Het een-na-laatste hoofdstuk, mensen! Het een-na-laatste hoofdstuk. Wat is de tijd voorbij gevlogen. Wanneer ben ik met dit verhaal begonnen? Ergens begin september? De tijd vliegt echt voorbij.

Weten jullie, Rachel Grey was één van de eerste karakters die ik heb gecreëerd in mijn hoofd en waar ik over begon te schrijven. Het idee dat ik nu al met het laatste deel in haar avonturen reeks bezig ben, dat maakt me best wel verdrietig. Ik bedoel, ik schrijf al zo lang over haar en okay, ik ben ook een tijdje gestopt en toen weer begonnen maar toch. Het is een poos.

Misschien was het deels daarom dat ik afgelopen weekend opeens zo boos werd. Ik kreeg namelijk een review op het allereerste deel in de Rachel Grey Mysteries, New Girl in Town, dat de lezer dit verhaal al een keer eerder had gelezen. Op een andere website. Een website waar ik niet op zit.

Ik zal jullie een waarschuwing geven, het moment dat je erachter komt dat iemand jouw verhaal heeft gestolen en zonder toestemming ergens anders plaatst en er credit voor neemt, zonder dat die persoon er ook maar iets aan heeft geschreven of ook maar één minuut hard aan mee heeft gewerkt... Zorg ervoor dat je niets binnen hand bereik hebt om mee te gooien. Of in ieder geval iets dat breekbaar. Kussens zijn niet zo erg.

Ik ben er achter aan gegaan en heb contact op genomen met de beheerders van de site en zij zouden het regelen en ervoor zorgen dat mijn verhaal van die website word gehaald en dat degene die dat heeft gedaan, gestraft zal worden. Ik zal verder geen namen noemen.

Toch bedank ik hierbij nogmaals Taeh die mij de review stuurde en me daarom op de hoogte heeft gebracht van dit plagiaat. Taeh, ik kan je echt niet genoeg bedanken.

En met dat achter de rug... Florreke, Laura, weer heel erg bedankt voor jullie reviews. Ik hoop dat jullie dit hoofdstuk niet te erg zal tegenvallen maar ik waarschuw alvast wel, verwacht er niet teveel van. En er zal een heleboel van het vorige hoofdstuk herhaald worden. Ook zal het einde jullie wellicht niet geheel bevallen... Hoest-hoest-cliffhanger-hoest. En om weer antwoorden te geven...

Laura, in het hele verhaal door heb ik Rachel laten vechten met haar krachten. Het zou raar zijn als ik haar dan opeens perfecte controle geef en haar laat meevechten. Ik snap dat je het jammer vind (eigenlijk wou ik haar heel graag laten meevechten en een beetje de vloer met iedereen aan laten vegen) maar ze heeft haar krachten zo weinig onder controle dat ze meer schade dan goeds zou doen.

Florreke, *phew* wat een opluchting dat je niet boos bent. Ja, Damons vampiergezicht is behoorlijk freakie. Maar dat is niet de reden waarom Rachel er bang voor is. Die reden zal ontdekt worden in de sequel dus ik houd mijn mond dicht ;) Sorry voor die kus. Of eigenlijk niet. Ik wou Rachel in dit verhaal een keuze tussen Edward, Jacob en Damon zou maken. Of het zo blijft is vraag twee (misschien een hint, misschien ook niet) en over die vierde jongen, ze gaat in ieder geval meer 'mutanten' ontmoeten en ze zal er ook achter komen wat mutanten nu eigenlijk zijn. Hoe Damon en de Volturi elkaar kennen zal ook in de sequel aan bod komen en ik beloof je dat Rachel het ook daarin bij zal leggen met de Volturi en dat ze ook weer bij hen zal logeren (daar is wel eerst nog meer pijn voor nodig maar het zal komen). En als laatste... Houd alsjeblieft op met sorry zeggen over je late reacties! Je reageert in ieder geval! Het is beter dan helemaal niet!

Ik ben wel weer lang genoeg aan het woord geweest. Nogmaals, verwacht hier niet teveel van. Ik heb mijn best gedaan maar dit was van origine geen deel van het verhaal maar iets dat ik er later nog aan heb toegevoegd.

