Naar het Schoolhoofd (Deel I)
Severus stormde zowat de kamers van het Schoolhoofd binnen, juffrouw Griffel en Draco achter zich aan slepend.
Perkamentus keek op, de altijd aanwezige twinkeling in zijn ogen.
"Mijn beste jongen", groette hij hem aangenaam, "Wat ben je energiek vanavond. Wil je wat warme chocolade?"
"Hoe kon je dat een onschuldig meisje aandoen, jij dwaas?" gilde Sneep zowat naar de oude tovenaar.
Nu pas nam Perkamentus de twee zwijgende figuren achter de donkere man op. Zijn gezicht werd meteen serieus.
"Wat is er gebeurd, juffrouw Griffel? Meneer Malfidus?"
"Je liet een kind een Dooddoener worden, en achtte het niet eens nodig mij in te lichten, dat is wat er gebeurd is!" schreeuwde Sneep.
"Professor Sneep was ooggetuige van een klein meningsverschil tussen mij en Draco, professor", vertelde Hermelien Perkamentus kalm. "Helaas vond Draco het nodig een nogal fantastisch verhaal te vertellen, en de Professor reageerde wat hevig. Nu, kunt u Professor Sneep alstublieft vertellen zich met zijn eigen zaken bezig te houden en mij met rust te laten!"
"Echt niet", Sneep schreeuwde nog steeds, maar toen dacht hij aan zijn leerlingen. Hoe heerlijk zouden zij het vinden hem zo overstuur te zien? Toen kreeg hij zichzelf weer zo ver onder controle om zijn stem tot een tolerabel niveau te laten dalen. "Ik wil wat antwoorden."
"Ik ben bang dat het niet zo simpel is, juffrouw Griffel." Perkamentus zuchtte en bekeek de drie indringers ongelukkig. Severus, doodsbleek en schuddend van woede, Draco, nerveus en miserabel, en Hermelien, onaantastbaar koel als altijd, een perfecte actrice, een perfect masker.
"Nu dat Professor Sneep ervan weet, zal hij volledig geïnformeerd moeten worden."
"Kunt u zijn geheugen niet wissen, Professor?"
De manier waarop Severus scherp inademde vertelde Perkamentus dat hij snelweer zou beginnen met schreeuwen. Hij maakte een kalmerend gebaar en werd beloond met een stilte.
"Ga alsjeblieft zitten", herhaalde hij, "jullie allemaal. Als dit gesprek echt nodig is, zullen we het op een beschaafde manier voeren, niet schreeuwend. Nu, juffrouw Griffel, kunt u Professor Sneep even van alles op de hoogte brengen?"
"Aangezien u degene bent die dit nodig acht, zal ik de eer met plezier aan u laten", antwoordde ze stijf. Toen wendde ze haar blik af naar het grote raam, en scheen alle interesse in het gesprek te verliezen.
Perkamentus zuchtte weer en leunde een moment terug in zijn stoel, afwezig zijn slapen masserend.
"Ongeveer drie maanden geleden", begon hij na een moment, "Zocht juffrouw Griffel me op en informeerde mij van haar introductie in de ranken van de Dooddoeners. Ik moet zeggen dat ik tot dan toe niet het flauwste idee had wat ze aan het doen was. Ik heb haar zeker niet 'gedwongen' het te doen, en was meer dan ongelukkig met haar beslissing."
Hij zond een vermoeide glimlach richting Hermelien, die de hele groep nog steeds negeerde. Omdat dit allemaal totaal belachelijk was, leek haar rug de mannen te vertellen, was zij niet van plan eraan mee te doen.
"Ik heb het haar eerst geprobeerd af te raden, maar ze was goed voorbereid, en er was geen manier om haar tegen te houden zonder geweld te gebruiken."
"Dat had je dan moeten doen."
"Ik denk het niet, Severus. Ze mag jou dan een kind lijken, maar juffrouw Griffel heeft verschillende gezichten. De laatste maanden is ze onschatbaar gebleken, haar informatie gedetailleerd en vlekkeloos. Blijkbaar heeft ze Voldemort's vertrouwen sneller gewonnen ieder ander vóór haar en is ze snel gestegen binnen de groep."
"Dit is onzin!", explodeerde Sneep plotseling, "Wat zou Voldemort willen met een nutteloos modderbloedje als zij? Meisjes als zij zijn goed voor wat plezier, maar hij zou haar nooit een Dooddoener laten worden!"
"Severus", de strenge stem van Perkamentus klonk furieus, "Zulke termen worden er in deze school niet gebruikt!"
"Oh alsjeblieft, Schoolhoofd! Je stuurt juffrouw Griffel naar marteling en verkrachting, maar kunt het niet aanhoren dat ze een modderbloedje genoemd wordt? Je bent echt een dwaas!"
"Ik heb haar niet gestuurd, Severus", er was een scherpte in Perkamentus' stem die Severus waarschuwde niet te ver te gaan, "Ze ging zonder me vooraf te informeren. En ze heeft geweigerd ook maar iets te rapporteren wat niet van waarde is voor de Orde. Ze heeft zelfs geweigerd me te vertellen hoe ze met hen in contact kwam. Ik weet alleen dat ze hen informatie heeft aangeboden die… onweerstaanbaar was. Misschien realiseerden ze zich dat ze het zich niet konden veroorloven, haar hierna nog weg te sturen."
Begrip doordrong Sneep als een emmer vol ijskoud water.
