Naar het Schoolhoofd II

Terwijl hij Hermeliens toch al gescheurde shirt opende, kon Draco een geschokte uitroep niet onderdukken. Er was zo veel bloed, het plakte haar huid en shirt aan elkaar, de mantel die het eerst verborgen hield steeds natter makend. Het druppelde uit een diepe wond in haar zij. Severus keek naar Perkamentus en vond een uitdrukking in zijn gezicht die hij slechts een keer eerder had gezien bij de oude tovenaar – op een nacht zo donker en regenachtig als deze, toen de jonge Severus zich naar zijn Professor had gewend om hulp.

"Mijn kind", fluisterde Perkamentus, nauwelijks hoorbaar, en verliet eindelijk zijn plaats achter het antieke bureau. Een gemompelde spreuk en de diepe wond heelde, bloed en vuil verdween.

"Wat heb je jezelf aangedaan?"

Hermelien had haar ogen gesloten. Een zachte zucht ontsnapte aan haar lippen, toen stond ze nog rechter en haar gezicht ontspande zich lichtjes. Severus voelde een vreemd soort van bewondering in zichzelf opstijgen, hoewel hij dat gevoel onmiddellijk weer onderdrukte.

Ze had de hele tijd pijn gehad, maar alsnog had ze hem de hele weg hierheen bevochten, zich als een koningin gedragend en geen moment haar perfecte zelfcontrole verloren. Perkamentus had gelijk gehad – ze had meer dan een gezicht. Maar dan nog, ze was een kind, en viel onder zijn verantwoordelijkheid. Hij had plichten tegenover haar, hoe briljant en moedig ze ook mocht zijn.

"Je kunt niet teruggaan", hij nam het over als het refrein van een oud lied, "Dit bewijst hoe gevaarlijk het is!"

"Maar ik moet wel!", antwoordde ze boos. "Mijn informatie is veels te kostbaar om het te op te offeren aan mijn persoonlijke behoeften. Wonden kunnen geheeld worden. Maar we hebben alles wat we kunnen krijgen nodig om tegen Voldemort te winnen! We kunnen het ons niet veroorloven kieskeurig te zijn waar we het vandaan halen!"

"Niets wat je mogelijk uitgevonden kunt hebben, kan belangrijk genoeg zijn om dit te rechtvaardigen!"

"Het hield u niet tegen te doen wat ik nu al meer dan twee jaar doe, Professor", het was geen argument, het was het leveren van een feit, "En ik heb al meer uitgevonden dan u ooit tevoren."

"Albus", zich hulpeloos voelend tegenover haar muur van vastberadenheid en koppigheid, richtte hij zich weer tot de oude tovenaar, "Eindig deze dwaasheid. Alsjeblieft."

Maar Albus Perkamentus, die er uitzag alsof hij elk van zijn honderdvijftig jaren voelde, schudde zijn hoofd.

"Ik ben bang dat ik dat niet kan doen, mijn jongen. Want ze heeft absoluut gelijk. Ze is pas drie maanden lid en nu al heeft ze ons onschatbare informatie geleverd. We kunnen het ons niet veroorloven haar te verliezen."

Severus voelde zijn schouders zakken. Hij doorzocht het gezicht van zijn oude leraar en vond slechts determinatie, droevig, maar zo hard als staal.

"Dan veroordeel je haar ter dood", verklaarde hij.

"Voldemort zal ons allemaal ter dood veroordelen, Severus. Ze doet slechts wat ze kan om dat te vermijden. Zoals we allemaal doen wat we kunnen."

Er volgde een stilte. Er viel niets meer te zeggen, en Perkamentus' definitieve toon vertelde Severus dat alle verdere discussie niets zou opleveren.

"Nu dan", het geluid van Hermeliens stem verbaasde hen allemaal, fris en helder als een winterochtend, met een licht spottende ondertoon, "als we allemaal genoeg melodrama voor een avond gehad hebben, zou ik graag gaan. Ik heb wat rust nodig."

Ze had de deur van het kantoor al bereikt toen Severus' hand haar tegenhield.

"Niet zo snel, juffrouw Griffel", zei hij, bijna terug naar zijn zijdeachtige sarcasme, maar slechts bijna, "Er is nog steeds iets wat u niet nodig vond ons te vertellen, denk ik."

"Ik heb u alles verteld dat gevolgen voor jullie kan hebben."

"Zeker niet. Zou u mij uw handen willen laten zien, juffrouw Griffel? Of, om precies te zijn, uw vingernagels?"

Ze verbleekte daarbij, plotseling zijn gezicht afspeurend zoals een kat in het nauw dat van haar achtervolger zou doen.

"Ik kan me niet voorstellen waarom dat nodig zou zijn. Ik wil graag nu vertrekken."

