Fijne feestdagen, mensen!

Ik ben wat laat, mijn verontschuldigingen. Ik ben ziek. Verkouden, koorts, misselijk. Grieperig. Het heerst dus ik zal wel niet de enige zijn die het heeft. Voor iedereen het ook heeft, alvast veel beterschap. En voor degenen die het nog zullen krijgen (ik hoop zeker van niet) veel sterkte.

Ik zal het kort proberen te houden want ik heb zo'n gevoel dat jullie graag willen weten hoe/of Rachel Damons achterste gaat verslaan.

Florreke, toen je schreef dat je de schade in zou halen had ik niet dit verwacht. Serieus, mijn mond viel open. Dat waren een paar lange reviews maar ik ben blij dat je het verhaal nog wel leuk vind. Het was mijn bedoeling om de lezer Edward een beetje irritant te beginnen laten vinden want toen ik Eclipse las vond ik hem namelijk ook soms. En met wie moet ze er dan uiteindelijk vandoor gaan? Mike Newton?

De ruzie tussen haar ouders en haar grootouders zal nog duidelijk worden, voor namelijk in het vervolg op deze. Jullie zullen er ook tegelijkertijd achter komen als Rachel inderdaad. Ja, Angela is bang voor Damon geworden. Maar dat is omdat hij haar haar dat heeft verteld, toen hij haar compelde. En ik zal al een beetje verklappen over Bree, Fred en Diego (ik heb het hele verhaal niet gelezen maar wel stukjes). Bree en Fred zullen het overleven maar Diego niet. Een andere keuze had ik niet want ik heb voor Bree een nieuwe love interest in gedachte.

Over Damon... Tja, hij is waarschijnlijk de grootste zak op de wereld maar dat betekent niet dat hij niet aardig kan zijn of dingen voelt. Het zit bij hem namelijk zo, hij is een zak naar iedereen toe maar als het je lukt om zijn vertrouwen te winnen dan geeft hij om je en ook heel veel (toch blijft hij een zak). Het is dan ook de bedoeling om hem iets meer emotie te laten tonen in de volgende hoofdstukken, maar alleen als hij alleen met Rachel is want waar andere mensen bij zijn zal hij zeker niet laten zien dat hij zoveel om haar geeft als hij doet.

Misschien moet ik ook een beetje over Stefan uitleggen en waarom hij deed wat hij deed terwijl hij zoveel op Edward lijkt qua karakter. Damon gaf hem namelijk aanleiding daartoe. Zijn duivelse meesterplannen, die hij niet wou delen, zouden mensen pijn gaan doen en dat wou Stefan voorkomen en daarom vergiftigde hij hem en zette hem gevangen (alleen ontsnapte hij). En die keer dat Stefan bijna een staak door Damons hart boorde was nadat hij Stefans beste vriendin Lexi had vermoord. Weer aanleiding dus.

Tja, Jacob valt in de herhaling. In dit hoofdstuk zal Rachel ook behoorlijk pissig op Jacob worden want hij gaat een aantal dingen zeggen die Rachel niet leuk gaat vinden. Ook zullen de Volturi een verschijning maken maar ik denk niet dat je het leuk gaat vinden. Of misschien ook wel. Ik ben benieuwd of je een potentiële liefde eruit zult halen ;) Ik denk van wel. Het is behoorlijk duidelijk.

Ik zal het hierbij laten. Donderdag zal ik een nieuw hoofdstuk plaatsen. Tot dan. Veel leesplezier en review alsjeblieft. Een foto van Phoenix staat op mijn profiel.

XxX Emmetje

When The Past Catches Up

Chapter 17

Jasper's Story

Rachel was degene die de eerste aanval deed. Ze gooide haar vuist richting Damon die hem zonder problemen ving en haar een droge blik gaf. 'Nou, dat was gewoon slordig.'

'Oh, shut up. Ik moet er weer even inkomen,' mopperde Rachel terwijl ze haar andere vuist naar hem toe gooide.

Deze blokkeerde hij door zijn onderarm tegen de hare aan te duwen. 'Nog steeds slordig.' Ze probeerde hem een trap te verkopen maar ook deze blokkeerde hij. 'Kom op, Rachel. Je kunt veel beter doen dan dit. Wanneer heb je wel niet voor het laatst gevochten?'