Review alsjeblieft en verwacht de allerlaatste update voor dit verhaal volgende week woensdag. Het einde begint in zicht te komen, helaas, helaas. :( Maar alsnog, geniet van dit hoofdstuk en laat me weten wat jullie er goed van vonden en wat niet :D !

XxX Emmetje

When The Past Catches Up

Chapter 24

Bree's Trial

Bree Tanner was compleet verlamd van angst. Dat was ze geweest vanaf het moment dat die heerlijke geur hen als groep naar een open veld had geleid.

Of eerlijk gezegd, ze was daarvoor ook al bang geweest maar lang niet zo erg als ze nu was. Nu was ze verlamd, toen was ze wel heel bang geweest maar nog niet verlamd.

Riley Biers, de leider van hun groep, was niet de meest vriendelijke persoon in de wereld geweest en Bree had sinds het moment dat ze was veranderd, voorzichtig moeten zijn want één kleine fout had tot haar ultieme dood kunnen leiden.

Dan was er nog haar maker: een roodharige Vampier met een zoetachtige stem. Daar was ze ook alleen maar per ongeluk achter gekomen. Zij en Diego, een vriend van haar, waren Riley gevolgd en hadden hem met haar gezien en met 'haar' horen praten. Ze hadden het over een mensenmeisje gehad dat rare dingen kon en over een groep van andere Vampiers genaamd de Cullens en dat enkelen van hen ook rare dingen konden.

Bree was ook doodsbang geweest voor enkele mysterieuze figuren. Toen zij en Diego Riley en 'haar' hadden afgeluisterd, waren er vier figuren gekleed in mantels de loods ingelopen en ze hadden 'haar' bedreigd. Ze hadden iets gezegd dat als 'zij' niet in vier dagen de aanval zou beginnen, dat ze 'haar' en 'haar' leger dan voorgoed zouden eindigen.

Bree wist nog steeds niet waarom maar die vier hadden haar de stuipen op het lijf gejaagd en ze hadden niet eens tegen haar gesproken, noch haar bedreigd. Er had gewoon een lucht om hen heen gehangen die schreeuwde dat ze gevaarlijk waren en dat je beter bang voor hen kon zijn.

Als laatste was er een mysterieuze man en zij was niet de enige geweest die doodsbang voor hem was geweest. Iedereen in de groep was bang voor hem geweest en niemand van hen had ook maar een stap uit de loods durven te nemen omdat ze hadden geweten dat hij rond liep en hen zou eindigen als ze hem tegen het lijf zouden lopen.

De meesten waren bang geweest vanwege de verhalen die de rest had verteld. Bree had echter het ongenoegen gehad om hem in eigen persoon te ontmoeten. Zij en Diego.

Ze waren aan het jagen geweest samen met nog twee anderen van de groep en die laatste twee hadden zich niet echt gedragen. En toen had ze hem gezien.

Hij had onmiddellijk haar onverdeelde aandacht gehad want hij was de knapste man geweest die ze ooit had gezien, zowel in haar sterfelijke als onsterfelijke leven. En als haar hart toen nog had geklopt dan was hij uit haar borstkas gesprongen.

Helaas was ze niet de enige die hem had opgemerkt en de twee die met hen mee waren gegaan om te jagen, Buzz en John, hadden hem aangevallen. Iets wat een grote vergissing was geweest.

Toen ze bijna bij hem waren, was hij opeens weg geweest. De twee waren verbluft geweest, net als Bree en Diego. En toen was hij weer verschenen en hij had zijn arm rond Buzz' keel gelegd en in een flits had zijn hoofd er toen afgelegen. En voordat John door had gehad wat er was gebeurd, was ook hij zijn hoofd kwijt geweest.

Diego had haar bij haar arm gegrepen en had haar gedwongen om mee te komen want ze was verstijfd geweest van angst en verbazing. Hoe had iemand zoiets sterks en onsterfelijks als hen zo makkelijk kunnen eindigen? Iemand die zo sterfelijk had geroken?

Tegen de tijd dat iedereen van de groep weer terug in de loods was nadat ze hadden gejaagd, hadden ze in totaal negen leden gemist en Buzz en John waren daar twee van geweest. De mysterieuze maar knappe man had daarna nog zeven anderen vermoord en allemaal op dezelfde wijze.

