Hallo daar, mensen. Hoe was jullie oud en nieuw? Hebben jullie alle vingers nog? En geen schade aan de ogen opgelopen?

Ik heb besloten om nog één hoofdstuk te plaatsen die buiten de normale regeling valt en dat zal deze zijn. Na dit hoofdstuk hou ik me weer aan het vaste schema en dat betekent dat ik iedere woensdag zal updaten. Het volgende hoofdstuk zal ik dan ook aanstaande woensdag plaatsen.

Florreke, helaas, helaas. Het zullen niet Alec en Bree zijn die in de toekomst iets zullen krijgen. Een toekomstige romance voor Alec zal wel gaan plaats vinden in de sequel, net als een toekomstige romance voor Bree, maar die romance zullen ze niet met elkaar beleven. Dan over Damon... Tja, dat is Damon voor je. Hij is een enorme dramaqueen, een zak en erg dubbelzinnig maar je kunt ook niet niet van hem houden want hij heeft ook zo zijn aardige momenten. En je hoort er verward van te raken. Rachel raakt er namelijk ook verward door. Oh, en dat gevecht dat je zo graag wou zien, dat gevecht tussen Edward en Damon, die zal wellicht in dit hoofdstuk een kleine verschijning maken. Wellicht...

Ik heb trouwens een aantal van de afbeeldingen die ik gebruik voor dit verhaal vervangen omdat ik erachter kwam dat de links die op mijn profiel stonden, een aantal daarvan deden het niet meer. Oh, en er staat nu ook een afbeelding van Damon op, gewoon voor de zekerheid.

Ik zal jullie verder niet meer ophouden want ik sta te springen om erachter te komen wat jullie van dit hoofdstuk zullen vinden. Jullie hebben misschien al een idee door de titel van het hoofdstuk, maar ik verklap het toch maar alvast: Rachel zal zich vaak vernederd gaan voelen in dit hoofdstuk. Oh, en jullie krijgen samen met Rachel iets meer te weten over wat er nu verkeerd is gegaan tussen Rachel's grootouders en haar ouders. De nacht voor de strijd waarin Rachel in Huize Cullen zal verblijven begint aan het einde van dit hoofdstuk trouwens ook en zal eindigen in het volgende hoofdstuk.

Ik geef weer teveel weg. Veel leesplezier, review alsjeblieft en laat me weten wat jullie vinden. En nogmaals een herinnering, de volgende keer dat ik zal updaten zal aanstaande woensdag zijn en dan iedere woensdag tot ik geen hoofdstukken meer heb.

XxX Emmetje.

When The Past Catches Up

Chapter 19

Embarrassment

Toen Rachel en Jacob na een lang rondje zich weer bij Damon, Edward en Jacob voegden hing er gespannenheid in de lucht. Edward keek bijna net zo gekweld als Jacob had gekeken toen Rachel het over Damons kus- en bedvaardigheden had gehad. Damon daar in tegen leek nog meer geamuseerd dan eerst, al wreef hij zich over zijn kaak.

'Wil ik weten wat er is gebeurd?' vroeg Rachel die een duistere blik op Edward wierp.

'Geloof me, je wilt het niet weten,' zei Jasper, die al net zo ongemakkelijk leek te zijn.

'Dus?' vroeg Rachel, zich er verder maar niets van aan probeerde te trekken. 'Heeft het gewerkt?'

Jasper knikte. 'Het enige wat ik rook was stank. Al pas als ik mijn neus echt die in de geur stak rook ik iets van jouw geur maar het was heel zwak en zo diep zullen de New Borns echt niet gaan.'

Rachel liet een opgeluchte zucht uit. 'Mooi. En wat is nu de volgende stap?'

'Alice heeft het op zich genomen om een alibi voor de strijd voor je te regelen,' deelde Jasper haar mee. 'Als het goed is is ze daar op dit moment mee bezig.'

