Hallo daar, mensen. Hebben jullie een fijne kerst gehad?

Het is donderdag en ik upload een nieuw hoofdstuk, zoals ik had beloofd.

Ik weet nog niet wanneer ik een nieuw hoofdstuk ga plaatsen. Ik heb het behoorlijk druk ondanks dat het vakantie is. Het zou ergens volgende week kunnen zijn maar het zou ook al pas de woensdag na de vakantie kunnen worden. Voor nu moet ik jullie dus even in het duister houden.

Florreke, ik weet niet wanneer je dit zult lezen maar in ieder geval een antwoord. Damon doet in de series ook zo, in de boeken weet ik het niet zeker want die heb ik niet gelezen. Hij maakt ook van zulke opmerkingen en daardoor zit er zoveel humor in. Je zult in dit hoofdstuk ook antwoord krijgen op de vraag waarom Stefan belt. En hoe Rachel over de Volturi denkt... Ze is verward en weet nog niet echt wat ze van hen moet denken. Ze gelooft het verhaal van Carmen wel maar er zijn nog steeds dingen onhelder voor haar en ze is nog niet vergeten hoeveel ze haar hebben geholpen. En over die potentiële liefde... Je was toen je aan Alec dacht een stuk warmer als toen je aan Demetri en Leah dacht (wat nog wel gaat gebeuren, in het volgende verhaal, maar het was niet waar ik op zinspeelde).

Alvast allemaal een fijne oud & nieuw en ik hoop dat jullie het hoofdstuk een beetje leuk gaan vinden. Laat me het weten (review!)

XxX Emmetje

When The Past Catches Up

Chapter 18

Preparing For Battle

Rachel hapte naar adem en kneep haar ogen vervolgens stijf dicht tegen de felle zon die op haar gezicht scheen. Ze hoorde in de verte ruziënde stemmen.

Een hand duwde het haar uit haar gezicht waardoor ze haar ogen voorzichtig weer opende en in de blauwe ogen van Damon keek.

'Wil je me niet meer zo laten schrikken?' vroeg hij, lichtelijk geïrriteerd. 'Ben ik met mijn broer aan de telefoon, hoor ik je opeens een gedempte gil geven. En tegen de tijd dat ik hier weer terug ben vind ik je bewusteloos op de grond.'

'Sorry,' fluisterde Rachel zachtjes.

'Ah, laten we het ook maar gewoon vergeten.' Hij hielp haar iets beter overeind. 'Je hebt in ieder geval Wereldoorlog 3 bijna ontketend.'

Rachel gaf hem een verwarde blik en hij maakte een hoofdknikje naar achteren. Ze keek over zijn schouder en zag dat er een aantal wolven naar hun menselijke gedaante waren veranderd en dat ze tegenover de Cullens stonden.

De ruziënde stemmen die ze eerder had gehoord kwamen van hen en ze leken erg boos op elkaar. Vooral Jacob leek erg gepikeerd en Sam leek moeite te hebben om in zijn menselijke gedaante te blijven.

Quil en Embry waren de andere twee die in hun menselijke gedaantes waren maar Leah, Paul, Jared en Seth bleven in hun wolfvorm. Seth jankte zachtjes en zat in elkaar gedoken.

'Help me overeind,' zei Rachel. Damon tilde haar vervolgens op en ze gaf hem een nijdige blik. 'Ik zei help me overeind, niet til me op.'

'Het is ook nooit goed met jou.' Hij zette haar weer op haar voeten neer en Rachel was dankbaar dat hij een arm om haar middel hield want haar benen voelden nog erg slapjes.

Toen Rachel wat sterker op haar benen stond begonnen ze voorzichtig naar de groep te lopen. 'Wat wou Stefan?' vroeg Rachel ondertussen.

'Niets bijzonders. Er is thuis iets aan de hand waar ze mijn hulp wel bij kunnen gebruiken dus hij vroeg me of ik misschien terug wou komen. Ik geloof dat Elena hem heeft gedwongen om me dat te vragen want hij is vast blij dat ik niet meer in de buurt ben. Maar verander niet van onderwerp. Krijg ik nog een reden waarom je aan het gillen was en flauw bent gevallen?'

