Hee mensen :-) Dit hoofdstuk is een beetje, ahum, lang geworden! Daarom heb ik het verdeeld in 3 hoofdstukken, om het lezen iets makkelijker te maken ;)
Deze hoofdstukken zijn nog steeds allemaal in het perspectief van Damon, ik wil graag dat jullie weten hoe hij zich voelt.
Oké, enjoy, en vergeet niet een review achter te laten!
Hoofdschuddend loop ik het lokaal uit. Taylor moet hier echt mee stoppen. Dit is fout, denk ik. Ik loop langs de kluisjes richting de kantine. Het is stil in de kantine en er lijkt niemand te zijn. Ik loop richting de deur als een stem achter mij roept.
"Moet je niet naar de les, jongen?" zegt mevrouw Gray.
Ik kijk om en zie de kantine juffrouw mij beschuldigend aan kijken.
"Mevrouw Gray" zeg ik op mijn aller beleefdste toon, Ik ben op zoek naar een klasgenoot van mij, Taylor Smallwood. "Hij is niet komen opdagen in de les, en ik moest hem zoeken in school" lieg ik soepeltjes.
"Oh"' stottert mevrouw Gray. "Nou, hij was hier net nog, hij vroeg om een mes, zijn kluisdeur zat vast geklemd, en hij had iets nodig om hem weer los te wippen."
Ongelovig kijk ik haar, een angst verspreid zich door mijn lichaam. Mevrouw Gray lijkt zich echter niet van het gevaar bewust, en kijkt mij schaapachtig aan.
In een snelle beweging draai ik me om en haast me de kantine uit. Ik ren zo snel als ik kan de school door, maar kan Taylor nergens vinden.
Verschillende gedachten razen door mijn hoofd. Waarom zou hij Elena pijn willen doen? Heeft hij überhaupt wel een connectie met Elena? Een gevoel van angst overspoelt me als ik weer aan het mes denk. Hij is gek, hij moet gestopt worden. Als ik door de hoofdingang ren zie ik hem staan. Ik rem af en loop zachtjes naar Taylor toe. Hij staat naast een boom, met zijn blik op de parkeerplaats gevestigd. Als ik vlak achter hem sta, check ik of ik het mes ergens zie. Maar zijn handen zijn leeg en zijn zakken lijken leeg te zijn. Toch besluit ik om voorzichtig te zijn.
"Taylor, waar ben je mee bezig?" zeg ik zacht maar dreigend.
Taylor draait zich verschrikt om en kijkt mij woedend aan. Hij hoorde mij niet aankomen.
"Het is niet eerlijk!" schreeuwt hij.
Ik kijk hem verbaasd aan. Ik snap zijn gedachtegang niet helemaal.
rustig zeg ik : "Wat is niet eerlijk Taylor?"
Taylor kijkt mij verward aan.
"Niemand wil mij, allen wijzen mij af. Als het niet op deze manier wil, moet het maar op een andere manier" mompelt hij. "Vickie was nog maar het begin. Ik heb haar lange tijd aanbeden, maar zij wilde niets van mij weten. Dus pakte ik het anders aan. Ze zou van mij zijn."
Deze laatste zin komt er bijna als een zucht uit, en dan lijkt hij zich wat te beseffen.