Bo mogę. KHR (C) Akira Amano, obrazek z wikii
Uri przywiera płasko do podłogi. Płonące uszy odchylają się do tyłu, szeroko otwarte ciemnoczerwone oczy śledzą najdrobniejszy ruch przyszłej ofiary. Drobne ciało kotki zastyga w napiętym oczekiwaniu, i tylko końcówka ogona uderza miarowo o posadzkę, sygnalizując irytację Gatto Tempesta.
Ruch. Zryw. Skok!
…nic. Wróg uciekł, zwiał, ulotnił się, drwiąc z rozwścieczonego parskania Uri.
Skonsternowana, kotka liże ogon i rozgląda się dookoła. Gdzie podział się przeciwnik?
I gdzie jest jej partner? Dlaczego jej nie pomaga? Czy potrzebuje pomocy?
Uri nie wie. Ale wie, że to jest jej walka. I wygra ją, bez względu na wszystko.
Czerwona kropka nie ma najmniejszych szans.