'Twee jaar geleden,' mopperde Rachel. Ze probeerde hem een round house kick te verkopen maar hij dook weg en ontweek hem. 'Tegen jou.'

Zodra hij weer overeind stond was haar vuist er weer die hij weer moest ontwijken en toen probeerde ze hem weer een trap te verkopen. Ook die ontweek hij. Vervolgens blokte hij verschillende van de stoten die ze op hem afvuurde.

'Hmm. Beter. Veel beter,' glimlachte hij tevreden. 'Eens kijken hoe je verdediging is.'

Rachel dook onder zijn arm weg toen zijn vuist uithaalde naar haar gezicht maar zijn andere hand greep haar pols vast en draaide haar rond waardoor ze met haar rug tegen zijn borst belande. Eén van zijn armen had haar arm op haar rug gedraaid en de andere lag om haar keel. 'Dat is één.' Rachel zuchtte geïrriteerd en hij draaide haar weer om zodat ze weer face-to-face stonden. 'Probeer het nogmaals.'

Hij hoefde dat niet nogmaals te zeggen want vrijwel direct begon ze weer naar hem uit te halen. Dit keer had ze een hoger tempo erin waardoor ze hem een kleinere kans gaf om een tegenaanval te doen.

Ze probeerde hem weer een round house kick te verkopen maar die blokkeerde hij om vervolgens haar vuist te moeten opvangen omdat ze die ook op hem af had gegooid. 'Nog steeds wat slordig. Zo win je natuurlijk niet.'

'Misschien moet ik het hebben van jouw slordige werk,' merkte Rachel op. Hij trok zijn wenkbrauw verbaasd op en doordat hij was afgeleid kreeg Rachel de kans om een draai te maken, de arm vast te grijpen waarmee hij haar vast had en hem over haar rug heen op de grond te gooien.

'Au,' kreunde hij terwijl de wolven verbaasd opkeken en Emmett juichte.

'Niet slecht, Rachel,' complimenteerde Jasper haar.

Rachel glimlachte zelfingenomen en keek neer op Damon. 'Dat is 1 – 1.'

'Slim,' complimenteerde Damon haar terwijl hij overeind kwam. 'Afleiding gebruiken.'

Rachel gooide haar haar naar achteren en nam haar vechterspositie in: iets door de knieën met haar rechterbeen naar voren en met haar armen voor zich.

Damon haalde naar haar uit maar ze ontweek hem en bleef in haar positie. Daarna ontweek ze hem nogmaals drie keer om vervolgens onder zijn arm door te duiken. Haar vuist kwam vrijwel direct in contact met de zijkant van zijn gezicht toen hij zich achter haar aan omdraaide.

Hij had geen tijd om zich te herstellen want vervolgens moest hij haar stoten zelf ontwijken. De round house kick die ze er daarna achteraan gooide kwam voor hem onverwachts maar toch lukte het hem om haar aanval te blokkeren.

Wat ze toen deed kwam weer onverwachts voor hem en waarschijnlijk voor de rest ook want ze haakte haar been achter de zijne en trok die toen naar haar andere been toe waardoor ze hem weer vloerde.

De wolven lieten een enthousiast gehuil horen en Rachel keek op naar de Cullens. Emmett was druk bezig om een weddenschap te leggen met Jasper en Rosalie. Carlisle en Esme leken diep onder de indruk maar Alice en Edward leken nog steeds niet blij met het feit dat ze aan het vechten was.

Ze keek weer naar Damon en hielp hem overeind. 'Ik denk dat ik je iets te goed getraind heb, weet je?' merkte hij op.

'Wat? Kun je het niet meer winnen?' grijnsde Rachel.

'Dat hoorde je mij niet zeggen,' corrigeerde Damon haar. 'Ik heb alleen meer moeite om het te winnen. 2 – 1, was het niet?' Rachel knikte met een brede grijns. 'Laten we er dan maar weer gelijkspel van maken.'

Rachel blokkeerde de vuist die vervolgens rakelings op haar afkwam en schoot naar rechts en links in een poging om zijn volgende aanvallen te ontwijken.

