"Jij, het is allemaal jouw schuld, als jij er niet geweest zou zijn zou Vickie nu van mij zijn! Ik wilde overnieuw beginnen, ik vroeg Elena naar het lentebal. Maar daar stond jij weer in de deuropening!"
Taylor was alleen maar harder gaan schreeuwen, en ik begon me ongemakkelijk te voelen. Jemig, Taylor was echt doorgeslagen. Dan zie ik het mes in zijn handen ronddraaiend, en twijfel geen moment. Ik spring op Taylor af en mijn rechter vuist raakt hem vol in zijn maag.
"Taylor! Laat dat mes los! Het is niet wat het lijkt, en we kunnen dit oplossen!" schreeuw ik, een verwoede poging om hem tot bedaren te bringen. Maar het lijkt niet te werken.
"Het is te laat Salvatore, Elena zal dit keer wel van mij zijn" zegt Taylor, en een grimas trekt over zijn gezicht.
Dan stompt hij mij zo hard op mijn borstkas dat ik geen lucht meer krijg. Ik val achterover op de grond en probeer wat zuurstof in mijn systeem te krijgen. Taylor sprint weg richting de parkeerplaats. Ik hoor hem nog vaag wat roepen.
'Elena, stop! Wacht nou even! het spijt me! Elena!'
Mijn lichaam vecht om zuurstof en ik voel me als een vis op het droge.
Verwoed draai ik me om op mijn buik en ga vervolgens zitten. Mijn beeld begint zich te vervagen en ik voel me misselijk. Ik stop mijn hoofd tussen mijn knieën en probeer me te herineren wat mijn coach zou doen in zo'n situatie. Dan weet ik het weer.
Twee jaar terug viel Daniel boven op Vincent tijdens een training. Ik weet nog goed hoe Vincent zijn gezicht blauw begon aan te lopen doordat hij niet kon ademen. Coach Presley zette Vincent op zijn knieën en sloeg met twee vuisten hard op zijn rug. Daarna kreeg Vincent weer lucht.
Ik doe een paar verwoedde pogingen om met mijn vuisten op mijn rug te slaan, maar die lijken heimelijk te mislukken. Toch krijg ik het op een of andere manier voorelkaar en hap vervolgens naar lucht. Als ik op adem gekomen ben kijk ik naar de parkeerplaats.
Ik kook van woedde als ik Taylor richting de school zie rennen. Even overweeg ik hem achterna te gaan als ik me bedenk dat hij naar Elena riep.
Elena. Waar is ze? Ik ren de parkeerplaats op en kijk om me heen. Er staan tientallen auto's en Elena kan overal verscholen zijn. Misschien is ze zelfs wel gewond, en ligt ze hier ergens op de grond dood te bloeden, zegt mijn onderbewustzijn. Driftig schudt ik mijn hoofd. Ik weiger dit te geloven. Kom op Damon. Denk na. Wat zou jij doen als je belaagd zou worden. Dan bedenk ik me op eens iets. Natuurlijk. Er is hier maar een veilige plek. In je auto, met de deuren op slot. Ik kijk om me heen, en mijn blik valt op een klein donker gedaante achter het stuur van een zwarte volvo. Elena ligt met haar hoofd tegen het stuur aan, en lijkt te slapen.
Langzaam loop ik naar de auto toe en bekijk haar eens beter.