'Het is een lang verhaal dat ik je wel vertel als we thuis zijn. Nu is in ieder geval geen goed moment.' Ze keek hem vragend aan. 'Wist jij dat er vier leden van de Volturi in Seattle waren?'

'Huh? Oh ja, dat wist ik. Dat wou ik gisteren vertellen toen dat kleine meisje me onderbrak.' Hij vloot luid op zijn vingers waardoor de Cullens en de wolven hun aandacht op hem richten. 'Ze is weer bij.'

Er ging een opgeluchte zucht door de groep heen. 'Wat is hier aan de hand?' vroeg Rachel echter. 'Waarom ziet het er uit alsof jullie elkaar te lijf willen?'

'Misschien omdat we dat willen,' mompelde Jacob.

'Alles okay, Rachel?' vroeg Embry.

'Ja, het gaat wel. Of eigenlijk niet.' Ze wendde haar blik op de Cullens. 'Jane, Alec, Felix en Demetri zijn in Seattle.'

Er gleed meteen bezorgdheid over de gezichten van Carlisle, Esme, Edward en zelfs Jasper leek er wat verontrust over te zijn. 'Daar was ik al bang voor,' zei Carlisle.

'Ik heb hen het besluit niet zien maken,' protesteerde Alice.

'Ze zijn hier, Alice. Maar ze houden zich hier buiten tot het laatste moment. En jij focust je op de keuzes die Aro maakt en hij heeft hier niets mee te maken. Jane is degene die de keuzes maakt. We zullen hen niet zijn tot na de strijd.'

'Wie zijn die mensen waar jullie het over hebben?' wou Sam weten. Hij had wel in de gaten dat er iets aan de hand was gezien alle bezorgd gezichten.

'Het zijn de soort leiders van hun ras,' zei Damon die gebaarde naar de Cullens. 'Zij zorgen ervoor dat stervelingen niet achter ons bestaan komen en dat de bestaande Vampiers zich aan de wetten houden. Zo niet dan grijpen ze in en worden de Vampiers die de regels overtreden gedood.'

'Vampiers hebben wetten?' vroeg Quil verbaasd.

'Zij wel, wij niet,' grijnsde Damon. 'God zij dank voor dat want ik haat regels.'

'Waarom verbaast me dat niets?' vroeg Jacob kil.

'Omdat het duidelijk is,' was Damon's antwoord. 'Uit het feit dat het je is opgevallen blijkt maar weer dat je niet zo dom bent als je eruit ziet.'

'Genoeg,' onderbrak Rachel toen Jacob zijn tanden op elkaar klemde en zijn handen tot vuisten balde. Het was duidelijk dat hij niets liever wou dan Damon te lijf gaan. 'Dit kunnen we nu niet hebben. We moeten ons nu niet alleen zorgen maken om het New Born leger maar ook om de Volturi want eerlijk gezegd zouden ze ook nog wel eens een handje kunnen gaan helpen want ze willen de Cullens graag dood zien. Dat hoorde ik ze zeggen. Dat zou de keuze voor mij een stuk makkelijk maken.'

'Wacht eens even,' onderbrak Damon haar voordat ze door kon gaan. Hij zag er verward uit. 'Hoe heb je hen dat kunnen horen zeggen? Ik heb hen dat horen zeggen in de nacht op de dag voordat ik terug kwam. Dat was deels de reden waarom ik besloot terug te komen.'

'Jij HEBT het hen horen zeggen?!' riep Edward woedend uit. 'En je hebt niets gezegd?!'

'Ik zou het jullie hebben verteld als jullie me gisteravond niet zo onbeleefd hadden onderbroken. Sip it dus, Eddie,' was Damon's reactie. Hij richtte zijn aandacht weer op Rachel. 'Nou, ik weet dat je in de toekomst kunt kijken en soms dingen ziet die op dat moment gebeuren maar kun je nu ook al in het verleden kijken?'

'Ik… Ik was niet degene…' begon Rachel die niet precies wist hoe ze het hem moest vertellen. Daarom bracht ze uiteindelijk wat wanhopig uit: 'Phoenix liet me het zien. Ze zei dat het me zou helpen om te begrijpen in wat voor gevaar ik allemaal was.'

