Hoi, hoi!

Ik ben terug met een nieuw hoofdstuk. Spannend, huh?

In dit hoofdstuk gaat de strijd verder en in dit hoofdstuk zullen de Volturi ook voor komen en zal de rol die zij hebben gespeeld in Rachels verleden iets duidelijker worden.

Laura, dank je! Toen ik je review trouwens las besefte ik me dat ik het New Born leger eigenlijk weinig aandacht geef. Ik heb daarom een extra hoofdstuk gemaakt, die zal na deze komen, waarin ik hen iets meer aandacht geef. Het is niet echt bijzonder maar het past wel.

Florreke, je gaat heel boos op me worden, ben ik bang. Ik heb namelijk goed en slecht nieuws. Het goede nieuws is dat de Volturi zullen voorkomen, het slechte nieuws... Daar zul je wel achter komen. Ik zeg alvast sorry en ga alvast op mijn knieën om te smeken of je alsjeblieft niet te boos zult worden. Over die keuze van haar... Ze gaat er uiteindelijk vandoor met Mike Newton ;) Damons gedrag heeft trouwens niet met Stefan te maken maar meer ga ik er niet over zeggen. Gemeen, hè? Ik zal je achter moeten laten in nieuwsgierigheid. Maar je zult het antwoord krijgen in de sequel. De Cullens en de pack weten trouwens dat Rachel krachten heeft. De Cullens weten dat ze een Mutant is, de pack niet. Trouwens, het volgende hoofdstuk zal vanuit Bree's Point of View zijn.

Ik ben niet helemaal tevreden over hoe ik het gevecht heb omschreven. Ik ben niet erg goed in het omschrijven van een gevecht. Oordeel dus niet al te streng, please.

Zoals altijd zal ik volgende week woensdag weer updaten. Dat zal dan het ene laatste hoofdstuk zijn. Oh, wat gaat de tijd snel :(

Veel leesplezier en review alsjeblieft.

XxX Emmetje

When The Past Catches Up

Chapter 23

Double Trouble

Victoria volgde Damon en Rachel van boven af terwijl ze zich steeds verder van de tent en steeds verder van Seth en Riley verwijderden.

'Rennen,' zei Damon terwijl hij haar hand losliet en wegduwde. 'Rachel, rennen.'

Ze twijfelde even maar rende toen toch weg. Vanachter haar klonk het gekraak van een boom en die werd gevolgd door een harde plof.

Het zorgde ervoor dat Rachel bleef staan en zich omdraaide. Damon had de boom waar Victoria in had gezeten omver geduwd en die lag nu op de grond. Het had Victoria echter geen kwaad gedaan en ze deed weer uitval naar Rachel.

Damon verscheen voor haar en greep haar bij haar keel waarna hij op de grond duwde. Victoria greep naar zijn keel maar hij was er niet van onder de indruk en begon haar gezicht met zijn vuist te bewerken.

'Seth,' fluisterde Rachel verschrikt toen ze een luid gepiep hoorde.

Een moment later sprong Riley uit het niets tevoorschijn en duwde Damon van Victoria af. De twee rolden door de sneeuw heen maar Damon was sneller en herstelde zich en sloeg Riley's hoofd tegen een steen die op de grond lag waardoor er barsten verschenen in het bleke gezicht van de veel jongere Vampier.

Victoria greep Damon van achteren vast en gooide hem weg. Rachel hapte naar adem en sloeg haar handen voor haar mond toen hij tegen een boom aankwam en een tak zich door zijn schouder boorde.

Zijn gezicht vertrok van pijn maar voordat hij de kans had om die te verwijderen had Victoria hem weer vast gegrepen en gooide hem weer weg. Dit keer belandde hij in de sneeuw en wit en rood vermengden zich met elkaar.

