Hallo mensen!

HET HEEFT GESNEEUWT!

Sorry, moest even. Misschien was het jullie al opgevallen maar ik ben nogal gek op sneeuw en kou en ijs. Dus ik ben super blij dat het nu een winterwonderwereld buiten is.

Ik vraag me af hoeveel van jullie deze author's note al pas lezen na het hoofdstuk gelezen te hebben... Ik had jullie wel vorige keer met die cliffhanger, huh?

Florreke, je hebt compleet gelijk. Het vorige hoofdstuk was veel herhaling. Ik wou gewoon de laatste puntjes op de i zetten op gebied van Rachels en Damons verleden en ik wou zo graag dat hoofdstuk eindigen met die cliffhanger dat ik nogal veel in herhaling ben gevallen. Sorry daarvoor. Je had het trouwens niet mis. Edward is een behoorlijke hypocriet op dat gebied. Zijn principes zeggen dat het not done is maar hij blijft een man, niet ;)? En ja, Alice had dit al zien aankomen (natuurlijk). Ps. Zo erg bedankt voor de banner. Love it! Ik maak zelf ook altijd wel banners maar ben niet erg goed in fotoshop dus meestal plak ik een paar plaatsjes naast elkaar en hoop dat het er redelijk uitziet.

Laura, ik ben bang dat ik je heel erg ga teleurstellen in dit hoofdstuk... Heel erg... :(

Ik zal jullie niet meer laten wachten. Ik hoop dat jullie om dit hoofdstuk kunnen lachen. Vooral het begin stukje.

Volgende week ben ik trouwens jarig (ik word 18!) en helaas, helaas, dan kan ik jullie niet trakteren op een nieuw hoofdstuk. Ik zal hem waarschijnlijk de dinsdag ervoor plaatsen. Het zou wellicht ook de donderdag kunnen worden. Ik weet het niet helemaal zeker... Het wordt in ieder geval of dinsdag of donderdag. Hou dus een oog in het zeil.

De outfit die Rachel in dit hoofdstuk draagt is te vinden op mijn profiel, zoals altijd. Dus voor degenen die nieuwsgierig zijn...

Veel leesplezier, review alsjeblieft en tot snel.

XxX Emmetje

When The Past Catches Up

Chapter 21

Camping

'Okay. Wat is er aan de hand?'

Rachel keek op toen Damon haar dat vroeg. Hij leunde fronsend tegen een boom aan met zijn armen over elkaar. Ze waren bezig om een spoor naar het open veld te trekken en Rachel was nogal ver met haar gedachtes.

Ze had zich die ochtend goed ingepakt aangezien ze zouden gaan kamperen hoog in de bergen waar het altijd koud was. Ze droeg een lange, donkere spijkerbroek met daarop een grijs shirt met lange mouwen en daarover heen weer een donkerblauw wollen vest. Aan haar voeten zaten donkerbruine laarzen die speciaal voor de koude winters waren en ze had haar winterjas in gepakt voor het geval dat.

'Niets,' mompelde Rachel terwijl ze haar blik weer van hem afwendde.

'Rachel, het enige wat je tegen me hebt gezegd sinds ik jou en Eddie ophaalde was goedemorgen en dat je prima had geslapen toen ik daar naar vroeg. Dus begin maar met vertellen. Wat is er aan de hand?' Ze zei weer niets. 'Laatste keer dat je zo deed en zo ver met je gedachtes was was toen je van plan was om het uit te maken. Er is dus duidelijk iets dat je me wilt vertellen maar je wilt het ook weer niet omdat het een ongemakkelijk onderwerp is.' Ze bleef weer stil. 'Ik ga er niet over ophouden tot ik het weet en dat weet jij ook dondersgoed dus vertel op. Wat is er?'

Rachel zuchtte en liep naar hem toe. Voor hem bleef ze staan en ze haalde uit haar zak het kleine zwarte doosje tevoorschijn dat ze van Edward had gekregen. Ze opende hem en liet hem de ring zien.

Damons wenkbrauw schoot omhoog. 'Okay, dit had ik niet verwacht. Ik weet niet wat ik moet zeggen, Rachel. De ring is nou niet echt mijn smaak maar het gebaar is wel redelijk. Al dacht ik toch echt dat je wist dat ik niet het type ben dat trouwt…'

'Hij is niet voor jou, idioot!' schoot Rachel uit waarna ze hem een zachte tik op zijn hoofd gaf. 'Hij is van Edward. De ring was van zijn moeder.'

