Dag 4: De Arrestatie
Gewone POV
'Wat is jou schuld?' Demi keek op. Ze zag dat Edward huilde. Tuurlijk had ze het ook gevoeld. Hij schokte met zijn schouders.
'Dat... Dat mam...' Verder kon hij niet komen. Alweer niet.
'Edward...' Zei Eden. Edward keek op. Eden zag dat er tranen over zijn wangen liepen.
'Je hoeft het niet te zeggen als het té pijnlijk voor je wordt.' Hij glimlachte. Edward deed zijn ogen even snel dicht en weer open. Hij keek Eden recht in zijn ogen aan.
'Ik... Ik wil het vertellen.' Hij slikt even en vertelt dan verder.
'Al en ik hebben geprobeerd mam terug te brengen met Alchemie. Maar het ging mis, Al verloor zijn hele lichaam en ik mijn arm en been. Ik heb nu automail. Winry Rockbell heeft ze voor me gemaakt. Ik kreeg ze toen ik 6 was.' Eden wat wou zeggen maar Edward was hem voor.
'Ik weet het. Jíj vind Alchemie uit. Dus dan weet je dat ook. En ja, we hebben Human Transmutation gedaan. De grootste fout van mijn leven.' Edward kijkt naar zijn arm en been.
'Dus... Wat gebeurde er met je broertje?' Vroeg Demi.
'In onze kelder, waar we dus die transmutatie hebben gedaan, stond een harnas. Ik heb mijn arm voor Al opgeofferd, zodat zijn ziel in onze wereld bleef. Hij zat vast voor 4 jaar in het harnas. Hij heeft zijn lichaam weer terug. Nou ja... dat van een 12 jarige. Maar geestelijk is hij 17.' Eden was er stil van. Toen schoot hem iets te binnen.
'Rockbell zei je?' Edward kijkt op en knikt verbaasd.
'Hmmm... dat was te verwachten. Dat het een Rockbell was natuurlijk. Niet dat je arm en been eraf was.' Weer glimlachte hij.
'Hoezo, was dat te verwachten?' Edward snapte het nog steeds niet.
'Nou,' begon Eden weer.
'Samanta Rockbell is in verwachting van een baby, en Zíj is al erg geïnteresseerd in metaal enz. Waarschijnlijk dat haar kindje ook een kindje krijgt, dat betekend dat het kindje van Sam's kindje, erhm... ongeveer jou leeftijd zou zijn als jij deze leeftijd bent.' Edward kon het niet geloven. Hij had gelijk ook nog!
'Maar hoe weet u dan dat ze dan dezelfde leeftijd als mij heeft? Dat kunt u toch niet voorspellen?' Eden knipoogde naar Edward.
'Logistiek, mijn jongen. Logistiek. En omdat jíj alchemie gebruikte, denk ik dat jij heel goed weet wat logistiek inhoud.' Edward was even verward. En vooral Lyla en Demi. Die snapte er al helemaal niets van.
Later die dag als Eden en Edward alles hadden uitgesproken, zodat Eden wist waarom en waardoor hij hier was, ging ze naar Eden's huis. Hij had een gigantische bibliotheek in zijn huis. En Edward voelde zich als een vis in het water.
Die zelfde middag organiseerde Eden Elric een begrafenis voor de moeder van Demi en Lyla. De twee zusjes stonden tegen Edward aangedrukt toen ze de kist met hun moeders lichaam erin in het gat lieten zakken. Ze huilden allebei vreselijk. Edward kon al niet zo goed tegen begrafenissen en al helemaal niet als er gehuild werd. Zijn hoofd liet hij rusten op het schokkende hoofd van Demi die tegen zijn borst was aangedrukt. Lyla mocht een roos op de kist leggen, maar ze wilde niet. Ze was bang in het gat te vallen en dat mensen haar er niet uit konden halen. Ze had dat al eens meegemaakt toen ze erg klein was. Ze had een gatfobie als het ware. Demi daar in tegen wilde juist wél een roos op de kist leggen. Maar niet zonder Edward die haar hand vast hield. Bijna het hele dorp was op de begrafenis. En iedereen rouwde om Margareta Samuels.
Opeens komen er op de begraafplaats sheriffs van Resemdool. Iedereen schrikt als ze horen:
'Halt, politie!' De pastoor die de begrafenis leidde, stapte naar voren.
'Waar staat dit in godesnaam op? Als ik mag vragen? Dit is een ceremoniële begrafenis van een vrouw waarvan we allemaal hebben gehouden! En u komt even het heilige grond op dreunen en zoekt een crimineel ofzo?' De pastoor was woedend. Niemand had hem nog zo boos gezien.
'Meneer de pastoor. Het spijt ons erg dat wij de boel komen verstoren. Maar we zoeken een heks. Meneer Richard Samuels heeft aangifte gedaan van hekserij in zijn eigen huis. Tot twee keer toe gebruikt. Wij komen de persoon arresteren.'