In een flits was Victoria er weer en ze trok hem overeind waarna ze haar armen rond zijn keel sloot en begon te trekken, alsof ze zijn nek probeerde te breken en zijn hoofd van zijn lichaam probeerde te rukken.

Wat hij precies deed om los te komen volgde Rachel zo snel niet maar hij dook in een oogblink onder haar armen door en gooide haar op de grond om vervolgens weer van achteren gegrepen te worden door Riley.

Victoria sprong weer overeind en kwam op hem afgelopen terwijl Riley hem vasthield. En gezien Riley een New Born was, was hij sterk.

Rachels ogen werden groot van schrik toen ze zag wat Victoria in haar hand hield. Het was een hele scherpe tak. Ze zou een staak door zijn hart boren.

Afleiding. Ze moest voor afleiding zorgen.

Op dat moment herinnerde zich weer wat Taha Aki's derde vrouw had gedaan toen de koude vrouw het dorp had aangevallen om haar mate te wreken.

Bloed.

Ze liet zich op haar knieën vallen en begon driftig te zoeken naar iets scherps. Dat vond ze in de vorm van een hele scherpe steen.

Zonder aarzelen pakte ze die steen op en bracht hem naar de binnenkant van haar elleboog. En toen beet ze hard op haar lip terwijl ze zichzelf sneed.

Victoria en Riley versteven direct en hun hoofden schoten haar kant op. Ook Damons blik was nu op haar gericht en ze zag dat zijn blauwe ogen rood waren en de bloedvaten rond hen waren plotseling duidelijk te zien, zo dicht lagen ze bij de oppervlakte van zijn huid.

Het was niet de eerste keer dat ze zijn vampiergezicht zag maar ze bleef hem in die vorm heel eng vinden en er liepen daarom ook rillingen van angst over haar rug heen waarna ze begon te trillen van angst.

De afleiding hielp want het lukte Damon om Riley van zich af te duwen en tegen de rotswand aan waarna hij Victoria weer bij haar keel greep en ook weggooide waardoor ze tegen een boom aan belandde.

Tot haar grote opluchting veranderde zijn gezicht weer naar hoe hij normaal was toen hij naar haar opkeek. Het dankbare hoofdknikje dat hij haar snel gaf voordat hij zijn aandacht weer op Victoria richtte was dan ook meer dan genoeg voor haar en de merkwaardige angst die ze eerder had gevoeld verdween weer.

Riley probeerde Damon weer aan te vallen maar die dook weg en greep hem bij zijn keel. 'Seth, vang!' schreeuwde hij en hij gooide Riley over de boom weer richting de tent.

Seth sprong inderdaad de lucht in en ving Riley waarna hij hem mee sleurde. Riley's wanhopige geroep om Victoria stierf niet lang daarna weg.

Rachel deed haastig een paar stappen achteruit toen Victoria op haar af kwam. Het gezicht van de roodharige Vampier was vertrokken van woede en haar ogen waren niet langer meer rood maar zwart.

Damon was gelukkig weer snel en blokkeerde Victoria's pad waardoor die woedend naar hem begon uit te halen. De meeste van haar aanvallen blokkeerde hij maar zijn aanvallen werden ook door haar geblokkeerd en op een gegeven moment lukte het haar zelfs om hem te krabben waardoor hij drie lelijke krassen op zijn gezicht kreeg.

Toen ze naar zijn keel greep, greep hij haar pols vast en draaide haar rond, net zoals hij bij Rachel had gedaan tijdens de New Born training. Net zoals haar belandde Victoria met haar rug tegen zijn borst aan. Eén van zijn armen lag rond haar keel terwijl de andere haar armen op haar rug hielden.

'Je bent achter het verkeerde meisje aangegaan, Vickie,' siste Damon terwijl hij kracht begon te zetten. Er verschenen barsten op Victoria's gezicht. Barsten die van haar kin naar haar voorhoofd begonnen te lopen. Hij bewoog zijn hoofd wat en zei iets in haar oor dat Rachel niet goed verstond maar het klonk een beetje als: 'Don't mess with my girl.' Maar helemaal zeker wist ze het niet.