'Werkelijk nou?' Rachel keek ongemakkelijk. 'Wat stelt me dat nou gerust.'

'Morgen zullen we een spoor met jouw geur naar deze plek trekken en daarna brengt Jacob je naar de kampeerplek.' Rachel knikte dat ze het helemaal begreep. 'En als alles volgens plan gaat dan zijn we overmorgen rond deze tijd bezig om het New Born leger in te maken.'

Kort daarna namen ze afscheid en begonnen Damon en Rachel aan de loop terug naar Huize Grey. Terwijl ze wegliepen wierpen Edward en Jacob hem de meest vuile blikken toe die Rachel ooit had gezien en Jasper leek aardig van slag door de emoties die hij van hen af voelde komen, de arme jongen.

'Okay, wat heb jij gedaan in de tussentijd dat Jacob en ik niet in de buurt waren?' wou Rachel weten. 'Want het lijkt wel alsof Edward je nog meer haat dan normaal. En zelfs Jasper leek ergens door gekweld.'

Damon grinnikte vermaakt. 'Oh, Rachel, Rachel, Rachel. Je bent soms zo onwetend.'

Nu keek Rachel verward. 'Hoezo ben ik nu weer onwetend? Is het iets dat ik heb gezegd?'

'Ja, het is inderdaad iets dat je hebt gezegd.' Er kwam een ondeugende grijns op Damons gezicht en een schittering in zijn ogen die Rachel helemaal niet lekker zaten. 'Ik kan hemels zoenen, is het niet?'

Rachels wangen werden rood en ze wist vrij zeker dat ze nog nooit eerder zo rood waren geweest. 'Dat heb je gehoord?!'

'Ik, Eddie, Jasper. Het zou me niets verbazen als zelfs de andere wolven het mee hebben gekregen. We drieën konden het hele gesprek in ieder geval uitermate goed volgen. Erg vermakelijk. Je had Eddie's reactie moeten zien toen je begon over hoe seks met mij was.' Hij wreef weer over zijn kaak. 'Hij hoorde het, versteef, draaide zich toen op en verkocht me een dreun. En toen kreeg ik een hele preek over wat ik wel niet dacht en dat je te jong was. Bla bla bla.'

'Dat meen je niet,' zei Rachel wat geschokt. Edward had Damon echt een dreun verkocht?

'Oh, ik meen het zeker. Hij kan best hard slaan als hij dat wil.' Hij keek weer naar haar en de ondeugende glimlach kwam terug. 'Maar maak die zin eens af want ik ben erg nieuwsgierig hoe je daar nou precies over denkt.'

'Oh, blijf dromen!' riep Rachel gefrustreerd uit. 'Ik was kwaad op Jacob toen ik dat allemaal zei dus geloof er maar niets van!'

'Huh huh.' Hij geloofde nu helemaal niets van haar woorden.

'Echt, Damon. Ik zei het alleen maar omdat ik helemaal gek van hem werd en van iedere keer jou te moeten verdedigen tegen zowat iedereen.'

'Dat neem je toch echt zelf op je, love,' merkte Damon op. 'Ik vraag je niet om dat te doen. Je hoeft dat niet eens te doen want het kan mij toch niets schelen. Laat ze denken over me zoals ze willen. Het zou mij niet minder kunnen uitmaken.'

'Maar mij wel,' mompelde Rachel terwijl ze, nog steeds behoorlijk rood, voor zich uit staarde met haar armen over elkaar heen.

Damon grinnikte wat, blijkbaar nog steeds geamuseerd door de rode kleur op haar wangen, en sloeg een arm om haar schouders heen. 'Je trekt je teveel aan van wat andere mensen vinden en denken, Rachel.'

'Maar wat ze over je denken is fout.'

'Niet alles is fout en dat weet jij ook wel.'