Damon trok zijn wenkbrauw op. 'Eddie heeft je officieel ten huwelijk gevraagd?'

'Met ring en belofte dat hij alle dagen van voor altijd van me zal houden.'

'En wat heb jij gezegd?'

'Niets. Ik wist niet wat ik moest zeggen.' Ze keek neer op de ring. 'Het kwam nogal onverwacht en wees eerlijk, dit is serieus.'

'Serieuzer kun je het bijna niet krijgen.'

'Precies. Dit is niet het soort aanzoek dat hij eerder heeft gedaan. Dit was echt op een knie en met een ring en een belofte. Zijn moeders ring!' Ze gooide haar handen in de lucht. 'Hij heeft me verdorie zijn moeders ring gegeven!'

'Let op je bloeddruk,' merkte Damon droogjes op waardoor ze hem vuil aankeek. 'Hoe reageerde hij op het feit dat je niet wist wat je moest zeggen?'

'Hij zei dat hij het best vond dat ik er even over moest nadenken. Hij zei zelfs dat ik zolang kon nemen als ik zelf wou.'

'En hoelang ben je van plan te nemen?'

'Weet ik veel. Ik weet niet eens wat ik moet zeggen!' Ze zuchtte wat wanhopig. 'Ik bedoel, het idee dat ik me hem zou trouwen bezorgd me de rillingen en niet het goed soort rillingen. Maar het zou gewoon harteloos en zelfs gemeen zijn om hem dat te vertellen en hem zo te afwijzen. Ik bedoel, zijn moeders ring! Dat is niet niets.'

'Ja, ja, ik weet nu wel dat het zijn moeders ring is.'

Ze keek hem wanhopig aan. 'Wat ik moet doen? Wat moet ik zeggen?'

Damon rolde met zijn ogen. 'En dat vraag je aan mij? Degene van ons twee die niet van plan is om ooit te gaan trouwen? Degene die je zonder twijfel zou zeggen dat je hem moet afwijzen en de ring moet verkopen om zijn hart nog maar wat meer te breken?'

Ze gaf hem een blik. 'Jeetje, dank je dat je zo behulpzaam bent. Daar heb ik echt veel aan.'

'Rachel,' zei Damon die een hand op haar schouder legde. 'Het maakt niet uit of je hem zult kwetsen of niet. Vroeger of later moet je hem een antwoord geven die gebaseerd is op wat jij wilt, niet op wat hij of iemand anders wil. Het moet de waarheid zijn.'

Rachel zuchtte weer en keek naar de grond. 'Dat weet ik.'

'Maar je wilt gewoon niemand kwetsen,' vulde Damon aan. 'Zo zit je nu eenmaal in elkaar. Allemaal heel lief en schattig maar je kunt niet je hele leven proberen om iedereen te vriend en blij te houden. Dan zul je zelf nooit blij zijn. Je zult af en toe keuzes moeten maken waarmee je anderen kwetst. And who cares? Ze zullen er toch wel overheen komen.' Rachel bestudeerde de ring. 'Dus wat ga je zeggen?'

'Wat ik eigenlijk al meteen gisteravond had moeten zeggen.' Haar ogen gingen omhoog en ontmoetten de zijne. 'Nee.' Ze gaf hem een glimlach. 'En het mag dan wel zijn moeders ring zijn maar ik vind hem te groot en opzichtig.'

'Opzichtig, huh?'

Rachel knikte. 'Ik ben meer het type dat van kleine, simpele verlovingsringen houd. Eén steentje, niet te groot en niet te uitgesproken.'

'Dan heeft hij zichzelf zeker niet geholpen door je die te geven,' merkte Damon op.

'Hij wist niet beter en ik heb het hem nooit verteld. Praten met je vriendje over verlovingen en trouwen zijn serieuze dingen.'

'Precies. Daarom vermeid ik zulke gesprekken ook.'

Rachel rolde met haar ogen. 'Waarom verbaast me dat nou helemaal niets?' Ze keek op haar horloge. 'Kom op. We moeten opschieten. Jacob en Edward verwachten ons in een paar minuten op het veld.'

