Hoi hoi, lieve, lieve, lieve lezers. Het moment is dan aangebroken. Het allerlaatste hoofdstuk.

Wat is de tijd voorbij gevlogen, niet? Ik kan nauwelijks geloven dat When The Past Catches Up nu eindelijk is afgelopen :(

Het zal nog wel even duren voordat ik het vervolg zal gaan publiceren want die heb ik bij lange na nog niet klaar. Helaas, helaas.

Ik zal er zo hard als ik kan aanwerken om hem af te krijgen zodat ik hem kan publiceren en jullie met het laatste deel in de Rachel Grey Mysteries verblijden maar ik kan helaas niets beloven.

Florreke, ik ben een beetje verward. Uit het vorige hoofdstuk leidde je uit dat ik Damon en Bree ga koppelen? Het was niet mijn bedoeling om dat idee te geven want Bree en Damon zullen allebei met iemand anders eindigen. Sorry dat ik je nu moet teleurstellen. Net nu je er zo enthousiast over was geworden. Maar vertrouw me, Bree zal eindigen met iemand waar je waarschijnlijk ook blij van zult worden. Dan over wie haar heeft gered... Het zal nog heel lang duren voordat je daar achter zult komen. Want al pas als Rachel Bree officieel ontmoet dat ze erachter komt wie Bree heeft gered en die officiële ontmoeting gaat nog wel even duren. Ik hoop dat je van dit laatste hoofdstuk zult genieten ondanks dat ik de droom van Damon/Bree de grond in heb getrapt.

Dit hoofdstuk gaat trouwens verder waar hoofdstuk 23 is gebleven. Dus verder met Rachel. Het is voor haar immers alsof heel dat gedoe met Bree niet is gebeurd. Ze was daar namelijk niet bij.

Ik wil iedereen bedanken die dit verhaal heeft gelezen, de gereviewt heeft, die hem als favoriet heeft toegevoegd en die hem heeft gevolgd. Ik hoop dat jullie ervan hebben genoten. Review alsjeblieft dit laatste hoofdstuk en ik hoop weer van jullie te horen in het laatste deel.

Looking For Answers is de naam dus houdt een oog ervoor open.

Geniet van het laatste hoofdstuk (hij is extra lang) en tot snel.

XxX Emmetje

Twilight + zijn karakters en the Vampire Diaries + zijn karakters zijn niet van mij. Charles, Janet, Rachel, Carmen en Phoenix zijn echter wel van mij en ook is de verhaallijn naast het originele Twilight verhaal ook van mij.

When The Past Catches Up

Chapter 25

Goodbyes

Toen Damon en Rachel een minuut later bij Huize Grey aankwamen was Rachel nog steeds erg van slag, al probeerde ze dat niet te laten zien. Damon kende haar echter al lang en goed genoeg om te weten dat de waarheid haar erg veel pijn had gedaan.

Charles en Janet waren nog niet thuis en daarom bracht Damon haar naar boven en stopte haar in bed met het bevel om wat te gaan slapen, gezien ze slaap te kort had gehad en de dag tot zover nogal vermoeiend was geweest.

Ze was binnen enkele secondes vertrokken en sliep tot nachtval. Toen werd ze wakker en bracht Damon haar weer naar beneden naar de keuken om haar te dwingen om wat te drinken en te eten.

Kort daarna kwamen Charles en Janet thuis en voegden zich ook bij hen. Allebei keken ze erg van slag en bezorgd. Maar Rachels ouders kenden haar ook goed genoeg om te weten dat er iets mis was en vergaten hun zorgen meteen toen ze die van haar zagen.

'Oh, lieverd.' Janet snelde op Rachel af en omhelsde haar stevig. 'Wat is er mis?'

Rachel slikte. 'Jane, Alec, Demetri en Felix waren hier in Forks.'

Janet glimlachte lichtjes. 'Werkelijk nou? Wat leuk van ze om langs te komen.'

'Leuk. Ja, zo zou ik het niet echt noemen.'

'Willen we het weten?' vroeg Charles aarzelend.

Damon schudde zijn hoofd. 'Laat ik het er maar ophouden dat ze gemeen, achterbaks en leugenaars zijn en de vriendschap tussen hen en Rachel wel over is.'

