Hallo, hallo, mensen!

Hoe gaat het met jullie? Alles okay? Heeft het bij jullie ook zo gesneeuwd? Er ligt echt een dik pak sneeuw bij ons. Leuk maar ook vervelend. Vooral omdat ik of met de fiets of met de bus naar school moet en het is beide niet echt makkelijk te doen met dit weer.

Zoals beloofd een eerdere update omdat ik morgen jarig ben! Word ik achttien! Best wel raar. Dan ben je volwassen en moet je zelfstandig zijn. Het zal wel even wennen zijn... Of misschien ook niet.

Ik hou jullie verschrikkelijk op want jullie willen waarschijnlijk dolgraag door naar het hoofdstuk.

Florreke, ik kan niets zeggen over wat Damon dwars zit maar ik kan je wel zeggen dat het grootst is. Ik heb haar trouwens nee laten zeggen omdat ik dat afraffelen vond. Ze kon hem dan zo lang niet uitstaan en deed zo haar best om hem duidelijk te maken dat ze hem niet nogmaals en kans zou geven en dan gaat hij op een knie en dan out of blue zegt ze ja. Nee... Dat past niet. Helemaal alleen zal Damon het niet hoeven te doen, zoals je ook wel zult lezen in dit hoofdstuk. Riley blijft helaas niet leven. Ik heb er nog wel even over nagedacht en op het punt gestaan om hem wel te laten overleven maar uiteindelijk heb ik dat niet gedaan. Oh, en Bree's lot zal ook voor een tijdje een raadsel blijven. Maar daar zul je wel achter komen in het hoofdstuk hierna (waar de Volturi ook in zullen verschijnen). Ik weet het. Ik heb hen heel weinig in dit verhaal laten voorkomen. Maar ik kon hen in dit verhaal gewoon niet de eer geven die ze verdienen in. Sorry. Er zullen trouwens ook in dit hoofdstuk een aantal dingen zijn die je waarschijnlijk al wel eens eerder hebt gelezen. Alvast een waarschuwing daarvoor, en een verontschuldiging. Het zal de laatste keer zijn. Beloofd.

Ik ben alweer lang genoeg aan het woord geweest. Ik hoop dat jullie van dit hoofdstuk zullen genieten en dat jullie reviewen. Volgende week woensdag is weer gewoon een update. De ene laatste alweer. :o En Rachel's keuze komt ook steeds dichterbij... Wie zal ze kiezen?

Veel leesplezier en review alsjeblieft.

XxX Emmetje

When The Past Catches Up

Chapter 22

The Final Battle

Toen Rachel de volgende ochtend wakker werd lag ze alleen in de slaapzak en alleen in de tent. Het gierde buiten niet meer en ondanks dat het nog redelijk fris aanvoelde was het lang niet meer zo koud als het die afgelopen nacht was geweest.

Ze ritste de slaapzak open en kroop eruit. Iemand had haar winterjas bij haar uitgetrokken en die lag achter de slaapzak op de grond samen met Damons leren jack.

Rachel trok de muts van haar hoofd en mikte hem erbij en daarna kroop ze de tent uit. Tot haar grote verbazing was het helemaal wit om haar en de tent heen en er vielen af en toe ook nog enkele sneeuwvlokjes uit de lucht naar beneden.

Blijkbaar had het niet alleen gestormd maar ook gesneeuwd. En niet zo'n beetje ook. Er lag bijna vijf centimeter sneeuw bovenop het dak van de tent en door de witte wereld om haar heen begon ze zin in Kerst te krijgen. Want zo voelde het. Het voelde alsof het winter was in plaats van zomer.

Een zandkleurige wolf kwam op een draf op haar af en bleef vlakbij haar staan terwijl hij zijn oren haar richting op draaide.

Rachel glimlachte. 'Hey, Seth. Sorry dat je moet baby zitten.'

Seth legde zijn oren in zijn nek en liep toen weer weg. Rachel veegde haar handen af aan haar broek en liep dichter naar de rand toe. Overal lag sneeuw maar als je goed keek zag je de grens waarin het overliep naar gewoon bos. Daar had het of niet gesneeuwd of daar was de sneeuw alweer gesmolten.

