Hoop dat jullie er blij mee zullen zijn.

Ook wil ik in deze notitie even zeggen dat als jullie niet al iets hebben gedaan of gedoneerd, steun dan Serious Request! Please! Dit jaar halen ze geld op voor de babies in Afrika want iedere zes seconde sterft daar één baby. En ja, de vrouwen daar krijgen veel meer kinderen maar dat maakt er één verliezen niet minder erg. Hoe zouden jullie je voelen als jouw baby dood zou gaan? Dus, ik smeek jullie: doneer! Al sturen jullie maar een sms'je of vragen jullie een plaat aan, iedere euro telt.

En na dat gezegd ben ik ook wel weer genoeg aan het woord geweest. Veel leesplezier, sterkte de laatste paar dagen voor de kerstvakantie en tot zondag! Reviews zijn altijd welkom, by the way. Love them. En ik ben echt heel nieuwsgierig naar hoe jullie gaan reageren op het laatste stukje. Zal ze hem kunnen verslaan?

XxX Emmetje

When The Past Catches Up

Chapter 16

New Born Training

De volgende ochtend lag Rachel zwijgend op de meest linkse kant van haar bed en staarde ze naar haar raam. Ze had die nacht nauwelijks een oog dicht gedaan. Ze maakte zich zorgen. Niet alleen vanwege het steeds meer naderende gevecht tussen de Cullens, de roedel en de New Borns maar ook vanwege het feit dat de kat nu uit de zak was en zowel de Cullens als de roedel nu ondertussen allemaal wisten dat Damon een Vampier was.

Het bed zakte aan de andere kant in maar ze draaide zich niet om. Ze bleef doodstil liggen en naar haar raam staren.

'Rachel.' Ze reageerde nog steeds niet. 'Waarom maak je je zo'n zorgen?'

'Waarom denk je? Dit kan hartstikke verkeerd gaan.' Tranen sprongen in haar ogen. 'Iemand zou wel gewond kunnen raken of dood gaan. En dat allemaal door mij.'

Eén arm gleed om haar middel, een andere gleed onder haar hoofd door. Beide kwamen vervolgens voor haar torso tot rust waardoor ze gevangen zat. Zo voelde het echter niet. Het voelde veilig aan.

Ze verstrengelde haar vingers met de zijne en wendde haar blik van het raam af maar keek vervolgens naar de ring om zijn linkermiddelvinger.

'Heb je hier om gevraagd?'

'Nee,' was haar antwoord op fluistertoon.

'Wil je dat dit gebeurd?'

'Nee,' was het antwoord nogmaals.

'Hoop je dat er iemand gewond raakt of dood gaat in de strijd?'

'Nee.'

'Dan is het niet jouw schuld. Jij kunt hier verder ook niets aan doen. Je bent misschien de aanleiding maar het is verder niet jouw schuld.' Ze zei niets. 'Niet dat het weten dat je de aanleiding bent een erg gelukkige gedachte is.' Ze zei weer niets. 'Ik had misschien niet zo naar je uit moeten schieten toen je over Stefan begon.'

'Ik ben wel iets gewend,' was haar antwoord.

'Alsnog, het was verkeerd. Ik was het gewoon even helemaal zat. Het is altijd Stefan. Hij is degene die de goeierik is. Hij is degene die te vertrouwen is. Hij is degene op wie mensen trots kunnen zijn.'

Rachel liet zijn handen los en draaide zich naar hem om. Damons haar was nog nat aangezien hij net had gedoucht en zijn gezicht stond geïrriteerd en zelfs wat gekweld.

'Hij is degene die saai is,' fluisterde ze. 'Zo klinkt hij in ieder geval.'

Zijn blauwe ogen vonden haar bruine en hij glimlachte lichtjes. 'Je zegt dat alleen maar omdat je denkt dat het me zal opvrolijken.'

Rachel schudde haar hoofd. 'Nee, ik zeg het omdat na alles wat je me over hem hebt verteld hij erg saai klinkt. Hij klinkt een beetje als Edward. Een beetje heel erg.'

'Hij lijkt ook wel wat op Eddie. Hij was van plan om de stad te verlaten nadat Elena erachter was gekomen dat we Vampiers waren. Omdat hij haar zogezegd wou beschermen en daarom maakte hij het ook met haar uit. Net zoals Eddie bij jou deed. Maar toen zij zei dat ze van hem hield veranderde hij van gedachte. En dan is er nog dat hij haar altijd wil beschermen. Zij is het enige belangrijke in de wereld voor hem. Alles draait om haar.'