'En wie mag deze persoon dan wel zijn die zich ongestoord bevind op heilige grond van de almachtige Heer?' Hij draaide een beetje verschrikt om naar de menigte. Iedereen schrok bij het horen van het word 'heks' en 'hekserij'. Demi en Lyla's vader komt voor de sheriff's staan. Hij stond al een tijdje achter hun maar wou nu eens tempo maken met de persoon te arresteren. Hij steekt zijn wijsvinger uit en wijst naar Edward.
'Hij! Hij maakte mijn voeten vast aan mijn eigen vloer! In mijn eigen huis! Hij is de heks!' De sheriffs begonnen een beetje te lachen. Terwijl de rest van de menigte verschrikt naar hem keek. Demi kon haar oren niet geloven. Ze keek op voelde Edward's arm nog steeds op haar rug rustte. Ze zag dat hij verschrikt keek.
'Waar wachten jullie nog op! Grijp hem dan!' De sheriffs kijken de man ernstig aan.
'Meneertje. Denkt u nou echt dat we hém oppakken? Hij kan nog geen eens een vuurtje toveren! Het spijt me. Maar hij kán het niet zijn!' Demi kijkt op gelucht. Maar haar vader moet en zal zijn zin krijgen.
'Let u maar eens op! Ik zal het bewijzen!' Hij pakte een dolk uit zijn laars en rende schreeuwend op Edward af. Edward duwt Lyla en Demi weg, zodat ze niet gewond kunnen raken en spring als hun vader uit haalt naar zijn linkerbeen. Jammer genoeg raakt hij zijn broek en er zit een grote scheur in. Zo groot, dat je zijn automail kon zien. De sheriffs schrokken wel een beetje. Dan lopen ze op Edward af en grijpen hem bij zijn arm.
'Zo zo zo, meneertje onschuldig hé? Metalen been is erg verdacht!' Eden komt uit de menigte.
'Laat hem los! Hij is een jongen van Wetenschap! Hij heeft een ongeluk gehad en zijn been moest worden geamputeerd. Maar hij wou niet in een rolstoel. Dus ík heb automail voor hem gemaakt!' De sheriffs lachten.
'Als dat zo is, dan ben ik de keizer van China!' Lachte een van de sheriffs. Eden rent tegen de sheriffs op en schreeuwt:
'Laat hem met rust!' Hij grijpt de armen van de beide sheriffs en haalt ze weg bij de polsen van zijn klein klein zoon. Hij wordt geduwd door de vader van Demi en Lyla en valt naar achteren. Hij dreigt in het diepe gat van het graf van Margareta te vallen, maar Edward steekt daar een stokje voor. Omdat hij te laat is als hij hem probeert op te vangen, moét hij wel alchemie gebruiken. Hij klapt in zijn handen en iedereen houd zijn adem vast. Dan houd iedereen hun handen voor hun ogen vanwege het Felle licht. Als het licht weg is, ziet iedereen dat Edward zijn handen nog op de grond heeft. Ook zien ze dat Eden verbaasd ligt te wezen op een uitsteeksel van de breedte kant van het graf. Een gras uitsteeksel. De sheriffs hebben hun bewijs om Edward op te pakken vanwege hekserij, Demi's vader heeft zijn zin, en Eden is alsnog gered van een gebroken rug. De sheriffs lopen naar Edward toe en tillen hem omhoog.
'Zo, jongenman. Jij gaat mee naar de gouverneur. Dat wordt de brandstapel voor jou!' Demi wilt Edward niet zien eindigen als een geroosterd jochie en loopt op de sheriffs af.
'Mag ik even iets benadrukken? Hij heeft net wel een man zijn leven gered! Hij doet niet opzettelijk mensen pijn met zijn gave!' Demi kijkt boos, maar de sheriffs luisteren niet naar haar. Ze praten over wat hun beloning zal zijn, als ze bij ge gouverneur aankomen met een heks. Er is hier bijna niets aan heksen te vinden, en nu hebben ze er eindelijk een. Komt al dat hout toch nog van pas. Edward probeert zich niet eens los te trekken. Hij snapt dat hij het toch niet zal winnen van hun. Zelfs niet met zijn Alchemiekrachten.
Op het bureau zetten ze Edward gelijk in het gevang.
'Zo heks, blijf hier, en ga nergens naar toe, we weten je altijd te vinden! Hahahahaha!' Demi, Lyla en Eden komen het bureau binnen. Ze lopen naar de cel van Edward. Edward komt naar voren en Demi steekt haar hand door de tralies. Edward pakt haar hand aan.
'Je hebt me wel gered. Ik denk dat het lot was dat je nu vast zit, dat je wel je alchemie moést gebruiken. Ik zal een goed woordje voor je doen. De gouverneur ken ik. Dat... is namelijk Trudy.' Edward keek verbaasd op. Dat wist hij nooit van zijn oma. De gouverneur? Zijn oma? Wow... dat is niet niks! Misschien bestond er toch een klein kansje dat hij niét op de brandstapel zou eindigen.