Krabbel van de vertaler: Ter promotie van Nederlandse Harry Potter fanfiction heb ik een forum en een C2 opgericht, waar alle Nederlandse HP ficcers en hun verhalen welkom zijn. Dus wil je gezellig over bijvoorbeeld schrijven of vertalen babbelen, of je eigen verhaal onder de aandacht brengen, neem dan vooral een kijkje op het Nederlandse Harry Potter Fanfiction forum (ik kan hier helaas geen gewone link plaatsen: typ met de juiste tekens wwwpuntfanfictionpuntnetslashfslash862647 in de adresbalk om er te komen). In de C2 vindt je Nederlandse HP fanfic, van alle soorten. Alle HP verhalen in je eigen taal handig bij elkaar georganiseerd. Als je eigen verhaal er nog niet bij staat, laat het me weten, en ik plaats je. De link naar de c2 is wwwpuntfanfictionpuntnetslashc2slash31973slash3slash0slash1 (weer verrot opgeschreven omdat hij het anderds niet plaatst :-( ). Ik ben uiteraard te bereiken via de profielpagina.

In dit vierde hoofdstuk is het genieten van de verliefdheid geblazen! En een lastig maar interessant stukje toverkunst onder de knie krijgen…

- Hoofdstuk 4 -
Ontmoetingen met gelijken

De mist bleef de hele dag in Hermelien's hoofd hangen, soms kort even wegtrekkend op sommige plaatsen om een glimp te laten zien van wat zich die morgen had afgespeeld, wat er voor zorgde dat Hermelien zich voelde alsof ze meerde glazen Boterbier tegelijk achterover sloeg en haar vulde met warmte. De dag gleed voorbij in een waas van vage gelukzaligheid.

Toen de vuren in Zweinstein werden aangestoken en duisternis langs de toren van Griffoendor omhoog kroop, wenste Hermelien Harry en Ron welterusten en ging ze vroeg naar bed. De dekens van haar hemelbed over haar heen deden eindelijk de mist optrekken en maakten de weg vrij voor dromen die Hermelien lang buiten de deur had gehouden…

De volgende ochtend werd Hermelien vroeg wakker een kleedde ze zich snel aan. Ze gooide haar gewaad over haar hoofd en porde ongeduldig met haar toverstok tegen haar haarborstel, om het betoverde ding zich sneller en sneller door haar bruine krullen te laten haasten, totdat de borstel zich in zijn ijver helemaal had vast geklit in de dikke bos haar. Binnensmonds vloekte ze tegen de borstel – ze wilde de anderen niet wakker maken – en ruw trok ze haar klitten uit de knoop.

Daarna haastte ze zich van de wenteltrap af, langs de Dikke Dame en door de gangen. Toen Hermelien dichterbij de Kamer van Hoge Nood kwam, begon ze langzamer te lopen. Teleurstelling vulde haar, toen ze de laatste hoek om ging en een lege gang haar aanstaarde. Ze realiseerde zich dat het logisch was dat Draco er niet was. Zijzelf kon wel voor het ontbijt wegvluchten uit de slaapvertrekken, mensen dachten dan dat ze nog even een feitje wilde nazoeken of nog een keertje haar huiswerk wilde doornemen. Hermelien lachte zachtjes over het beeld dat ze van zichzelf bij anderen gecreëerd had.

Voor Draco lagen de zaken echter anders, hij bewoog zich uitsluitend in groepen, met tenminste zijn twee domste volgers aan zijn zijde. Hermelien vroeg zich af waarom Draco die keer alleen was geweest, op de dag van hun eerste kus. Waarom was hij eigenlijk bij de Kamer geweest? Ze hoorde Harry's stem in haar hoofd: "Hij voert iets in zijn schild!"