Hij verraste haar door twee aanvallen kort naar elkaar te gooien. Ze had nog maar net zijn ene vuist geblokkeerd toen ze zijn andere hand ook op haar zag afkomen. Toen ze deze ook wou blokkeren kwam de grote verrassing want zijn vuist werd een gewone hand en met die hand greep hij haar verdedigende hand mee vast terwijl hij met zijn andere hand haar pols vastgreep en ze toen vervolgens beide omhoog trokken, boven haar hoofd, en haar tegen een boom aanduwde.

'Oh!' kreunde Emmett teleurgesteld. Maar Rosalie juichte en ook Jasper knikte tevreden. Zij hadden blijkbaar op Damon gewed.

Maar dat punt was nog niet binnen. Rachel hield haar hoofd scheef en glimlachte verleidelijk naar Damon die daardoor weer afgeleid was en haar polsen met één hand vasthield terwijl hij met zijn andere hand haar kin omvatte met een brede grijns.

Het was precies waar Rachel op had gewacht en ze dook onder zijn arm door met zo'n snelheid dat het haar lukte om haar polsen uit zijn grip te krijgen. Vervolgens duwde ze zijn hoofd tegen de boomstam aan.

Een onmisbaar gekraak weerklonk en Damon deed een paar stappen terug terwijl hij zijn handen tegen zijn neus drukte.

'Oeps. Sorry,' zei Rachel die een pijnlijk gezicht trok. Achter haar was het Emmett die nu juichte samen met de wolven en Rosalie en Jasper die teleurgesteld kreunden.

Damons hand omsloot zich om zijn neus en nog meer gekraak klonk toen hij die recht zette. Toen liet hij zijn handen weer zakken. Zijn neus stond verder helemaal recht en er was zelfs geen bloed te zien. Hij grijnsde ook gewoon. '3 – 1 en een gebroken neus. Niet slecht voor iemand die er zolang tussen uit is geweest, Buffy.'

Rachel stak haar tong uit toen hij haar weer Buffy noemde. Vervolgens keek ze naar de roedel en de Cullens. 'En wat vonden jullie?'

'Ik ben 30 dollar rijker,' lachte Emmett die zijn duim opstak. 'Toppie, Rachel.'

'Heel indrukwekkend,' zei Jasper. 'Ik had dat niet achter je gezocht.'

Rachel haakte glimlachend haar arm door die van Damon en keek hem met glinsterende ogen aan. 'Ik had een goede leraar.'

'Ja, die je nu helemaal hebt ingemaakt. Ik dacht dat je dat alleen kon met je krachten.' Hij gaf haar een grijns. 'Wat denk je, Grey? Zullen we voor alles en niets gaan?'

'Weet je zeker dat je dat aankunt, Salvatore?' Rachel keek hem met een uitdagende en zelfs wat flirtende glimlach aan. 'Ben je niet bang dat ik teveel vrouw voor je ben?'

Damon grijnsde en omvatte haar kin en bracht zijn lippen vlakbij de hare waardoor er zowel van de kant van de roedel als van de kant van de Cullens gegrom opklonk. 'Jij bent nooit teveel vrouw voor me geweest. Dat is als ik me alles goed herinner.' Rachel rilde toen ze de vinger van zijn andere hand over de blote huid van haar huid voelde dansen. 'Alle reacties die ik van je kreeg als ik je aanraakte zoals…'

Rachel kwam direct weer terug op Aarde en plantte haar hak op zijn voet terwijl haar wangen rood kleurden en ze geïrriteerd riep: 'Damon!'

Damon schoot in de lach en deed een paar stappen achteruit. 'Oh ja, ik ben er absoluut van overtuigd,' zei hij sarcastisch en met een brede grijns. 'Je bent teveel vrouw voor me.' Rachel kneep haar ogen tot spleetjes en keek hem heel nijdig aan waardoor hij alleen maar meer grinnikte. 'En ik ben niet zo dom om nu met je te gaan vechten.' Hij liep langs haar heen naar Jacob en pakte zijn jack. 'Je krijgt wel een keer een rematch van me.'

'Je bent gewoon bang,' treiterde Rachel.