Raoul, die één van de toeschouwers was geweest, was terug gekomen met een arm die eraf was getrokken. Het was een raar gezicht geweest toen hij de loods binnen gewandeld kwam met in zijn ene hand zijn andere arm en aan de andere kant, helemaal geen arm. Hij had aan iedereen die het wou horen verteld dat hij zelf bijna te grazen was genomen maar dat het hem was gelukt om de man te verslaan.

Maar toen Kristie, die het duidelijk niet had geloofd, had gegild en had gedaan alsof de man in de loods was, had Raoul gegild als een meisje en had hij niet geweten hoe snel hij ervoor moest zorgen dat hij zich verstopte. En daarna geloofde niemand meer dat hij werkelijk de man had verslaan maar dat hij gewoon dom geluk had gehad tijdens zijn ontsnapping.

Voor bijna een gehele week durfde niemand de loods te verlaten en degenen die het wel durfden kwamen niet terug.

Riley was er woedend om geweest en bleef maar nieuwkomers mee terug brengen om de verloren New Borns te vervangen.

Op de avond dat Bree en Diego Riley en hun maker hadden afgeluisterd, had Bree kunnen zweren dat ze de man daar ook had gezien. Maar helemaal zeker was ze er niet van want hij had in de schaduwen gestaan. En nadat de vier mysterieuze figuren weer waren vertrokken, was de man ook verdwenen. Misschien had ze zich het alleen maar verbeeld.

Ze hadden daarna weer normaal kunnen jagen, al was dat maar voor een paar dagen geweest want toen kwam Riley met het nieuws dat ze hun territorium zouden verdedigen tegen de Cullens en dat ze hen zouden bevechten om hier te mogen blijven.

Hij had hen een blauw vest gegeven en daar hadden ze aan moeten ruiken en daarna hadden ze hem door moeten geven. Riley had gezegd dat ze de Cullens zouden kunnen vinden omdat ze een mens bij zich zouden hebben.

Bree's hand ging naar haar keel en het lukte haar niet om hem stil te houden. Ze was te bang om te stoppen met trillen.

Haar keel brandde en brandde al sinds het moment dat ze de geur van het vest had opgesnoven. En iedere keer als ze aan die geur dacht brandde haar keel alleen nog maar meer.

De geur was niets wat ze ooit eerder geroken had. Niet dat ze in haar drie maanden van Vampier zijn veel verschillende soorten bloed had geroken. Maar ze wist in ieder geval dat geen van haar maaltijden ooit zo had geroken zoals de eigenaar van de geur had geroken, noch hadden ze waarschijnlijk zo gesmaakt.

De geur was een heerlijke, zoete aroma geweest. Niet het soort zoete dat echt mierzoet is maar gewoon echt lekker zoet. Waar hij verder precies naar rook kon ze niet echt goed omschrijven want er waren gewoon geen woorden voor om het te omschrijven. Zo lekker, magisch en origineel was het geweest.

Ze wist dat zij niet de enige was geweest die de geur zo lekker had gevonden. Iedere Vampier die aan het vest had geroken had onmiddellijk zwarte ogen gekregen en het had niet uitgemaakt hoeveel bloed ze hadden gedronken, ze waren hongerig gebleven. Hongerig naar die ene geur van dat ene bloed.

Ze waren Riley dan ook allemaal gewillig gevolgd toen hij hen had verteld dat ze ten strijden zouden trekken en de Cullens zouden verslaan. De Cullens verslaan zou hebben betekend dat ze de eigenaar van de geur zouden vinden en dat heerlijke bloed zouden proeven.

Diezelfde geur waren ze vrijwel direct tegen gekomen toen ze uit het water omhoog waren gekomen en die geur had hen naar het open veld geleid en uiteindelijk naar hun dood. Alleen zij, Bree Tanner, had het overleefd. Voor nu.

Ze was namelijk doodsbang wat de Cullens met haar zouden doen. De leider en zijn mate hadden haar wel beloofd dat ze haar zouden sparen als ze haar aanval tegen hen zou stoppen maar de blonde Vampier die nu voor haar stond en haar in de gaten hield?

