Lieve lezers, ik heb heel slecht nieuws voor jullie.

Na dit hoofdstuk heb ik er nog vier en dan is het klaar. Dan is dit verhaal over. En ik weet niet hoelang het gaat duren voordat ik begin met het plaatsen van Looking For Answers, het vervolg op When The Past Catches Up. So sorry.

Wie van jullie heeft trouwens gewacht op het moment dat Damons en Rachels verleden iets duidelijker zou worden? Als je hebt gewacht, in dit hoofdstuk zal al het lange wachten beloond worden want in dit hoofdstuk gaat Rachel Edward vertellen over hoe zij en Damon zijn gekomen waar ze nu zijn.

Ook, en velen van jullie zullen er ook wanhopig op hebben gewacht, zal dit het hoofdstuk zijn waarin Edward op één knie zal gaan en Rachel ten huwelijk vragen, met een ring erbij. Wat denken jullie dat ze gaat zeggen? Ja, nee, misschien?

Florreke, je hebt absoluut gelijk. Dit is niet het laatste wat je hebt gehoord over de ruzie tussen Rachels ouders en haar grootouders. Bij lange na zelfs niet. Het zal een grote rol gaan spelen in de sequel. Charles vertelde inderdaad niet de gehele waarheid maar het grootste gedeelte was wel waar. En heel misschien zal ik dat gesprek tussen Damon en Charles ooit nog een keer schrijven en plaatsen want toen ik me bedacht hoe dat moet zijn geweest lach ik zelf ook in een deuk. Heel apart dat je om je eigen verhaal kunt lachen... En dan is er nog Alice. Tja, Alice weet altijd meer dan wij en Rachel doen. Maar wat dat precies is is vraag twee.

Ik hoop dat jullie van dit stukje zullen genieten en weet dat ik volgende week woensdag weer zal updaten (zoals gewoonlijk). Veel leesplezier en review alsjeblieft want ik ben echt erg benieuwd naar wat jullie vinden.

XxX Emmetje

When The Past Catches Up

Chapter 20

Rachel's Story

Edward leidde haar nog een trap op en Rachel begon een donkerbruin vermoedde te krijgen over waar ze zou gaan slapen toen ze door de gangen liepen richting een kamer die ze maar al te goed kende: Edwards kamer.

Toen ze door de deur naar binnen gingen schoten ze haar wenkbrauwen omhoog. 'Een bed? Sinds wanneer heb jij een bed?' Ze keek hem raar aan. 'Je slaapt niet eens.'

Het bed was een enorm hemelbed. De lakens en de kussens (het waren er vier en ze konden allemaal netjes op een rijtje naast elkaar liggen op het hoofdeind) waren in goudkleurige hoezen gestopt en de gordijnen om het bed heen waren van een bronskleurige stof gemaakt.

'Ik dacht dat je er wel één nodig zou hebben om in te gaan slapen,' verklaarde Edward.

'Ik had ook gewoon op een bank of een luchtbed kunnen slapen.'

'Dit leek me iets comfortabeler.'

'Dat is inderdaad wel waar.' Rachel ging voorzichtig op het bed zitten en haar ogen werden groot. 'Wow. Dit is echt zacht.'

'Is het teveel?'

Rachel keek hem nadenkend aan en knikte toen. 'Een beetje wel.'

Edward ging voorzichtig naast haar op bed zitten. 'Mag ik nog wel één ding vragen voordat je gaat slapen?'

Rachel zuchtte. 'Vooruit.'

'Hoe is het zo gekomen?' Ze keek hem raar aan. 'Tussen jou en Damon. Het vertrouwen, de relatie, jouw gebroken hart, nu de vriendschap.'

Rachel zuchtte weer en trapte haar ballerina's uit en trok haar benen op zodat ze haar armen rond hen heen kon slaan. 'Het begon allemaal in Frankrijk,' vertelde ze hem. 'Twee jaar geleden. Het einde van het jaar begon te naderen en ik was kort daarvoor zestien geworden dus ik besloot het te vieren samen met een paar vriendinnen van me. We gingen naar Parijs met de bedoeling om te gaan feesten, drinken en flirten. Ik was toen een compleet ander persoon. Ik was populair, een feestbeest en ik kon heel arrogant zijn, dat geef ik zelf toe.'

'Jij? Arrogant?' Edward geloofde er blijkbaar niets van en dat maakte Rachel aan het lachen.