Haar aandacht werd getrokken door iemand die niet ver bij haar vandaan stond en met zijn rug naar haar toegedraaid was. Ook hij stond bij de rand en staarde over het landschap uit.

Rachel liep naar hem toe en cirkelde haar armen om zijn middel. Natuurlijk schrok hij niet, hij had haar allang gehoord. Toch keek hij niet naar haar, zelfs niet toen hij zelf een arm om haar schouders heen sloeg.

'Okay, jij wou gisteren weten wat er met mij aan de hand was maar nu wil ik weten wat er met jou aan de hand is,' zei Rachel toen ze hem weer zo zag fronzen.

Damon wendde eindelijk zijn blik van het landschap af en zijn blauwe ogen ontmoetten haar bruine. 'Het is niets. Echt waar.' De glimlach die hij haar echter gaf was lang niet zo geruststellend als hij waarschijnlijk had gehoopt dat hij zou zijn.

'Daar geloof ik dus helemaal niets van. Wat is er wel niet waardoor jij zo ver met je gedachtes bent? Het is niets voor jou.'

'Rachel, je kunt proberen wat je wilt maar we hebben op dit moment wel genoeg aan ons hoofd. Probeer het nogmaals wanneer we hebben gewonnen.'

'Als we hebben gewonnen.'

'Wanneer,' verbeterde Damon. 'Het komt allemaal goed. Het zal een makkie worden. Niets om je zorgen over te maken dus.'

'Jij maakt je duidelijk wel zorgen om iets en ik wil weten wat.'

Hij schudde zijn hoofd. 'Niet nu, Rachel.'

Rachel zuchtte geïrriteerd. 'Best.' Toen veranderde ze maar van onderwerp. 'Is Jacob al terug naar de roedel gegaan?'

'Nog niet. Hij is nog even aan het checken of het bos veilig is voordat hij weg gaat.'

Rachel legde haar hoofd tegen zijn borst aan. 'Heeft hij het je gisteravond nog lastig gemaakt?'

Zijn borst bewoog wat toen hij lachte. 'Oh, je hebt geen idee. Maar anders had ik ook niet verwacht.'

'Waar hebben jullie het allemaal over gehad?'

'Geloof me, dat wil je niet weten. En het was voornamelijk hij die aan het praten was.' Rachel haalde nu wat geïrriteerd haar hoofd van zijn borst en wierp hem een nijdige blik toe. 'Wat? Wat heb ik nu weer gedaan?'

'Je wilt me helemaal niets vertellen. Niet waarom je iedere keer zo ver met je gedachtes bent, niet waar jij en Jacob het over hebben gehad. Waarom niet?'

'Omdat het niets is.'

'Is dat zo? Wel, als het niets was geweest dan had je het me wel verteld, niet?' Ze sloeg haar armen over elkaar heen en keek wat nijdig naar hem om. 'Is dit omdat Edward dat stomme aanzoek heeft gedaan en me die ring heeft gegeven?'

'Wat?' Rachel en Damon keken allebei verschrikt om toen ze Jacob dat hoorde vragen. Hij stond iets bij hen vandaan en keek geschokt, zelfs walgend. 'Je gaat met die bloedzuiger trouwen?'

'Jake…' begon Rachel maar Jacob had zich al omgedraaid en hij beende met grote stappen weg waardoor hij tussen de rotsen en de omheining door verdween. 'Jake, wacht.' Ze rende haastig achter hem aan. 'Jacob, alsjeblieft, stop.'

Eindelijk stopte Jacob en hij keek haar kwaad aan. 'Ik ben hier klaar mee, Rachel. Ik ben hier zo klaar mee.'

'Jake, alsjeblieft. Luister gewoon even naar me…'

'Heb je enig idee wat je doet?' onderbrak Jacob haar woedend. 'Hoe laag je bezig bent? Ben je echt zo harteloos dat je hiermee door blijft gaan?'

'Jake…'

'Je speelt met onze harten, Rachel!' schreeuwde hij uit. 'Je doet alsof je ons niet wilt maar ondertussen als niemand in de buurt is ben je met ieder van ons aan het flirten zodat je ons alle drie het idee geeft dat we een kans maken, om er dan vervolgens achter te komen dat het allemaal nep is en niets meer dan een spelletje!'