'Wie is Elena?' wou Rachel weten.

'Elena Gilbert, zijn nieuwe vriendin. Hij is stapelgek op haar. Maar ze zou zo Katherine kunnen zijn, qua uiterlijk. Echt waar, ze lijken als twee druppels water op elkaar. Alleen Katherine had krullend haar en Elena's haar is stijl. Oh, en Katherine was een bitch en Elena is dat niet. Dat zijn de enige twee verschillen.'

'Nou dat is wat ik freakie noem.'

'Huh-huh. Ze is ook een magneet voor problemen.' Damon gaf haar een kleine glimlach. 'Net als jij.'

'Het zal wel iets zijn wat de Salvatore broers aantrekkelijk vinden,' daagde Rachel hem een beetje uit.

Damon grijnsde wat. 'Inderdaad.'

Rachel sloeg haar armen ook om hem heen en kroop weg in zijn armen en liet haar hoofd tegen zijn borst rusten. 'Dus Stefan lijkt op Edward. Dat zorgt er al voor dat ik hem een stuk minder graag wil ontmoeten.'

Damon glimlachte tevreden terwijl hij met één hand door haar losse haren kamden. 'Mooi.'

Voor heel even was het stil maar toen zei Rachel zachtjes: 'Ik wil niet dat je gaat vechten, Damon.'

Ze hoorde hem ietsje vermoeid zuchten. 'Rachel, we zijn hier al zo vaak over geweest. Er gebeurt mij helemaal niets. Maak je toch niet zo'n zorgen.'

'Maar dat doe ik wel.'

'Waarom?'

'Omdat ik heel erg veel om je geef, hoe raar jij dat ook vindt klinken,' fluisterde Rachel met weer tranen in haar ogen. 'En omdat ik je niet gewond wil zien.'

'Dat zal niet gebeuren en zelfs als dat zou gebeuren dan zou ik binnen enkele secondes weer genezen,' probeerde hij haar gerust te stellen. 'En ik zal er alles aandoen om te voorkomen dat jou iets overkomt en dat betekent dat ik wel zal moeten vechten.'

'Vertel me de waarheid,' zei Rachel. Ze keek op naar hem en zag de verwardheid in zijn ogen. 'Waarom ben je naar Seattle gekomen?'

'Je geeft ook nooit op, is het niet?'

Rachel glimlachte lichtjes terwijl ze haar hoofd weer tegen zijn borst legde. 'Nooit.'

'Ik werd gek van de mensen in de stad. Ze waren op Vampiers aan het jagen. En ik werd gek van Stefan die alleen maar bezig was met Elena en die alleen maar zijn normale, zwakke zelf was. En ik was erachter gekomen dat Katherine niet in de tombe was en dat ze dus alleen maar had gelogen. Het dreef me allemaal gek. En toen was er opeens op het journaal dat Seattle werd geteisterd door een chaos en dat er zoveel mensen werden vermoord en vermist werden. Stefan en ik realiseerden ons al snel dat dat het werk was van een Vampier maar er was toen nog iets dat ik me realiseerde en dat was dat jij verhuist was naar een kleine stad die in de buurt van Seattle lag. En zoals ik gisteravond ook al zei, als er iets bovennatuurlijks aan de gang is dan ben jij er altijd wel bij betrokken, op een één of andere manier.' Ze keek naar hem op. 'Dat was het laatste excuus dat ik nodig had om voor een tijdje te vertrekken uit de stad. Ik wou weten of het met jou te maken had en of je in orde was. En dat was nou niet echt het geval. Dat allemaal en het feit dat ik je gewoon graag weer wou zien. Zoals ik al eerder heb gezegd, ik kon niet bij je wegblijven nadat ik erachter was gekomen dat Katherine had gelogen.'

'Heb ik je ooit bedankt voor het feit dat je toen mijn leven hebt gered die avond in het bos?'

'Nee, ik geloof van niet. Je was te druk bezig met moe zijn en naar bed willen.'

'Dan nog heel erg bedankt voor het redden van mijn leven,' zei Rachel met een glimlach.

Ze sloot genietend haar ogen toen ze voelde hoe zijn lippen in contact kwamen met haar voorhoofd. 'Graag gedaan.'