'Toch…'

'Rachel,' onderbrak Damon haar. 'Jij kent de waarheid en dat is genoeg voor mij. Dat is het altijd al geweest. En als jij je daar beter door gaat voelen dan mag je me verdedigen maar als het dat niet doet dan moet je ermee stoppen want het kan mij niets schelen en veel zal het toch niet veranderen.' Rachel keek twijfelend weg. 'Ik meen het, love. Ik waardeer wat je probeert te doen maar het hoeft niet.'

'Ik zal erop letten,' mompelde Rachel, uiteindelijk ingevend.

Damon glimlachte en trok haar dichter tegen zich aan. 'Weet je, ik blijf erbij dat ik jouw vertrouwen en vriendschap niet echt verdien. Je moet trouwens wel een beetje gek zijn om mij te vertrouwen.'

'Gek ben ik en dat weten we ook allemaal.' Rachel glimlachte nu ook en ze sloeg haar arm om zijn onderrug. 'En juist omdat je vindt dat je het niet verdient zorgt er voor dat je het wel verdiend. En iedereen heeft iemand nodig die zij kunnen vertrouwen en ik geloof niet dat wat jij en Stefan hebben echt een relatie is gebaseerd op vertrouwen.'

Damon snoof. 'Meer een relatie gebaseerd op leugens en bedrog.'

Rachel glimlachte en staarde voor zich uit. Haar glimlach verdween echter alweer snel. 'Weet je, ik maak me een beetje zorgen.'

'Om wat?'

'Om wat Alice op dit moment aan het regelen is als mijn alibi.'

'Ik weet vrij zeker dat het niets over de top zal zijn.'

Rachel gaf hem een blik. 'Jij kent Alice niet zoals ik haar ken. Of het is iets wat Charles en Janet totaal niet van mij verwachten zoals een lang weekend winkelen of het is iets waardoor ze me opzet met Edward. En ze klinken allebei niet als muziek in mijn oren.'

'Hmm,' was het enige antwoord dat ze van hem kreeg. Dus ze zuchtte diep en liet het maar lopen, wetend dat hij een andere mening er toch niet over zou hebben.

De rest van de weg verliep in stilte en Rachel begon achterdochtig te worden toen ze Charles en Alice samen op de veranda zag staan, beide lachend. 'Wat zei ik je?'

Alice en Charles merkten hen op en Alice wuifde terwijl Charles gewoon glimlachte. Hij zei nog iets tegen haar waardoor ze lachte en knikte. Charles knikte ook, dit keer duidelijk tevreden. 'Okay, Alice. Je hoeft geen vreemde te zijn en dat weet je, hè?'

'Ik zal het onthouden,' beloofde Alice terwijl ze naar Damon en Rachel toeliep. Charles liep naar binnen toe en Damon volgde hem nadat hij een kus op Rachels wang had gedrukt, waardoor haar wangen rood werden en hij breed grijnsde.

Toen Alice voor haar stopte keek Rachel haar argwanend aan. Het kleinere meisje glimlachte alleen vrolijk. 'Je alibi voor het gevecht is helemaal geregeld.'

'Wil ik weten wat het is?'

'Natuurlijk, gekkie,' lachte Alice. 'Ik heb Charles verteld dat de hele familie gaat kamperen en dat ik geen zin heb om mee te gaan en dat jij en ik daarom een logeerpartij bij mij thuis zullen houden.'

'Aha.'

'Billy heeft er trouwens voor gezorgd dat Charles en Janet op de dag van het gevecht in La Push zullen zijn zodat hen niets zal overkomen. Hij en Charles gaan vissen en Janet gaat bij Sue Clearwater op bezoek. Ze zullen daar ook gaan eten.'

Rachel keek Alice nu met opgetrokken wenkbrauwen aan. 'Sinds wanneer noem jij mijn ouders bij hun voornaam? Wat is er gebeurd met Mr. en Mrs. Grey?'