Hij gooide haar over zich heen en Victoria landde in de sneeuw maar voordat ze de kans had om te herstellen schoot Damon weer op haar af en na een snelle beweging die Rachel weer niet kon volgen, vloog Victoria's hoofd door de lucht, landde tegen de rotswand en viel daar in de sneeuw terwijl de rest van haar lichaam bewegingsloos op de grond viel.

Haar ogen waren nog open en staarden nog naar Rachel die aan het beven was door de angst die ze voelde en door de adrenaline die door haar lichaam pompte. Maar er was geen leven maar in die ogen te zien. Het was over. Ze was dood.

Rachel, nog steeds trillend en met trillende ademhaling, keek op en zag dat Damon op zijn knieën was gezakt en een hand tegen de plek aandrukte waar de tak had gezeten. Zijn gezicht stond nu weer verwrongen van pijn.

Toen knapte er iets in haar hoofd. Het voelde alsof alle puzzelstukjes op hun plaats vielen en daardoor was er ook geen ruimte meer over voor twijfel. Ze dacht er verder niet eens meer over na.

Zich niets aantrekkend van Seth die haar misschien zou kunnen zien en Jacob die het daarom ook zou zien en Edward die het daardoor ook weer zou horen en zien, rende ze naar Damon toe en viel op haar knieën voor hem neer in de sneeuw. Ze huilde nog steeds toen ze zijn gezicht in haar handen nam en haar lippen tegen de zijne drukte.

Even gebeurde er niets maar toen vonden zijn handen haar gezicht ook en kuste hij haar terug met een passie die ze al heel lang niet meer had gevoeld.

Na wat aanvoelde als uren verwijderde Damon zijn lippen van de hare en streek de tranen van haar gezicht. 'Het is over.' Rachel knikte huilend en verborg haar gezicht tegen zijn niet-gewonde schouder terwijl ze haar armen strak om hem heen wond. 'Je bent veilig nu.'

Seth voegde zich ook bij hen en liet een aantal dingen die hij in zijn bek had gehad bij het lichaam van Victoria vallen. Het leken verdacht veel op lichaamsdelen. Hij jankte zachtjes toen hij de huilende Rachel zag maar ondanks dat leek hij toch erg trots op zichzelf.

'Goed gevangen,' zei Damon die hem zelfs een klein glimlachje gaf.

Seth zette trots zijn vacht op en drukte toen zijn neus tegen Rachels schouder aan, haar er bewust van makend dat er iets was dat hij wou dat ze wist.

'Alice wil dat we naar beneden komen en ons bij hen voegen,' zei ze nadat ze zijn gedachtes had gelezen. Ze was nog een beetje aan het na sniffen.

'Zei ze waarom?' wou Damon weten.

Rachel schudde haar hoofd. 'Alleen dat we ons zo snel mogelijk bij hen moeten voegen.'

'Seth, blijf bij haar,' zei Damon terwijl hij opstond. 'Ik zal snel onze spullen halen.'

Rachel bleef rillend op de grond in de sneeuw zitten terwijl hij wegliep en ze gaf Seth een dankbare blik toen die achter haar op de grond ging liggen en haar wat warmte gaf.

'Heb je toch nog iets meegekregen van de actie.' De jonge wolf lachte in zijn hoofd waardoor Rachel ook moest glimlachen. 'En heel erg bedankt. Ik denk niet dat we het gered zouden hebben als je er niet was geweest.' Seth duwde zijn neus tegen haar bloedende arm aan. 'Het is niets. Het zal zo wel genezen zijn.'

Damon kwam terug, dit keer zijn jack ook dragend, en gaf Rachel haar muts en haar winterjas.