Destijds had Hermelien daar niet zoveel aandacht aan besteed, Draco leek immers het grootste gedeelte van zijn tijd iets in zijn schild te voeren en die ietsen waren zelden erger dan het vinden van de beste manier om anderen te vernederen. Maar misschien lagen de zaken nu wel anders. Nu Draco zijn vader Lucius opgesloten zat, werd er misschien meer van hem verwacht door zijn familie, meer dan zijn gebruikelijke pesterijtjes. Of werd er misschien wel iets van hem verwacht door… nee, daar moest ze niet aan denken. De dingen waren al moeilijk genoeg zoals ze waren. Natuurlijk was Draco wel eens alleen, jeetje, iedereen was wel eens alleen! Misschien liep hij wel gewoon toevallig langs de kamer. En het werd trouwens tijd dat zij ook eens verder liep.

Hermelien keerde terug naar de gemeenschappelijke ruimte van Griffoendor en zonk neer in een stoel met haar Verweer tegen de Zwarte Kunsten opstel op haar schoot. Ze herlas en verbeterde het tot ze werd begroet door Harry en Ron.

Twee uur later keken ze gedrieën in het kleine, blije gezicht van Professor Banning. Hij zag er bijzonder enthousiast uit vandaag, wat er voor zorgde dat Ron een beetje bang werd voor wat voor moeilijke magie ze wel niet zouden moeten om Banning er zo gelukkig uit te laten zien. De Professor raadde in één keer wat Ron dacht en lachte naar hem.

"Ja, meneer Wemel, ik heb een heel mooi stukje magie voor jou en je klasgenoten vandaag!" straalde hij.

"Leerlingen, leerlingen! Stilte graag! Stelt u het op prijs als ik u daar even mee help met een Stilte Bezwering, mevrouw Broom?" zei Banning tegen Lavendel met opgetrokken wenkbrauw.

Lavendel maakte onderdrukte proestende geluiden en zag er nogal rood uit. Ze had net snel haar hoofd weggedraaid van Ron toen Banning haar had aangesproken. Ron had – natuurlijk – niets doorgehad van dat laatste en maakte alleen maar een geïrriteerd geluid toen Lavendel een "Nee, Professor" wist uit te brengen zonder al te veel te giechelen.

"Oké dan," zei Banning met een brede lach op zijn gezicht.

"Vandaag gaan we een eerste poging wagen met het doen van Verdubbelings Bezweringen!" vervolgde hij.

"Gemino!" riep hij uit terwijl hij een met zijn toverstok een cirkel in de lucht maakte, waarna hij die in het midden doorstak. Een tweede Professor Banning verscheen naast hem en spiegelde precies zijn bewegingen.

"Deze magische tweelingbroer van mij is niet massief", Banning bewoog zijn hand recht door het midden van zijn evenbeeld en dat beeld deed hetzelfde bij hem, "maar hij kan grote verwarring bij je duelleerpartner veroorzaken!". Nog eventjes keek Banning geamuseerd naar zijn tweelingbroer en deed hem daarna verdwijnen met een snelle beweging vanuit zijn pols.

"Wauw! Dat is nog eens een handige bezwering," zei Ron terwijl hij met bewondering naar Banning staarde. Het woord wauw veroorzaakte een kleine schokje in Hermelien's maag en ze was zich er plotseling erg bewust van dat Draco achter haar zat, rechts achterin het lokaal. Zo'n kleine afstand van afzitten en denken aan het geheim dat ze deelden, deed Hermelien's hart sneller kloppen en toverde een klein lachje op haar gezicht dat er voor zorgde dat ze zich een beetje ondeugend voelde, alsof ze als een klein kind stiekem een bloem uit het plantsoen had gepikt, of een koekje uit de trommel.

"Ja, dat kun je wel zeggen, meneer Wemel," vervolgde Banning. "Laten we dan nu gaan oefenen, ik kan wel zien dat mejuffrouw Hermelien maar wat graag wil beginnen!"

Hermelein voelde zich betrapt en bracht haar gezicht snel weer in de plooi. Ze knikte naar Banning. Hij begon de bezwering te herhalen.