De twee keken naar Rachel die een keer knikte als bevestiging. 'Oh, lieverd,' fluisterde Janet waarna ze Rachel weer stevig omhelsde. 'Het spijt me zo voor je.'

'Het is okay, mam. Het doet nu even pijn maar het is beter zo. Ik had de laatste tijd al wel vaker het gevoel alsof er iets niet klopte.' Toen drukte ze haar eigen ellende even weg en keek naar hen. 'Maar wat is er met jullie mis? Waarom keken jullie zo van slag?'

Charles en Janet wisselden blikken uit. Blijkbaar hadden ze zo hun twijfels of het wel slim was om haar te vertellen wat hen dan ook dwars zat.

'Het is…' Charles kuchte even. 'Het is Jacob.'

Rachel werd bleek en vervloekte zichzelf vervolgens. Door de gehele situatie met de Volturi en alles wat Alec haar had verteld was ze helemaal vergeten over Jacob.

'Hij heeft een motorongeluk gehad,' zei Charles zachtjes. 'Het ziet er behoorlijk slecht uit. Billy was echt heel erg van slag. Sam verzekerde ons dat ze al een dokter hadden gevraagd om te komen kijken en dat die zo snel als hij kon bij hen op bezoek zou komen om te kijken wat hij voor hem zou kunnen doen en dat het beter voor ons zou zijn om naar huis te gaan.'

Het was dat Rachel op een stoel zat anders was ze op de grond gevallen. 'Het spijt ons zo dat we je dit nu moeten vertellen,' zei Janet die zachtjes in Rachels handen knepen.

Rachel staarde met wijd gesperde ogen naar het tafelblad terwijl haar brein op volle toeren draaide. Toen keek ze naar haar ouders. 'Ik moet erheen. Ik moet hem zien.'

'Je bent in geen staat om nu te rijden,' protesteerde Janet.

'Ik breng haar wel,' bood Damon aan.

Charles en Janet leken te twijfelen maar gaven toen toch in. Op het moment dat ze allebei hadden geknikt, was Rachel al op gesprongen en naar boven gerend. Tegen de tijd dat ze weer helemaal aangekleed beneden kwam stond Damon al buiten op haar te wachten.

Ze sprong bij hem in de auto zonder haar ouders gedag te zeggen en waar ze normaal zou hebben geklaagd over dat hij te hard aan het rijden was, hoopte ze nu alleen maar dat hij nog sneller zou gaan.

Het was overal om hen heen al pikzwart toen ze eindelijk aankwamen in La Push en Rachel was al uit de auto gesprongen voordat Damon hem fatsoenlijk had geparkeerd.

De hele roedel stond buiten Huize Black te wachten en Emily was er ook. Ze stond achter Billy en had een hand op zijn schouder.

'Hoe…'

Verder kwam Rachel niet want een afschuwelijke geschreeuw onderbrak haar. Het was Jacob en het kwam van binnen.

Iedereen verstrakte en Billy greep met een gekweld gezicht Emily's hand vast. Er werd weer geschreeuwd en Rachels hart trok zich nu samen. Toen stopte het geschreeuw en werd het weer stil, op de krekels na.

'Zo gaat het nu al een tijdje,' vertelde Embry die naast de deur stond en tegen de buitenkant van het huis aanleunde.

'De doc is zijn botten aan het breken,' voegde Quil eraan toe. De emotie en pijn was duidelijk in zijn stem te horen.

'Waarom moest hij ook zo nodig zich ermee bemoeien?' mopperde Leah met een gekwelde glimlach op haar gezicht. 'Ik had hem makkelijk aangekund.'

'Oh, hou er toch eens over op,' snauwde Paul kwaad.

Niet lang daarna ging de deur open en Carlisle en Sam kwamen naar buiten. 'Het ergste is nu over,' deelde Carlisle Billy mee. 'Hij zal het verder helemaal gaan redden.' De opluchting was duidelijk op Billy's gezicht te zien. 'Ik heb hem wat morfine gegeven maar zijn lichaamstemperatuur zal het snel weer afbreken. Ik zal terugkomen om een infuus aan te brengen.'

Toen Carlisle langs Billy kwam zei die: 'Dank je' en hij stak zijn hand uit.