'Nee, niet echt. Gewoon niet gek en dom.' Hij haalde zijn telefoon tevoorschijn en wuifde die naar haar. 'Daarbij heb ik telefoon.' Rachel zag nu inderdaad dat zijn mobiel aan het trillen was. Ze zag ook hoe zijn gezicht vertrok toen hij naar de ID van de beller keek. 'Oh, geweldig. Net wat ik nodig heb.'

'Stefan?' gokte Rachel.

Damon nam op en liep ermee weg, zijn jack nog steeds in zijn andere hand. 'Wat moet je, broertje?'

Rachel liep ook terug naar Jacob en trok haar eigen vest weer aan waarna ze wat bezorgd naar Damon keek die nu bijna niet meer te zien was.

'Wie is die Stefan eigenlijk?' hoorde ze Jacob haar vragen.

'Zijn jongere broer,' antwoordde Rachel. 'Ze kunnen niet erg goed met elkaar overweg en hebben nogal een nare geschiedenis. Het is een lang verhaal.'

'Ik heb medelijden met hem.'

Rachel keek vragend naar hem. 'Met wie?'

'Zijn jongere broer. Hij moet het al heel lang met hem uithouden.' Rachel perste afkeurend haar lippen op elkaar waardoor het twee strakke lijntjes werden. 'Ik snap dat je me dat kwalijk neemt maar ik mag hem gewoon echt niet. Hij is gewoon nutteloos en neemt bruikbare ruimte in.'

'Ik ga daar niet eens op reageren,' zei Rachel wat kil maar ook gekwetst. 'En ik had zoiets niet uit jouw mond verwacht, Jake. Dat stelt me echt erg teleur.'

Ze liep weg. Weg van Jacob. Weg van de trainingsplek. Ze liep terug naar de Jeep en ging daar op de motorkap zitten met haar benen opgetrokken, haar armen er strak omheen geslagen en met haar kin rusten op haar armen.

De training ging door en de Cullens bleven elkaar aanvallen en bevechten onder streng toezicht van Jasper en terwijl ze gaande werden geslagen door de wolven.

Rachel tuurde na een tijdje weer het bos in maar Damon was verdwenen. Wat het ook was waarvoor Stefan had gebeld, blijkbaar was het belangrijk geweest en niet bestemd voor andermans oren.

'We zijn bijna klaar voor vandaag.' Rachel keek op en zag dat Jasper zich bij haar had gevoegd. 'Edward brengt je zo naar huis.' Ze knikte en staarde weer voor zich uit, nog steeds met haar armen om haar benen heen geslagen. 'Je hoeft je niet nutteloos te voelen.'

Ze keek naar hem op. 'Hoezo niet? Ik kan misschien goed vechten maar Damon is een ander soort Vampier dan jullie zijn en hij houdt in als we trainen, ondanks dat hij dat nooit zou toegeven. En ik zou mijn krachten kunnen gebruiken maar het zou me uitputten en ik heb ze niet zo goed onder controle… Ik zou jullie kunnen uitschakelen in een poging om een New Born uit te schakelen. Dat is dus ook niet echt een optie.'

'Je aanwezigheid alleen al zal genoeg zijn. Je geur zal de New Borns afleiden. Hun jachtinstincten zullen het overnemen en hen gek drijven.'

'Mensen gek drijven. Altijd leuk om te doen, zelfs als ik er niets voor hoef te doen,' zuchtte Rachel. Ze klonk wat wanhopig. 'Hoe komt het eigenlijk dat je hier zoveel over weet? Het hele bevechten van New Borns en zo.'

'Ik heb je al eerder verteld dat ik veranderd ben door een Vampier die van plan was om een leger van New Borns te maken, niet?'

Rachel knikte. 'En dat je heel lang op mensenbloed hebt geleefd voordat je Alice ontmoette.'

Jasper begon zijn mouwen op te rollen. 'Wel, ik heb nou niet echt de fijne eerste jaren van het onsterfelijke leven gehad die mijn geadopteerde broers en zussen wel hadden.'

Rachels ogen werden groot toen ze alle littekens op Jaspers armen zag. 'Wow.' Ze liet zich van de Jeep afglijden en rolde haar eigen mouw op. 'Die zien er net uit als degene die James me heeft gegeven.'