"Oké, pak jullie toverstokken. Maak een mooi rondje voor je", hij volgde langzaam zijn eigen instructies op en keek of zijn leerlingen hem goed nadeden. "en prik nu in het midden ervan! Ja, zo, precies! En nu allemaal: Gemino.

"Gemino" echode de klas gewillig.

Na een uur wisten de meeste mensen beelden naast zich te toveren die er doorzichtig uitzagen, zoals Haast Onthoofde Henk, met een bleke versie van de zwarte gewaden die ze allemaal droegen. Hermelien's tweelingzus had al diep bruin haar en als je goed keek, zag je sproeten op haar neus. Het was een bizarre ervaring om zo naar jezelf te kijken, en ook erg grappig.

"Handig als je wil kijken hoe je nieuwe kleren staan!" lachte Parvati terwijl ze keek naar Hermelien, die aandachtig naar haar evenbeeld keek. Hermelien lachte met haar mee en deed alsof ze controleerde of haar make-up nog wel goed zat. Hermelien droeg dat zelf niet, maar ze knipoogde naar een van de meisjes uit haar slaapzaal die elke ochtend druk bezig was met haar gezicht er onder te smeren.

Hermelien lachte en giechelde zichzelf door de rest van de lessen en het middag- en avondeten, door naar de avond. Tussen de middag was ze even weggeglipt en had ze een briefje op de plank in de Kamer van Hoge Nood gelegd, waarop de tijd stond waarop ze er weer zou zijn: acht uur.

Nu was het acht uur, en nadat ze een smoesje aan Ron had verteld over naar de bibliotheek gaan, vloog ze door de gangen naar de Kamer. Ze zag dat de deur van de Kamer een klink had met kleine hartjes erop en ze lachte over de kamer die zij en Draco voor zichzelf hadden bedacht, de tienerliefde droop van de muren af.

Toen ze de deur opende zag ze de lange blonde figuur voor zich. Zijn diepzwarte gewaad en bleke huid staken vreemd af tegen de kleuren van de gebruinde huid en de blauwe en roze gewaden van de tovenaars en heksen op de posters aan de muur. Hermelien wist heel goed wat zij liever had en streelde de blanke handen en liet die haar nog een keer in vuur en vlam zetten…

En zo raasde de rest van week voorbij, in een wilde kolk van aantrekkingskracht. De hele dag leefde Hermelien naar de avond toe en kraste haar ganzenveer ijverig op het perkament, zwaaide haar toverstok enthousiast in de lucht en praatte en lachte Hermelien druk met anderen, en werkte ze zo de seconden, minuten, uren uit de weg die haar nog van Draco scheidden. De dagen vlogen voorbij, ondergedompeld in afwachting, en kwamen tot stilstand wanneer Draco's armen om haar middel lagen. Hermelien voelde zich vrij nu de duisternis die zo lang over haar heen had gehangen, de ontkende gevoelens diep in haar, eindelijk waren losgebroken. Ze kon het allemaal uiten door simpelweg haar lippen op die van Draco te leggen.

Nu begreep Hermelien pas waarom het niet goed was gegaan met haar relatie met Kruml. Ze had zich zo gevleid gevoeld, toen de beroemde Zwerkbal speler zijn zwarte ogen op haar had gericht. Eerst had ze gedacht dat ze verliefd op hem was geweest, maar daar had ze zich in vergist. Ze had zijn donkere verschijning en de duistere school waar hij van kwam verward met een antwoord op het donkere in haarzelf. Ze was er langzaam achtergekomen dat ze het fout had gehad, dat ze die gevoelens niet deelden.

In Draco had Hermelien gevonden wat Kruml aan de buitenkant had gehad, hoewel Draco's uiterlijk je iets anders deed verwachten. Zijn witte huid gloeide als sneeuw in een winterse nacht, maar voelde warm en zacht als ze haar hoofd er tegenaan legde. Zoals ze dat deed. Elke avond…