Misschien was het de manier waarop hij keek of misschien was het zijn lichaamshouding. Wat het ook was, ze was doodsbang en had zo'n gevoel dat als het aan hem zou liggen, haar hoofd er direct af zou gaan en dat ze bij de rest van haar groep op de brandstapel gegooid zou worden.

Ze wenste dat ze naar Fred had geluisterd en met hem mee was gegaan. Dat ze samen met hem zou zijn gevlucht en dat ze niet mee had gedaan met dit gevecht. In dat geval was ze haar leven zeker geweest. Dan had ze zich nu niet hoeven af te vragen of ze het zou overleven of niet.

En waarom had ze het niet gedaan? Omdat ze nog steeds ergens hoop had gekoesterd dat Diego zou komen opdagen en dat ze zich aan zijn plan zouden houden: er met z'n drieën vandoor gaan, nooit meer omkijken en de wijde wereld intrekken.

Nu wist ze wel beter. Diego zou niet meer komen. Hij was er niet meer. Hij had de fout gemaakt om Riley te vertrouwen en de fout om naar hem toe te gaan en te vertellen dat de zon hen geen pijn deed, zoals ze allemaal hadden gevreesd.

Maar Riley had dat natuurlijk al de hele tijd geweten. Het was allemaal een onderdeel van het plan geweest. En zij, de hele groep van New Borns, waren alleen maar de afleiding geweest. Het was nooit de bedoeling geweest dat ze zouden winnen of het overleven. Het was alleen maar afleiding geweest zodat 'zij' en Riley samen achter de eigenaar van de geur konden aangaan en haar vermoorden.

Want dat wist Bree ondertussen. Dat de eigenaar van de geur een vrouw was. De Cullens hadden het over haar en iemand genaamd Salvatore terwijl ze bezig waren met het verzamelen van lichaamsdelen die van haar mede New Borns waren geweest.

De roodharige Cullen leek gekwetst en boos om iets te zijn en spuugde de naam Salvatore met ongelooflijke veel haat uit. De andere Cullens probeerden hem te kalmeren en bleven zeggen 'dat het haar eigen keuze was' en 'dat ze hem dankbaar moesten zijn voor helpen'. Blijkbaar had die Salvatore Riley en iemand genaamd Victoria verslagen en geëindigd. Ze gokte dat Victoria de naam van haar maker was geweest.

Bree slikte en wreef met haar hand over haar keel waardoor de ogen van de blonde Vampier voor haar zich vernauwden en ze schoof ongemakkelijk heen en weer.

Ze was blij dat Victoria en Riley geëindigd waren. Diego was daardoor gewroken. En, zo bedacht ze zich, als ze het zou overleven dan zou ze op zoek gaan naar Fred en samen met hem gaan rondreizen. ALS ze het zou overleven.

'Ik heb jouw leven gered.'

Bree spitste haar oren toen ze een nieuwe stem dat hoorde zeggen. Het was een vrouwelijke stem die steeds dichterbij kwam en aan de voetstappen te horen was ze niet alleen.

De stem was geheel niet onprettig om te horen en klonk erg vriendelijk. Bree had vaak gefantaseerd over hoe haar moeder zou hebben geklonken en dit was precies ongeveer hoe ze haar stem had voorgesteld. Er was gewoon een moederlijke toon in de stem ondanks dat die nog jong klonk.

'Dat weet ik,' zei een tweede stem. Deze was mannelijk en had een soort zelfvoldane klank erin. 'En ik heb het jouwe gered.'

'Dan staan we quitte,' antwoordde de vrouwelijke stem.

'Huh huh.'

Bree draaide haar hoofd naar de richting waar de stemmen vandaan kwamen want ze was nieuwsgierig. Als ze het goed had was de vrouwelijke stem van dezelfde vrouw als die dat heerlijke aroma met zich mee droeg. En dan moest de man die zo genaamde Salvatore zijn. En zij hadden samen Victoria en Riley verslagen en geëindigd. Ja, dat was iets dat haar nieuwsgierig maakte.

'Okay, wat is er aan de hand? Waarom moesten we zo snel hierheen komen?' riep de mannenstem.