Ze vielen beide stil daarna en voor nog een heel uur bleven ze zo samen daar nog op bed liggen.

De afspraak om de Cullens in het bos te ontmoeten voor de training stond vast aan het einde van de ochtend.

Edward had erop gestaan om haar te komen ophalen en haar naar de plek te brengen. Ze had het eerst afgewezen en gezegd dat ze liever met Damon naar de plek zou komen maar Damon had haar kleine plannetje in het water laten lopen door een minuut later te vragen of iemand haar naar de plek kon brengen omdat hij via een omweg naar de plek zou komen. Hij moest zijn bloeddruk weer verhogen, zo had hij tegen Rachel gegrapt.

Dat was dan ook de reden waarom Edward haar om half 11 kwam ophalen met de belachelijk grote Jeep die officieel van Emmett was.

Rachel had liever gehad dat de weg in stilte zou verlopen maar ze wist dat ze nooit onder Edwards vragen had uit kunnen komen.

Zodra ze dan ook waren vertrokken barstte hij los. 'Een Vampier?! Hij is een Vampier?! Wat dacht je wel niet?!'

Rachel liet haar kin op haar hand rusten en mompelde: 'Luister eens naar wie het zegt.'

'Je kunt mij niet met hem vergelijken,' protesteerde Edward meteen met op elkaar geklemde kaken.

'Nee, je hebt gelijk,' zei Rachel die hem droog aankeek. 'Hem kan ik blindelings vertrouwen, bij jou moet ik me eerst gaan afvragen of er niet iets is dat je verzwegen hebt.' Edwards gezicht kwam gekwetst te staan. 'Alleen maar omdat hij op een andere manier leeft dan jullie betekent dat nog niet meteen dat hij de slechterik is.'

'Hij doodt mensen. Dat heeft hij zelf toegegeven. Soms omdat hij zich verveeld.'

'Het nadeel van onsterfelijk zijn,' was Rachels antwoord.

'Hoe kun je dat accepteren?'

'Simpel, omdat hij mij ook accepteert zoals ik ben.' Ze keek naar Edward. 'Het is niet alsof ik het leuk vind dat hij mensen vermoord maar het is gewoon hoe hij overleeft en hoe hij is. En gewoon voor de goede orde, ik heb ook mensen vermoord. Niet express maar het is wel gebeurd.'

Edward zweeg de rest van de nog korte rit en Rachel was hem daar dankbaar voor. Toen ze kwamen aanrijden zag Rachel hoe Jasper Emmett weg smeed en hoe die op de grond landde. Rosalie, Alice, Carlisle en Esme waren aan het kijken.

Edward parkeerde de auto en hij en Rachel stapten uit. Rachel trok haastig haar hand weg toen hij die probeerde vast te pakken en stopte allebei haar handen in de zakken van haar vest.

Er was hem toch iets opgevallen. 'Wat is dat om je pols?'

'Een cadeautje omdat ik geslaagd ben. Net als deze.' Ze haalde de ketting die ze van Damon had gekregen onder haar shirt vandaan en liet hem die zien en stopte hem daarna weer weg.

Alle Cullens waren gekleed in sportieve en makkelijke kleren en Rachel was er verder ook geen uitzondering op. Ze droeg een donkere spijkerbroek, een zwarte top met lage hals en een dik, roze vest. Aan haar voeten zaten zwarte enkellaarsje zonder hak en waar veren aan hingen.

'Zijn Sam en de roedel er al?' wou Rachel weten terwijl ze naar de drie stellen keek.

Emmett had zijn handen op Rosalie's heupen en Jasper en Alice hadden hun armen achter de anders rug geslagen. Carlisle en Esme stonden dichtbij elkaar maar hadden verder geen lichamelijk contact.

'Nog niet,' was Carlisle's antwoord.

'En Damon?' vroeg Rachel ietsje hoopvol.

'Ook nog niet gezien.' Het was weer Carlisle die antwoord gaf.

'Ze zijn hier,' zei Edward kort daarna.

Ze draaiden zich alle acht om en zagen inderdaad acht enorme wolven over de heuvel komen sluipen, alle acht met hun tanden lichtelijk ontbloot en zacht grommend. Onderaan de heuvel bleven ze staan, Sam (de enorme zwarte wolf) stond voorop.

