A/N: Mijn andere verhaal (Loving Hate or Hating Love) is nu eindelijk af, dus kan ik me even op dit verhaal richten. Hierna ga ik misschien ook nog een verhaal voor D N Angel schrijven. Veel plezier met lezen!

Hoofdstuk 5- Zwarte Nacht

Let us not look back in anger or forward in fear, but around in awareness- James Thurber

'Wat?!' riep Harry uit.

'Ik dacht dat hij hier niet durfde te komen' zei Hermelien verbaast.

Parvati haalde haar schouders op.

'Ik weet het ook niet. Heel Zweinsveld was in rep en roer dus dacht ik; laat ik het maar gaan vertellen'

Savannah liet zich in een stoel vallen. Ze zag lijkbleek en haar handen trilden. Fred merkte het als eerste op.

'Savannah, wat is er?'

Ze herstelde zich vlug en glimlachte aarzelend.

'Het is niks. Gewoon een beetje geschrokken'

Harry was door de kamer aan het ijsberen. Hij keek bezorgd.

'Dit is helemaal niet goed. Wat als hij hierheen komt?'

'We zullen het aan Perkamentus moeten vertellen, als hij het niet al weet' zei Hermelien.

Ron knikte.

'Dat is wel het beste, Harry' zei hij ernstig.

'Wij gaan ook mee' riep de tweeling uit.

Ze keken naar Savannah. Die schudde haar hoofd.

'Gaan jullie maar. Ik blijf hier'

George knikte en ze gingen op weg om Perkamentus te zoeken.

'Gaan jullie maar, dan kan ik zelf ook nog wat maatregelen nemen' mompelde Savannah.

Ze stroopte de mouwen van haar op en maakte zich klaar om naar buiten te gaan. Het was pas september en hoewel buiten de zon scheen, had ze het opeens ijskoud.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Die avond tijdens het eten had geen van hen veel honger. Het nieuws over Voldemort had er flink ingehakt. Perkamentus had hen verzekerd dat er beveiligingsmaatregels waren genomen. Toch voelden ze zich geen van allen erg op hun gemak. In de Grote Zaal werd druk gefluisterd en er werden steelse blikken op Harry geworpen, die zich daardoor alleen nog maar ongemakkelijker voelde. Perkamentus stond op om iets te zeggen. Meteen was het doodstil.

'Beste studenten, jullie hebben vast en zeker het verschrikkelijke nieuws gehoord. Ik wil jullie zeggen dat er geen reden is tot paniek. Zweinstein wordt uitermate goed beschermt door de sterkste toverspreuken. Op geen enkele manier zouden Voldemort en zijn Doodsdoeners hier binnen kunnen komen. Wel is er een avondklok ingesteld voor extra veiligheid. Na 8 uur mag niemand meer buiten de leerlingenkamer van zijn of haar afdeling komen. Iedereen die na 8 uur nog op de gangen word gevonden zal worden gestraft. Nu jullie allemaal gerustgesteld zijn, stel ik voor dat we verder gaan met eten'

Hij ging weer zitten en at verder alsof er niks gebeurd was. Bij het noemen van Voldemorts naam was er een rilling door de zaal heen gegaan. Na de geruststellende woorden van Perkamentus leek de rust een beetje teruggekeerd in. Iedereen vertrouwde Perkamentus en geloofde hem als hij zei dat er niks aan de hand was. Savannah keek op en zag Malfidus gemeen naar hen grijnzen. Toen hij zag dat ze naar hem keek draaide hij snel zijn hoofd weg.

'Hij is iets van plan' gromde ze.

'Wie?' vroeg Ron, die naast haar zat, nieuwsgierig.

'Malfidus. Kijk hem eens gemeen grijnzen' zei ze minachtend.

Ron keek in Malfidus richting en haalde zijn schouders op.

'Nee hoor, zo kijkt hij altijd'

Ze knikte en ging door met eten.

En toch ga ik hem goed in de gaten houden, dacht ze bij zichzelf.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Die nacht werd ze wakker door alarmerend gepiep. Snel schoot ze in haar kleren en maakte een gebaar met haar vingers. Het piepen hield onmiddellijk op. Ze rende de trap af naar de leerlingenkamer. Fred, George, Harry en Ron waren nog wakker en keken haar verbaasd aan.

'Wat was dat gepiep van daarnet?' vroeg Harry.