Carlisle schudde die en wendde zijn aandacht toen naar Rachel. 'Hij vraagt naar je.' Rachel knikte en was al bezig om bij de deur te komen toen Carlisle zei: 'Rachel…'

'Niet nu, Carlisle,' onderbrak ze hem. 'Alsjeblieft. Het komt later wel maar gewoon niet nu.' Ze keek hem gekweld aan. 'Ik heb wel genoeg voor vandaag meegemaakt.'

Carlisle knikte. 'Natuurlijk.'

Rachel keek even naar Billy, nu vragend om toestemming, en die knikte waardoor ze naar binnen liep.

Jacobs slaapkamer was nogal klein en hij was eigenlijk veel te groot voor zijn bed. Niet dat dat raar was aangezien hij veel te lang en te gespierd was om een normale zestienjarige te zijn.

Hij was niet bleek, zoals andere mensen zouden zijn geweest nadat hun botten iedere keer opnieuw en expres gebroken zouden zijn. Hij was echter wel heel erg bezweet en goed ingepakt met verband.

'Hey, Jake,' zei Rachel zachtjes.

Het duurde even voordat Jacob zei: 'Hey.' Hij klonk heel erg benauwd en zijn ademhaling was niet goed. Hij was te snel en te zwaar.

Rachel liep naar hem toe en knielde naast zijn bed neer. 'Je ziet er vreselijk uit.'

'Ik voel me ook vreselijk.' Hij haalde weer een paar keer diep adem. 'Ik was bezorgd om je.'

'Je maakte je zorgen om mij?'

'Ja.'

'Waarom?'

'Omdat ik bang was dat je iets doms ging doen omdat ik…' Hij stopte even. 'Omdat ik als zo'n zak reageerde.'

Rachel glimlachte wat gedwongen. 'Ik wou wel iets doen maar ik wist niet wat. En ik had Damon die me in lijn hield.' Ze bevochtigde haar lippen. 'Ik snap dat je boos bent.'

'Dat ben ik niet. Niet langer. Dat was ik eerst wel maar toen besefte ik dat jij er niets aan kon doen. Het was een keuze die iemand voor je heeft gemaakt vele jaren geleden. Jij hebt er niets mee te maken.'

'Ik houd het in stand.'

'Maar dat wil je niet, toch?'

'Natuurlijk niet,' zei Rachel wat geschokt. 'Ik heb jullie dit nooit willen aandoen. Hoe zou ik dat ook kunnen terwijl ik weet hoe naar jullie het eigenlijk vinden?'

'Precies. En dat maakt jou niet de schuldige.'

Rachel frunnikte aan haar shirt. 'Niet iedereen denkt er zo over.'

Jacob snoof. 'Leah is een bitch. Je moet haar maar gewoon negeren. Zij heeft een hekel aan alles en iedereen en wil niets liever dan dat bij iedereen erin wrijven.'

'Doe niet zo, Jake,' fluisterde Rachel zachtjes. 'Ze voelt zich best wel schuldig omdat jou dit is overkomen terwijl je haar probeerde te helpen. Ze zal het nooit zeggen maar ik weet dat ze het denkt.'

Hij ging daar niet op in. 'Ben je hier zelf heen komen rijden?'

Rachel schudde haar hoofd. 'Damon heeft me een lift gegeven. Charles en Janet hadden me nooit zelf laten rijden.'

Het was even stil maar toen fluisterde Jacob: 'Rachel, hij is niet zo perfect als je denkt. Hij is niet het soort persoon die goed voor je is.'

'Jacob,' smeekte Rachel zacht. 'Begin nou niet weer.'

'Nee, je moet dit weten. Hij noemt liefde een fout en een vergissing. Hij is niet de juiste persoon voor jou.'

'Ik weet wie hij is, Jake,' zei Rachel. 'Ik weet hoe hij over dingen denkt, vooral over liefde. Maar dat betekent nog niet meteen dat hij een slecht persoon is.' Ze schudde haar hoofd. 'En we zouden hier niet over moeten praten.'

'Ik heb liever dat alles in één keer word gebroken,' zei Jacob zachtjes.