Rachel herkende al snel nog een andere wolf, eentje die aan Sam's rechterzijde stond, eentje die voskleurig was. Het was Jacob.

'Ze vertrouwen ons niet genoeg om in hun menselijke vorm te zijn,' zei Edward wat beschuldigend.

'Ze zijn gekomen. Dat is wat telt,' zei Carlisle.

Rachel die druk bezig was met er achter komen welke wolf nou wie van de roedel was, maakte een sprongetje van schrik toen twee handen haar middel zachtjes vastpakte.

'Rustig, ik ben het,' fluisterde Damons stem in haar oor.

Rachel keek naar hem om en trok toen een gezicht. 'Je hebt een beetje…' Ze wreef over haar linkermondhoek. Damon snapte de hint en veegde snel met zijn duim langs zijn mondhoek. 'Ja, het is weg.'

'Dank je. Dat zou nog wel eens in het verkeerde keelgat zijn geschoten.'

'Denk je?' vroeg Rachel onschuldig. Ze pakte zijn hand vast en trok hem meer naar de groep toe. 'Carlisle, we zijn compleet.'

De Cullens keken naar Damon en Carlisle knikte voordat hij zich tot de roedel wendde. Er waren een aantal die gromde terwijl ze naar Damon keken. 'Ik geloof niet dat ik vrienden heb gemaakt,' fluisterde die weer in het oor van het meisje dat voor hem stond.

'Jij hebt geen vrienden,' fluisterde Rachel terug. 'Je hebt alleen Stefan en mij.'

'Hmm. Point taken,' grinnikte hij nog steeds op fluistertoon terwijl hij zijn handen voor haar buik samenvouwden.

Carlisle deed een stap naar voren en hield zijn blik voornamelijk op de roedel. 'Welkom.' Hij gebaarde naar Jasper. 'Jasper heeft ervaring met New Borns. Hij zal ons leren om hen te verslaan.'

Voor een moment was het stil maar toen zei Edward: 'Ze willen weten hoe de New Borns anders zijn dan hoe wij zijn.'

'Ze zijn vele malen sterker dan ons,' vertelde Carlisle. 'Omdat hun eigen menselijk bloed nog in hun weefsel zit. Ons soort is fysiek nooit sterker dan in de eerste maanden van dit leven.'

Sam gromde en Edward vertaalde weer. 'Hij wil weten hoe het met het andere soort zit.'

De blikken gleden naar Damon. 'Hoe ouder je bent, hoe sterker,' was zijn antwoord. 'Iemand die net veranderd is zal het bijvoorbeeld nooit kunnen winnen van iemand die al honderd jaar leeft. En de hoeveelheid mensenbloed in het lichaam speelt er ook aan mee. Hoe minder menselijk bloed, hoe zwakker je bent.'

Sam gromde weer en Rachel keek naar Damon om. 'Hij wil weten of de manier waarop de Cullens leven ook voor jou geld.'

'Het is een manier. Een manier waarop mijn broer leeft,' vertelde Damon. 'Maar hij is zwak en zelfs maar een druppel bloed zal hem kunnen verleiden en dan zou hij niet kunnen stoppen met drinken wat zal leiden tot een bloedverslaving. Niet echt een goede optie dus.'

Het bleef stil waardoor Carlisle zich tot Jasper wendde en naar hem knikte. Ze verwisselden van plek en Jasper nam nu het woord. 'Carlisle had gelijk over ons soort. Daarom zijn ze gecreëerd. Een New Born leger zal geen duizenden nodig hebben zoals bij een menselijk leger. Maar geen menselijk leger zal het van hen kunnen winnen.' De wolven gromden zachtjes. 'De twee belangrijkste dingen om te herinneren zijn: geef ze niet de kans om hun armen om je heen te slaan. Ze zullen je botten in secondes tot splinters hebben verpletterd. En ten tweede –' Hij keek naar de wolven. '– ga nooit voor de voor de hand liggende moord. Ze zullen dat verwachten en dan zul jij verliezen.'

De kleinste van de wolven (Rachel glimlachte toen ze Seth's gedachtes herkende) kromp wat in een en keek naar de wolf die voor hem stond: Paul.

'Emmett hier is een typisch voorbeeld van hoe een New Born zal aanvallen,' zei Jasper. 'Dus Emmett.' De twee namen afstand van de rest en de Cullens, Damon en Rachel wendden de wolven de rug toe. 'Hou je niet in.'