'Ja, Edward, ik was best wel arrogant. Ik was knap, populair, gewild en ik wist het allemaal. In ieder geval, het lukte ons om in een bar te komen ondanks dat we daar eigenlijk nog te jong voor waren. En we deden waarvoor we waren gekomen: we dronken, waren aan het feesten, flirtten met jongens en hadden de tijd van ons leven.'

Rachel glimlachte bij de herinnering. 'Het was al na middernacht toen de knapste jongeman die mijn vriendinnen ooit hadden gezien binnen kwam gelopen en aan de bar ging zitten en iets begon te drinken. Je raadt het al, dat was Damon.'

Ze lachte wat. 'Mijn vriendinnen waren meteen verliefd op hem en één voor één gingen ze dus naar hem toe en begonnen tegen hem te praten. Hij praatte net zo goed terug en flirtte met hen allemaal net zoals alle andere vrouwen in de bar die ook allemaal interesse in hem hadden.'

Ze keek Edward aan. 'Ik was arrogant maar niet dom. Ik merkte maar al te goed dat hij een rokkenjager was en knap of niet, ik had geen zin in hem en negeerde hem dus straal. Er waren genoeg andere jongens en mannen in de bar die ook leuk waren en nu allemaal vrij omdat iedere vrouw alleen maar aandacht voor hem had.'

Haar glimlach vervaagde en ze keek nu erg serieus. 'Toch was er iets aan hem dat me ook erg dwars zat. Misschien was het deels de reden waarom ik echt helemaal niets met hem te maken wou hebben en dat was het feit dat ik zijn gedachtes niet kon lezen. Het was alsof ik tegen een muur aanliep zodra ik het probeerde. En hij had iets donkers en mysteries dat wel aantrekkelijk was maar dat me ook niet lekker zat. Ik bleef dus ver uit zijn buurt. Helaas had hij andere ideeën. Terwijl ik me bezig hield met andere jongens waren mijn vriendinnen zo dom om mijn naam te laten vallen en toen hij hen ernaar vroeg begonnen ze hem over mij te vertellen en op het moment dat hij door kreeg dat ik de enige in de bar was die niet naar hem keek, het niet over hem had en hem eigenlijk straal negeerde, toen begon hij geïnteresseerd te worden. Ik had het niet in de gaten maar binnen de kortste keren begon hij alle aandacht die hij van mijn vriendinnen en de andere vrouwen in de bar kreeg te negeren en had hij alleen nog maar oog voor mij. Het duurde ook niet lang voordat hij opeens voor me stond.'

Ze schudde haar hoofd, dit keer was ze niet aan het glimlachen. 'Ik kon geen kant op want er was een lucht om hem heen die gewoon schreeuwde dat hij gevaarlijk was en daarom bleven anderen ook ver uit zijn buurt. Hij was met me aan het flirten en hoe meer ik hem afwees, hoe meer ik hem blijkbaar aanmoedigde. Het begon trickie te worden toen hij me probeerde te hypnotiseren en me daardoor probeerde te dwingen om me aan hem over te geven. Alleen werkte dat niet en het resultaat was dat ik hem een klap gaf.'

'Dat moet niet goed bij hem hebben gezeten,' zei Edward die gepijnigd keek.

Rachel grinnikte. 'Oh, je hebt geen idee. Ik hield het niet uit met hem in de buurt en daarom vertelde ik mijn vriendinnen dat ik moe was en naar huis ging. En terwijl ik terug naar huis reed vertelde ik mezelf dat het erg onwaarschijnlijk zou zijn als ik hem ooit nog een keer zou zien en dat stelde me gerust.' Haar glimlach verdween weer. 'Helaas had het lot andere plannen. In het weekend dat volgde werden er mensen aangevallen en enkelen werden zelfs dood gevonden. Het werd omschreven als het werk van een beest en Charles had het er super druk mee.'

Edwards gezicht stond nu steenhard. Hij had waarschijnlijk wel door wie er achter die 'dierenaanvallen' had gezeten. 'Toen mijn vriendinnen en ik elkaar maandag weer zagen op school merkten we dat Elise er niet was. Maar dat was niets nieuws dus we maakten ons niet echt zorgen. Toen school over was en ik thuis kwam kreeg ik de schrik van mijn leven want daar was hij weer: de asshole van de bar.'

'Wat deed hij bij jullie thuis?'