De twee stapten de open plek op en Bree's aandacht werd meteen getrokken door de vrouw. Of eigenlijk een meisje. Ze was jong en kon niet jonger zijn dan achttien. Ze had lang, bruin haar dat wat krulde en bruine ogen.

De jonge man naast haar leek ergens in zijn twintigers te zijn. Hij had zwart haar en baby blauwe ogen. Maar boven alles, hij was ongelooflijk knap.

Op het moment dat ze hem zag, werden haar ogen groot en kromp ze in elkaar. Ze liet zich op de grond vallen en rolde zich als een soort bolletje op en bleef vervolgens doodstil liggen.

Het kwam niet door de geur die van het meisje af kwam, ondanks dat die wel een rol speelde. De geur brandde in haar keel en ze wist dat ze er lang niet zoveel problemen mee zou hebben gehad als ze net had gejaagd.

Maar dat was niet de reden. De reden waarom ze in elkaar kroop en alleen nog maar banger werd kwam omdat ze de man herkende. Het was de mysterieuze man die ook zoveel van haar mede New Borns had vermoord toen hij nog in Seattle was geweest.

'De Volturi komen eraan,' zei één van de vrouwelijke Cullens. Ze had een hoge, kinderlijke stem. 'Jane, Alec, Felix en Demetri. Net zoals je had gezegd.'

'Hoelang nog?' hoorde ze het meisje vragen. Ze klonk paniekerig.

'Een paar minuten,' kwam het antwoord van de kinderlijke stem. 'Maximaal tien.'

'De roedel moet vertrekken,' zei de stem van de leider. 'De Volturi zullen onze wapenstilstand met de weerwolven niet op prijs stellen.'

'Is er tijd genoeg om Rachel hier ook vandaan te krijgen?'

Bree rilde toen ze zijn stem weer hoorde. Doodsbang was ze. Hij had al bewezen dat hij zonder enig medeleven te tonen New Borns beëindigde. Waarom zou hij dan opeens wat medeleven gaan tonen als hij haar zou zien?

Toch kon ze het niet laten om zijn kant op te kijken. Hij had geen enkele emotie op zijn gezicht maar zijn ogen waren strak op het meisje gericht. Hij was bezorgd om haar. Hij gaf om haar. En dat vond Bree merkwaardig. Hoe kon iemand die zo weinig mededogen had getoond naar Vampiers toe, toch zoveel geven om een mensenmeisje?

'Ze zijn hier deels voor haar. Ze willen haar zien.'

Bree kroop nog meer ineen toen ze gegrom en gesnauw hoorde. 'Leah, niet doen!' riep de stem van de roodharige Cullen.

Ze hoorde iets breken en vervolgens hoorde ze het meisje gillen. 'Jacob!'

Bree durfde niet op te kijken maar luisterde aandachtig naar alles wat er om haar heen gebeurde.

'Jake!' Daar was het meisje weer.

'Jacob. Hou vol. Carlisle zal voor je zorgen.' Dat was de roodharige Cullen.

'De botten aan de linkerkant van zijn lichaam zijn verbrijzeld.' En dat was de leider.

Toen kwam er een nieuwe stem. Die van een jongen en hij bracht één woord uit. 'Rachel.'

'Ik ben hier,' zei het meisje. 'Het spijt me zo, Jake. Het spijt me zo erg. Ik had je het moeten vertellen.'

'Het is niet jouw schuld.'

'Jacob, jij idioot! Ik had hem!' snauwde een nieuwe stem. Deze was ook vrouwelijke.

'Leah!' snauwde een nieuwe onbekende mannelijke stem.

Waar kwamen al die nieuwe stemmen vandaan? Ze wou kijken maar ze durfde het niet. Wat als de man haar zou zien kijken? Dan was het met haar gedaan.

'Ik moet de botten op de juiste plaats terug zetten voordat het genezingsproces begint,' zei de leider. 'Het is al begonnen.'

'Dat zal niet werken. Zijn lichaam zal mijn bloed niet accepteren.' Bree kroop nog meer in elkaar toen ze de man weer hoorde praten. Hij antwoordde op een onuitgesproken vraag. 'Hij moet hier weg. Een gevecht met de Volturi, zelfs met maar vier leden, zullen we niet kunnen winnen.'

