Dag 3: De waarheid

'Maar... Hoe... hoe kan dat dan? Ik... Ik ben nog geeneens getrouwd! Als... als ik zou trouwen.. zou ik niet gaan trouwen met de vrouw waarvan ik hou!' Edward keek verbaast op.

'Hoezo niet?' Vroeg hij zacht. Eden liet zijn hoofd zachtjes hangen.

'Haar vader heeft haar hand al weggegeven aan iemand waarmee ik niet goed kan opschieten. Laten we het daar op houden, goed? Maar wat is er gebeurt hier?' Als Eden klaar is met zijn zegje, horen ze hard gekraak. Van hout en steen dat breekt. Demi en Lyla's vader had zijn zakmesje kunnen pakken uit zijn broekzak en had het kapot gemaakt toen hij was ontsnapt uit de greep van samen gesmolten steen en hout om zijn benen heen. Edward klapt in zijn handen en zet ze weer op de grond. Dit keer komt hetzelfde licht en geluid en ook dit keer zit Demi's vader vast aan de vloer gesmolten. Maar dit keer helemaal tot zijn schouders. En niet tot zijn heupen. Eden zag het allemaal gebeuren liep naar Edward toe. Hij omhelst hem. Edward is verbaasd en beseft na een klein tijdje dat hij lang niet meer zo vast was gehouden. Hij sluit zijn ogen en klemt zijn armen om zijn grootvader heen.

'Je bent een echte Elric. Ik geloof... Ed.' Edward kijkt op en als ze loslaten van elkaar glimlacht Eden.

'Dus, hoe ben je ter wereld gekomen?' Vraagt hij nadat hij Edward op de bank heeft laten zitten en er zelf naast was gaan zitten. Edward kijkt hem met een grijns aan.

'Hoe denk je? Via mijn moeder...Doh...' en begrijpt nu pas wat hij heeft gevraagd. Op welke manier dan.

'Dat bedoel ik helemaal niet, en dat weet jij best, jongeman! Ik bedoel: wie zijn er voor jou gekomen?' Edward kijkt bedenkelijk.

'Erh.. even denken hoor! Nou.. Jij gaat trouwen met Oma Trudy. Dan krijgen jullie...' Eden onderbrak hem na zijn eerste zin al.

'Trudy? Ga ik dan toch met haar trouwen? Echt waar?' Zijn gezicht klaart op. Edward zucht diep.

'Ja.. Maar ik mag dit eigenlijk niet zeggen. Ik mag absoluut niet knoeien met het verleden. Dat begrijp je toch wel?' Vroeg Edward gelijk. Eden knikte en maakte het gebaar dat hij door moest gaan met praten. Edward zuchtte weer en ging verder.

'Daarna krijgen jij en Oma een zoon. Die gaat ook weer trouwen en die krijgt weer een dochter. Dat is onze moeder. Je zoon noemt zijn dochter Trisha...'Weer word hij onderbroken. Dit keer door Demi.

'Onze? Heb je een zusje dan?' Lyla begint gelijk te grinniken.

'Gaat zijn gezicht weer.. Phffffhahahaahahahahaha! Echt humor!' Demi stoot haar zusje aan en kijkt dan vragend naar Edward.

'Nou.. nee.. geen zusje. Ik heb een kleiner broertje. Alphonse. Hij wel dan één jaar jonger dan mij, maar hij is en blijft mijn kleine broertje.' Eden kijkt glimlachend naar Edward. Edward begint zich ongemakkelijk te voelen.

Edward's POV

'Wat is er, jongen?' Vroeg Opa.

Iedereen keek me gelijk aan. Daardoor voelde ik me nog ongemakkelijker.

'Nou..' Begon ik. Maar ik kon niets meer zeggen. Ik kreeg ene brok in mijn keel. Ik liet mijn hoofd vallen en liet mijn haar zo voor mijn ogen vallen, dat niemand kon zien dat ik tranen in mijn ogen had.

'Mam...' Begon ik weer. Weer kon ik niet verder komen. Iedereen begon een beetje ongeduldig te worden. Vooral Lyla.

'Waarom zeg je niets meer? Ben je je tong kwijt?' Demi stootte haar zusje weer aan. Elkaar keken ze boos aan. Toen keken ze mij weer aan.

'Wat is er met je moeder, Edward.' Zei Opa. Met een geruststellende stem. Maar zo geruststellend klonk hij niet in mijn oren. Ik slikte een keer.

'Mam... is... ze is dood...' Zei ik ten slotte. Iedereen keek me geschrokken aan. Demi wou me geruststellen door naast me te komen zitten en een arm om me heen te slaan. Maar het hielp niet echt. Opa was het meest geschrokken. Kon ik me eigenlijk best wel voorstellen. Als je klein-klein zoon zegt dat je klein dochter dood is, terwijl je haar nog moet krijgen! Opa's gezicht zal ik denk ik nooit meer vergeten.

'D...Dood? Maar hoe komt dat dan?' Vroeg hij gelijk weer. Ik haalde mijn schouders op. Ik wou niet antwoorden. Ik wou het niet weten, terwijl ik het wél wist. Ik voelde dat Demi me tegen haar aan drukte. Ik vond alles best. Lyla keek naar de grond en Eden keek strak voor zich uit. Ik voelde Demi zuchten.

'Het komt wel goed, Ed. Echt waar.' Beloofde ze. Ik geloofde het niet eens. Ik sloot mijn ogen weer en voelde me opeens heel ellendig. Toen ik mijn ogen dicht had, voelde ik wat er allemaal toen was gebeurt. Ik zag alles weer voor me. Mam die dood ging, hoe Al en ik de bak vulde, hoe ik voelde dat mijn been en arm werd afgerukt en hoe Mam eruit zag na de transmutatie. Ik voelde me steeds erger. Ik klemde me om Demi heen en begon te huilen.

'Het is mijn schuld. Het is allemaal mijn schuld' Zei ik.