'Jolly good,' mompelde Damon die een zwaar Brits accent na deed. Rachel negeerde hem en pakte een scherpe steen op waarna ze haar vinger eraan open haalde. Damons gezicht betrok wat vanwege de geur van haar bloed. 'Wat ben je nu weer aan het doen?'

'Ik probeer jou te verleiden om mijn bloed te drinken,' merkte ze droog op. Ze veegde wat bloed op de stam van een boom die dichtbij stond. 'En? Wat denk je nu dat ik aan het doen ben?'

'Slim,' complimenteerde Damon haar. 'Heel slim. Als het mijn aandacht al trekt dan zal het zeker de aandacht van de New Borns trekken.'

'Ik kwam erop toen ik gisteravond in bed lag te piekeren.'

Ze liepen door waarbij Rachel af en toe wat bloed op takken, bladeren en boomstammen smeerde en daarmee een spoor naar het veld trok.

Rachel reikte Damon het nu gesloten zwarte doosje aan. 'Hier.'

Damon trok zijn wenkbrauw op en kon de afkering die hij voelde niet verbergen. 'Wat moet ik ermee?'

'Ik vroeg me af of je hem misschien snel thuis kunt droppen. Ik denk dat Edward niet erg blij zal zijn als ik zijn moeders ring verlies.'

Het enige antwoord dat ze van hem kreeg was een schouderophaal. Ondanks dat pakte hij het doosje toch aan en stopte het in zijn broekzak.

Ze bereikten de open plek waar Edward stond te wachten met een enorme rugzak op zijn rug. De tent, de slaapzakken en de andere benodigdheden zaten daarin.

Zijn gezicht vertrok even toen hij de geur van haar bloed rook en toen hij zag dat ze het op nog een tak smeerde. 'Vind je niet dat je een beetje ver gaat?'

'Nee,' was Rachels koppige antwoord. 'Als ik een grote bijdrage kan leveren met dit kleine beetje bloed dan vind ik dat absoluut niet te ver gaan.'

'Het zal de New Borns gek drijven,' knikte Edward.

Zijn blik bleef op haar bloedende vinger rusten die ze haastig in haar mond stopte. 'Niets aan de hand. Het zal zo wel genezen zijn. Dan moet de verleiding er een beetje af zijn.'

Blijkbaar viel Edward nog iets op. 'Je draagt je ring niet.'

'Ik heb nog niets besloten,' wees Rachel hem op de feiten. 'Dus het is nog niet gepast om hem te dragen. Daarbij wou ik niet riskeren om hem te verliezen.'

'Of riskeren dat Jacob hem ziet.'

Rachel knikte wat. 'Speelt ook inderdaad mee. Maar dat kun je me niet kwalijk nemen. Het zal alleen maar afleiding zijn en zijn hoofd moet helder blijven.'

'Wiens hoofd is onhelder?'

Jacob kwam naar hen toe gelopen, zoals gewoonlijk alleen gekleed in een broek en een paar schoenen.

'Ik hoop voor jullie dat bij niemand dat het geval is,' zei Rachel die haar vinger uit haar mond haalde en hem afveegde aan haar broek. 'Al zal dat toch wel zo zijn. Helemaal helder ben je nooit.'

'Alice zegt dat er een storm op komst is,' zei Edward, het onderwerp wegwuivend.

Jacob knikte. 'Ja, dat kan ik voelen. Het slimste is om zo snel mogelijk verder te gaan.'

Rachel keek om naar Damon die verdacht stil was gebleven. Hij was fronsend in het niets aan het staren met zijn vinger en duim om zijn kin gesloten. 'Damon?' vroeg ze wat bezorgd.

Hij schrok op en zijn ogen vonden die van haar. 'Ja?'

'Alles okay?'

'Tuurlijk. Waarom zou dat niet zo zijn?' Hij klapte in zijn handen. 'Zullen we maar gaan, Eddie?'

'Wacht even,' stopte Rachel hen en ze keek naar Edward. 'Jij gaat ook mee?'

'Hij wijst alleen maar onze campingplek aan, love,' zei Damon. Hij keek Edward wat bedachtzaam aan. 'Of dat was in ieder geval het plan.'

'Dat is het plan ook,' zei Edward die hem een wat vuile blik gaf. Hij hield er absoluut niet van dat Damon hem Eddie noemde. 'Ik was liever gebleven maar ik moet nog jagen. En het zou inderdaad slim zijn als we maar gaan. We zullen jullie in een paar uur zien.'

