Hoofdschuddend loop ik het Spaans lokaal in. Waarom zit je nu nog steeds over dat Gilbert meisje te peinzen? bromt mijn onderbewustzijn naar me. Ik besluit er verder geen tijd aan te besteden en ga zitten op mijn plek, vlak bij het raam. Als ik eenmaal zit besef ik dat ik mijn boeken niet uit mijn kluis heb gehaald.
Kreunend sta ik op, excuseer me bij mevrouw Kanavagh, en loop terug de gang in, naar mijn kluisje. Ik pak mijn boeken en doe mijn kluisje weer op slot als ik een gil hoor. Verstijfd kijk ik op. Dit was niet zomaar een gil van een of ander dom pubermeisje dat gilde om een vlek in haar peper dure nieuwe sjaal. Dit was een gil van pure angst.
Ik kijk om me heen en probeer te achterhalen waar geluid vandaan kwam.
' Taylor, je breekt mijn arm! Stop! Je doet me pijn!' zegt een paniekerige stem. Ik haast me in de richting van het geluid, en sta nog geen 5 seconden later in de deuropening van het natuurkunde lokaal.
'Elena! sorry ik had niet door dat ik je pijn deed! gaat het wel?' zegt Taylor.
Langzaam loop ik het lokaal binnen, en probeer voor me zelf te schetsen wat er gebeurd is. Ik kijk Taylor aan. Hij staat met een dreigende houding richting Elena, en lijkt niet te menen wat hij zegt. Hij lijkt zelfs te genieten van het moment. net zo als toen, dacht ik, maar stop die herinnering snel weg. Het was nog te pijnlijk, te vers.
Dan kijk ik naar Elena. Ze zit op de grond, in een hoekje gekropen, met haar linker arm om haar rechter arm geslagen. Ze kijkt bang, verward en hulpeloos en ik besef dat haar arm wel heel erg pijn moet doen als de tranen over haar wangen lopen. Weer knapt er iets in me als ze mij aankijkt met dezelfde angstige blik als eerder, en dezelfde waarmee ze naar Taylor kijkt. Dan besef ik dat Taylor haar zo pijn gedaan moet hebben.
Ik kijk Taylor dreigend aan, en ik zie zijn ogen ietsje verwijden. Vervolgens herstelt hij zich, en kijkt me aan alsof hij totaal niet onder de indruk van mij is.
'Verlaat het lokaal Taylor, en blijf bij Elena uit de buurt', zeg ik, en kijk hem nog iets dreigender aan.
Zwijgzaam loopt hij het lokaal uit, maar iets aan zijn houding staat mij niet aan. Hij zal het niet hier bij laten. Hij vind het leuk om hulpeloze meisjes bang te maken en zelfs te verwonden, en ik besef dat hij zich daardoor sterk voelt. Ik besluit dat ik hem niet zo maar kan laten gaan, want hij zal het weer doen. Net zo als die nacht. Net zo als bij Elena. Ik wil me omdraaien en hem achterna gaan als ik zie dat Elena nog steeds in een hoopje op de grond zit. Ik heb de vreemde neiging om haar te beschermen, om haar in mijn armen te nemen en haar te genezen. Maar dan denk ik terug aan die blik die ze me gaf, en voel een koude woede door me stromen. Dan besluit ik om me niet te bekommeren om haar, voor haar eigen bestwil.
' Je moet naar je arm laten kijken.', zeg ik kil tegen haar. Zonder verder nog om te kijken, zonder de gepijnigde blik in haar ogen te zien, loop ik het lokaal uit. Op zoek naar Taylor, om hem hier een eind aan te laten maken.
Zie je die reviewknop hieronder?