Ze trok die zwijgend aan en stopte de muts in haar jaszak terwijl Damon een aansteker uit zijn zak toverde en die op de lichaamsdelen mikte waardoor ze in brand vlogen. Een dikke, stinkende paarse wolk steeg vrijwel direct op. Daarna hielp hij haar overeind en trok haar op zijn rug. 'We zien je zo beneden, Seth.' De wolf gromde. 'Probeer toch bij te blijven.' Seth gromde weer en Damon grinnikte. Daarna keek hij om naar Rachel. 'Goed vasthouden.'

Rachel verstrakte haar greep om zijn nek en liet haar wang tegen de zijne rusten. 'Altijd.'

'Hoe is de arm?'

Rachel wreef even over de plek waar ze zichzelf had gesneden. 'Helemaal genezen maar er zit wel een litteken.' Ze gaf hem een zelfingenomen glimlachje. 'Ik heb jouw leven gered.'

'Dat weet ik,' zei Damon zonder naar haar te kijken. 'En ik heb het jouwe gered.'

'Dan staan we quitte.'

'Huh huh.' Hij leek weer ver met zijn gedachtes te zijn.

'Hoe is jouw wond?'

'Genezen. Maar het voelt nog wel wat pijnlijk aan.' Ze liepen de open plek op. 'Okay, wat is er aan de hand? Waarom moesten we zo snel hierheen komen?'

Alice was degene die zich naar hen omdraaide. De rest van de Cullens waren bezig om lichaamsdelen te verzamelen en op een brandende stapel met nog meer lichaamsdelen te gooien.

Alleen Jasper hielp niet. Hij stond met zijn armen over elkaar voor een hoopje iets op de grond en leek alles maar niet blij. Rachel had hem nog nooit zo streng zien kijken.

'De Volturi komen eraan,' zei Alice. Haar gezicht stond bezorgd en verontrustend. 'Jane, Alec, Felix en Demetri. Net zoals je had gezegd.'

Damons gezicht kwam weer gespannen te staan terwijl Rachel, die net weer wat was gekalmeerd, weer voelde dat ze begon te stressen. 'Hoelang nog?' vroeg ze paniekerig.

'Een paar minuten. Maximaal tien,' was Alice's antwoord.

'De roedel moet vertrekken,' zei Carlisle die zich bij hen voegde. 'De Volturi zullen onze wapenstilstand met de weerwolven niet op prijs stellen.'

'Is er tijd genoeg om Rachel hier ook vandaan te krijgen?' wou Damon weten.

'Ze zijn hier deels voor haar,' was Alice's antwoord. 'Ze willen haar zien.'

Gegrom en gesnauw liet hen allemaal opkijken. Leah had in haar wolf vorm een New Born die nog niet was gedood aangevallen en nu zat ze in de problemen.

'Leah, niet doen!' riep Edward.

Jacob schoot haar te hulp en kreeg de New Born van haar af om vervolgens zelf in de problemen te komen omdat het New Born was gelukt om zijn armen om hem heen te slaan.

'Jacob!' gilde Rachel uit toen het onmisbare gekraak van botten die braken weerklonk.

Jacob piepte en viel op de grond terwijl Sam en Paul aangesneld kwam en de New Born in stukken scheurden. Daar op de grond veranderde hij terug in een mens en bleef hij roerloos liggen terwijl zijn gezicht vertrokken was van pijn en zijn mond open alsof hij wou schreeuwen. Er kwam alleen geen geluid uit zijn keel.

'Jake!' Rachel rende op hem af en bij de tijd dat ze hem bereikte waren Carlisle en Edward ook al bij hen neergeknield.

'Jacob,' zei Edward. 'Hou vol. Carlisle zal voor je zorgen.'

'De botten aan de linkerkant van zijn lichaam zijn verbrijzeld,' was Carlisle's conclusie en dat klonk absoluut niet goed.

'Rachel,' bracht Jacob uit.