Rachel gaf een gedempte, verontwaardigde gil toen Damon iets over haar hoofd trok. Het was een rode, gebreide muts. 'Die zul je nodig hebben.'

Ze duwde de muts iets omhoog en keek hem twijfelend aan. 'Er is iets dat je me niet verteld, Salvatore, en het zit je dwars.'

'Het is niets.' Hij drukte een kus op haar voorhoofd en mompelde tegen haar huid: 'Niets waar je je nu zorgen over moet maken.' Ze keek hem wat bezorgd aan maar hij glimlachte slechts en wreef even met zijn vinger over haar wang. 'Vertrouw me.' Rachel knikte en na nog een laatste glimlach was hij in een flits verdwenen.

'Hij wacht niet eens even,' mopperde Edward.

'Ik had hem nog gevraagd om iets thuis af te leveren,' zei Rachel. 'Ga maar. Hij haalt je wel in.'

Edward gaf haar een kus op haar wang. 'Tot over een paar uur.'

En toen was ook hij in een flits verdwenen waardoor zij en Jacob helemaal alleen achter bleven. 'Is er iets aan de hand?' wou Jacob weten.

Rachel haalde haar schouders op. 'Niets behalve een groep Vampiers die me gewoon graag willen vermoorden.'

Jacob grinnikte wat terwijl hij haar weer in bruidstijl optilde. 'Het gewoonlijke dus.'

'Precies.'

De zon was al bezig met ondergaan toen Jacob en Rachel eindelijk de kampeerplek bereikten. Het was moeizaam gegaan ondanks dat Jacob dat niet had laten merken en ze waren een stuk later aangekomen dan de bedoeling was geweest.

Edward en Damon stonden al op hen te wachten en achter hen was een tent opgezet. Hij stond vlakbij de rotswand om zo een beetje uit de wind te staan.

Jacob zette Rachel neer en ze klom de laatste paar stappen zelf omhoog terwijl ze over haar armen wreef. Damon reikte haar zonder een woord te zeggen haar winterjas aan en die trok ze maar al te graag aan waarna ze zich in zijn armen nestelde.

'Koud?' vroeg hij met een kleine glimlach.

'Oh, je hebt geen idee,' zei Rachel die nu al merkte dat ze aan het klappertanden was.

'Waarom duurde het zo lang?' wou Edward weten.

'Het ging lastiger dan gepland,' was Jacobs antwoord.

'Het doet er ook niet toe. We zijn er,' klappertandde Rachel. 'En je zou terug moeten gaan voordat de storm begint. En dat zal zo te voelen snel zijn.'

Tot haar verbazing schudde Jacob zijn hoofd. 'Nee, ik blijf. Je zult mijn connectie met de roedel nodig hebben om op de hoogte te blijven van wat er allemaal aan de hand is.'

Rachel keek hem nog verbaasder aan. 'Je gaat niet vechten?'

'Seth en ik wisselen van plaats in de ochtend. Hij is niet erg blij met het feit dat hij zo wel de actie gaat missen maar het zal hem wel uit de problemen houden.'

Een rilling liep over Rachels rug heen en ze kroop nog dichter tegen Damon aan. 'Tijd om je naar binnen te brengen en je wat warms te drinken geven.'

'Je hebt iets warms te drinken voor me?' vroeg Rachel met een hoopvolle blik in haar ogen.

'Thee en koffie. Ik dacht dat je dat wel nodig zou hebben.'

'Oh, je bent geweldig,' mompelde Rachel.

'Oud nieuws,' grinnikte Damon waarna hij haar de tent induwde.

De uren die daarna volgde verliepen echter niet erg goed. Het koelde heel erg snel af en het was binnen de kortste keren aan het stormen. Zelfs de hete koffie en thee die Damon had meegenomen waren binnen de kortste keren koud ondanks dat ze in twee warme thermoskannen van Janet hadden gezeten.

'Dit is waarom ik kamperen haat,' lukte het Rachel om uit te brengen.

Haar lippen waren blauw, het lukte haar maar niet om haar tanden op elkaar te houden en ondanks dat ze in haar slaapzak lag met nog steeds haar kleren, schoenen, haar winterjas en Damons leren jack aan had ze het nog steeds steenkoud.