"U was het", zei hij, verrast, "U hebt me verraden, juffrouw Griffel. U vertelde ze dat ik een spion was."
Ze knikte toen, zonder haar blik af te wenden van de stormachtige nacht buiten.
"Ik achtte het nodig", zei ze stil, geen emotie in haar stem, geen spijt.
"Dwaas meisje. Jij stomme kleine idioot", fluisterde Sneep hopeloos. "Ze zullen je vroeg of laat vermoorden, realiseer je je dat dan niet?"
"Zolang ik daarvóór kan doen wat nodig is, is dat van geen belang voor mij."
"Maar weet je dan niet wat ze met je zullen doen?" Hij merkte dat hij haar begon te smeken, haar te smeken hem aan te kijken, zijn waarschuwingen serieus te nemen, eruit te stappen wanneer het nog kon. "Ik ben op de revels geweest. Ik weet wat ze doen met de nieuwe Dooddoenervrouwen. Zelfs als ze je niet als modderbloedje zouden behandelen, zou je het niet kunnen verdragen."
"Ik denk dat ze het meeste al te verdragen kreeg lang voordat ze opgenomen werd". Het was Draco, die eindelijk genoeg moed had verzameld om te spreken.
"Een ongelooflijk lang, stil moment, draaide Hermelien Griffel zich van het raam af en ontmoette Draco's ogen. Ze leek erin te duiken, op zoek naar een waarheid die verborgen lag achter zijn gezicht. Toen knikte ze droog en richtte haar blik weer op het raam.
"Et tu, Brute", hoorde Sneep haar fluisteren.
"Wat bedoel je, Draco?"
Draco voelde nu Perkamentus' ogen op hem gefixeerd, en een blos rees naar zijn wangen.
"Ze verleidde mijn vader", fluisterde hij ongelukkig.
"WAT?" In een vloeiende beweging had Severus het meisje bereikt en haar omhoog gesleurd. Ze kreunde en deinsde terug van hem, terwijl ze zichzelf probeerde te bevrijden.
"Genoeg, Severus!", donderde Perkamentus, nu ook opgestaan, "Laat haar onmiddellijk gaan!"
"Van alle stomme dingen! Lucius is een monster, niet in staat gevoel te hebben." Hij gaf een snelle, verontschuldigende blik aan Draco. "Hoe kon je dit toestaan, Albus? Hoe kon je?"
In het licht van de flakkerende kaarsen leek het Schoolhoofd oud, broos en gebroken toen hij zijn handen in een hulpeloos gebaar hief.
"Ze had het me niet verteld, Severus. Ik wist het niet…"
"Ik kan jullie allemaal verzekeren dat Lucius behoorlijk verliefd op me is", informeerde Hermelien hen zuur, over haar arm wrijvend waar Sneep haar had vastgegrepen. "Ik heb de situatie volledig onder controle."
"Hij bewondert haar diep", bevestigde Draco twijfelend, "en hij spreekt eindeloos over haar. Hij zegt dat hij nog nooit zo'n meedogenloos meisje heeft ontmoet, iemand die bereid is dingen te doen die zelfs zijn verbeelding te boven gaan, iemand die zelfs geniet van – "
"Ik geloof dat ze je begrepen hebben, Draco", kapte Hermelien hem af. Ze weigerde nog steeds hen allen aan te kijken.
"Nee, Hermelien, dat denk ik niet", antwoordde Draco. De vastberadenheid die Sneep eerder had gezien was weer terug in zijn ogen. "Ik heb dit alles voor een reden onthuld, Schoolhoofd. Ik geloof niet dat Hermelien alles nog onder controle heeft. Mijn vader heeft me verschrikkelijke dingen verteld over de revels, hij heeft me verteld over de dingen die ze moet doen om Voldemort tevreden te houden. Ik geloof dat ze ernstig verwond raakt, iedere keer als ze een ontmoeting bijwoont, en dat ze er niemand iets over vertelt. Laat ze het zien, Hermelien", eiste hij eens te meer. "Laat het ze zien, of ik zal het doen."
Ze rees uit haar stoel en liep naar het raam, tot haar gezicht bijna het dikke glas raakte.
"Het spijt me, Hermelien, maar ik doe dit voor jou", fluisterde hij schor.
"Niet doen, Draco", zei ze weer, maar hij overbrugde de afstand tussen hen, draaide haar gezicht naar het kantoor en opende de mantel die ze stevig om haar schouders had geslagen. Ze maakte geen beweging om hem tegen te houden, maar voor een seconde vielen haar maskers af, haar gezicht kwetsbaar en rauw latende, vol pijn en woede, en Severus rilde.
'Revels' - de Engelse bewoording voor de duistere feestjes/ontmoetingen die de Dooddoeners houden. Ik heb er nog geen passende vertaling voor kunnen vinden. Ik heb zelfs even bij Nemaya gespiekt (erg hè?) maar 'Jools' vond ik iets te 'jolig' klinken en dat is niet de toon die ik wil zetten. Dus tot nog toe blijft het 'revels' (op zijn Engels uitgesproken)… Maar als jullie iets beters vinden, laat het me weten in een revieeeeeeew!
"Et tu Brute" – Jij ook, Brutus – uit Shakespeare's "Julius Caesar"
A/N: En hierna duiken we in onbekende wateren (lees: wat Nemaya nog niet vertaald heeft), dus houd je vast en… review! Of ik word gemeen en stop ook hier…:)