Rachels gezicht kwam gekwetst te staan en ze schudde haar hoofd met tranen in haar ogen. 'Nee, Jake. Alsjeblieft. Luister nou…'

'Nee. Ik ben het zat om naar jou te luisteren,' beet Jacob haar toe. 'Ik ben er gewoon helemaal klaar mee.'

'Jake, het was nooit mijn bedoeling om je het gevoel te geven dat ik met je hart speel,' zei Rachel. 'Je moet me geloven dat dit niet is wat ik wil. Ik ben verward, dat geef ik toe, en ik weet niet wat ik moet doen…'

'Dan moet ik het verkeerd hebben gehoord want je zei zonet echt dat die bloedzuiger je een aanzoek had gedaan en je een ring had gegeven,' beet Jacob haar toe. 'Heb ik dat verkeerd gehoord?'

'Nee…'

'Meer hoef ik niet te weten.' Jacob draaide zich om en beende weg.

Een traan gleed over Rachels wang heen. Jacobs woorden hadden haar gekwetst maar hij had het fout. Daarom schreeuwde ze: 'Ik ga niet met Edward trouwen, Jacob Black! Ja, hij heeft me een aanzoek gedaan en ja, hij heeft me een ring gegeven maar ik heb geen ja gezegd. En zal ik je eens wat vertellen? Ik was ook nooit van plan om ja te zeggen.'

Jacob bleef stokstijf staan en draaide zich naar haar om. Rachel was nu pissig geworden en ze was het meer dan zat.

'Je wou de waarheid toch zo graag? Wel, hier krijg je hem. Ik ben het zat dat jullie iedere keer met elkaar aan het vechten zijn alleen maar vanwege mij! Ik ben het spuugzat! Ik ben geen prijs in de loterij! Ik maak mijn eigen keuzes en jullie hebben daar niets over te zeggen! En ik ben het zat dat ik dat iedere keer moet herhalen maar dat niemand er naar LUISTERT!' Rachels ogen schoten vuur terwijl ze Jacob aan keek. 'En jij durft mij te beschuldigen van het spelen met jullie harten? Word wakker! Hoe vaak heb ik je verteld dat je alleen maar mijn beste vriend was? Dat ik niets meer wou zijn dan vrienden? Geef mij niet de schuld omdat jij je eigen gevoelens niet onder controle kunt houden en het niet kunt uitstaan dat ik die gevoelens niet beantwoord! Ik heb nooit en ik herhaal nooit met mensen hun harten gespeeld. En al helemaal niet met het jouwe of met die van Edward. Ik heb Edward verteld dat ik hem nooit meer een tweede kans zal geven en dat hij me moest loslaten. Ik kan het niet helpen dat hij dat niet begrijpt en niet weet wanneer hij moet ophouden. En ik heb weet ik hoe vaak aan jou verteld dat ik van je hou maar alleen als een vriend en niet meer. Word dus wakker, Jake! Ik lieg niet tegen je maar je liegt tegen jezelf! En ik kan niet geloven dat je werkelijk dacht dat ik dit allemaal maar als een spelletje zie! Ik had toch echt verwacht dat je me beter kende dan dat!'

Jacob stond in twee stappen voor haar neus. 'IK lieg tegen mezelf? IK moet wakker worden? Rachel, jij bent degene die tegen jezelf liegt door te blijven zeggen dat je niets meer voor me voelt dan vriendschap. Je was zelf degene die toegaf dat je me nodig had. Je was zelf degene die niet protesteerde toen we bijna kusten op de avond dat je was gaan klifduiken.' Daar had hij een punt. 'Waarom kun je niet gewoon zien en toegeven dat we een band hebben?'

'Omdat…' Rachel drukte even haar handen tegen haar ogen. De tranen zaten heel erg hoog bij haar en ze wist niet precies wat ze daarop moest antwoorden. Of eigenlijk wist dat dat wel maar dat wou ze niet. Hem uitleggen wat de band tussen hen was, de band tussen haar en alle leden van de roedel, dat was niet iets dat ze hem wou vertellen.

'Omdat…' Ze liet haar handen zakken. 'Omdat als ik toegeef dat we een band hebben ik je moet uitleggen dat het niet het soort band is dat jij denkt dat het is en omdat je me dan voor altijd zult haten en je mijn beste vriend blijft en ik je dus niet kwijt wil raken door iets dat eeuwen geleden is gebeurd.'