'Ik ben hier.' Rachel pakte zijn rechterhand in de hare terwijl de tranen over haar wangen gleden. 'Het spijt me zo, Jake. Het spijt me zo erg. Ik had je het moeten vertellen.'

Hij probeerde zijn hoofd te schudden maar dat lukte niet echt. 'Het is niet jouw schuld.'

De rest van de roedel, nu ook allemaal in menselijke gedaante, kwamen uit het bos gelopen. Leah leek niet erg blij maar dat was vooral omdat ze zich schuldig voelde.

'Jacob, jij idioot! Ik had hem!'

'Leah!' snauwde Sam terwijl hij naast Rachel bij Jacob neerknielde.

'Ik moet de botten op de juiste plaats terug zetten voordat het genezingsproces begint.' Carlisle keek verontrust. 'Het is al begonnen.'

Rachel keek wanhopig om naar Damon die achter haar stond. Hij zag haar blik en begreep maar al te goed waar ze op aasde en schudde hij zijn hoofd. 'Dat zal niet werken. Zijn lichaam zal mijn bloed niet accepteren.' Hij keek naar de roedel en toen naar de Cullens. 'Hij moet hier weg. Een gevecht met de Volturi, zelfs met maar vier leden, zullen we niet kunnen winnen.'

'We zullen hem terug naar Billy brengen,' zei Sam.

'Ik zal daar zo snel mogelijk naartoe komen,' zei Carlisle.

Rachel kneep zachtjes in Jacobs hand. 'Hou vol, Jake.'

Damon pakte haar onder haar oksels vast en trok haar overeind zodat de roedel de ruimte had om Jacob voorzichtig op te pakken. Maar ondanks dat ze toch zo voorzichtig deden als ze konden riep Jacob het alsnog uit van de pijn.

Ze waren nog maar net weg toen Alice wat paniekerig riep: 'Ze zijn er!'

De hele Cullen familie ging in een lijn bij en naast elkaar staan. Toch hield Jasper wat afstand en bleef hij zijn halve aandacht op het hoopje iets voor hem gericht houden. Damon en Rachel voegden zich ook bij hen, al hield Damon Rachel ietsje achter zich en hield hij een arm in een beschermende grip om haar middel heen.

Demetri, Alec, Jane en Felix kwamen vanaf de andere kant van het veld op hen afgelopen. Ze leken geen haast te hebben en de rook van het vuur gaf het een thrillerachtige sfeer.

Een aantal meters bij hen vandaan hielden ze stil. Het eerste wat Jane deed was naar Rachel kijken maar die keek weg zodra ze dat doorhad.

'Indrukwekkend,' zei Jane die haar blik weer op de Cullens richtte. 'Ik heb nog nooit een coven gezien die een aanval van deze grote overleefd heeft zonder kleerscheuren. Of verlies.'

'We hadden geluk,' zei Carlisle.

'Dat betwijfel ik,' zei Jane die nu naar Damon keek. 'Mr Salvatore.'

'Jane,' was Damons antwoord.

'Het is al een tijdje geleden.'

'Helaas nog niet lang genoeg.'

Jane's ogen vernauwden zich wat en voor een paar secondes viel haar blik op de arm die hij rond Rachels middel had. Ze zei er verder niets over.

'Het ziet eruit alsof we een interessant gevecht hebben gemist,' zei Alec. Hij had zijn blik op Rachel gericht en dit keer keek ze wel terug. 'Alec, wat verberg je toch wel niet?'

'Ja, het komt niet vaak voor dat we onnodig onze stad verlaten.'

'Als je een halfuur geleden had besloten om te komen dan zouden jullie hebben kunnen doen waarvoor jullie ook zijn gekomen,' zei Damon. 'Maar dat zou het onderliggende plannetje in de war hebben gegooid.' Alle vier paar ogen schoten nu naar hem toe en er was iets van ongerustheid in Jane's ogen te zien. 'Oh, je hebt alle reden om zo te kijken,' zei Damon nu op kille toon. 'Ze weet het. Ze weet alles.'