'We zullen hem terug naar Billy brengen,' zei de twee onbekende mannelijke stem.

'Ik zal daar zo snel mogelijk naartoe komen,' kwam het antwoord van de leider.

'Hou vol, Jake,' fluisterde het meisje.

'Ze zijn er!' riep de kinderlijke stem kort daarna.

Het bleef heel lang stil en Bree vroeg zich af of ze weg waren gegaan. Maar toen hoorde ze nog een bekende stem en kroop ze nog meer in elkaar. 'Indrukwekkend. Ik heb nog nooit een coven gezien die een aanval van deze grote overleefd heeft zonder kleerscheuren. Of verlies.'

Het was één van de mysterieuze in mantel gehulde personen. Degene die Victoria en Riley ook had bedreigd. Het meisje met de gevaarlijke ondertoon in haar stem.

'We hadden geluk.'

'Dat betwijfel ik. Mr Salvatore.'

'Jane.'

Oh, dus ze kenden elkaar ook nog. Bree rilde nog meer. Ze was zo goed als dood. Ze zouden haar nooit laten leven.

'Het is al een tijdje geleden.'

'Helaas nog niet lang genoeg.'

'Het ziet eruit alsof we een interessant gevecht hebben gemist,' zei een nieuwe onbekende, mannenstem.

'Ja, het komt niet vaak voor dat we onnodig onze stad verlaten.'

'Als je een halfuur geleden had besloten om te komen dan zouden jullie hebben kunnen doen waarvoor jullie ook zijn gekomen,' zei de man. 'Maar dat zou het onderliggende plannetje in de war hebben gegooid. Oh, je hebt alle reden om zo te kijken. Ze weet het. Ze weet alles.'

'Rachel…' hoorde ze de gevaarlijke stem zeggen.

'Het is zo iets raars,' onderbrak het meisje de gevaarlijke stem. 'Ik heb deze vrouw ontmoet, ze zei dat haar naam Carmen was. Ze was geboren onder de naam Charlotte maar ze veranderde haar naam in Carmen toen zij en haar moeder naar Spanje vluchten in 1338. Zij vertelde me dat zij en haar moeder net als mij waren en dat ze met eigen ogen had gezien hoe een groep glinsterende Vampiers haar moeder Maria vermoordde omdat ze weigerde zich bij hen aan te sluiten. Zal ik je nog wat vertellen? Ze vertelde me ook dat na de rest van haar leven gevlucht te hebben voor diezelfde groep Vampiers, ze haar toch eindelijk vonden en toen ze ook weigerde om zich bij hen aan te sluiten dat ze haar toen ook vermoorden. En zal ik je nu het aller raarste vertellen? Zij en haar moeder waren mijn voorouders en volgens haar waren het de Volturi die de groep van Vampiers waren.' Bree had geen idee waar het over ging maar luisterde aandachtig. Het meisje met de heerlijke geur klonk gekwetst, zelfs wat boos. 'Vertel me de waarheid, Jane. Was wat ze me vertelde de waarheid?' Het bleef heel stil maar toen vroeg het meisje: 'Hoeveel?'

'Hoeveel?' herhaalde de gevaarlijke stem verward.

'Hoeveel van mijn voorouders hebben jullie vermoord alleen maar omdat ze weigerden zich bij jullie aan te sluiten? Hoeveel?'

Het bleef weer heel lang stil maar toen zij de twee onbekende stem: '39.'

'39?'

'Op een gegeven moment waren Aro, Marcus en Caius het zat.'

'Alec,' siste de gevaarlijke stem.