Damon keek haar weer aan alsof ze gek was geworden. 'Phoenix? Die rare vrouw die zich heeft opgeofferd om de wetend van het bestaan van Vampiers uit de gedachtes van stervelingen te wissen?'

Rachel knikte. 'Blijkbaar is ze mijn overgrootmoeder.'

'Geweldig,' zei Damon die zijn handen half in de lucht gooide. 'Mijn ex kan met de geesten van haar overleden voorouders praten. Net toen ik dacht dat het niet gekker kon worden.'

'Ex?' riepen meerdere mensen tegelijkertijd.

Rachel dook in elkaar terwijl haar gezicht zich vertrok en Damon realiseerde zich opeens wat hij had uitgeroepen. 'Oeps.'

'Geweldig gedaan, Damon,' kreunde Rachel met een hand tegen haar voorhoofd geduwd. 'Alsof je ze niet al genoeg redenen hebt gegeven om je te haten en je te willen vermoorden.' Ze wendde zich tot de groep. 'Ja, Damon en ik hebben iets gehad in het verleden.' Ze wendde zich tot Jacob. 'Hij is de ex uit Frankrijk waar ik je over heb verteld, Jake.' Daar leek Jacob niet blij mee te zijn en zijn gezicht werd duister. Ze wendde zich weer tot de groep. 'En met dat allemaal weer opgehelderd…'

'Hoe kun je hem uitstaan?' riep Jacob woedend uit en zo haar onderbrekend. 'Hij heeft je hart gebroken!'

'Technisch gezien was zij degene die het met mij uitmaakte dus ik heb dat niet gedaan maar dat heeft ze zelf gedaan,' zei Damon.

'En hij was al moeilijk uit te staan voordat ik mijn eigen hart brak,' zei Rachel. 'Echt verschil heeft het dus niet echt gemaakt.'

'Au,' zei Damon die een hand op zijn hart plaatste. 'Dat deed zeer. Je hebt me gekwetst, love.'

Rachel rolde met haar ogen. 'Oh, niemand gaat dat geloven. En het is waar. Je bent moeilijk om uit te staan. En dat weten we ook allemaal want je maakt er nou niet echt een geheim van.' Damon grijnsde als antwoord daarop waardoor Rachel hem een glimlach gaf voordat ze zich weer naar de Cullens en de roedel wendde. 'Maar wat gaan we doen aan de Volturi? Voor nu vormen ze even geen bedreiging maar dat zullen ze nog wel worden.'

Rachel en Damon liepen discussierend door het bos heen. Ze zouden Jasper, Edward en Jacob op de open plek ontmoeten waar ze ook van plan waren om te gaan vechten.

'Ik zweer het je. Het past allemaal,' zei Rachel wat verhit. 'De indringer, het leger van New Borns. Ik snap niet dat we het niet eerder door hadden want het sluit gewoon allemaal aan.'

'Bedenk wel dat dit allemaal veel groter word als je gelijk blijkt te hebben,' wees Damon haar op de feiten. Hij keek wat bezorgd. 'Dit zou dan allemaal zijn opgezet voor één persoon.'

'Besef wel dat ik die persoon ben. En je hebt zelf gezegd dat ik een magneet ben voor bovennatuurlijke en levensbedreigende dingen.' Ze konden daar nu beide niet om glimlachen en Rachel leek zelfs wat geïrriteerd. 'Dat ik dit niet eerder heb gezien. Dat ik Jasper's verhaal nodig had om te beseffen dat ze allemaal haar poppen zijn, net zoals hij Maria's pop was.' Ze schudde haar hoofd met een koppige blik in haar ogen. 'Nu weet ik zeker dat ik hier niet mee akkoord ga.'

Damon stopte en plaatste zijn handen op haar schouders waardoor hij haar ook stopte en haar dwong om hem aan te kijken. 'Je wilt graag horen dat we onze levens op het spel zetten voor je? Okay, dan hoor je het. We zetten onze levens op het spel voor je. Het minste dat je kunt doen is ervoor zorgen dat het niet voor niets is en dus dat je ergens veilig en ver bij de strijd vandaan blijft.'