'Hij had één van de slachtoffers gevonden en was daarom geïnterviewd door Charles. Standaard procedure. Toen het bleek dat Damon ervaring had met zulke aanvallen had Charles hem om zijn hulp gevraagd en natuurlijk had Damon ermee ingestemd, zeggend dat hij graag iets wou doen om te helpen. En Janet, die al meteen helemaal gek van hem was, had erop gestaan dat hij bij ons zou logeren terwijl hij Charles hielp, gezien hij zelf nog geen plek had om te verblijven.'

Haar gezicht kwam wat geïrriteerd te staan. 'Oh, wat had ik toen een bloedhekel aan hem. Als blikken hadden kunnen doden en hij niet al dood was geweest…' Ze schudde haar hoofd. 'Damon bleek echter inderdaad ervaring met dat soort situaties te hebben en hielp Charles dus ook erg goed.' Haar blik werd even droevig. 'Ze vonden Elise's lichaam twee dagen nadat Charles Damon had gevraagd om te helpen.'

Edward gaapte haar aan. 'Hij heeft één van je vriendinnen vermoord?'

'Wel, Elise en ik waren nou niet echt vriendinnen. Ze was één van de populaire meisjes met wie ik optrok omdat het verplicht was gezien ik ook populair was. Ik kon haar eigenlijk nauwelijks uitstaan maar het lot dat ze heeft gekregen, dat heb ik haar nooit toegewenst.' Ze schudde het weer van zich af. 'Damon verbleef twee en een halve week bij ons in huis en in die tijd bleef hij met me flirten maar wat hij nog wel het liefste wou was dat ik hem mijn geheim vertelde en dat was juist wat ik hem niet wou vertellen.'

Ze keek Edward aan en zei eerlijk: 'Ik was zestien en ik had nog nooit iemand verteld wat ik was en waartoe ik in staat was. Ik durfde het niet en vertrouwde niemand genoeg. Janet en Charles waren er zelf achter gekomen net als mijn grootouders en net als de Volturi maar zij waren de enigen die het wisten.' Ze schudde het weer van zich af. 'Ik moet nu eerlijk zijn want ondanks dat ik mezelf toen vertelde dat ik hem nog steeds niet kon uitstaan, was ik Damon wel beter leren kennen en hij maakte me vaak aan het lachen en vermaakte me uren door me dingen over het verleden te vertellen. Ik was dol op Geschiedenis en dat ben ik nog steeds. Het was deels daarom dat hij me zover kreeg om met hem mee te gaan naar het strand in de eerste week van mijn zomervakantie. Daar vertelde hij me de waarheid. Over wie hij was, hoe oud hij was, wat hij was. Alles. Hij bekende zelfs dat hij al die mensen had vermoord en aangevallen. Dat hij Elise had vermoord om de avond dat we elkaar voor het eerst hadden ontmoet. Hij zei dat ze erg irritant was geweest.'

Ze staarde naar het raam tegenover het bed. 'Blijkbaar was ze jaloers geweest omdat hij meer aandacht voor mij had gehad en ze had hem geprobeerd te overtuigen dat zij hem wel zag zitten, anders dan ik, en zij twee veel beter bij elkaar pasten.' Ze knikte. 'Ja, ik vond dat niet erg moeilijk te geloven want het zou echt iets zijn geweest voor Elise om te zeggen.'

'En jij nam dat gewoon heel normaal op? Alsof het feit dat hij een vriendin van je had vermoord de normaalste zaak van de wereld was?'

Rachel gaf Edward een geïrriteerde blik. 'Natuurlijk niet maar mijn wereld was al helemaal op zijn kop gezet doordat hij toe had gegeven dat hij een Vampier was dat ik mijn gedachtes niet echt kon winden over het feit dat hij mensen vermoorde. Dat kon ik al helemaal niet meer toen hij het allemaal ook nog eens bewees. En ik was er zo onderste boven van dat ik hem vertelde wat ik kon. Ik vertelde hem alles, Edward. Over mijn krachten, over de controle die ik er niet over had, over alles wat ik kon en over wat ik was.'

Ze schudde met een klein glimlachje haar hoofd. 'En hij lachte. Hij lachte gewoon. Het was niet het soort lach waarbij je het gevoel krijgt dat iemand je uitlacht, het was gewoon een geamuseerde en comfortabele lach. En hij zei dat het zowel knaphandig als knaplastig kon zijn. Hij reageerde niet zoals ik had verwacht hoe mensen zouden reageren. Hij rende niet weg, hij begon niet te schreeuwen, hij noemde me geen freak. Nee, hij lachte en accepteerde het. En voor de eerste keer in mijn leven voelde ik me normaal.'