Ze legde een vinger tegen haar lippen ten teken dat hij stil moest zijn en gebaarde met haar hand dat ze mee moesten komen. Zo stil als ze konden slopen ze over de gangen. Het was al ver na 8 uur, dus kwamen ze niemand tegen. Toen ze buiten waren legde George een hand op haar schouder.

'Nu moet je ons eindelijk eens vertellen wat er aan de hand is'

Ze keek hem even onderzoekend aan en knikte toen.

'Dat gepiep kwam van een spreuk die ik om het terrein heb gelegd. Hij wordt geactiveerd zodra iemand na 8 uur het terrein of kasteel verlaat of opkomt' vertelde ze.

'Is hij dan niet afgegaan? Omdat wij het kasteel verlieten?' vroeg Harry.

Savannah schudde haar hoofd.

'Ik heb de spreuk uitgezet'

'Maar wie, behalve wij, haalt het in zijn hoofd om na de avondklok het kasteel te verlaten. Dat is vragen om problemen' zei Fred.

Ron en Harry keken elkaar even aan.

'Malfidus' kreunden ze toen allebei.

'Stil' snauwde Savannah.

Ze hield haar hoofd een beetje schuin, alsof ze luisterde naar een onzichtbaar persoon die iets in haar oor fluisterde. Toen ze weer naar hen keek zag ze een beetje witjes.

'Hij is naar het verboden bos gegaan' fluisterde ze.

Ron schudde zijn hoofd.

'Ik wist dat Malfidus niet een van de slimste was, maar nu is hij echt gek geworden'

'We zullen erachteraan moeten' zei Harry.

Ron keek hem aan alsof hij gek geworden was.

'Hij heeft gelijk' zei Savannah.

'Ik weet niet wat hij daar aan het doen is, maar het kan nooit goed zijn' ging ze verder.

Ron begreep wel dat ze gelijk hadden, maar bij het vooruitzicht midden in de nacht naar het verboden bos te moeten werd hij niet echt vrolijk. Snel liepen ze naar de rand van het bos.

'Daar gaat ie' zei Fred, wijzend op een blonde vlek tussen de bomen.

Savannah keek om en schoot als een pijl uit een boog achter Malfidus aan. Fred, George, Ron en Harry konden haar niet bijhouden. Elven rennen veel sneller dan mensen. Ze pakte Malfidus bij zijn schouders en ze sloegen allebei tegen de grond. Ze hield hem met twee armen tegen de grond gedrukt zodat hij niet kon bewegen. Malfidus begon te vloeken en te schelden.

'Hou je bek' siste ze hem toe.

Hij luisterde natuurlijk niet. Ze drukte hem nu met haar knieën tegen de grond, zodat ze een hand tegen zijn mond kon drukken. Met haar hand sloeg ze zo hard ze kon tegen zijn hoofd. Onmiddellijk draaide zijn ogen weg en werd hij zo slap als een vaatdoek. Op dat moment kwamen Fred, George, Ron en Harry aanrennen. Ze bleven hijgend staan.

'Wat. heb. je. met. hem. gedaan' piepte Ron.

'Ik heb hem bewusteloos geslagen. Hij wilde niet stil zijn' zei ze nonchalant.

'Wat doen we nu?' vroeg George, die weer een beetje op adem was gekomen.

Savannah zette haar hand in haar zij en boog zich over de bewusteloze Malfidus heen. Ze knipte met haar vingers en een zweem van wit licht danste even om zijn gezicht.

'Zet hem in de hal en laat hem daar liggen. Vroeg of laat zal iemand hem vinden. Hij zal zich niks meer herinneren' zei ze.

Fred en George pakte Malfidus op en samen gingen ze op weg terug naar het kasteel.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Het was koud en nat in het bos. De zon scheen, maar het had flink geregend en het hele bos rook fris. Niet dat het hem iets kon schelen. Zulke dingen interesseerde hem al lang niet meer. Hij had wel iets beters te doen nu hij eindelijk weer een eigen lichaam had. Harry Potter vermoorden bijvoorbeeld. Maar dat kon nu even wachten. Eerst moest hij haar zien te vinden. De jongen vermoorden kon later altijd nog. Eerst moest hij weten of ze nog aan zijn kant stond.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

A/N: Dat laatste stukje was een beetje kort, maar vergeef me. Het is echt nodig voor de rest van het verhaal. Nu ophouden dit te lezen. Ga een review schrijven!