'Maar ik vind het niets,' protesteerde Rachel. 'Ik ga me niet verstoppen als een lafaard terwijl jullie alle risico's voor mij nemen. Ik ben geen lafaard en ik ben niet zwak.'

'Luister eens even goed naar me, als het echt Victoria is die alles heeft georganiseerd dan kun je doen en zeggen wat je wilt maar dan houd ik je zover mogelijk bij haar en de strijd uit de buurt,' zei Damon. 'Ik herinner me nog erg goed hoe je er de laatste keer uitzag toen je oog in oog met haar kwam te staan en geloof me, dat was geen fijn gezicht. Vertel me alsjeblieft dat je die ontmoeting nog niet bent vergeten want bij mij is hij in het geheugen gegrift.'

'Ik ben het nog niet vergeten maar ik wil me geen lafaard voelen of hulpeloos. En Jasper zei dat ik kon helpen.'

'Jasper heeft je niet gezien op die avond zoals ik je toen heb gezien,' zei Damon met een hard gezicht. Blijkbaar vond hij de herinnering aan hoe hij haar bloedend op de grond had gevonden nadat Victoria haar tegen een boom had aangegooid niet één van zijn meest fijne herinneringen. 'Daarbij zullen we je hulp niet nodig hebben. Met de wolven en mij erbij zal het een makkelijk gevechten worden. Er zullen er genoeg zijn die niets te doen zullen hebben en het zal over zijn voordat je ook maar door hebt dat het is begonnen.'

Rachel sloeg haar armen over elkaar heen en keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan. 'Of het is zo gevaarlijk dat ik me ergens ver bij de strijd vandaan moet verschuilen of het is zo makkelijk dat jij aan de zijkant zou kunnen staan en alleen maar toezicht zult hoeven te houden. Maak een keuze. Wat is het nu?'

'Het is gevaarlijk voor jou,' zei Damon die weer doorliep. 'Het is makkelijk voor mij, de Cullens en de roedel.'

'Niet zoveel gevaarlijker en dat weet je ook best,' protesteerde Rachel terwijl ze achter hem aanliep. Ze deed een uitval naar zijn arm en dit keer was zij degene die hem stopte. 'Jij van alle mensen op Aarde weet dat ik best voor mezelf kan zorgen en dat ik terug kan vechten.'

Damon zuchtte diep en had duidelijk door dat ze hem in een hoek had. Hij keek haar gepijnigd aan. 'Ik wil je niet nogmaals zo zien als toen ik je in het bos vond, Rachel.'

Rachels blik werd wat zachter. 'Dat weet ik. Maar ik wil jou ook niet zo zien en de enige manier waarop ik die zorgen een beetje kan sussen is als ik je zelf kan zien.'

'Dan hebben we de oplossing gevonden,' zei Damon. 'Ik zal bij je blijven.'

'En dan blijf ik dus bij jullie op het veld.'

'Nee, dan zoeken we samen een schuilplek op en blijven we allebei bij het gevecht vandaan,' wuifde Damon haar plannen weg. 'Ik had toch al niet echt zin om mijn kleren te riskeren voor een enkel gevecht met een paar New Borns.'

Rachel schudde haar hoofd. 'Je bent zo ijdel.'

Damon glimlachte schuin en in een oogblink vond ze zichzelf in zijn armen. Ze glimlachte tevreden en sloot haar ogen terwijl ze haar eigen armen om zijn torso wond. 'Wees blij. Mijn ijdelheid heeft er maar mooi voor gezorgd dat jij je zin hebt gekregen. Ik zal toch niet deelnemen aan dat gevecht.'

'Wat? Nu krabbel je opeens terug?' Damon en Rachel lieten elkaar haastig los en Rachel streek wat ongemakkelijk een plukje haar naar achteren toen ze Jacob zag aankomen lopen. Zijn ogen waren vernauwd en Rachel keek vooral zo ongemakkelijk omdat ze de beelden waar Paul en Jared haar ook over vertelden nu met eigen ogen zag. 'Heb je een spier verstuikt of zo?'

'Hij doet het voor mij, Jake,' zei Rachel. 'En stop heel snel met zulke dingen denken of ik zal je nooit meer aankijken.'

'Whatever,' mompelde Jacob waarna hij doorliep.