'Janet heeft er altijd al opgestaan dat ik haar gewoon bij voornaam noem en Charles…' Alice glimlachte breed. 'Wel, mij mag hij.' Toen werd ze serieus. 'Eigenlijk zullen jij en Edward het huis voor je alleen hebben vannacht.'

Rachels glimlach vervaagde. 'Wat?'

'We gaan allemaal jagen, voor het gevecht,' verklaarde Alice. 'Je weet wel, ons helemaal klaar maken voor het gevecht.'

'Maar hoe zit het met Edward? Hij moet toch ook jagen.'

'Dat gaat hij ook nog wel doen,' verzekerde Alice haar. 'Maar al pas morgen. Dus jullie zullen vannacht helemaal met z'n tweeën zijn.' Rachel keek haar geïrriteerd aan maar Alice trok zich er niets van aan en glimlachte slechts alleen maar. 'Graag gedaan.'

'Alice…' begon Rachel.

'Nah-ah,' onderbrak Alice haar. 'Ik wil niets van dat alles horen. Jij en Edward hebben wat tijd samen en alleen nodig. Om dingen uit te praten en op één lijn te krijgen want de laatste tijd is er veel te veel gaande waar jullie niet over praten.'

'En je weet zeker dat je dit niet alleen maar hebt geregeld uit een egoïstische hebzucht omdat je graag wilt dat we weer iets krijgen?'

'Natuurlijk heb ik het daarom geregeld,' glimlachte Alice vrolijk. 'Maar wat voor vriendin zou ik niet zijn als ik jou niet weer gelukkig wil maken?'

'En je denkt dat je me hiermee gelukkig gaat maken?' vroeg Rachel met opgetrokken wenkbrauwen.

'Ik WEET dat ik je hier gelukkig mee ga maken,' zie Alice, met de nadruk op 'weet'. Toen wuifde ze en liep naar haar auto. De gele Porsche die ze blijkbaar nieuw had gekregen of had gekocht kwam brullend tot leven en racete vervolgens weg.

Rachel zuchtte geïrriteerd en liep naar binnen. Damon hing op de bank in de woonkamer met een glas scotch in zijn hand en met zijn voeten op de koffietafel en keek naar haar op toen ze in de opening bleef staan. 'Ik zei het je toch.'

Damon grinnikte als antwoord en richtte zijn aandacht weer op de televisie. Rachel zuchtte weer geïrriteerd en liep naar de keuken, waar ze Charles vond.

'Hey, lieverd. Ik maak voor Damon en mij sandwiches. Wil je er ook één?'

'Nee bedankt. Ik heb niet zo'n trek.' Ze hees zich op één van de keukenkastjes en sloeg hem gaande terwijl hij druk bezig was met het klaarmaken van sandwiches.

'De zus mag ik wel,' zei Charles na een korte stilte. 'De broer daarin tegen blijft niet welkom in dit huis.'

'De zus kan ook irritant zijn,' verzekerde Rachel hem. 'Zoals wanneer ze probeert mij en Edward weer samen te krijgen. Dan is ze heel erg irritant.'

Charles stopte even met het klaarmaken van sandwiches en keek haar aan. 'Serieus?' Rachel knikte en hij wendde zij aandacht weer op het brood. 'En opeens vind ik haar een stuk minder aardig.'

Het was weer even stil maar toen vroeg Rachel aarzelend: 'Hey, pap. Ik vroeg me iets af. Waarom hebben jij en mam zo'n godsgruwelijke hekel aan opa en oma?' Charles versteef dit keer en ze zag paniek in zijn ogen verschijnen. 'Pap? Alles okay?'

'Ja hoor.' Hij ging weer door met het maken van sandwiches maar dit keer deed hij het allemaal veel sneller. Hij probeerde zijn ongemakkelijkheid te verbergen. 'Waarom zou je dat in hemelsnaam vragen?'

'Omdat jullie me nooit hebben verteld waarom we opeens zo midden in de nacht weg gingen en sindsdien kunnen jullie elkaar nauwelijks luchten of zien. Dat was daarvoor nooit het geval.'