Emmett grijnsde. 'Dat ligt niet in mijn aard.'

Hij rende recht op Jasper af die gewoon bleef staan, hem opving en zijn hakken in de grond plantte. Het lukte Emmett om hem over hem heen te gooien maar Jasper landde gewoon op zijn voeten. Emmett viel hem weer aan maar Jasper ontweek de eerste twee aanvallen en deed toen iets wat Rachel niet zo snel kon volgen maar het volgende moment lag Emmett kreunend op de grond en Jasper torende boven hem uit.

'Verlies nooit je focus,' gaf Jasper hem als tip mee.

De volgende die vochten waren Carlisle en Edward. Net als Emmett renden ze op elkaar af en vielen ze elkaar aan. Maar net voordat ze elkaar bereikten schoffelde Carlisle Edward die dat had zien aankomen en over hem heen sprong. Ze vochten even maar toen vloerde Edward Carlisle en hield hem op de grond door slechts één hand op zijn borst te drukken.

Toen dat was gelukt ging hij gewoon overeind staan en keek naar Jasper die het gevecht had gaande geslagen. 'Nog één ding,' zei die. Rachel verborg een lach achter haar hand toen Carlisle overeind schoot en Edward vloerde. 'Draai je rug nooit naar je vijand toe,' vervolgde Jasper op een toon alsof dat toch wel duidelijk voor hem had moeten zijn.

Rosalie was de volgende. Ze liep heel rustig op Jasper af en toen hij had geknikt dat hij klaar was, viel ze hem aan. Maar hij ontweek alle stoten die ze op hem afgooide met gemak en slaagde er ook met gemak in om haar tegen de grond te werken.

Na haar kwam Alice. Jasper had het een stuk lastiger met haar aangezien zij al zijn aanvallen voorzag en ze dus met gemak kon ontwijken. Hij greep iedere keer als hij haar aanviel naar lucht. En toen hij haar eindelijk te pakken had werd hij afgeleid en wou haar kussen maar ze dook onder zijn arm door en voor even was hij haar kwijt. Toen landde ze uit de boom op zijn rug en drukte een kus op zijn lippen. Dat was het eerste gevecht dat hij verloor.

Toen ook Esme aan de beurt was geweest wendde Jasper zich tot Damon. 'Okay, Mr Salvatore. Laten we eens kijken waar jij toe in staat bent.'

Rachel keek Damon ietsje bezorgd aan maar hij grijnsde wat vermaakt op haar neer. 'Oh, doe me toch gewoon een keer een lol en veeg die bezorgdheid van je gezicht.' Hij trok zijn leren jack uit en gaf die aan haar waarna hij een kus op haar wang drukte. 'Het enige wat dit zal worden is lachen.'

'Typisch,' mompelde Rachel terwijl ze haar hoofd schudde en haar ogen even ten hemel sloeg.

Nu ze Jasper had zien vechten was ze toch even bezorgd of Damon toch van hem zou kunnen verliezen maar dat was niet het geval. Elke aanval die Jasper naar hem toegooide, blokkeerde hij en kaatste hij terug alleen dan met twee keer zoveel kracht. En iedere keer dat Jasper op hem afrende reageerde hij en ontweek hem met een snelheid waardoor Jasper niet door had waar hij heen was gegaan.

Hun gevecht was het tweede gevecht dat Jasper verloor.

Emmett, natuurlijk onder de indruk van zijn kracht, moest hem natuurlijk uitdagen en Rachel keek vermaakt toe hoe hij probeerde om Damon te verslaan. Iets wat hem niet lukte.

Een warmte liet haar omkijken en ze glimlachte. 'Hey, Jake.' Jacob was achter haar komen staan, nog steeds als wolf, en bromde zachtjes. Rachel keek weer naar Damon en Emmett, beide hadden het zo te zien duidelijk naar hun zin. 'Hij doet het goed, niet?'

Jacob gromde lichtjes. 'Uitslover.'

'Hmm, misschien een beetje,' was Rachel terwijl ze iets tegen hem aanleunde. 'Maar dat is hij altijd wel.' Ze lachte toen ze Jacob raar naar haar zag kijken. 'Telepathie, weet je nog?'