Jane keek nu naar Rachel en Rachel keek terug. 'Rachel…'

Maar Rachel was haar voor. 'Het is zo iets raars. Ik heb deze vrouw ontmoet, ze zei dat haar naam Carmen was.' De vier leden van de Volturi leken plotseling gespannen. 'Ze was geboren onder de naam Charlotte maar ze veranderde haar naam in Carmen toen zij en haar moeder naar Spanje vluchten in 1338. Zij vertelde me dat zij en haar moeder net als mij waren en dat ze met eigen ogen had gezien hoe een groep glinsterende Vampiers haar moeder Maria vermoordde omdat ze weigerde zich bij hen aan te sluiten.' Demetri en Felix wisselden blikken uit. Een beetje angstige blikken. 'Zal ik je nog wat vertellen? Ze vertelde me ook dat na de rest van haar leven gevlucht te hebben voor diezelfde groep Vampiers, ze haar toch eindelijk vonden en toen ze ook weigerde om zich bij hen aan te sluiten dat ze haar toen ook vermoorden. En zal ik je nu het aller raarste vertellen? Zij en haar moeder waren mijn voorouders en volgens haar waren het de Volturi die de groep van Vampiers waren.'

Geen van de vier zeiden iets en Rachel deed een stap naar voren. Damon liet haar dat doen maar het was met tegenzin.

'Vertel me de waarheid, Jane. Was wat ze me vertelde de waarheid?' Jane keek weg maar dat was meer dan een antwoord voor Rachel. 'Hoeveel?'

'Hoeveel?' vroeg Jane verward.

'Hoeveel van mijn voorouders hebben jullie vermoord alleen maar omdat ze weigerden zich bij jullie aan te sluiten? Hoeveel?'

Het bleef heel lang stil maar het was toen Alec die antwoord gaf. '39.'

Rachel keek hem verschrikt aan. '39?'

'Op een gegeven moment waren Aro, Marcus en Caius het zat,' ging Alec door.

'Alec,' siste Jane kwaad.

'Ze verdient het om te weten,' snauwde Alec terug. 'We hebben lang genoeg tegen haar gelogen. Niet langer.' Jane leek erdoor terug genomen en daarom ging Alec door. 'Na een tijdje waren ze het zat, dat ieder van hen weigerde. Dus besloten ze dat het beter zou zijn als geen van hen zou blijven leven. Dan zou er ook niet het risico zijn dat ze zich tegen ons zouden keren. Ze openden de jacht op de Mutanten, zoals zij het noemden.'

De ogen van de Cullens werden groot en ze keken nu allemaal geschrokken naar Rachel. Zij wisten wat die jacht inhield.

Alec ging door. 'Het was een aantal jaar geleden dat er een fout werd gemaakt waardoor de wereld erachter kwam dat Vampiers echt waren en de mensen begonnen weer te jagen. Het was toen dat een…' Hij stopte even en zijn ogen kwamen voor een moment droevig te staan. 'Het was toen dat een vriendin van mij me vertelde dat ze dat niet kon laten gebeuren. Ze was net als jou.' Rachels blik werd zacht toen ze de pijn in zijn ogen zag. De rest van de vier bleven stil. 'Ze zei dat de mensen zouden gaan nadenken. Als Vampiers zouden bestaan, welke mythes zouden dan nog meer waar kunnen zijn. Zij wou niet dat risico nemen en daarom –'

'– offerde ze zichzelf op,' fluisterde Rachel. 'Phoenix.'

Alec en zij keken elkaar aan en hij knikte. 'We wisten dat zij één van de bloedlijn was. Ze had ons alleen nooit verteld dat ze ooit een kind had gekregen. Ze was alleen geweest toen ik haar had ontmoet en ze heeft er nooit iets over gezegd. Voor jaren dachten we dat de bloedlijn was geëindigd tot Aro jou op straat zag. Hij wist het meteen toen hij zag wat je deed en toen hij zag hoe ongelooflijk veel je op Phoenix leek.'