'We hadden gewoon verschillende meningen,' was Charles' vage antwoord. 'En dat botste. Heel erg. En ze bemoeiden zich met dingen waar ze zich niet mee zouden moeten bemoeien…'

'Je bedoelt dat ze zich bemoeiden met mij en mijn opvoeding,' concludeerde Rachel.

Charles zuchtte diep en keek haar richting op maar ontweek haar blik met opzet. 'Ja. Ze hadden andere ideeën over je opvoeding dan die wij hadden. En ze draafden zo door dat we vonden dat ze te ver gingen en besloten weg te gaan.'

'En contact tussen ons te vermijden?' vroeg Rachel. 'Dat is nogal cru.'

Charles keek haar nu wel aan. 'Misschien wel maar hoe Janet en ik erover dachten en hoe Harriet en Roland erover dachten, het waren elkaars tegenpolen. En ik weet dat ze je grootouders zijn maar we waren en zijn nog steeds je ouders en zij hadden niets te maken met je opvoeding. Wij moesten die keuze maken. Door contact met jou te ontzeggen hoopten we allebei dat ze het zouden begrijpen en dat ze ermee zouden stoppen om je op hun manier te proberen op te voeden. Maar dat begrepen ze niet en daarom –'

'– kunnen jullie nu nog steeds niet met elkaar overweg. Het blijft botsen en jullie zijn allebei te koppig om tot een overeenkomst te komen.'

'Ja…' knikte Charles afwezig. 'Zo zit het wel een beetje in elkaar maar je moet wel begrijpen dat wat zij willen absoluut iets is dat wij willen voorkomen.' Rachel keek hem verward aan. 'Ze willen dat je het soort meisje bent dat zodra ze een geschikt vriendje heeft en achttien jaar is ze met hem trouwt, ergens mooi gaat wonen en dan weet ik hoeveel kinderen krijgt.'

Rachel staarde hem aan alsof hij gek was geworden. 'Serieus?'

Charles knikte. 'Janet en ik vinden dat veel te jong. Je zou dan je hele leven nog voor je hebben en trouwen op jonge leeftijd, het zijn de huwelijken die vaak het snelst op de klippen lopen. Daarbij moet je niet willen trouwen omdat je niet –' Hij stopte even en kuchte ongemakkelijk. '– voorzichtig genoeg bent.'

Rachel keek hem raar aan. 'Voorzichtig?'

'Oh, je weet waar ik het over heb. Er zijn dingen waar je over moet nadenken als je… als je… Als je fysiek intiem wilt zijn.'

Rachels wangen kleurden op. 'Pap!' riep ze uit terwijl ze van het keukenkastje afsprong. 'Alsjeblieft! Begin nou niet over HET onderwerp.'

'Het is net zo vernederend voor mij als voor jou,' probeerde Charles haar duidelijk te maken.

'Daar heb ik zo echt mijn twijfels over. En bespaar me het alsjeblieft want mam is je voor geweest, zo'n tien jaar geleden of zo.'

'Wel, tien jaar geleden had je nog geen vriendje.'

'Nu ook niet.'

'Je deelt hetzelfde bed met hem.'

'Er gebeurt niets tussen ons,' probeerde Rachel hem met een knalrood hoofd uit te leggen, zich erg bewust van het feit dat Damon met zijn bovennatuurlijke gehoor alles hoorde wat er nu werd gezegd en dat hij waarschijnlijk dubbel lag van het lachen. 'En zelfs als het zo zou zijn geweest dan weet ik vrij zeker dat alles nog precies hetzelfde werkt als hoe het tien jaar geleden deed.'

'Okay.' Charles knikte wat. 'Dus jullie twee nemen maatregelen en zo?'

'Pap, alsjeblieft,' smeekte Rachel. 'Van alle dingen in de wereld is dat wel het laatste waar je je over zorgen moet maken.'