"Lumos", donderde Sneep, en, voordat ze om hem heen kon glippen, greep haar handen. Het felle licht dat plotseling het kantoor vulde deden Perkamentus, Draco en Hermelien terugdeinzen, maar Severus concentreerde zich op haar handen, en hij vond het bewijs voor zijn veronderstelling.

"Nu heb ik een betere blik op uw ogen nodig", mompelde hij, haar hoofd met kracht naar hem toe draaiend toen ze weigerde mee te werken.

"Dacht ik het niet."

Hij liet haar gaan en ze wankelde een paar stappen terug, haar ogen nooit de donkere figuur van haar Toverdrankmeester verlatend. Hij draaide zich om naar Perkamentus, zijn gezicht nog serieuzer dan tevoren.

"Dit is erger dan ik eerst aannam, Schoolhoofd. Ik vroeg me af hoe ze het klaarspeelde zoveel nachten op de revels aanwezig te zijn, haar wonden te verzorgen, samen te zweren met haar kleine schoothondje hier", hij wees naar Draco, die boos bloosde, "en nog steeds lange, perfecte opstellenop tijd kon inleveren. Haar lichaam heeft me zojuist het antwoord gegeven, vrees ik."

Hij pauzeerde, zijn gedachten op een rijtje zettend.

"Om hiermee door te kunnen gaan, heeft juffrouw Griffel een extreme sterke stimulans ingenomen, minstens een maand al, maar als ik haar correct beoordeel, doet ze het al een stuk langer."

Hij draaide zich nu naar haar, met dezelfde blik als zij op zijn gezicht.

"Ik geloof dat het de Thanalos Drank is die u gebruikt, juffrouw Griffel?"

Ze weerstond zijn blik voor een moment, maar toen neeg ze het hoofd, langzaam knikkend.

"Ja."

"Maar is dat niet ernstig verslavend?", vroeg Malfidus, zijn gezicht de schok verradend.

"Inderdaad. En daarbij is het ook nog uitzonderlijk gevaarlijk. Thanalos voedt zich op de magische en fysieke energie van degene die het gebruikt. Wanneer deze energie op is, zal de verslaafde sterven. Er kan geen andere uitkomst zijn als de stimulans een bepaalde tijd is gebruikt. Hoe lang neemt u het al, juffrouw Griffel?"

"Drieënhalve maand", antwoordde ze stil.

"Wat veels te lang is. U kunt uzelf als gelukkig beschouwen, dat u weken geleden niet al dood neer gevallen bent. Ik kan het niet geloven, meisje", hij kreeg de neiging om haar bij de schouders te grijpen en haar door elkaar te rammelen, "U scheen toch altijd tenminste een beetje intellect te bezitten. Hoe kon u zo ongelooflijk dom zijn?"

"Het is onder controle", antwoordde ze, gezicht en stem als staal.

"Er zijn een hoop dingen die u als 'onder controle' beschouwt, juffrouw Griffel", snauwde Sneep, die eindelijk weer wat overwicht begon te krijgen. "We zouden ook uw vermogen tot logisch nadenken op schade moeten onderzoeken."

"Dit is onnodig, Severus", waarschuwde het Schoolhoofd hem eindelijk, "Wat denk je dat het slimst is om nu te doen?"

"Je bedoelt, afgezien van haar in een cel te stoppen en de sleutel weg te gooien?", zei hij geërgerd, maar de smekende blik in Perkamentus' ogen kalmeerde hem.

"Ze heeft een terugtrekkingstherapie nodig. De symptomen zullen nogal ernstig zijn, maar als ze zo doorgaat, zal ze de volgende maand niet halen."

"Hoe lang zal het duren?" Het Schoolhoofd keek Sneep bedachtzaam aan.

"Twee weken, misschien drie. Ze zal goed in de gaten moeten worden gehouden, door iemand met genoeg medische ervaring om de juiste toverdranken toe te dienen. Ze zal zeker niet in staat zijn om enige Dooddoenerontmoetingen bij te wonen, en ze zal ook geïsoleerd moeten worden van de andere leerlingen."

"Onmogelijk", viel Hermelien woedend in, "Ik zit middenin het proces Voldemorts vertrouwen te winnen, ik heb slechts een maand of twee nodig voordat ik hem heb waar ik hem wil hebben. Ik kan er nu niet mee stoppen! Ons plan zal falen, Schoolhoofd! Alles zal voor niets geweest zijn!"

"U zult de volgende maand niet halen, juffrouw Griffel! Wees niet zo koppig en accepteer eens dat u ook maar een mens bent!"

"En dat komt uit uw mond, Professor Sneep! De grap van het jaar! Ik…"

"Ik moet het eens zijn met Severus, juffrouw Griffel", Perkamentus ging weer zitten, uit een mok drinkend die naast zijn linkerelleboog verschenen was. Hoewel ik volledig op de hoogte ben van de belangrijkheid van je missie, is je gezondheid nog belangrijker."