Damon had gezegd dat als ze eenmaal in slaap zou vallen het beter zou worden en dat ze er minder last van zou krijgen. Het probleem was dat het haar niet lukte om in slaap te vallen met alle kou. En de gierende wind van buiten die hard probeerde om de tent van de grond te rukken hielp nou ook niet echt.

'Wiens briljante idee was het ook alweer om te gaan kamperen want als ik dit overleef dan is die persoon dood.'

Damon keek haar wat bezorgd aan. Gezien hij al dood was had hij absoluut geen last van de kou. 'Misschien hadden we je beter ergens anders kunnen laten schuilen. Een hut aan het andere kant van het bos bijvoorbeeld.'

'En daar kom je nu mee.' Ze kroop dichter tegen hem aan maar zelfs de warmte die nu nog van hem afkwam was niet genoeg om haar te laten stoppen met klappertanden. 'Ik dacht dat ik het nooit meer kouder zou hebben dan die keer toen ik ging klifduiken. Waarom wordt het tegendeel me toch altijd bewezen?'

De rits van de tent ging open en Jacob klom zo snel als hij kon de tent in en ritste hem weer dicht. 'Ik kan niet slapen met al dat geklappertand.'

'Ach, arme jij. Als het je zo irriteert ren dan even naar beneden en haal een kachel op,' merkte Damon droog op. 'Zo niet, houd dan op met klagen want verder is er niet veel dat we eraan kunnen doen.'

'Een kachel ophalen?' snoof Jacob. 'Wat ben ik geworden? Je loophondje?'

'Stop alsjeblieft,' smeekte Rachel terwijl ze nog dichter tegen Damon aankroop, zover dat mogelijk was. 'Ik heb het veel te koud om nu naar jullie gebekvecht te moeten luisteren.' Opeens veranderde er iets in Damons lichaamhouding en hij ging iets overeind zitten waardoor Rachel krampachtige haar armen strakker om hem heen wond. 'Niet weggaan.'

'Ik ga niet weg,' suste Damon. 'Ik heb gewoon een idee.' Rachel keek hem raar aan maar Damon had zijn blik op Jacob gericht. 'Je bent hier toch waarom maak je jezelf dan ook niet nuttig. 108°F, was het niet?'

'Hoe weet jij…' Opeens begon er nu ook iets bij Jacob te dagen. 'Oh.'

Damon knikte en Jacob klom langs hen heen en ging aan Rachels andere kant liggen. Ze liet een gelukkige zucht toen ze de warmte die van hem afstraalde door de slaapzak heen voelde en liet Damon los en kroop dichter naar hem toe. 'Dank je.'

'Verdorie, Rachel. Het voelt alsof je half bevroren bent,' zei Jacob. 'En dat voel ik door de slaapzaak heen.'

Hij kreeg er geen antwoord op maar het duurde niet lang voordat Rachels geklappertand minder werd en ze ook stopte met rillen.

'Beter?' vroeg Jacob.

'Hmm hmm,' mompelde ze, dit keer veel slaperiger. Het duurde niet lang voordat ze eindelijk was vertrokken.

Damon die na een tijdje op had gemerkt dat Rachel zelfs wat was begonnen met zweten, verwijderde zijn jack van haar lichaam en trok toen haar winterjas uit en werkte die ook uit de slaapzak.

Als dank daarvoor kroop ze weer naar hem toe en nestelde zich tegen hem aan en legde haar hoofd op zijn borst. Hij legde één arm om haar schouders heen en haakte de andere onder zijn hoofd terwijl hij zelf ook wat dieper in de slaapzak kroop.

'Heb je er spijt van?'

Damon keek naar Jacob toen die dat vroeg en trok zijn wenkbrauw op. 'Spijt van wat?'

'Dat je haar dumpte.'

'Ik heb haar nooit gedumpt. Zij was degene die het uitmaakte,' zei Damon terwijl hij naar het tentdoek keek.

'Heb je dan spijt dat je het haar hebt laten uitmaken?'

Het bleef voor een lange tijd stil. Toen was zijn antwoord: 'Nee, ik heb er geen spijt van. Ik heb het nooit leuk gevonden maar spijt? Nee.'

'Is er een verschil tussen die twee?'