Ze staarde weer naar het raam. 'Hij belde Janet later die avond om te vragen of het okay was als we een tijdje bij het strand zouden blijven. Natuurlijk stemde Janet daarin mee. Ze wist dat ik een time-out nodig had en deed niet echt haar best om te verbergen dat ze hoopte dat we iets kregen. Charles was er minder enthousiast over. We bleven van Dinsdag tot Vrijdag aan het strand en voor een keer in mijn leven had ik iemand met wie ik kon praten, bij wie ik mezelf kon zijn en wie ik de hele waarheid kon vertellen.'

Ze liet zich iets meer achterover in de kussens vallen. 'Hij vertelde me over hoe zijn leven was verlopen, zowel als mens als als Vampier. Over zijn ex die zowel hem als zijn jongere broer had bespeelt en hen tegen elkaar had opgezet en hoe ze hen beide had gemanipuleerd in geloven dat ze van hen hield en zij van haar. Hoe ze hen had willen veranderen en hoe dat uiteindelijk per ongeluk ook echt was gebeurd. Ik vertelde hem over de brand waarin mijn ouders om waren gekomen en die ik had veroorzaakt, over de ontwikkeling van mijn krachten over de jaren en het gevecht om hen onder controle en geheim te houden, over de vakantie in Volterra waar ik per ongeluk nog meer mensen had omgebracht.'

'Voor een keer in mijn leven kon ik met iemand praten,' zei Rachel die Edward een glimlach gaf. 'En dat maakte me gelukkig. Ik vertrouwde hem en hij vertrouwde mij en dat schiep een raar soort vriendschap ondanks dat ik niet blij was met het feit dat hij mensen vermoordde en mijn vriendinnen manipuleerde. Om maar te zwijgen over het feit dat hij me vaak genoeg ook hartstikke voor schut zette. Ik accepteerde hem gewoon zoals hij was omdat hij dat ook bij mij deed en dat veranderde niet, ongeacht hoe erg hij zich ook als een zak gedroeg.'

Ze zuchtte diep en vouwde haar handen samen en om een knie heen. 'En dat is dus hoe ik hem leerde kennen en we vrienden werden. Het duurde nog een maand voordat ik door had dat de gevoelens die ik hem voor hem had veel serieuzer waren dan normaal was. Dat ik me begon te irriteren aan zijn geflirt met mijn vriendinnen en dat ik jaloers was op de attentie die andere vrouwen van hem kregen. En natuurlijk had meneer Arrogant en Zelfingenomen dat allang door. Daarom deed hij het ook. Toen we op een avond samen uit waren en ik hem weer zo zag flirten werd ik heel jaloers en kwaad en stormde de club uit. Ik had besloten dat ik genoeg van hem had gehad en dat ik wel de bus naar huis zou nemen. Alleen kwam ik een groepje nogal dronken mannen tegen die verkeerde ideeën hadden. Het zou heel verkeerd zijn geëindigd als Damon niet op tijd was gekomen en hen had gedwongen om weg te gaan.'

Ze zuchtte diep toen ze Edwards handen in vuisten gebald zag. Hij had zijn kiezen op elkaar geklemd en leek buiten zinnen van woede. 'Niet in die zin, Edward. Een kat in het nauw maakt rare sprongen. In mijn geval had ik mijn krachten gebruikt en was het voor hen slecht zijn geëindigd, niet voor mij.'

'Oh.' Dat leek hem iets meer te ontspannen.

'Damon was woedend,' zei Rachel. 'Furieus zelfs. Ik werd ook boos omdat hij zo boos was en we begonnen tegen elkaar te schreeuwen en op een zeker moment toen we zo tekeer gingen riep ik uit dat het zijn schuld was geweest als het die mannen was gelukt om te doen met me wat ze wouden omdat zijn geflirt me zo gek had gemaakt dat ik was gevlucht.'

Ze haalde haar schouders op. 'Hij riep toen kwaad dat ik hem niet de schuld moest geven dat ik jaloers was en vervolgens riep ik uit dat het natuurlijk wel zijn schuld was omdat ik nooit zo jaloers zou zijn geworden als hij er niet voor had gezorgd dat ik voor hem was gevallen. En nog geen seconde nadat ik dat had gezegd vond ik me tegen een muur van het steegje gedrukt terwijl hij me kuste.'