'Het resultaat van ons gif,' knikte Jasper. 'Voor jou is het een herinnering aan James. Die van mij helpen me herinneren dat ik moet blijven volhouden. Het zijn littekens van oorlogen die ik heb gevochten voordat ik op dierenbloed begon te leven.'

Rachel liet een vinger over één van zijn littekens glijden terwijl ze fronste. 'Je zei dat je in 1863 bent veranderd, toch?' Jasper knikte. 'Maar dit zijn geen littekens die je hebt kunnen krijgen in de Civil War of in een andere oorlog.'

'Geen menselijke oorlog,' glimlachte Jasper. 'En alle training die ik kreeg in de Confederate States Army bleek nutteloos te zijn tegen de New Borns.'

'Jij hebt in de Confederate States Army gezeten?' vroeg Rachel wat verbaasd. Jasper knikte. 'Dan ben je nu al de tweede die ik ken en die daar in heeft gezeten.'

'Je goede vriend Damon?' Rachel knikte en Jasper glimlachte wat schuin. 'Als ik hem toen had ontmoet weet ik zeker dat ik had gewonnen. Ik was de jongste Major in de Cavalerie van Texas,' verklaarde hij toen hij Rachels verwarde gezicht zag. 'Maar ik had nog nooit een echt gevecht gezien.'

'Tot?'

'Tot ik een zekere onsterfelijke ontmoette. Maria. Ik reed terug richting ons kamp nadat ik alle vrouwen en kinderen uit een stad had geëvacueerd toen ik hen zag: de drie mooiste vrouwen die ik ooit had gezien. Ik offerde hen meteen mijn hulp aan. Een grote fout.'

'Maria was degene die je heeft veranderd?' vroeg Rachel terwijl ze zich weer op de Jeep hees.

'Ja, en ze was druk bezig met het creëren van een leger. Het is erg voorkomend in het Zuiden. Het zijn brute gevechten voor territorium en wraak. Maria won ze allemaal. Ze was slim en voorzichtig en ze had mij. Ik was de tweede in commando. Mijn vermogen om gevoelens te kunnen controleren hielp haar goed. Ik trainde haar New Borns. En in die bezigheid liet ze hen nooit langer dan na hun eerste jaar leven. Het was mijn taak om er dan voor te zorgen dat ze verdwenen.'

Rachel keek hem aan met een blik van afschuw. 'Dat is verschrikkelijk.'

Jasper keek zelf ook afgrijzend en Rachel wist dat hij alles opnieuw herbeleefde en voor zich zag. Daarom zorgde ze er ook voor dat ze voorkwam om nu zijn gedachtes te lezen omdat ze wist dat wat ze zou zien verschrikkelijk zou zijn.

'Ik voelde alles wat zij voelden. Alles tot het laatste moment. Ik had er geen controle over en het dreef me soms tot waanzin.' Rachel wendde haar blik naar de grond toen ze de emotie in zijn stem hoorde. 'Ik dacht dat wat Maria en ik hadden echt was. Dat het liefde was. Maar ik was niets meer dan haar pop.' Rachel keek weer op en haar ogen ontmoetten die van hem. Ze stonden gekweld. 'Zij was degene die aan de touwtjes trok. Ik wist niet dat er een andere manier was.' Zijn gezicht ontspande zich een beetje en er verscheen zelfs een kleine glimlach op zijn lippen. 'Dat was tot ik Alice vond. En ze zag me natuurlijk aankomen.'

'En je liet me lang genoeg wachten.'

Zowel Jasper als Rachel keken op en zagen dat Alice zich bij hen had gevoegd. Met een warme glimlach cirkelde ze haar armen om Jaspers middel heen.

Jasper glimlachte terug en alle bitterheid die eerst op zijn gezicht had gestaan, alle droevigheid en pijn die het verleden hem had gegeven, verdween als sneeuw voor de zon en liet niets achter dan alleen een herinnering bij Rachel.

'Mijn verontschuldigingen, ma'am.' Rachel keek weg toen Jasper zijn aandacht compleet op Alice richtte. Er was gewoon zoveel liefde in hun ogen te zien en het hing zo sterk in de lucht dat je het haast kon aanraken. 'Ik zou niet weten wat ik zonder haar zou zijn geworden.'