'Ze verdient het om te weten,' snauwde de tweede stem terug. 'We hebben lang genoeg tegen haar gelogen. Niet langer. Na een tijdje waren ze het zat, dat ieder van hen weigerde. Dus besloten ze dat het beter zou zijn als geen van hen zou blijven leven. Dan zou er ook niet het risico zijn dat ze zich tegen ons zouden keren. Ze openden de jacht op de Mutanten, zoals zij het noemden.' Bree verschoof ietsje. Wat was dat? De jacht op de Mutanten? Wat waren Mutanten? Was het meisje er één? 'Het was een aantal jaar geleden dat er een fout werd gemaakt waardoor de wereld erachter kwam dat Vampiers echt waren en de mensen begonnen weer te jagen. Het was toen dat een… Het was toen dat een vriendin van mij me vertelde dat ze dat niet kon laten gebeuren. Ze was net als jou. Ze zei dat de mensen zouden gaan nadenken. Als Vampiers zouden bestaan, welke mythes zouden dan nog meer waar kunnen zijn. Zij wou niet dat risico nemen en daarom –'

'– offerde ze zichzelf op,' fluisterde het meisje. 'Phoenix.'

'We wisten dat zij één van de bloedlijn was. Ze had ons alleen nooit verteld dat ze ooit een kind had gekregen. Ze was alleen geweest toen ik haar ontmoette en ze heeft er nooit iets over gezegd. Voor jaren dachten we dat de bloedlijn was beëindigd tot Aro jou op straat vond. Hij wist het meteen toen hij zag wat je deed en toen hij zag hoe ongelooflijk veel je op Phoenix leek.'

'Dus jullie besloten om me te bespelen.'

Bree begon medelijden met het meisje te krijgen. Wie deze mysterieuze figuren ook waren, ze waren erg gemeen en hadden haar erg veel pijn gedaan.

'Ja. Het begon eerst allemaal als onderdeel van het plan. Maar je was anders, zoals zij ook anders was geweest. Je was vriendelijk en vrolijk en dankbaar dat we je accepteerden. Op een gegeven moment was het niet meer gespeeld, Rachel. De laatste twee jaar was het niet meer nep. We gaven echt om je en dat doen we nog steeds.'

'Maar jullie vertrouwden me niet genoeg om me de waarheid te vertellen.'

'Dat wouden we wel. Het plan was om je de gehele waarheid te vertellen als je ons in de vakantie zou opzoeken. Alleen de dingen veranderen toen je de Cullens ontmoette en je iets met Edward kreeg. Het maakte alles zo veel ingewikkelder…'

'Jullie hadden het me nog steeds kunnen vertellen.'

'Als we je het toen hadden verteld zou je dan van gedachte zijn veranderd? Zou je dan mens hebben willen blijven?'

'Wat heeft dat ermee te maken?'

'De bloedlijn mag niet eindigen.'

'Het is de ultieme balans in deze wereld. Je wou dat Edward je veranderde in een Vampier. Als dat was gebeurd dan zou je sterven voordat je –'

'– een kind had gekregen en daarmee zou de lijn eindigen. Dat zeiden de stemmen ook.' Stemmen? Hoorde het meisje stemmen? Dat kon niet goed zijn.

'Rachel. Het spijt ons echt heel erg. We hadden je gewoon de waarheid moeten vertellen. Maar je moet ons geloven dat we wel echt om je geven en dat hebben we niet echt op de juiste manier laten zien. We wouden jou gewoon beschermen. Vergeef ons alsjeblieft.'

Het bleef even stil maar toen fluisterde het meisje: 'Ga weg.'

'Rachel…'

'Dit is teveel. Het is gewoon teveel, okay? Tot een paar week geleden was het verleden van mijn familie een mysterie en wist ik niet eens dat er ooit meer mensen zoals mij waren. En nu weet ik opeens dat ik een voorouder heb die Carmen heette, dat Phoenix mijn overgrootmoeder is en dat de vrienden die ik jaren lang als familie heb gezien verantwoordelijk zijn voor de dood van 39 van mijn voorouders en altijd hebben gelogen tegen me over wie ik ben. Sorry dat ik dat een beetje veel vind.' Bree had weer medelijden met haar. Ze klonk gekwetst en de tranen waren duidelijk in haar stem te horen. 'Ga weg, okay? Het is teveel en ik heb gewoon tijd nodig. Ga gewoon weg en laat me met rust. Jullie hebben me wel genoeg pijn bezorgd. Breng me naar huis.' Ze hoorde hoe iemand werd opgetild. 'En gewoon even voor de duidelijkheid, Edward en ik zijn niet meer samen sinds Oktober.'