'Ik ga niets bij je breken, Jacob. Behalve misschien je neus als je niet ophoud. Maar ik denk dat ik die zelfs bewaar tot een volgende keer. Een keer wanneer je je iets beter voelt.'

'Ik ga me niet beter voelen tot ik de waarheid weet.' Rachels blik werd droevig. 'Waarom blijf je tegen je gevoelens vechten?'

'Omdat ik nooit helemaal zeker zal zijn of de gevoelens die ik voor je heb altijd beantwoord zullen blijven. Wat als je de ware vind en inprent? En ik zal nooit helemaal zeker weten of de band die ik met je voel niet alleen maar is omdat jouw voorouder honderden jaren geleden hetzelfde deed voor mijn voorouder als wat jij voor mij hebt gedaan.'

'Maar dat was zo lang geleden…'

'Je weet dat we een band hebben gehad vanaf het moment dat we elkaar voor het eerst ontmoette. En geen van ons kon die band verklaren.' Jacob zei niets. 'Ik hou wel van je, Jacob. Dat zal ik ook altijd wel doen. Je zult atlijd mijn beste vriend blijven. Je zult altijd degene zijn die me heeft geholpen om mijn hart weer aan elkaar te lijmen.' Ze slikte toen de tranen hoger kwamen te staan. 'Je zult altijd familie zijn. Maar ik zou nooit de stap kunnen maken om meer dan vrienden te worden. Niet nu ik weet wie mijn voorouder is.' Ze pakte zijn hand vast. 'En er is zoveel dat ik nog niet begrijp. Zoveel waar ik nog achter moet komen. Jake, deze afgelopen paar weken hebben zoveel aangericht en zoveel veranderd. Ik weet niet eens meer zeker wie ik ben.'

'Je bent Rachel Grey: mijn beste vriendin en het meisje op wie ik verliefd ben.'

'En het meisje dat het gen in stand houd dat ervoor zorgt dat de Quileutes in een wolf kunnen veranderen als er gevaar dreigt. Het meisje die afstamt van een blanke vrouw die meer dan 600 jaar geleden hier ook was. Jake, mijn familie gaat al meer dan 600 jaar terug. Dat is lang. Heel lang. En voor al meer dan 600 jaar wordt er op de leden van mijn familie gejaagd. Ik wil weten wie ik ben, wie zij waren en waarom er op ons gejaagd word.' Ze keek hem met tranen in haar ogen aan. 'Het spijt me. Echt waar.'

Hij wist wat ze bedoelde en schudde zacht zijn hoofd. 'Ik ben perfect voor je. Wij samen, het zou net zo makkelijk voor je zijn als ademhalen.'

'Het spijt me echt.'

Jacob sloot zijn ogen. 'Ik weet dat je van me houdt.' Rachel knikte. 'Maar je zult nooit kunnen begrijpen hoe graag ik had gewild dat dat genoeg zou zijn geweest.'

'En jij zult nooit begrijpen hoe graag ik zou willen dat het zo makkelijk zou zijn.' Ze stond langzaam op. 'Ik ga binnenkort weg. Moet ik voor die tijd nog terugkomen?'

Jacob schudde zacht zijn hoofd. 'Ik heb tijd nodig.'

'Jij en ik allebei,' fluisterde Rachel.

Jacob haalde een keer diep adem. 'Maar ik zal altijd blijven wachten.'

Rachel boog zich over hem heen en drukte een kus op zijn voorhoofd. 'Op een dag zul je gelukkig worden en over me heen zijn, Jake. Geloof me,' fluisterde ze tegen zijn huid aan.

Ze ging gewoon overeind staan en deed een stap naar achteren terwijl ze haar tranen terug drong. De woorden die Jacob uitsprak stopte haar echter voor heel even. 'Misschien wil ik wel nooit helemaal over je heen komen. Ik zal altijd van je blijven houden.'

'Tot mijn hart stopt met kloppen,' herinnerde Rachel zich terwijl bij de deur bleef staan.

'Zelfs daarna.'

Rachel keek met een droevige blik in haar ogen naar hem. 'Bye, Jake.'