'Ssh,' suste Alice. 'Je hoeft dat nooit meer te zijn.'

Rachel begon zich echt als een indringer te voelen toen Alice en Jasper elkaar kusten en besloot hen daarom alleen te laten. Zo stil mogelijk liet ze zich weer van de Jeep afglijden en liep ze weg.

Ver kwam ze echter niet want ze had nog maar een paar stappen gezet toen er een scherpende pijn door haar hoofd trok en het begon te voelen alsof de tijd langzamer begon te lopen.

Ze greep naar haar hoofd en klemde haar kaken op elkaar om de gil die op haar tong lag daar te houden maar toch ontsnapte een aantal van zijn klanken over haar lippen.

Op datzelfde moment knikte haar knieën en viel ze richting de grond. En terwijl ze viel werd alles wazig om haar heen en de klap van haar lichaam die de grond raakte voelde ze niet eens meer. Ze was verlamd.

De wazigheid duurde voor maar heel even en verdween toen weer, net als de pijn en de verlamdheid.

Rachel schoot overeind en knipperde stomverbaasd met haar ogen toen ze merkte dat ze helemaal alleen was. Er was niemand te zien. Geen Cullens, geen wolven, zelfs de Jeep was verdwenen.

De zon scheen fel en de vogels zongen vrolijk. Ze knipperde nogmaals verbaasd toen er een merel naar haar toe vloog en vrolijk sjirpend voor haar gezicht bleef vliegen voordat hij door vloog en verdween.

Haar aandacht werd al snel getrokken door iets dat bewoog en het was toen dat ze merkte dat ze toch niet alleen was.

Een beeldschone vrouw kwam naar haar toe gelopen en Rachels mond viel open toen ze haar zag. Niet omdat ze zo knap was maar omdat ze zoveel op haar leek.

De vrouw had een lichte huid en een vriendelijk gezicht. Haar haar was bruin en lang maar had een iets rodere kleur dan Rachels eigen haar. Hun ogen waren echter hetzelfde en hadden dezelfde bruine kleur.

'Phoenix,' fluisterde Rachel. Er glinsterden tranen in haar ogen al begreep ze niet precies waarom. Ze wist ook niet precies waarom ze zo zeker wist dat dit Phoenix was.

'Hallo, Rachel,' zei Phoenix met een warme glimlach. Ze stak haar hand uit en hielp Rachel overeind. 'Ik heb heel lang gewacht op deze ontmoeting.' Phoenix glimlachte warm en omvatte het gezicht van het jongere meisje met haar handen. 'Niets is gelogen. Je bent heel knap.'

'Ik lijk erg op je.'

Phoenix glimlachte terwijl ze haar handen liet zakken. 'En je bent net zo opmerkzaam als me is verteld.'

Rachel keek rond. 'Waar zijn we?'

'In een bos ergens tussen de twee werelden in,' was Phoenix' antwoord. 'Ik geloof dat het Sherwood Forest moet voorstellen.'

Rachel keek haar geschrokken aan. 'Wat? Hoe ben ik hier gekomen? Wat moeten ze wel niet denken in Forks?'

Phoenix legde sussend haar handen op haar schouders. 'Kalmeer. Je bent nog steeds in Forks. Je geest is alleen hier. Je bent eerder in dit rijk geweest.'

Er begon iets bij Rachel te dagen. 'Toen ik Carmen ontmoette.' Phoenix knikte. 'Maar ik dacht dat dat gewoon een droom is.'

'Dat was het ook. Je sliep in de echte wereld maar je geest was in dit rijk. Zoals je nu bewusteloos op de bosgrond in Forks ligt en toch hier bij mij bent.'

Rachel bleef stil maar liet haar ogen ronddwalen. De zon scheen vrolijk tussen de bomen door en de stralen gaven de bladeren en het gras tussen de bomen een goudkleurige gloed. Het zag er zo magisch en schitterend uit.

Een hert sprong tussen de bosjes vandaan en bleef met knipperende ogen naar de twee vrouwen op de open plek tussen de bomen kijken voordat hij rustig verder sprong.