Rachel haakte haar arm door die van Damon en ze liepen achter hem aan. 'Gewoon uit nieuwsgierigheid maar waar dacht hij precies aan?'

'Je martelen en in stukken scheuren in zijn wolfvorm.'

Damon grinnikte tot haar verbazing vermaakt. 'Oh, dat zou ik graag zelf willen zien.'

Edward en Jasper waren al op de open plek en stonden geduldig te wachten. De blikken die ze Damon gaven vertelde Rachel meteen dat Jacob hen al op de hoogte had gebracht.

'Je vecht dus niet mee?' vroeg Jasper aan Damon toen ze zich bij hen voegden.

'Nee.' Damon klopte glimlachend met zijn hand op de hand waarmee Rachel zijn arm vasthad. 'Moet deze dame tevreden houden anders kijkt ze me nooit meer aan.'

Jasper knikte maar Edward leek niet zo tevreden. Als blikken konden doden…

'Wat is het plan?' vroeg Jacob stijfjes.

'Deze plek geeft ons een overwicht in de strijd,' vertelde Jasper hem. 'We moeten de New Borns hierheen leiden met Rachels geur. Maar het moet hier eindigen.'

'Het plan was dat ik zou kamperen hoog in de bergen,' vulde Rachel hem aan. 'Damon gaat nu mee maar zelfs als hij mij zou dragen dan zullen ze fragmenten van mijn geur oppikken en dat zal alleen maar meer worden als één van de Cullens me draagt.'

'Jouw stank is echter walgelijk,' zei Edward.

'Dude, je wilt echt geen stanken gaan vergelijken,' beet Jacob hem toe.

'Wat hij bedoelt –' kwam Rachel snel ertussen. '– is dat jouw geur de mijne zal verbergen als jij me draagt.'

'Okay,' zei Jacob vrijwel direct.

Edward schudde echter zijn hoofd. 'Dit is geen goed idee.'

'Edward, ze zullen niet eens in de buurt van zijn –' Jasper kuchte even. '– odeur willen komen.'

'Laten we het gewoon even proberen,' zei Rachel die Damon een snelle glimlach gaf, zijn arm losliet en toen naar Jacob liep.

Jacob pakte haar zonder enige problemen in bruidsstijl op waardoor Edwards ogen zich vernauwden. 'Eén wolf ritje komt eraan.'

Edwards kaken klemden zich op elkaar en hij siste half: 'Rennen.'

Jacob draaide zich om en begon te rennen, terug richting de bomen, terwijl Rachel over zijn schouder naar Damon keek die heel vermaakt leek te zijn. Blijkbaar vond hij de strijd en de jaloezie tussen Edward en Jacob erg vermakelijk.

Ze waren nog maar een paar meters van het veld vandaan toen Jacob stopte met rennen en gewoon begon te lopen.

'Ga je mij ook vragen om af te zien van het gevecht?' wou haar beste vriend weten. 'Of geef je niet om mijn veiligheid?'

Rachel rolde met haar ogen. 'Natuurlijk geef ik daarom. Maar je zou sowieso nee zeggen. Dit zou je voor geen goud willen missen.'

'Het is niet alsof ik ook maar een keuze heb. Sinds ik Sam alfa heb laten zijn. Ik moet leren leven met de besluiten die hij zal nemen.'

Rachel gaf hem een rare blik. 'Sinds jij Sam alfa hebt laten zijn?'

'Ik wou niet eens in een roedel zitten,' verklaarde Jacob. 'Laat staan zijn leider zijn. En Sam heeft me zelf de positie aangeboden.'

'Aangezien je de zoon van het hoofd van de stam bent,' concludeerde Rachel.

Jacob knikte. 'Daarom inderdaad. Maar iedere keuze heeft zo zijn gevolgen. Sommigen alleen meer dan anderen.'

Rachel zuchtte vermoeid. 'Begin nou niet weer. Iedereen maakt keuzes en je zult die van mij gewoon moeten accepteren.'

'Dus het zit je helemaal niet dwars dat je op vakantie gaat met je EX?' Hij spuugde het woord 'ex' met een heleboel haat uit.

'Ik kan nog steeds erg goed met Damon overweg en ondanks dat we in het verleden iets hebben gehad betekent dat nog niet dat we nu geen vrienden meer kunnen zijn.'