Ze kreeg geen antwoord en liep daarom door. Ze zei niets toen ze weer buiten kwam en niemand vroeg haar wat. Er was ook niemand die haar tegen hield toen ze naar Damons auto liep en er weer in klom. Het was al pas vele mijlen later dat ze losbarstte en begon te huilen. Zo erg dat Damon in de berm parkeerde, haar bij zich op schoot trok en zijn armen strak om haar heen wond om haar wat troost te bieden. En dat was echt iets raars voor hem.

"Lief dagboek, de vorige keer vertelde ik je hoe verward ik was. Hoe op hol mijn hoofd was gemaakt door drie verschillende jongens. Door Edward Cullen, Jacob Black en Damon Salvatore.

Er is zoveel gebeurd in die tussen tijd. Er is zoveel veranderd.

Ik ben nog steeds verward. Ik vraag me nog steeds af hoe ik in hemelsnaam één van die meiden ben geworden die haar hele leven laat beïnvloeden door jongens. Waar is het mis gegaan?

Waar ik nog wel het meest verward om ben is het verleden. Mijn families' verleden. Er zijn nog zoveel vragen die ik daar over heb. Nog zoveel dingen waar ik achter moet komen. Toch is het nog nooit eerder voorgekomen dat ik zo dichtbij was bij het vinden van de waarheid. Bij het vinden van wie ik ben en wie mijn familie was.

Maar het voelt verkeerd aan. Ik bedoel, ik heb al een familie die van me houd en ik ben gelukkig met hen. Is het dan slecht dat ik iets meer wil weten over wie mijn echte ouders en hun families waren?

Soms voelt het wel alsof ik de slechterik ben. Alsof het duivels is waar ik mee bezig ben. Maar ik kan het niet van me afzetten. Ik moet het weten.

Carmen en Phoenix hebben me dingen verteld en ze hebben me nieuwsgierig gemaakt. En de stemmen. Ik hoor ze niet langer maar ik weet dat ze er nog zijn en dat ze wachten op het juiste moment om weer van zich te laten horen. Om mij weer te vertellen dat het tijd is om naar huis te gaan, waar dat dan ook is.

Ik ben er nu wel achter dat die stemmen de stemmen zijn van mijn voorouders. Mijn overleden voorouders. Blijkbaar is onze bloedlijn iets speciaals en ben ik de laatste tot zover. Met andere woorden, ze willen dat ik de eerste leuke jongen opzoek en er een kind mee krijg. Leuk hoor, die voorouders die met je kunnen praten.

Oh, wat schrijf ik nu weer? Ze willen alleen maar het beste voor mij en voor onze bloedlijn.

Weet je, ik ben eigenlijk best blij dat ik in zo'n meisje ben veranderd wie haar leven laat leiden en beïnvloeden door jongens. Als ik niet in haar was veranderd, als ik nooit zo zwak was geworden, dan had ik uiteindelijk ook nooit zo sterk kunnen worden.

Want sterk dat ben ik wel geworden door dit hele gedoe.

De verwarring over gevoelens hebben voor drie verschillende jongens, de zorgen over Victoria die achter me aanzat, de zorgen over de onverklaarbare stemmen…

Ik ben niet langer meer dat meisje die zich teveel aantrekt wat andere mensen van haar denken. Ik ben niet langer meer dat meisje dat iedereen altijd gelukkig wil houden en zichzelf overwerkt in de onmogelijke poging om dat ook echt voor elkaar te krijgen. Ik ben niet langer meer die tuthola die haar eigen geluk ten koste laat gaan van het geluk van anderen en die daardoor teveel opgeeft.

Dit gevecht was niet alleen maar over of het Victoria wel of niet zou lukken om haar wraak te krijgen en mij te doden. Dit was een gevecht met mezelf. Het was een gevecht over welke kant van mij dominanter was: de kant van het zwakke meisje die zichzelf verwaarloost omdat ze anderen gelukkig wil zien of de kant van het meisje die de lijn weet tussen mensen gelukkig maken en het niet ten kosten laten gaan van jezelf.

Er is nooit een tijd geweest dat ik normaal was. Ik was altijd anders en droeg altijd een last mee die anderen niet hoefden te dragen. En ik voelde me nooit normaal omdat ik dat niet was en ik dat ook niet kon zijn, ondanks dat ik dat zo graag wou en er zo hard aan werkte om wel normaal te worden. Iets wat onmogelijk was.