Jacob bromde wat in wolfvorm. 'Ik snap niet dat je hem kunt accepteren terwijl je weet dat hij een bloedzuiger is. Dat hij mensen vermoordt.'

'Ik snap niet dat jij mij kunt accepteren terwijl je weet wat ik allemaal kan,' was Rachels antwoord.

Jacob gromde en legde zijn oren in zijn nek. 'Dat is anders.'

'Nee, dat vind ik niet,' ging Rachel tegen hem in. 'Het is precies waarom ik hem accepteer. Weet je, Jake, vanaf het moment dat ik Damon eerst ontmoette wist ik dat er iets anders aan hem was want ik kon zijn gedachtes niet lezen. En hij wist dat er iets anders aan mij was en wou mijn geheim weten. Hij kreeg het niet uit me dus vertelde hij me eerlijk dat hij een Vampier was. Ik was zo onderste boven van het feit dat ik niet het enige bovennatuurlijke in de wereld was dat ik hem ook eerlijk vertelde wat ik kon. En hij rende niet weg. Hij lachte alleen maar en zei dat dat zowel knap handig als lastig kon zijn. Hij vond het niet raar. Ik voelde me normaal bij hem. En daarom accepteerde ik hem zoals hij was, omdat hij dat ook bij mij had gedaan.'

'Hij vermoordt mensen.'

'Het is niet alsof ik daar juist blij om ben maar het is hoe hij is.' Rachel glimlachte toen ze zag hoe Damon Emmett vloerde en hoe die vervolgens op sprong en direct om een revanche vroeg. 'Ik kan hem niet veranderen en dat wil ik ook niet. Hij is wie hij is en als ik hem zou veranderen dan zou hij niet meer degene zijn om wie ik zoveel geef.' Haar blik werd bezorgd. 'Daarom wil ik eigenlijk niet dat hij mee gaat vechten. Hij zou gewond kunnen raken.' Ze keek naar Jacob. 'Jullie zouden allemaal gewond kunnen raken. Of zelfs erger, er zouden enkelen van jullie niet meer terug kunnen komen.'

'Het is een risico dat we bereid zijn om te nemen.'

'Maar ben ik bereid om dat risico te nemen?' fluisterde Rachel.

Jacob wendde zijn hoofd haar kant op en liet die wat zakken. Rachel lachte wat en begon hem boven op zijn hoofd te krabben waardoor hij een zacht brommend geluid uitbracht.

'Wie weet kan ik ze wel in mijn eentje aan,' grinnikte ze. 'En dan heb ik jullie wel allemaal niet nodig.'

'Je bent maar mens. Je zou nooit een Vampier kunnen verslaan, laat staan een heel leger.'

Rachel gaf hem een wijde grijns. 'Is dat wat je denkt? Dat ik zwak ben?' Jacob knikte. 'Hmm. Ik zal je eens wat laten zien.' Ze trok haar vest uit. 'Okay, mijn beurt.'

Alle hoofden schoten haar richting op en de ogen van Edward werden groter. 'Rachel, ben je gek geworden?'

'Nee.' Ze legde Damons jack en haar vest over Jacob heen. 'Vind je toch niet erg, hè?' Hij bromde wat geïrriteerd maar ze besteedde er geen aandacht aan. 'Jullie denken allemaal dat ik zwak ben omdat ik nu eenmaal geen bovennatuurlijke krachten heb, dan wil ik ook proberen om jullie ongelijk te bewijzen. Dus, Damon.' Ze bleef voor hem staan en keek hem uitdagend aan. 'Durf je het aan of niet?'

Damon snoof met een lach. 'Een gevecht met jou ga ik nooit uit de weg, Rachel. Maar gewoon voor de zekerheid, heb je die peperspray die ik je twee jaar geleden heb gegeven toevallig bij je?' Rachel trok haar peperspray uit haar broekzak en liet die zien. 'Geen peperspray. Ik heb geen zin om mijn ogen te hoeven uitspoelen.' Ze gooide haar peperspray naar Jasper die hem moeiteloos ving. 'En geen krachten.'

'Als jij ook geen snelheid en kracht gebruikt.'

'Deal. Twee uit de drie?'

'Drie uit de vijf.'

Damon grijnsde. 'Nou, nou. Iemand heeft er zin in.' Hij wreef zich in zijn handen. 'Okay, Buffy. Laten we eens kijken of je het nog steeds in je hebt.'