Ze haalde haar schouders weer op. 'Ik was nog nooit eerder zo gekust en het zorgde er dan ook voor dat ik nogal ademloos was en daar maakte hij gebruik van door weer één van zijn typische opmerkingen te maken.' '"Moest ik je nou echt zo ver drijven voordat je eindelijk wou toegeven dat je me nooit hebt kunnen weerstaan?"' zei ze met een stem waarmee ze duidelijk Damon probeerde na te doen. Ze wuifde het weg. 'Zo typisch hem. En hij had het lef om te lachen toen ik hem een klap verkocht omdat hij dat had gezegd.'

'Janet was in de zevende hemel toen ze doorkreeg dat we iets hadden gekregen. Charles was ook erg tevreden. Het enige wat hem natuurlijk dwars zat was het leeftijdsverschil maar dat was het enige. Het was dan ook niet raar dat ze Damon uitnodigde om mee te gaan op vakantie.' Ze wuifde het weer weg. 'Het was niet echt iets super speciaals, de maanden die daarna volgden. We waren eigenlijk gewoon een typische stelletje dat het grootste gedeelte van de tijd samen doorbracht. We gingen uit, we hingen samen rond, we hadden ruzie, we irriteerden elkaar, we lachten. Het was allemaal heel normaal ondanks dat we geen van beide normaal waren. Toen school weer begon bracht hij me weg en haalde hij me weer op en soms kreeg hij me zover om te spijbelen en tijd met hem door te brengen. Het was allemaal heel normaal.'

'En je was gelukkig?'

Rachel knikte. 'Heel gelukkig.'

'Wat ging er dan mis?' wou Edward weten die het blijkbaar niet helemaal snapte.

Rachel zuchtte diep. 'Het enige minpuntje in onze relatie was dat ik wist dat hij nog steeds heel veel van zijn ex hield en dat hij niets liever in de hele wereld wou dan haar terug krijgen. En hij had er ook een manier voor. Het gaf me twijfels maar omdat ik gelukkig was en het ook steeds vaker leek alsof hij minder aan haar dacht liet ik het gaan. Tot Charles en Janet me in Januari vertelden dat we gingen verhuizen. Ik had toen twee keuzes: het uitmaken met Damon of een lange afstandsrelatie proberen.'

'En je koos de eerste.'

Rachel knikte weer. 'Het zou me niets hebben verbaasd als hij met ons mee zou zijn verhuisd want Amerika blijft zijn ware thuis en hij voelde zich redelijk thuis bij ons. Maar ik besloot, nog steeds met zijn ex in mijn achterhoofd, dat dit de juiste tijd was om onze relatie te beëindigen en hem de kans te geven om haar proberen terug te krijgen en echt gelukkig te worden. Want dat was het enige dat ik wenste dat hij was: echt gelukkig.'

Haar blik werd droevig en ze trok haar benen weer op. 'Ik wist eerst niet hoe ik hem moest vertellen dat ik het uitmaakte. Dus ik begon gewoon met hem te vertellen dat Janet en Charles een huis hadden gekocht en allebei een baan hadden aangenomen in een klein gehucht in Amerika vlakbij Seattle. Hij had niets door en uitte daarom zijn bekende haat voor Seattle en kleine gehuchten. Toen begon hij door te krijgen dat ik ergens mee zat en dat ik op het punt stond om te gaan huilen dus hij vroeg wat er aan de hand was. En toen vertelde ik dus dat ik het met hem uitmaakte. Erg overtuigd was hij niet dat ik dat wou want ik was aan het huilen en daarom was hij ook nogal boos en hij eiste dat ik het hem uitlegde. En dat deed ik dus. Ik vertelde hem hoe ik over zijn ex dacht en hoe ik wist dat hij nog steeds van haar hield en dat ik vond dat hij haar moest proberen terug te krijgen en dat ik gewoon wou dat hij gelukkig was en dat ik wist dat zijn ex hem dat maakte.'

Ze wreef een keer in haar ogen. De herinnering eraan deed nog steeds pijn. 'Hij was er nogal door verward en hij was er helemaal niet blij mee maar toch begreep hij ook wel hoe ik er in stond. En het was mijn keuze en er was niet veel dat hij eraan kon doen. De nacht daarop vertrok hij en toen werd ik een wrak.'

'Toen we hierheen verhuisden was ik dat nog steeds. Ik huilde gelukkig niet meer en was geen wandelende zombie meer maar ik was niet langer meer mezelf. Ik had besloten dat ik hier niet het populaire, flirtende en party meisje zou worden dat ik in Frankrijk was geweest. Ik wou gewoon rust en stilte en boven alles wou ik met rust gelaten worden. De ervaring met een gebroken hart had ervoor gezorgd dat ik voorgoed vriendjes had afgezworen. En eigenlijk wou ik hier ook niet eens vrienden maken, wetend dat mijn ouders en ik over een bepaalde tijd toch wel weer zouden verhuizen.'