'Is dit weer een excuus?'

Rachel schudde haar hoofd en keek hem met betraande ogen aan. 'Ik wou dat dat het was.' Ze ademde diep in. 'Jake, het is mijn schuld dat je een weerwolf bent.'

'Waar heb je het over?'

'Word er ooit in één van jullie legendes een vrouw genaamd Carmen genoemd? Een blanke vrouw die voor een lange tijd bij jullie stam verbleef voordat ze weer vertrok? Vele eeuwen geleden?'

Nu keek Jacob verward. 'Ja. Hoe weet je…'

'Carmen was op de vlucht voor Vampiers toen ze op het strand aanspoelde en de Quileute stam vond haar en ze zorgden voor haar voor vele jaren. Ze was getuige van hoe gevaarlijk de magie die jullie toen gebruikten was: het verlaten van je lichaam en als geest rond zweven. Zij was degene die Taha Aki hielp om weer terug naar een mens te veranderen toen zijn ronddwalende geest bezit had genomen van een wolf omdat zijn eigen lichaam door iemand was gestolen. En nadat hij weer stamhoofd was geworden, vertrok ze en gaf ze andere mannen ook de magie om in een wolf te veranderen.' Rachel keek naar hem op en zag de schok op zijn gezicht. 'Jacob, Carmen is mijn voorouder. Haar bloed stroomt door mijn aderen en houdt het gift dat ze jullie heeft gegeven in stand. Houd de vloek in stand, zoals jij het noemt.' Jacob deed nu een stap achteruit. 'Dat is de band die we hebben, Jake. Dat is de band die ik met alle Quileutes heb.'

'Waarom heb je me dit nooit eerder verteld?'

'Ik wist het niet. Ik kwam er pas achter nadat je me had meegenomen naar de vergadering. Toen je vader dat verhaal vertelde over hoe de vijandigheid tussen de Koudelingen en jullie stam is begonnen… Jake, ik zag alles wat hij vertelde. Ieder beeld. Ik zag alles. En die avond ontmoette ik Carmen in mijn dromen en zij vertelde me de waarheid.' Ze keek hem met betraande ogen. 'Het spijt me zo. Ik had het je moeten vertellen maar ik wist gewoon niet hoe. Ik wist hoe erg je het haatte om weerwolf te zijn.'

Jacob keek haar gekweld aan en keek toen weg waardoor er weer enkele tranen over Rachels wangen gleden. Zijn handen balden zich tot vuisten toen er in de verte een wolf huilde. 'Ik moet gaan.'

'Nee, Jake, alsjeblieft,' smeekte Rachel, zich maar al te goed beseffend dat wanneer Jacob in een wolf zou veranderen de hele roedel het zou weten, over wiens afstammeling ze was. En ze zouden dan allemaal daar afgeleid door zijn. 'Ga nu niet vechten.' Maar hij luisterde niet en liep alweer van haar weg. 'Jacob! Alsjeblieft!' Hij sprong, veranderde in een wolf en rende weg waardoor hij al snel uit haar zicht verdween. De tranen stroomden nu over haar wangen. 'Het spijt me,' fluisterde ze. 'Het spijt me zo erg.'

Toen Damon zich een uur later bij haar voegde zat ze doelloos voor zich uit te kijken op een steen op dezelfde plek als waar Jacob haar had achtergelaten. Hij ging zonder iets te zeggen bij haar zitten en bleef stil.

'Hij haat me,' fluisterde Rachel na een minuten lange stilte. 'Ik probeerde het hem duidelijk te maken dat ik het hem niet wou vertellen. Dat het hem pijn zou doen. Maar hij liet me geen keus en nu haat hij me.'

'Hij haat je niet. Hij houdt teveel van je om je te haten. Hij is gewoon op dit moment verward.' Damon kneep zachtjes in haar knie. 'Geef hem tijd.'

Ze keek hem met betraande ogen aan. 'Denk je echt dat dat zal helpen?' Damon knikte en een paar tranen gleden over haar wangen heen en ze liet haar hoofd tegen zijn schouder rusten. 'Het is gewoon zo oneerlijk. Ik haat mijn leven.'