'Ik geloof dat hij heel wat meer dan alleen vrienden wil zijn,' mompelde Jacob.

'En ik geloof dat DAT bij wel meer zo het geval is,' beet Rachel terug.

Jacob ging daar niet op in. 'Rachel, ik heb gezien wat hij met je heeft gedaan. Wat hij heeft veroorzaakt. Hij en die andere bloedzuiger. Ik was er toen, weet je nog?'

'Ook niet altijd,' mompelde Rachel.

Dat deed blijkbaar pijn want Jacobs hele gezicht vertrok en kwam hard te zijn. 'Tuurlijk, herinner me daar nog maar even aan. Ik wou dat niet en dat weet je ook wel.'

'En Damon wou niet dat ik het uitmaakte toen ik dat deed.'

'Waarom blijf je hem toch iedere keer verdedigen?' schoot Jacob uit. 'Het is zeker alleen maar omdat hij goed kan zoenen of zo.'

Nu kwam Rachels gezicht hard te staan. 'Nee, dat is het niet. Maar nu je dat toch laat vallen… Ja, hij kan goed zoenen. Het is hemels en zoveel beter dan jij dat kan maar jouw kus telt ook eigenlijk niet want je verkrachtte mijn lippen eigenlijk gewoon. En zal ik je nog wat vertellen? Seks met hem hebben is nog beter. Dat voelt alsof je sterf van geno… Au!' Jacobs greep om haar heen werd zo strak toen ze dat zei dat het even voelde alsof hij haar doormidden zou breken. 'Jake! Pas op met de grip! Ik ben niet van steen gemaakt!'

Zijn grip verslapte iets om haar en hij mompelde een 'sorry' met op elkaar geklemde kaken.

'Ik snap dat je niet begrijpt waarom ik hem zo vertrouw en waarom ik zo close met hem ben,' zei Rachel terwijl ze naar zijn gezicht keek dat steenhard stond. 'Maar je moet begrijpen dat hij de allereerste na mijn ouders was aan wie ik ooit heb verteld wat ik allemaal kon en die dat ook allemaal accepteerde, er zelfs om moest lachen. Hij was daar op momenten dat jullie me nog niet eens kende en hij was de allereerste die me duidelijk maakte dat ik niet het enige bovennatuurlijke in de wereld was. Dat ik niet een freak was zoals ik altijd had gedacht. Hij heeft zoveel voor me gedaan en heeft me zoveel geholpen met het worden van wie ik nu ben…' Ze stopte even. 'Ik zou niet de persoon zijn om wie jij zoveel geeft als ik hem nooit had ontmoet en daar verdient hij wat credit voor.'

Jacob bleef heel stil voor een lange tijd terwijl ze door bleven lopen. Toen hij uiteindelijk zijn mond weer open trok was het om te vragen: 'Dus het heeft echt niets te maken met het feit dat hij je eerste echte liefde was en dat je nog steeds gevoelens voor hem hebt?'

Rachel rolde met haar ogen. 'Nee, Jake, daar heeft het niets mee te maken. Ik kon Damon vertrouwen voordat we iets kregen en ik weet dat ik dat nu nog steeds kan. Daarbij heeft het een maand geduurd nadat ik hem mijn geheim had verteld voordat ik eindelijk voor hem viel en we iets kregen. Ik wou eerst helemaal niets met hem te maken hebben, verachtte hem zelfs. Nadat hij me de waarheid had verteld accepteerde ik hem en zag ik hem als een vriend maar het duurde echt wel een poosje voordat ik echt door had dat ik voor hem was gevallen.' Ze lachte zachtjes. 'En natuurlijk had meneertje dat al lang door, de zelfingenomen bastaard dat hij is.'

'Dus je geeft toe dat hij niet alleen maar zonneschijn is?'

Rachel snoof schamper. 'Oh, alsjeblieft. Dat heb ik ook nooit beweerd. Hij heeft genoeg gewoontes en kanten waar ik me dood aan kan ergeren en die ik echt helemaal niets vind.' Toen glimlachte ze. 'Maar hij heeft ook genoeg karaktereigenschappen en vaardigheden die dat goed maken.'