Ooh! Kijk! =D Mijn eerste vier reacties! ^^ Dank u!
Ik zal er persoonlijk voor zorgen dat ze worden ingekaderd! ^^
Dus, dames en heren, hier komt mijn tweede post.
* Tromgeroffel *
Tadaaa!

HOOFDSTUK 1
Perrongeluk

Nog nalachend draaide Lily zich om en viel met een plof op één van de zetels. Zalig, dacht ze. Zweinstein, here I come! Dit zou een geweldig jaar worden, dat wist ze nu al. Misschien zelfs beter dan dat van vorig jaar, als het van haar afhing.

"Euhm, Lily," hoorde ze een stem nonchalant zeggen. "Zou je misschien niet liever ergens anders willen gaan zitten?"

Lily draaide zich om en merkte dat ze niet op de zetel was geploft, maar op een bruinharige jongen die naast een jongen zat met net zo'n glimlach als haar oom Ron.

"Niet dat ik het erg vind, of zo," voegde Ward, Hugo's beste vriend, er grijnzend aan toe. Snel sprong Lily van zijn schoot en ging op een plekje naast hem zitten, dat nog niet bezet was. Albus grijnsde naar zijn kleine zusje.

"Ook hallo, Ward," mompelde ze zonder hem aan te kijken.

"Beetje bijgekomen, Lily?" lachte Hugo, toen hij Ward pijnlijk over zijn benen zag wrijven. Dit leverde hem een lelijke blik op van Lily. En met een zwaai en een lieve glimlach gooide ze haar voeten op zijn schoot. Hugo maakte een pijnlijk geluidje (zoals wel meer mannen doen als ze verkeerd geraakt werden).

"Nee, toevallig niet, nee." lachte ze braafjes terug.

"Ach, Albus, ik denk niet dat ze nog met haar gewicht bezig is," zuchtte Hugo en hij knipoogde naar zijn neef. "Volgens mij is ze blij met hoe ze is."

"Ja, dat denk ik ook, neefje,' grijnsde Albus terug. Lily keek hen verrast aan. Begrepen ze dan eindelijk dat er nog belangrijke dingen waren voor haar dan haar gewicht. Zoals chocolade en… Chocolade…

"Een weegschaal heeft ze helemaal niet meer nodig," voegde hij er nog beslist aan toe. Aan de pretoogjes in zijn ogen was duidelijk te zien dat hij genoot van zusje-pest.

Ook Ward bekeek hen met een vreemde blik. Lily die niet meer met haar uiterlijk bezig was, was als een boeman die geen moeite meer doet om iemand schrik aan te jagen.

"Nee, hé, Huug," vervolgde Albus grijnzend naar hun verbaasde gezichten. "Want toen wij zo lief waren om haar een weegschaal te kopen voor haar verjaardag heeft ze die gewoon uit het raam gegooid!"

Albus, Ward en Hugo bulderden van het lachen.

"En… En…" stotterde Albus tussen het lachen door. "W-weet je w-wat op die w-weegschaal stond?"

Ward schaterde het uit en begon heftig nee te knikken.

"You can do it, Lily!" gierde Hugo. Heel de coupé vulde zich met het bulderende gelach van de jongens. Albus gleed bijna op de grond van het lachen, Ward zag er uit alsof hij dringend naar het wc moest en Hugo moesten bijna wenen.

Lily keek hen woedend aan. Maar opeens werden haar ogen groot en keek ze vol verwarring naar haar beste vriend, haar neef en broer.

"Jongens, jongens, voeten omhoog!" riep ze boven het gelach. "Komaan, snel, voeten omhoog!"

De jongens keken haar vreemd aan, maar ze heften snel hun voeten op om te kijken of ze geen beest of spreuk voorbij zagen komen.

"Wat is er aan de hand, Lily?" vroeg Hugo. Ze leek echt geshockeerd. Ward hikte nog na, maar staarde ook ongerust naar de grond.

Bloedserieus keek ze hen aan.

"Het niveau komt voorbij," antwoordde ze droog. En om haar frustratie niet op te kroppen liet ze haar voeten nog eens extra hard terug op Hugo's schoot vallen en ging ze onder bulderend gelach en luid ge-kajiet de coupé uit.

Ze zouden nooit veranderen, besefte ze, terwijl ze op zoek ging naar Roos.

Dit was het alweer voor vandaag. Ik beloof plechtig om de volgende post sneller hier te zetten, als men nog geïnteresseerd is!
With Love, Norea. x