Rachel slikte de brok in haar keel weg. 'Dus jullie besloten om me te bespelen.'

'Ja,' was het eerlijke antwoord. Maar dit keer kwam het van Jane. 'Het begon eerst allemaal als onderdeel van het plan. Maar je was anders, zoals zij ook anders was geweest. Je was vriendelijk en vrolijk en dankbaar dat we je accepteerden.' Ze deed een stap naar Rachel toe. 'Op een gegeven moment was het niet meer gespeeld, Rachel. De laatste twee jaar was het niet meer nep. We gaven echt om je en dat doen we nog steeds.'

'Maar jullie vertrouwden me niet genoeg om me de waarheid te vertellen.'

'Dat wouden we wel,' protesteerde Jane. 'Het plan was om je de gehele waarheid te vertellen als je ons in de vakantie zou opzoeken. Alleen de dingen veranderen toen je de Cullens ontmoette en je iets met Edward kreeg. Het maakte alles zo veel ingewikkelder…'

'Jullie hadden het me nog steeds kunnen vertellen,' onderbrak Rachel hen.

'Als we je het toen hadden verteld zou je dan van gedachte zijn veranderd? Zou je dan mens hebben willen blijven?'

Nu keek Rachel verward. 'Wat heeft dat ermee te maken?'

'De bloedlijn mag niet eindigen,' zeiden Jane en Alec in koor.

'Het is de ultieme balans in deze wereld,' vulde Jane aan. 'Je wou dat Edward je veranderde in een Vampier. Als dat was gebeurd dan zou je sterven voordat je –'

'– een kind had gekregen en daarmee zou de lijn eindigen.' Rachel staarde naar de grond. 'Dat zeiden de stemmen ook.'

'Rachel,' zei Jane zachtjes. 'Het spijt ons echt heel erg. We hadden je gewoon de waarheid moeten vertellen. Maar je moet ons geloven dat we wel echt om je geven en ik weet dat we dat niet echt op de juiste manier hebben laten zien. We wouden jou gewoon beschermen. Vergeef ons alsjeblieft.'

Er gleed een traan over Rachels wang heen terwijl ze naar de grond staarde. Toen fluisterde ze: 'Ga weg.'

'Rachel…'

'Dit is teveel,' onderbrak Rachel Jane. 'Het is gewoon teveel, okay?' Ze keek naar hen op. 'Tot een paar week geleden was het verleden van mijn familie een mysterie en wist ik niet eens dat er ooit meer mensen zoals mij waren geweest. En nu weet ik opeens dat ik een voorouder heb die Carmen heette, dat Phoenix mijn overgrootmoeder is en dat de vrienden die ik jaren lang als familie heb gezien verantwoordelijk zijn voor de dood van 39 van mijn voorouders en altijd hebben gelogen tegen me over wie ik ben. Sorry dat ik dat een beetje veel vind.' De tranen stroomden over haar wangen heen. 'Ga weg, okay? Het is teveel en ik heb gewoon tijd nodig. Ga gewoon weg en laat me met rust. Jullie hebben me wel genoeg pijn bezorgd.' De vier bewogen niet en daarom wendde Rachel zich naar Damon. 'Breng me naar huis.'

Damon legde één arm op haar onderrug en een andere onder de binnenkant van haar knieën en tilde haar op. Toen wendde Rachel zich weer tot Jane, Alec, Felix en Demetri. 'En gewoon even voor de duidelijkheid, Edward en ik zijn niet meer samen sinds Oktober.'

En na dat gezegd te hebben droeg Damon haar weg. Ze zouden het wel aan de Cullens overlaten om de laatste dingen met de Volturi te regelen.