'Dat vat ik op als een ja.'

'Pap, de laatste keer dat ik seks met Damon had was voordat we uit elkaar gingen!' riep Rachel half wanhopig uit.

'Ah, de dah de dah,' riep Charles uit terwijl hij zijn handen tegen zijn oren drukten. 'Okay, okay. Dat was niet wat ik wou horen.'

'Ben je nu wel tevreden?'

'Ja.'

'Mooi,' zei Rachel terwijl ze naar de trap toe snelde. 'Fijn dat we dit achter de rug hebben, pap.'

Ze wist hoe snel ze de trap op moest lopen of hoe snel ze zich moest gaan verschuilen op haar slaapkamer. Van alle momenten die hij had kunnen kiezen om met haar over dat te gaan praten moest het precies vandaag zijn. Precies de dag waarop ze in haar woede ook iets over dat tegen Jacob had gezegd.

Toen besefte ze zich nog iets. Charles zou Damon hier ook mee gaan confronteren. Nee, hij zou niet met hem praten over HET onderwerp maar wel over het feit dat ze had toegeven dat ze inderdaad seks met hem had gehad.

'Ik had nu niet graag in zijn schoenen gestaan,' dacht Rachel met een klein vermaakt glimlachje terwijl ze op de vensterbank ging zitten. 'Arme hij.'

Die avond wist Rachel niet hoe snel ze uit het huis moest komen en richting Huize Cullen moest vertrekken. Er kwam namelijk een nogal grimmige aura van Charles af die Janet niet begreep en die Damon het huis had uitgejaagd en naar een kroeg in Port Angeles had gedreven.

Ze was dan ook blij toen ze parkeerde voor het enorme glazen huis en in de frisse buitenlucht stapte. Ze was blij om weg bij haar ouders te zijn maar ze was niet blij dat ze nu de hele nacht alleen met Edward zou besteden.

Nog een minuut nadat ze haar auto had geparkeerd verscheen Edward bij de voordeur en opende die. De piano muziek van DeBussy, Edwards favoriete muziek, gleed door de ramen en de open deur naar buiten.

'Wat doe je buiten?' vroeg hij toen hij haar tegen haar auto aangeleund zag staan. 'Wat is er mis?'

'Rare situatie thuis,' verklaarde Rachel terwijl ze haar rugtas uit haar auto pakte en die over haar schouder gooide. 'Ik had wat frisse lucht nodig.'

'Wil je erover praten?'

'Absoluut niet,' zei Rachel terwijl ze het huis in liep. 'Het is al vernederend genoeg.' Hij sloot de deur achter haar waardoor het nu echt alleen maar hun tweeën was, zelfs de buitenwereld was er niet meer. Het zorgde ervoor dat ze zich ongemakkelijk voelde en ze stopte haar handen diep in de zakken van haar broek. 'Luister, Edward. Dit is niet vervelend bedoeld of zo maar ik vind dit om eerlijk te zijn helemaal niets. En ik zou hier ook niet zijn geweest als Alice het niet allemaal had geregeld.'

'Dat weet ik. Maar we kunnen er des al niet te min het beste van maken, niet?' Hij klonk wat hoopvol. Te hoopvol.

'Whatever,' mompelde Rachel terwijl ze de trap opliep. Hij volgde haar op de voet, als een kleine verloren puppy en het irriteerde haar.

Eenmaal aangekomen bij de woonkamer liet ze zich op de bank ploffen en zette haar tas naast zich neer. Tot haar grote ongenoegen ging Edward vlak naast haar zitten en staarde hij haar doordringend aan.

'Wat?' wou Rachel weten.

Hij pakte haar pols, degene waar de armband van Jacob aanhing, en klikte er iets aan vast. Het was een klein glinsterend hartje en ze had zo haar twijfels over of het wel of niet nep was. Hij leek namelijk erg echt.

'Eerlijk is eerlijk,' verklaarde Edward. 'Als Jacob je een cadeautje mag geven dan mag ik dat ook.'