Nu weet ik dat. Ik weet dat het niet mogelijk is om normaal te zijn en dat ik er ook niet voor hoef te vechten om toch normaal te voelen. Het is niet erg om niet normaal te zijn en ik wil ook niet meer normaal zijn.

De krachten die ik heb… Ja, ze zijn lastig maar ze maken een deel uit van mij. En er zal een tijd komen dat ik ze onder controle zal hebben, net als mijn voorouders er controle over hadden. Dus ik weet dat het goed zal komen. Ik voel het gewoon aan. En mijn voorgevoelens zijn tot zover altijd uitgekomen.

En het rare is dat ik de dood twee keer in de ogen moest kijken, dat ik twee keer de pijn moest voelen van een gebroken hart en dat ik opnieuw en opnieuw aan het huilen moest worden gebracht door verlies en pijn om daar achter te komen.

Ik heb me nog nooit zo sterk gevoeld en ik ben nog nooit eerder zo zeker geweest van wat ik wil en van wie ik ben ondanks dat ik nog steeds zoveel vragen heb over wie ik ben.

En wat ik wil is de wereld in en opzoek gaan naar antwoorden en doen en laten wat kan en mag. Ik wil reizen en van de zon genieten. Ik wil feesten en lachen en vrij zijn en ik wil geen zorgen hebben.

En ik was dom door dat niet eerder te zien. Ik was dom om niet eerder dat gevecht aan te gaan. En ik heb er een puinzooi van gemaakt door zo dom te zijn en door dat nu uit te zoeken. Ik heb harten gebroken en mensen pijn gedaan. Maar ik weet dat zij er sterker door zullen worden en erover heen zullen komen. Zoals ik dat ook heb gedaan en zoals het mij ook sterker heeft gemaakt.

Het maakt niet langer meer uit waar ik in was veranderd en hoe ziek me het maakt als ik eraan terug denk. Het maakt alleen nog maar uit dat ik nu ben wie ik wil zijn."

'Ik vertrek binnen enkele minuten en jij zit in dat domme boekje van je te schrijven?'

Rachel keek op toen Damon de woonkamer inliep en glimlachte. 'Rustig maar. Je hoeft niet jaloers te zijn. Dat domme boekje zoals je het noemt zal jou nooit kunnen vervangen.' Ze sloot haar dagboek snel en gaf hem een plagende blik. 'Ik moest dit gewoon even opschrijven.'

Damon trok nieuwsgierig zijn wenkbrauw op. 'En wat mag "dit" zijn?'

Rachel lachte en legde haar dagboek voor zich op de vensterbank neer waarna ze op hem afliep en voor hem bleef staan met haar handen in de kontzakken van haar broek. 'Daar zul je nooit achterkomen tot je mijn privacy schend en zonder mijn toestemming mijn dagboek leest.'

'Klinkt wel als iets dat ik zou doen.'

Hij legde een arm om haar schouders heen en zij schoof haar hand in één van zijn kontzakken en samen liepen ze naar buiten toe. Zijn auto stond voor het huis geparkeerd en zijn spullen lagen gepakt en wel in de achterbak.

'Moet je echt nu al gaan?' vroeg Rachel voor de zekerheid toen ze bij de auto aankwamen. Ze leunde er achteloos tegen aan terwijl ze hem vragend aankeek. 'Kun je niet nog een weekje wachten en iets langer blijven?'

'Nee. En ik weet dat dit raar gaat klinken maar de problemen thuis zijn erger geworden en Stefan heeft mijn hulp echt nodig.'

'Ja, dat klinkt echt raar. De Salvatore broers die elkaar zo haten gaan elkaar helpen om een kleine stad te redden van de ondergang.' Ze gaf hem een plagende glimlach. 'Klinkt wel heel heldhaftig. Moet ik me zorgen gaan maken over jonkvrouwen in nood die ervoor zullen zorgen dat je mij vergeet?'

Damon grinnikte. 'Ik betwijfel ten zeerste dat er ook maar iemand hier op Aarde rond loopt die mij jou kan doen laten vergeten.'

'Er is altijd nog geheugenverlies.'