'Leven zou leven niet zijn als het eerlijk was, Rachel,' zei Damon.

Voor nog een paar minuten bleven ze daar zo zitten maar toen voegde Seth zich bij hen. Hij jankte zacht en drukte zijn neus tegen Rachels arm aan.

Rachel concentreerde zich op zijn gedachtes en belandde in het nu maar al te bekende doolhof van gedachtes. Aangezien hij in zijn wolfvorm was en de rest van de leden van de roedel ook stonden al hun gedachtes in verbinding.

'Hoe kun je hier zo rustig onder blijven?'

'Leah, stop dit. We kunnen dit nu niet hebben.'

'Het is niet haar schuld! Zij kan hier niets aan doen!'

'Ik mag haar nu alleen nog maar meer.'

'Genoeg! Concentreer jullie!'

'Sam, de Cullens zeggen dat ze eraan komen.'

Rachel trok zich terug en wreef even over haar voorhoofd. Seth duwde zijn neus weer tegen haar arm aan en ze gaf hem een droevige glimlach. 'Dank je, Seth. En het spijt me.' Seth schudde echter zijn hoofd en gaf haar een lik waardoor haar gezicht vertrok. 'Eew! Seth! Dat is smerig! Dat is echt heel, heel, heel erg smerig.'

'Wat is er aan de hand?' vroeg Damon met een vermaakte glimlach op zijn gezicht.

'Ze komen eraan,' vertelde Rachel hem terwijl ze het kwijl met haar mouw wegveegde. 'Het gevecht is begonnen.'

Damons hand omsloot de hare waardoor ze hem aankeek. 'Het komt wel goed.'

Rachel knikte en zwijgend liepen ze terug naar de plek waar de tent stond. Ze probeerde zo hard mogelijk om uit Seths gedachtes te blijven omdat ze het gevecht niet wou zien. De enthousiaste sprongen en verlangende janken die Seth echter af en toe maakte vertelden hen meer dan genoeg.

Ze deden het goed en waren aan het winnen en tot zover was nog niemand gewond geraakt. Ja, alles zou goed komen.

Of, dacht dat ze in ieder geval.

Toen Damons vingers om de hare verstrakte en zijn gezicht opeens uitdrukkingsloos en gespannen kwam te staan wist ze dat er iets aan de hand was.

'Wat?' vroeg ze bezorgd. Ze kreeg geen antwoord. 'Damon?' vroeg ze nu wat paniekerig. 'Wat is er aan de hand?'

Hij trok haar achter zich. 'We hebben bezoek.'

'Wat bedoel je: we hebben bezoek?'

'Je grote roodharige vriendin is op weg hierheen. Ik kan haar hier naartoe horen rennen. En ze heeft iemand bij zich.' Hij keek naar Seth die zachtjes grauwend en al net zo gespannen in de verte aan het turen was. 'Seth, ga.'

Seth gromde wat maar deed toch wat hij zei en maakte zich uit de voeten. Rachel klampte zich steviger aan Damons arm vast. 'Hoe heeft ze ons gevonden?'

'Die vraag zullen we voor haar moeten bewaren.' Zijn vingers klemden zich strakker om de hare. 'Wat er ook gebeurd, blijf bij me in de buurt.'

Rachel knikte en tuurde ook door de bomen heen. En toen zag ze iemand verschijnen. Het was de jongen die Alice ook in haar visioen had gezien. Degene die haar geur had doorgegeven. 'Riley.'

Riley liep zwijgend naar hen toe en Damon duwde Rachel nog wat beter achter zich. Zijn hele lichaam stond gespannen.

Rachel keek over zijn schouder naar Riley die nog steeds zwijgend op hen af kwam. 'Riley,' zei ze waardoor hij zijn aandacht op haar richtte in plaats van op Damon. 'Je ouders zijn erg bezorgd om je. Ze zijn nog steeds naar je opzoek. Mis je hen niet?' Geen antwoord. 'Alsjeblieft, doe dit niet. Victoria gebruikt je alleen maar. Ze geeft niets om je. Het enige wat ze wil is wraak.'

Damons grip om haar hand verstrakte toen Victoria in een flits op een tak in een boom verscheen. Ze zat als een kat in elkaar gedoken, wachtend op een fout van haar prooi.