'En we weten beide hoe dat is geëindigd.' Ze keek naar hem op. 'En dat is het dus. Mijn geschiedenis met Damon. Begrijp je nu beter waarom ik hem zo vertrouw?'

'Ja, dat begrijp ik inderdaad wel beter. Nog niet helemaal en ik blijf het raar vinden maar ik begrijp het wel beter.' Edward keek haar gekweld aan. 'Jasper zei dat Damon ook in de Civil War heeft gevochten.'

'Klopt. Zijn ex deed zich voor als wees waardoor zijn vader haar in huis nam. Toen hij verlof had ontmoette hij haar en zowel hij als zijn broer vielen voor haar. Toen hij weer weg moest was de gedachte om haar voor zolang niet te zien ondragelijk. Daarom verliet hij het leger en keerde terug naar huis.'

Edward keek afkeurend. 'Hoe kan hij zich zo onbeschaafd gedragen als hij wel zo beschaafd opgevoegd is?'

'Edward, niet iedereen blijft vast zitten in de goede oude tijd zoals jij. Damon is met zijn tijd meegegaan en is altijd al een beetje een wilde geweest. En ik moet eerlijk zijn, zoals hij zich gedraagt valt een stuk minder op dan hoe jij je soms gedraagt. Mensen zullen sneller denken dat jij ergens begin 1900, eind 1800 bent geboren met al je ouderwetse gedrag dan Damon terwijl Damon toch echter ouder is.'

Edward trok alleen nog maar meer zijn neus afkeurend op. 'Als nog is er een verschil tussen je gedragen zoals mensen nu doen en je gedragen zoals hij doet. Ik had jou nooit tegen een muur gedrukt en je gekust zonder je toestemming.'

Rachel rolde met haar ogen. 'Ja, daar ben ik erg op de hoogte van.'

'Het is gewoon barbaars en onbeschoft. En… en… dat soort dingen doen voordat…'

'Wat voor dingen?' vroeg Rachel, even verward.

'Je weet wel.'

Hij leek gefrustreerd en Rachel had een geamuseerde glimlach op haar gezicht toen ze begreep wat hij bedoelde. 'Seks hebben?'

'Ja, dat hoor je eigenlijk niet te hebben voordat je getrouwd bent.'

Rachel schudde haar hoofd, nog steeds met een geamuseerde glimlach. 'Je bent echt zo ouderwets.'

'Ik kom uit een andere tijd, Rachel. Dingen waren toen heel wat minder compliceert.'

'En heel wat saaier.'

Edward negeerde haar opmerkingen. 'Als ik jou toen had ontmoet dan had ik je het hof gemaakt. We zouden wandelingen met chaperonnes hebben gemaakt en ijsthee hebben gedronken op de veranda.'

'Ja, klinkt echt heel saai.' Edward stond op van het bed waardoor Rachel met haar ogen rolde. 'Dat is alleen maar mijn mening. Het is echt niet iets waar je je zo druk over moet maken.'

Maar Edward schudde zijn hoofd. 'Dat is het niet.' Hij keek haar doordringend aan. 'Ik zou één of twee kussen van je hebben gestolen maar niet meer. En alleen nadat ik je vaders toestemming had gevraagd zou ik op één knie zijn gegaan –' Rachels mond zakte open toen hij echt op een knie voor het bed neerknielde. '– en dan zou ik je een ring gepresenteerd hebben.'

Rachel schrok een beetje toen zijn koude hand de hare pakte en er een klein zwart doosje in legde. Het doosje was open geklapt en er lag een ring in. Hij was van zilver gemaakt en had een grote ovaal op de bovenkant die helemaal bezet was met allemaal kleine steentjes. Steentjes waarvan Rachel het vermoedde had dat ze niet nep waren.

'Deze was van mijn moeder,' vertelde Edward.

Rachel staarde hem geschokt aan. Ze was helemaal sprakeloos. Natuurlijk had hij haar eerder een aanzoek gedaan maar dit was te officieel. De ring van zijn moeder? Hoelang had hij al wel niet met dat idee rond gelopen, om haar zijn moeders ring te geven?

'Rachel Grey, ik beloof om iedere moment van voor altijd van je te houden. Zou je me de bijzondere eer geven door met me te trouwen?'