Yayyy, nu eens een kijkje in het hoofd van Damon! Laat weten wat je er van vind!

Verdomme, wat doe ik hier nog op school. Ik had in de grill kunnen zitten, me nog enigsinds vermaken. Maar nee, ik had al 3 waarschuwingen gehad van de inspectie, en als ik nog een keer zou spijbelen, zou ik van school gestuurd worden.

Met een kreun zak ik verder onderuit in mijn stoel en kijk naar de schakeling op het bord.

Ik vond hem simpel, ik heb heel wat kennis opgebouwd door te sleutelen aan mijn auto, al zeg ik het zelf. De anderen in de klas lijken er meer moeite mee te hebben, idioten.

Meneer Jones kijkt boos in de richting van twee meisjes. Het ene meisje is klein, en heeft een grote bos krullend haar. Ze doet me denken aan een klein roodborstje. Zo onschuldig, en kan ieder moment verscheurd worden door een wilde kat. Het andere meisje heeft lang diep bruin haar, en is iets langer. Ze heeft grote bruine ogen, en lange zwarte wimpers. Wacht, ik kende dit meisje.

Ik dacht lang na. Toen wist ik het weer. Ze had twee jaar terug een auto ongeluk gehad, waarbij haar vader en haar broertje om het leven waren gekomen. Zij en haar moeder bleven alleen achter. Het was in het nieuws geweest, en wekenlang is er over gesproken. Ik pijnig mijn hersens en probeer haar naam te herinneren.

Het meisje met het rode haar kijkt zenuwachting weg van de geïrriteerde blik van Jones, maar zíj lijkt te diep verdiept te zijn in het boek voor haar om te merken dat meneer Jones het op haar heeft gemund. Ze schrijft iets in een schrift, een glimlach om haar lippen spelend. Het irriteert me dat ze niet lijkt te merken dat ze de les onderbreekt.

'Mevrouw Gilbert! Ik vroeg u of u de vervangingsweerstand

van deze 3 parallel geschakelde componenten voor mij kunt berekenen,

maar als dat niet vermakelijk genoeg voor u is, kan ik altijd nog

uw "notities" voorlezen aan de klas.'

Ah, gilbert, Elena Gilbert dacht ik. Zo heet ze.

Elena kijkt verschrikt op, en ik grinnik. Ja meisje, hoe ga je je hier nu uit redden?

Verschrikt kijkt ze naar het bord. Ik zie haar gezicht wit worden. Geamuseerd ga ik nog wat verder onderuit zitten, en geniet van de show. Ik zie Elena bang naar het roodborstje kijken, maar die rooie lijkt het antwoord ook niet te weten.

Elena kijkt hulpeloos om haar heen, en meneer Jones lijkt geamuseerd te zijn. Verontwaardigd kijk ik hem aan. Geniet hij hier van? Dat is wel erg laag, zelfs voor een leraar. Er knapt iets in me als ik meneer Jones gemeen zie glimlachen. En voor ik het weet heb ik gesproken.

'De vervangingsweerstand is 29 volt meneer.'

Geïrriteerd en bijna boos kijkt meneer Jones mij aan. Met een overwinnings gevoel kijk ik meneer Jones uitdagend aan. Ja, deze keer win ik, ouwe. Dan kijk ik naar Elena. Ze kijkt me vreemd aan. In haar ogen is eerst verwardheid, dan angst, en dan woede. Dan kijkt ze van me weg. Verward kijk ik naar mijn handen. Wat heb ik nu weer gedaan ? Waarom zou Elena bang voor mij zijn. Heb ik haar ooit beledigd? Ik denk diep na, maar kan me zelfs niet eens herinneren dat ik ooit tegen haar gesproken heb. En dan die felheid in die grote bruine bambi ogen van haar, alsof ik haar pijn had gedaan. Ik zit nog steeds te peinzen waarom ze mij zo aankeek als de bel gaat. Boos sta ik op. Ik begrijp het niet. Snel loop ik het lokaal uit, weg van die Gilbert meid.

and remember, reviews zijn als brandstof voor me :-)