'Vampier, love,' grinnikte Damon terwijl hij zijn armen om haar middel lieten glijden. 'Ik genees te goed om geheugenverlies te krijgen.'

'Dat zorgt er in ieder geval voor dat ik me iets minder zorgen begin te maken,' glimlachte Rachel terwijl ze haar handen achter zijn nek samen vouwden.

'En? Weet je al wat je gaat doen met Eddie's ring?'

'Ik heb geprobeerd om hem aan hem terug te geven maar hij staat er op dat ik hem houd en er nogmaals over na denk en dat ik hem al pas na de zomervakantie mijn definitieve antwoord geef.'

'En dat is?'

'Ja, natuurlijk.' Damon trok zijn wenkbrauw op en Rachel lachte. 'Oh, je zou eens je gezicht moeten zien als je dat doet. Het is hilarisch. Natuurlijk ga ik geen ja zeggen. Ik zou waarschijnlijk 24 uur nadat we getrouwd waren al gek van hem worden en zelfmoord plegen. Niet echt een vrolijke gedachte, vind je niet?'

'Daarbij,' grijnsde Damon die zijn voorhoofd tegen de hare aanlegde. 'Waarom zou je hem kiezen als je mij ook kunt kiezen?'

'Oh, ik haat het als je zo zeker van je zaak bent en je ook nog eens gelijk hebt,' mompelde Rachel.

'Dat is precies waarom ik het doe,' grinnikte Damon waarna hij zijn lippen tegen de hare drukten en haar weer kuste met die passie waarmee alleen hij haar kon kussen.

Toen de kus weer werd verbroken speelde Rachel afwezig met de haren in zijn nek. 'Dit keer houden we wel contact, begrepen? De vorige keer dat we ieder een eigen weg op gingen eindigde dat in twee jaar van niets van elkaar horen.'

'Jouw schuld. Jij maakte het uit.'

'Je gaat me dat nooit laten vergeten, is het niet?'

'Waarom zou ik dat nou doen? Daar is toch niets aan.'

Rachel gaf hem een geïrriteerde blik waardoor hij een vluchtige kus op haar lippen drukte. 'Je kunt niet alles oplossen door me alleen maar te kussen, Damon.'

'Moet je eens opletten.'

Rachel glimlachte toen hij haar weer kuste en trok hem ietsje dichter naar zich toe. Ze zou zijn kussen voor de rest van de zomer moeten missen. Misschien nog wel langer.

'Beloof me alleen wel iets,' mompelde Damon tegen haar lippen aan.

'Ik zal echt proberen om uit de problemen te blijven maar ik kan niets beloven.'

Damon rolde met zijn ogen. 'Niet dat. Al zou ik het wel op prijs stellen als je dat inderdaad zou proberen. Voordat je opzoek gaat naar antwoorden en voordat je op bezoek gaat bij je grootouders, ga voor een week of twee met Charles en Janet op vakantie. Jullie hebben wel een break verdiend en realiseer je wel dat je hen wellicht heel lang niet meer zult zien.'

Rachel trok een klein pruillipje. 'Net als jou.'

Er verscheen een zelfvoldane glimlach op zijn gezicht. 'Net als mij.' Toen werd hij weer wat serieuzer. 'Maar je zou hen er ook blij mee maken. Dan hebben ze toch nog even de kans om tijd met je door te brengen voordat ze je een tijdje kwijt zijn.'

'Damon Salvatore, vraag je mij nu iets te doen voor het welzijn van anderen?' Rachel keek hem geschokt aan. 'Wie ben jij en wat heb je met de echte Damon gedaan?'

Damon keek haar geïrriteerd aan. 'Oh, haha, Rachel.'

Rachel lachte. 'Ik plaag je alleen maar. Ik van alle mensen weet dat je ook instaat bent om lieve dingen te doen, ondanks dat je de rest van de wereldbevolking wilt doen laten geloven dat je harteloos bent.'

'Zolang jij het weet maakt de rest niet uit.' Hij streek haar haar wat naar achteren. 'En doe me nog een lol. Bel me als je op bezoek gaat bij je grootouders.'

'Okay, zal ik doen. Maar waarom?'

'Dat leg ik je dan wel uit.'