Rachel slikte en keek in de rode ogen van de roodharige Vampier die haar zo graag dood wou zien. Ze stonden vol haat en vol lust. Lust naar wraak.

'Ze hoopt dat je in de strijd geëindigd word want dan hoeft ze dat zelf niet meer te doen,' ging Rachel door. 'Ze geeft niets om je en wil je alleen maar als afleiding gebruiken.'

'Luister niet naar haar, Riley.' Victoria's stem was heel vreemd voor een persoon die zo gevaarlijk was en zoveel haat koesterde. Hij was zoet en meisjesachtig. Haast betoverend. En Rachel vond het niet raar dat ze haar gelukt was om Riley zo goed te bespelen. 'Ik heb je toch verteld dat ze dingen kan doen die onmenselijk zijn.'

'Dat betekent nog niet dat wat ik zeg niet waar is,' ging Rachel er tegen in.

Damons hand verstrakte zich om de hare terwijl hij waarschuwend siste: 'Rachel.'

Ze wist dat het onverstandig was om Victoria nog meer dwars te zitten maar Riley was gewoon een jongen die op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was geweest.

'Ik kan gedachtes lezen, Riley, en ik weet wat ze van jou denkt. Je hebt het zelf ook opgemerkt, toch? Dat wanneer je haar kuste ze in hield en ze je altijd wegduwde als je intiemer wou worden? Ze houdt niet van je, Riley. Het zijn allemaal leugens.'

'Ze liegt, Riley.'

'Ze heeft jou en dit leger alleen maar gecreëerd om haar echte liefde te wreken. Zijn naam was James. De Cullens hebben hem geëindigd toen hij op mij begon te jagen terwijl ik onder hun bescherming stond. Hij was het enige waar ze om gaf en nu is wraak het enige waar ze nog om geeft. Niet om jou, niet om de anderen. Waarom zou ze hen anders zo laten worden afgeslacht? Ze probeert hen niet eens te helpen.'

Ze begon invloed op hem te hebben, merkte Rachel. En ook Damon kreeg dat door toen Riley van hen wegkeek en zijn blik op Victoria richtte. Het kleine kneepje dat hij haar dan ook gaf was dan ook als aanmoediging bedoeld.

Victoria liet het echter niet gewoon rusten. 'Er is alleen jou. Dat weet je.'

Riley keek weer naar hen. 'Denk er toch over na,' smeekte Rachel. 'Je komt uit Forks. Je kent het gebied. Dit is de enige reden waarom ze jou heeft gekozen. En als jij niet op dat moment rond had gelopen dan had ze iemand anders van Forks gekozen. Zij vindt dat er niets speciaals aan jou is behalve dat je het gebied kent. Ze houdt niet van je. Je ouders doen dat wel en ze zoeken nog steeds naar je. Ik kan dat weten. Mijn vader is het hoofd van de politie in Forks en helpt hen met het uitdelen van flyers.'

'Riley,' zei Victoria op een haast liefdevolle toon die alleen maar nep was. 'Laat haar dit ons niet aan doen. Je weet dat ik van je hou.'

Riley keek van haar weg en staarde naar de grond. Hij zat in tweestrijd en wist duidelijk niet wat hij moest doen. Rachel kneep paniekerig in Damons hand toen ze hem het besluit hoorde maken. Hij richtte zijn blik weer op hen en zei met een kille stem: 'Jullie zijn dood.'

Hij rende op hen af maar net toen hij hen wou aanvallen sprong Seth uit het niets tevoorschijn en viel hem aan. Rachel hapte naar adem. 'Seth!'

Damon hield haar tegen en duwde haar weer achter zich. 'Hij kan het aan.'

Dat was inderdaad zo. Seth gromde en grauwde en Riley schreeuwde het uit van pijn toen het de jonge wolf lukte om een deel van zijn arm eraf te scheuren.

Victoria zag het blijkbaar niet meer zitten en sprong van de tak af en zette het op een lopen. Damons hand schoot uit die van Rachel toen hij een paar stappen bij haar vandaan deed.