Rachel keek het hert na voordat ze weer naar Phoenix keek. De vrouw had niet bewogen en keek glimlachend naar haar maar er was een droevige blik in haar ogen.

'Phoenix, waarom ben ik hier?'

'Omdat ik je wil waarschuwen.'

'Ik ben op de hoogte van het New Born leger.'

'Oh, het is niet het New Born leger, Rachel,' zei Phoenix die droevig haar hoofd schudde. 'Ik wou dat dat de enige bedreiging was.'

'Wat is er dan?' wou Rachel weten.

'Je moet op de je hoede zijn, lieverd,' zei Phoenix die dit keer droevig voor zich uit keek. 'Er ligt een keuze voor je die de bloedlijn voor goed kan veranderen. Jij hebt dingen gedaan die niemand van ons die voor je is gekomen ooit eerder heeft gedaan en dat kan nu zowel goed als kwaad gaan uitpakken.' Rachel keek haar aan met een blik alsof ze gek was geworden. 'Misschien kan ik je het beter laten zien.'

Phoenix hief haar hand op en stak haar vinger naar Rachels voorhoofd uit waardoor het jongere meisje iets naar achteren boog, wantrouwig over wat Phoenix van plan was.

Een witte flits volgde toen Phoenix' vinger in contact kwam met Rachels voorhoofd en opeens bevond Rachel zich niet langer meer in het zonnige boos maar in een donkere straat ergens in een stad.

Er brandde vuren om haar heen en er lagen lichamen op de grond en auto's leken wel gecrasht te zijn en lagen op de kop.

Maar het was niet dat dat haar aandacht was. Het waren vier bekende gezichten die haar aandacht trokken en haar maag lieten omdraaien.

Felix, Jane, Alec en Demetri stonden op een gebouw vlakbij de straat en keken op de chaos neer. Ze waren alle vier gekleed in zwarte mantels en geen van hen droegen de glimlachen op hun gezichten die ze altijd hadden gedragen als zij in de buurt was geweest.

Hun gezichten stonden ernstig en streng en je zou het zelf als een beetje kwaadaardig kunnen omschrijven. Het bezorgde haar rillingen.

'Ze hebben al veel te veel aandacht getrokken,' zei Demetri met een stijf gezicht.

'Laat ons dan in actie komen,' zei Felix. 'Als we dat niet doen dan zullen anderen vragen gaan stellen bij de Volturi's effectiefheid.'

'Laat hen dat vooral doen,' zei Jane, degene van hen alle vier die Rachel het minst herkende en die haar de meeste rillingen bezorgde.

Felix leek daar niet blij mee te zijn en draaide zich om en deed een paar stappen bij hen vandaan. Toen stopte hij en zei: 'Misschien moeten we het met Aro overleggen.'

Jane's ogen vernauwden zich even en ze draaide zich om. Het volgende moment kronkelde Felix van de pijn. 'Aro's keuzes worden in de gaten gehouden.' Felix viel op de grond en kreunde nog wat na van de pijn. 'Wij moeten besluiten.'

Alec legde een hand op haar schouder. 'Besluit dan, zus. Het is tijd.'

'Ja, dat is inderdaad zo,' was Jane's antwoord. Rachel knipperde verbaasd met haar ogen toen ze kon zweren dat voor een moment ze bezorgdheid in Alec's ogen zag. Maar het verdween op het moment dat Jane zich weer omdraaide en naar de straat keek. 'Of we laten hen doen waarvoor ze gecreëerd zijn of we eindigen hen. Besluiten, besluiten.'

'We kunnen het niet riskeren,' zei Felix die weer overeind kwam. 'Het risico nemen en haar verliezen…'

Jane draaide zich weer naar hem om waardoor hij weer kronkelde van pijn. 'Het is een risico die we wel zullen moeten nemen. Laat hen doen waarvoor ze zijn gemaakt en laat ons dan op tijd ingrijpen op haar te redden maar niet op tijd om de Cullens te redden. De keuze is dan simpel.'

Dit keer zag Rachel toch heel duidelijk de bezorgdheid in Alec's ogen en zijn lippen bewogen en misschien had ze het fout maar het leek haast wel alsof zijn lippen het woord 'Phoenix' vormden.