Bree hoorde iemand weglopen maar durfde nog steeds niet te bewegen. Het bleef heel lang stil maar toen hoorde ze de roodharige Cullen zeggen: 'Je kunt overeind komen. Hij is weg.'

Bree keek langzaam op en zag dat hij gelijk had. Het meisje en de man waren weg. De zeven Cullens waren de enigen die over waren gebleven. Zij en de vier mysterieuze in mantel gehulde personen wiens gezicht nu te zien waren.

Het enigste meisje in hun midden, degene met de kille stem, keek nu naar haar en Bree voelde weer de nijging om zich te laten vallen en in een bal te kruipen. 'Het ziet er naar uit dat jullie er één hebben gemist.'

'We hebben aangeboden om haar te sparen als ze zou stoppen met aanvallen,' zei de leider.

'Het was niet aan jullie om haar dat te geven,' zei het kille meisje. Ze keek weer naar Bree. 'Waarom ben je gekomen?' Bree antwoordde niet. Ze durfde het niet. En het volgende moment voelde het alsof haar lichaam in brand stond en gilde ze uit van pijn terwijl ze over de grond kronkelde. 'Wie heeft je gecreëerd?'

'Je hoeft dat niet te doen,' kwam de vrouw van de leider haar te hulp. 'Ze zal je alles vertellen wat je wilt weten.'

De pijn stopte en Bree snikte zachtjes. 'Dat weet ik,' antwoordde het kille meisje.

'Ik weet het niet,' snikte Bree. 'Riley wou ons niet vertellen. Hij zei dat onze gedachtes niet veilig waren. Maar hij was degene die ons één voor één naar de loods bracht nadat we door die helse pijn waren gegaan.'

'Haar naam was Victoria,' zei de roodharige. 'Maar je hebt haar wellicht gekend.'

Bree wendde haar hoofd nog natrillend zijn kant op. Hij moest degene zijn die gedachte kon lezen. Dus dan had hij in haar hoofd gezien dat ze de vier voor hen Victoria en Riley had horen bedreigen om de aanval in vier dagen plaats te laten vinden.

'Edward,' zei de leider. 'Als de Volturi weet hadden gehad van Victoria dan hadden ze haar zeker gestopt.' Hij keek weer naar het kille meisje. 'Of heb ik dat fout, Jane?'

'Natuurlijk,' was haar antwoord.

Maar zelfs Bree geloofde haar niet. Niet nadat ze het meisje zo tekeer had horen gaan en had gehoord wat zij haar en haar familie hadden aangedaan.

'Felix,' zei het kille meisje die naar de langste van de vier keek. De grote knikte en deed een paar stappen naar voren.

'Ze wist niet wat ze deed!' riep de vrouw van de leider. Het kille meisje stopte de grote. 'Wij zullen verantwoordelijkheid voor haar nemen.'

'Geef haar een kans,' zei de leider.

Bree was ontroerd toen ze zich besefte wat er aan de hand was. Die vier in mantel gehulde, de Volturi, wouden haar beëindigen. Maar de Cullens, de groep die zij minuten geleden nog had geprobeerd te vermoorden, beschermden haar, wouden haar helpen. Als ze het kunnen huilen dan had ze dat nu zeker gedaan.

'De Volturi geven geen tweede kansen,' zei het kille meisje. 'En houd dat vooral in gedachte.' Ze ging iets verstaan. 'Regel dat, Felix. Ik wil graag naar huis.'

De grote kwam op haar af en Bree trilde van angst. Dan kwam het dus toch zover. Dan zou ze uiteindelijk toch dood gaan. Misschien had ze het ook wel verdiend.

De grote greep haar bij haar armen en tilde haar op. Niet gillen, nam Bree zich voor. Laat geen angst zien.

'Sluit je ogen,' hoorde ze de roodharige fluisteren.

Ze deed wat hij zei en wachtte. Maar er gebeurde niets. Of eigenlijk… Er gebeurde wel iets. De grote liet haar los en ze hoorde vervolgens een boom kraken en een plof.

Ze viel weer op de grond en herstelde zich snel. Langzaam keek ze op en haar ogen werden groot toen ze zag wie voor haar stond en haar had gered.

Dat was gewoon niet mogelijk.