'Victoria!' riep hij. 'Ben je echt zo laf dat je een kans zoals deze laat lopen?!' De roodharige bleef stokstijf staan. 'Je wilt haar, niet? Je wilt Eddie de pijn laten voelen die jij voelde toen hij James vermoordde. Toch blijf je rennen. Je bent te laf om echt iets te doen. Je durft het in werkelijkheid niet. Je durft het gevecht niet aan. Wat zou je dierbare James daar wel niet van zeggen? Ik denk dat hij het met me eens zou zijn over dat je laf bent. Dat je hem teleurstelt.'

Victoria draaide zich naar hem op. Haar ogen spuwden vuur en haar kaken waren op elkaar gedrukt en heel haar lichaam trilde van woede.

'Ik kende hem niet maar na alles wat ik over hem heb gehoord verdiende hij wat er met hem is gebeurd. Het was dom van hem om achter Rachel aan te gaan. Heel dom. Maar ik kan het wel begrijpen. Hij moet geobsedeerd door haar zijn geweest vanaf het moment dat hij haar geur voor het eerst rook. Hij moet haar maar niet uit zijn hoofd hebben kunnen krijgen. De bedwelmende en heerlijk aroma die ze met zich mee draagt, wie zou daar niet voor kunnen vallen?' Hij wuifde met zijn vinger naar haar. 'Weet je wat ik denk? Ik denk dat hij jou alleen maar gebruikte. Je bent goed in ontsnappen, zelfs uit de meest nauwe situaties. Dat moet handig zijn geweest voor iemand zoals hij, iemand die zich zo vaak in de nesten werkt. Hij hield niet van je.'

'Je weet niets,' siste Victoria.

'Ik denk dat ik een heleboel weet. Ik denk dat ik hem wel begrijp. Hij begon jou zat te worden. Je begon saai te worden. Hij wou wat anders. En toen kwam hij Rachels geur tegen. En boy, oh boy, wat moet die heerlijk en spannend hebben geroken. En anders. Want zelfs haar geur is anders. Zelfs die geeft al weg dat ze speciaal is. En daarom koos hij voor haar in plaats voor jou. Hij lokte haar naar die balletstudio en liet jou geloven dat hij haar ging vermoorden. Maar waarom deed hij dat dan niet? Hij had tijd genoeg. Hij had kansen genoeg. Maar hij deed niets en wachtte. En toen Edward kwam opdagen wist hij dat hij maar één kans had. En in plaatst dat hij haar bloed begon te drinken beet hij haar één keer en liet toen weer los. Eén beet was genoeg om zijn gif in haar bloedbaan te brengen. Om het proces te beginnen. Om haar zoals hem te maken.'

Rachel keek naar Seth die zowel de nog steeds schreeuwende Riley in de gaten hield als Damon en Victoria. Blijkbaar was hij ook nieuwsgierig naar wat Damon van plan was.

'Hij verkoos haar boven jou en wie kan hem dat kwalijk nemen? Iedereen kan zien dat ze beter dan jou is. Knapper, mysterieuzer, opwindender. Ze is beter dan jij bent en dat is ze zelfs al als mens. Moet je je bedenken hoe ze dan zou zijn als Vampier? Kun je het je voorstellen? Ik kan het me zeker voorstellen en ik wed dat James het zich ook kon voorstellen.' Hij schudde zijn hoofd met een grijns alsof hij het nu al pas allemaal begreep. 'Maar waar heeft dat hem gebracht, huh? Wat is er nu nog van hem over? Een beetje as. Of eigenlijk –' Hij keek haar aan met een gemene, schuine grijns. '– er is niets meer van hem over. HIJ is niets meer. En dat alleen maar vanwege één simpel mensenmeisje die hij gewoon niet kon weerstaan. Best wel zielig als je erover nadenkt, vind je niet, Vickie?'

Dat was de laatste druppel. Victoria gilde het uit van woede en viel hem aan waardoor ze beide in de sneeuw belandde.

Victoria verkocht hem een elleboogstootje in zijn gezicht waarna ze overeind krabbelde en een aanval op Rachel deed maar Damon greep haar net op tijd vast en gooide haar weg.

Victoria landde in de boom en keek met een blik vol haat naar Rachel voordat ze omhoog klom.

'Meekomen,' zei Damon die haar hand vastgreep en meetrok, weg bij de tent en weg bij Riley en Seth. 'Nu.'