'Hij is erg mooi,' zei Rachel eerlijk. 'Maar je weet dat ik er niet van hou als je dingen voor me koopt en dit ziet er duur uit.'

'Ik heb niets gekocht,' verzekerde Edward haar. 'Het is tweedehands. En ik had het al. Hij was van mijn moeder.'

Rachel schudde haar hoofd. 'Dan kun je het me zeker niet geven.'

'Ik draag ze zelf toch niet,' lachte Edward. 'En ik heb Alice, Rosalie en Esme er ook een aantal gegeven. En zoals ik al zei, eerlijk is eerlijk.'

Rachel trok haar pols terug. 'Ah.'

Ze vielen allebei stil maar Rachel was gewoon aan het wachten tot hij haar zou vragen over haar relatie met Damon want ze wist dat hij daar graag over wou beginnen. Het moment volgde enkele minuten later.

'Waarom heb je Jacob wel verteld dat je een ex had en mij niet?'

Rachel haalde haar schouders op. 'Toen ik Jacob dat vertelde was ik hartgebroken. Niet alleen omdat jij het had uitgemaakt maar ook omdat ik nog steeds niet hersteld was van mijn eerdere gebroken hart, degene die Damon had veroorzaakt. Hij hielp me er om boven op te komen en daarom besloot ik hem de gehele waarheid te vertellen.' Ze keek hem aan. 'Ik kwam hier met een gebroken hart, Edward. Toen wij iets kregen hielp jij me om het te vergeten. Vergeten, niet genezen. Maar toen ook jij me verliet werd ik weer aan alles herinnerd en dat deed pijn. Heel veel pijn.'

'Toch lijk je prima met Damon overweg te kunnen, ondanks dat hij je hart gebroken heeft.'

'We zijn vrienden en ik weet dat ik hem nog steeds kan vertrouwen, zoals hij weet dat hij mij kan vertrouwen. Dat is het belangrijkst. Wat is gebeurd is gebeurd en we kunnen dat allebei niet veranderen maar ik geloof niet dat ik dat ook wil.' Ze gaf hem een blik. 'En je hebt gehoord wat ik Jacob erover heb verteld dus je weet ook al wat ik allemaal ga zeggen.'

'Vertrouwde je me niet genoeg?' vroeg Edward, nu met een gezicht vertrokken van de pijn. 'Om me te vertellen dat er iemand voor mij was geweest?'

'Edward, je wist dat er iemand voor jou was geweest, misschien zelfs meerdere. Ik was nou niet echt maagd toen we voor de eerste keer seks hadden.' Ze frunnikte wat aan haar shirt terwijl ze uit het raam naar buiten keek. Ze zou hem de waarheid vertellen en de gehele waarheid. 'Maar om je zorgen een beetje te sussen, het was er maar één die voor jou kwam. Damon was de eerste.'

Vanuit haar ooghoeken zag ze dat hij zijn handen tot vuisten balden met een vertrokken gezicht. Toen ontspande zowel zijn handen als zijn gezicht weer maar hij bleef zwijgen.

'Je had hem niet moeten slaan,' zei Rachel die naar Edward keek.

'Hij verdiende het.'

'Waarom?' wou Rachel weten.

'Je was zestien. Het is walgelijk.'

'Jij was ook niet meer echt zeventien toen we seks hadden,' zei Rachel die met haar ogen rolde. 'En Damon kan er ook niets aandoen dat hij wat ouder was toen hij werd veranderd. Je hebt daar niets over te zeggen.' Edward bleef stil en Rachel zuchtte diep. Ze had het wel gehad voor vanavond. 'Luister, ik weet dat er vast een heleboel is dat je me wilt vragen maar ik ben nogal moe dus ik zou graag willen gaan slapen.'

Edward knikte dat hij het begreep. 'Ik zal je laten zien waar je gaat slapen.'