'Een groot verschil. Ik vond het niets dat ze het twee jaar geleden uitmaakte ondanks dat ik het wel begreep. Maar het was haar keuze en ik kon daar niets aan veranderen en zelfs als ik dat had gedaan dan had ze me dat niet in dank afgenomen. En in de twee jaar dat we elkaar niet hebben gezien is er een boel gebeurd en een boel veranderd. Zij is veranderd en in de goede zin. Was dat ook zo geweest als het nooit tussen ons was stuk gelopen? Wie zou het kunnen zeggen.' Hij keek naar Jacob. 'Persoonlijk denk ik van niet en daarom heb ik geen spijt. Dat is het verschil.'

Jacob was even stil maar bleef fronsend naar Damon kijken die zijn blik weer op het tentdoek had gericht. Het was alsof hij iets probeerde uit te vogelen.

'Wat is er, Jacob?' wou Damon weten.

'Ik probeer gewoon achter iets te komen.'

'En dat is?'

'Je geeft nog steeds om haar. Veel ook, als ik goed heb gezien wat ik denk te hebben gezien.' Hij kreeg daar geen antwoord op. 'En je bent bezorgd om haar. Maar ik kan er dus niet achter komen of het ook echt liefde is.'

Damon snoof. 'Vergis je niet, Jacob. Liefde is iets heel serieus en het maakt je zwak en laat je de gekste dingen doen. Ik heb één keer de fout gemaakt om van iemand te houden en het zal heel wat kosten voordat ik weer diezelfde fout maak.' Jacob bleef stil en daarom keek Damon weer naar hem. 'En ga gerust je gang en vertel haar dat ik dat heb gezegd. Dat weet ze allang dus het zal heus niet als een verrassing komen.'

Jacob keek hem vuil aan. 'Ik snap niet dat ze je vertrouwd.'

Damon grinnikte. 'Ik kruip echter onder je huid, is het niet?'

'Oh, je hebt geen idee,' mompelde Jacob met op elkaar geklemde kaken.

'Is het omdat je het haat om te zien hoeveel ze me vertrouwd? Of omdat je twijfelt over de gevoelens die ze voor me heeft? Of alleen maar omdat ik zo'n onuitstaanbare kwast ben?'

'Wat dacht je van een mengeling van allemaal en nog wat meer?'

Damon grinnikte. 'Grote verrassing daar.'

'Ik weet dat ze nog steeds verliefd op je is,' viel Jacob met de deur in huis. Damons ogen schoten onmiddellijk zijn kant op. 'Iedereen kan dat zien. En ik weet dat wanneer ze een keuze zal moeten maken ze jou natuurlijk weer gaat kiezen. Eerste liefde en zo. Maar ik weet dat ze ook gevoelens voor mij heeft. Ze wil het gewoon niet toegeven.' Damon bleef stil, zijn blik was weer op het tentdoek gericht. 'Ik heb haar gezien toen ze zo hartgebroken was. Jij en die andere bloedzuiger waren daar verantwoordelijk voor en jij weet dat ook. En als ze jou kiest dan weet ik vrij zeker dat dat weer zal gebeuren. Dat het weer zo gaat eindigen en dat ze weer zo hartgebroken zal zijn. En we weten beide dat ze dat niet zal trekken.'

'Waar wil je hiermee naartoe, Jacob?'

'Ik wil hiermee ergens heen. Ik wil gewoon dat jij je er van bewust bent dat er anderen zijn die van haar houden en die haar niet weer zo willen zien, die een betere keuze voor haar zijn.' Het bleef stil op zijn kant. 'Ik kan haar keuze niet veranderen maar ik zweer dat als ze voor je kiest en je haar weer zo zult pijn doen dat ik dan niet zal stoppen tot ik je heb gevonden en aan stukken heb gescheurd. Al is het het laatste wat ik doe.'

Damon kon niet anders dan even zachtjes lachen. 'Fijn om dat te weten.' Hij sloot zijn ogen en verlegde zijn arm ietsje waardoor Rachels handen het shirt vastgrepen dat hij droeg. 'Maar ik hoop dat je beseft dat zelfs in je wolfvorm je geen partij voor me bent.'

'Dat besef ik me. Toch zal ik niet rusten.'

Damon grijnsde wat schuin, nog steeds met zijn ogen dicht. 'Goed gesprek, Jacob. We zouden ze vaker moeten hebben.' En hij lachte geamuseerd toen hij Jacob hoorde grommen.