Severus snoof hierbij, maar het Schoolhoofd negeerde hem kalm.

"Daarom zul je net zo lang onderduiken als het duurt van die drank af te komen. Dit is mijn laatste word."

Toen hij opmerkte hoe ze haar mond opende om alsnog erop in te gaan, ging hij door, "En het heeft geen zin me te chanteren door te dreigen van school te gaan. Volwassen of niet, je verslaving zorgt ervoor dat je op het moment niet in staat bent je eigen beslissingen te nemen. Dus is het mijn plicht, als je Schoolhoofd, deze beslissing voor je te nemen. Iedere advocaat in de tovenaars- en de dreuzelwereld zal je dat vertellen."

Zijn blik kruiste de hare, en na een moment, knikte ze haar toestemming.

"Goed dan", gaf ze in, "Maar laat het het dan waard zijn. U zult Harry, Ron en de rest van de school vertellen dat er een aanval op mijn ouders was, waardoor ze nu ondergedoken zijn, en dat ik besloten heb bij hen te zijn totdat de aanvankelijke schok voorbij is. Maar Draco hier zal zijn vader vertellen dat hij me begeleid heeft op een middernachtelijke missie. We hebben geprobeerd de beschermende spreuklagen rond Zweinstein te doorbreken, en terwijl jij weg kon komen, werd ik geraakt door een spreuk die me bewusteloos deed raken. Je bleef in de buurt en kon een gesprek tussen Perkamentus en Anderling afluisteren, die geloven dat er een Dooddoeneraanval op de school was, en dat ik probeerde terug te vechten. Zolang als ik bewusteloos blijf, zullen ze me verstoppen om me te beschermen van gevaar. Dit zal mijn absentie tegenover de leerlingen verklaren, terwijl het op hetzelfde moment mijn positie bij Voldemort versterkt."

Dat was het dan. Een perfect klein scenario, verzonnen op het moment van uitspreken, terwijl het meisje nog herstelde van de schok dat haar geheim onthuld was. Severus kon het niet helpen dat hij haar een moment aangaapte. Ze was inderdaad uitstekend spionnenmateriaal.

"Het klink mij briljant in de oren, juffrouw Griffel", zei Perkamentus, trots in zijn ogen schijnend.

"Nu dan, juffrouw Griffel. Severus zal je meenemen naar zijn kamers, waar hij zo snel mogelijk met de voorbereidingen zal beginnen, terwijl Draco en ik…"

"WAT? Waarom ik?"

"Wie dacht je dan dat het zou zijn, Severus?" , vroeg Perkamentus terug, duidelijk geamuseerd door zijn verbazing. Wat geweldig dat ik zo'n bron van plezier voor je ben, Albus, dacht hij woedend.

"Jij bent de logische keuze. Je weet alles over de toverdrank, de symptomen en de tegenwerkende dranken, en je hebt de nodige medische kennis. En het valt niet te vergeten dat je al van haar positie afweet, terwijl madame Plijster dat niet doet en ook nooit zal mogen. Hoeveel ik ook van Poppy houd, ze is een verschrikkelijke roddelaarster. Het geheim zou binnen een dag de hele school door zijn."

"Maar ik heb andere verantwoordelijkheden, Albus, ik kan niet zomaar…"

"Nou nou, Severus", was dat een grijns verborgen onder zijn baard?, "Als juffrouw Griffel deze extreme pijnlijke behandeling accepteert, zal jij haar toch zeker niet de nodige begeleiding onthouden? Het is, uiteindelijk, de verantwoordelijkheid van een leraar zijn leerlingen te helpen."

Rotzak. Daar heeft-ie me.

Stijfjes knikkend, draaide hij zich naar Hermelien, haar gebarend op te staan en hem te volgen.

"Goed dan. Het lijkt me het beste om nu terug te gaan naar mijn kamers, juffrouw Griffel, nu iedereen nog slaapt."

Ze rees omhoog van haar stoel, hem aankijkend met een kalm gezicht en een berustende blik.

"Ja. Maar voordat we gaan, moet ik u iets vragen. Hoe kon u mijn gebruik van de Thanalos Drank herkennen, Professor?"

De vraag verraste hem, maar om de een of andere reden overwoog hij niet te liegen.

"Ik heb het zelf gebruikt… zekere tijden."

Daarop krulden haar mondhoeken in een bittere glimlach. "Dat dacht ik al", antwoordde ze.

En Draco, die hun concurrerende profielen in de warme gloed van het kaarslicht aanzag, kon niet anders dan opmerken hoe gelijk ze aan elkaar waren geworden, twee tegenstanders, gelijk in sterkte en wilskracht. Een aan het begin, de ander aan het einde van dezelfde, erg lange weg, maar beiden met ogen die te veel hadden gezien.


A/N: En daar zijn we dan: het eerste echt nieuwe hoofdstuk! Blijf erbij, want er volgt nog veel meer… en review!