Rachel keek hem wat schuin aan en zei toen: 'Okay, ik zal met Charles en Janet op vakantie gaan en je bellen als ik bij mijn grootouders op bezoek ga op voorwaarde dat volgende keer dat ik je zie je me verteld wat er nou toch was waardoor je de afgelopen dagen zo vreselijk afwezig was.'

'Deal.'

Een politieauto parkeerde zich naast Damons auto en Charles en Janet stapten uit, beide nog in uniform.

'We hebben maar heel even maar we konden je niet weg laten gaan zonder even gedag te zeggen,' zei Janet die Damon stevig omhelsde waardoor hij weer erg ongemakkelijk keek. 'Ik hoop dat je een goede reis hebt, lieverd. En laat het ons weten wanneer je weer op bezoek komt. Dan houden we er rekening mee.'

'Zal ik zeker doen.'

Janet liet hem los en Charles schudde Damons hand stevig. 'Het was goed om je weer te zien, Damon. En bedankt voor alle hulp.'

'Ah, het was niets.'

'Daar ben ik het niet met je over eens. Het was maar goed dat je die hondsdolle beer tegen kwam tijdens het kamperen anders waren de moorden en aanvallen blijven doorgaan.'

Ja, Damon had een alibi gevonden voor een deel van zijn moorden en die van Victoria: een reusachtige hondsdolle beer. Niet erg origineel maar gelukkig had hij het nu in ieder geval gecoverd. En gelukkig geloofde iedereen het, vooral omdat vlak na de dood van de beur de moorden waren gestopt. Het was rond dezelfde tijd geweest als dat Damon Victoria voorgoed had beëindigd en de Cullens en de roedel haar New Born leger maar dat wist niemand, gelukkig.

'Het ga je goed, Damon.' Rachel knipperde verbaasd met haar ogen toen Charles Damon in een rare omhelzing trok en hem op zijn rug klopte. Er begon iets bij haar te dagen toen ze zag dat hij de Vampier iets in zijn oor fluisterde. Waarschijnlijk een bedreiging. Charles liet Damon weer los. 'En tot snel.'

Damon knikte wat en keek naar Rachel. Ze glimlachte en omhelsde hem zo stevig als ze kon. 'Ik ga je missen,' fluisterde ze in zijn oor.

'Ik had niet anders verwacht.' Ze keek hem wat geïrriteerd aan en hij bewees haar nogmaals ongelijk door het weer goed te maken door haar te kussen. 'Ik krijg maar niet genoeg van dat weer doen,' mompelde hij tegen haar lippen.

Rachel lachte en ze kusten elkaar nog één keer voordat ze zich van elkaar losmaakten. Damon stapte in de auto en na nog een laatste 'bye' reed hij weg, waarbij de drie Grey's hem uitzwaaiden.

'Ik ben blij dat jullie weer samen zijn,' zei Charles die een arm om Rachels schouders sloeg. 'Al mag de intimiteit wel iets minder.'

'Wel, je zult mij een tijdje niet zo intiem met hem zien, pap. We zullen hem gewoon een tijdje niet zien.' Ze draaide zich naar haar ouders om en zette haar handen op haar heupen. 'Ik heb trouwens een nieuwtje.'

'Oh hemel,' kreunde Charles. 'Ze is zwanger.'

'Charles,' zei Janet hoofdschuddend

'Pap!' klaagde Rachel. 'Ik ben niet zwanger! En het is geen slecht nieuws.' Ze keek hem breed glimlachend aan. 'Wij gaan over vier dagen met zijn drietjes voor tien dagen op vakantie.'

Dat verbaasde hen beide. 'Waar gaan we heen?'

'Dat weet ik nog niet.' Ze keek hen breed glimlachend aan. 'We gaan in ieder geval de zon achterna. Ik dacht aan Italië.'

'Oh, dat klinkt als muziek in mijn oren,' zei Janet. 'Ik heb altijd nog wel eens Rome willen zien.'

De twee vrouwen keken afwachtend naar Charles die fronsend terug keek. Maar toen haalde hij zijn schouders op en sloeg een arm om de schouders van beide vrouwen heen. 'Ach, waarom ook niet?'

Rachel glimlachte breed. Ja, de vakantie en haar vrijheid kon eindelijk beginnen.